เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        บ้านหยางสายหลักเดินทางมาถึงปักกิ่งแล้วและพักอาศัยอยู่ที่บ้านของน้องชายหยางหรือน้าชายของหยางหมิงนั่นเอง

        ตั้งแต่หยางหมิงเข้ากรมครอบครัวของน้าชายหยางก็สุขสบายขึ้นเขารับหลานชายมาดูแลส่งเสียให้เรียนต่อที่ปักกิ่งเพราะครอบครัวของพี่สาวเขานั้นยากจนอีกทั้งมองเห็นความสามารถของหลานชายตัวเขาจึงอยากส่งเสริมเขารับตัวหยางหมิงมาตั้งแต่มัธยมต้น เป็นเวลา5 ปีที่หยางหมิงถูกน้าชายเลี้ยงดูเมื่อถึงเวลาเขาก็สมควรทดแทนบุญคุณ

        หยางซีห่าวพ่อของหยางหมิงเฉิงอายุ 41 ปี หยางซีซวนภรรยาของซีห่าว อายุ 40 ปี พวกเขามีลูกด้วยกันทั้งหมด 5 คนคือ

        พี่ใหญ่หยางจางหมิ่นพี่ชายคนโตอายุ 25 ปี แต่งงานกับเซียวลี่หลิน อายุ 23 ปี มีลูกสาวด้วยกัน 2 คนนั้นก็คือหยางลี่จินอายุ 8ขวบและหยางเลี่ยงจินอายุ 5 ขวบ

        พี่ชายรองคือหยางหมิงอายุ23 ปี

        น้องชายสามคือหยางฉานเฉินอายุ21 ปีแต่งงานกับเป่าซูปี้ อายุ 21 ปีมีลูกสาวคนเดียวชื่อ หยางจินเยว่ อายุ 5 ขวบ

        น้องชายสี่คือหยางหนิงจินอายุ 19 ปี แต่งกับต้าฝูเฟินอายุ 18 ปีมีลูกชายหนึ่งคนชื่อหยางจางเหว่ย อายุ 3 ขวบ

        น้องเล็กคือหยางเลี่ยงรุ่ยลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านหยางสายหลักอายุ17 ปี แต่งงานกับเฉียวซินเห่ยอายุ 18 ปี หล่อนย้ายไปอยู่ที่บ้านของสามีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        ครอบครัวหยางเดินทางมาทั้งหมด9 คนมีเพียงครอบครัวของน้องสี่หยางหนิงจินที่ลูกชายเขายังเด็กเกินไปจึงไม่ได้เดินทางมาด้วย

        บ้านของน้าชายที่ออกจะกว้างขวางเพราะเขาได้ต่อเติมบ้านจากเงินที่หยางหมิงส่งมาให้ทุกเดือนก็ดูจะแคบไปถนัดตาแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อพวกเขามาอยู่รวมกันอีก 2 วันจะถึงงานแต่ง จริงๆแล้วธรรมเนียมคือบ่าวสาวห้ามพบหน้ากัน 7 วันก่อนวันแต่งแต่สำหรับคู่ของเล่อเยียนแล้วละไว้เป็นกรณียกเว้นไปแล้วกัน

        หยางหมิงเฉิงมารับเล่อเยียนตั้งแต่ช่วงสายเพื่อพาเธอไปทำความรู้จักกับครอบครัวของเขาอย่างเป็นทางการแม่เฒ่าหยางถึงแม้จะงุนงงกับการแต่งงานในครั้งนี้ไปบ้างและแม้ว่าไม่เคยเจอว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก่อนแต่เธอก็อดที่จะดีใจและตื่นเต้นไม่ได้ที่จะได้ลูกสะใภ้เป็นคนปักกิ่งแถมครอบครัวเธอยังถือว่าไม่ด้อยไปกว่าตำแหน่งลูกชายของเธอเลย

        หลี่เล่อเยียนที่มาถึงยังบ้านของน้าชายหยางเธอก็อดที่จะตะลึงไม่ได้เธอทราบดีว่าคนยุคนี้อยู่เป็นครอบครัวใหญ่แม้แต่ในยุคของเธอก็ยังมีอยู่แต่เธอไม่เคยมีญาติที่เยอะขนาดนี้เธอไม่แน่ใจว่ายังพอเหลือที่ไว้ให้เธอเดินเข้าไปภายในบ้านหรือเปล่า

        " พ่อแม่ครับ ทุกคนครับนี่คือหลี่เล่อเยียนคนรักของผมครับ "จากนั้นหยางหมิงก็แนะนำคนในครอบครัวเขาให้เธอรู้จักทีละคน

        เล่อเยียนยอมรับว่าตัวเองจำชื่อได้ไม่หมดโชคดีที่เธอถามเขาก่อนว่าในบ้านเขามีกี่คนครอบครัวของน้าชายหยางมีด้วยกันทั้งหมด 6 คนแล้วบ้านหยางสายหลักที่มางานนี้ทั้งหมด 9 คนรวมทั้งหมดคือ 15 คนเธอเตรียมของขวัญวันพบหน้าคือผลไม้ในมิตินั่นก็คือส้มแล้วก็แอปเปิลยังมีชาอย่างดีแล้วก็ขนมลูกอมกระต่ายให้สำหรับเด็กๆ ด้วย

        เมื่อทุกคนได้เห็นหน้าว่าที่สะใภ้รองต่างพากันอ้าปากค้างใบหน้าเธอเรียวเล็กรูปไข่ ดวงตางามดุจดอกท้อแย้มบานในฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาเรียวยาวหางตาตวัดโค้งขึ้น ลูกนัยน์ตาดำสนิท คิ้วโก่งบางริมฝีปากเล็กสีชมพูเป็นมันเงามุมปากโค้งขึ้น หรือที่เรียกว่า “ปากเล็กเหมือนผลเชอร์รี่” ไหนจะรูปร่างสูงโปร่งเอวบางคอดกิ่วนั่นอีกนี่เธอเป็นลูกรักของสวรรค์ชัดๆ

        " สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า คุณน้า น้าสะใภ้ พี่ใหญ่ พี่สาม พี่สะใภ้"เล่อเยียนทำความเคารพผู้ใหญ่เธอไม่รู้หรอกว่าใครอายุเท่าไหร่แต่ถ้าจะให้ดีควต้องเรียกพี่ไว้ก่อน

        " ไอหยา ต้องเรียกพ่อกับแม่ได้แล้วล่ะลูก มาๆ มานั่งข้างๆแม่ขอแม่ดูหน้าชัดๆ หน่อย " แม่เฒ่าหยางออกอาการว่าปลื้มสะใภ้คนนี้ที่สุดเพราะเธอสวยจนหยุดมองไม่ได้ลูกชายเธอตาถึงจริงๆ

        " ค่ะคุณแม่"เล่อเยียนยิ้มอย่างโล่งอกที่เธอไม่โดนสายตาดูถูกจากแม่สามีเหมือนกับคนอื่นๆ

        " นี่เป็นผลไม้ที่หนูนำมาฝากค่ะแล้วก็ยังมีชาอย่างดีต้องขอโทษที่หนูเตรียมตัวมาไม่ดีเท่าไหร่" จริงๆเธอมีชุดน้ำชาอย่างดีเก็บไว้ในมิติแต่ต้องใจว่าจะให้ในงานวันแต่งของขวัญวันพบหน้าจึงมีเพียงเท่านี้

        สำหรับทุกคนแล้วนั่นมันช่างมีราคามากเหลือเกินแอปเปิลที่ลูกใหญ่พวกเขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนราคาไม่คงไม่ต้องพูดถึงไหนจะชาอย่างดีนั่นอีกถึงแม้จะอยู่ในห่อแต่มันกลับส่งกลิ่นหอมตั้งแต่ยังไม่ได้ชงเลยด้วยซ้ำเด็กๆชอบของฝากนี้มากเพราะพวกเขาได้กินลูกอมกระต่ายราคาแพงแสนแพงที่บ้านจะได้กินเพียงปีละครั้งเท่านั้นคนรักของลุงรองช่างสวยแล้วก็ใจดีซะจริง

        เล่อเยียนถือว่าทำได้ดีในการพบกันครั้งแรกตัวหยางหมิงเองกังวลว่า เธอจะเข้ากับคนในครอบครัวของเขาไม่ได้เพราะช่วงนี้อารมณ์คนท้องของเธอรุนแรงเหลือเกินแต่ดูจากตอนนี้แล้วเขาคงจะคิดมากเกินไปแม่ของเขาจับแขนจับมือเธอไม่ยอมปล่อยทั้งยังยิ้มไม่หุบอีกต่างหากทำให้หัวใจของเขาชุ่มชื่นอย่างบอกไม่ถูก

        เล่อเยียนใช้เวลากับครอบครัวหยางจนถึงเวลาบ่าย15.00 น.หยางหมิงก็พาเธอกลับเพราะดูท่าทางเธอจะล้าพอสมควรพวกเหล่าสะใภ้จองตัวเธอสำหรับถามเคล็ดลับในการดูแลผิวพรรณและใบหน้าสุดท้ายเธอตกหลุมพรางว่าเจอคราวหน้าจะนำครีมที่ใช้มาฝากพวกผู้หญิงซาบซึ้งใจอย่างมากเพราะไม่เคยได้ใช้ครีมที่เธอเล่าให้ฟังเลยสักครั้ง

        " วันนี้ขอบคุณมากนะครับ "ก่อนถึงบ้านหยางหมิงชวนเธอคุยเพราะรู้สึกบรรยากาศจะเงียบเกินไปเขานำจักรยานจากที่ไหนมาไม่รู้ปั่นมารับเธอวันนี้

        " ขอบคุณฉันเรื่องอะไรคะ"วันนี้เธอสิต้องเป็นฝ่ายขอบคุณที่พาไปเจอกับครอบครัวเขา

        " วันนี้คุณทำได้ดีมากเลยนะครับ แม่ผมพวกพี่สะใภ้น้องสะใภ้รวมถึงหลานๆชอบคุณมากเลย"หยางหมิงยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงท่าทางของแม่เขาที่ส่งสายตาละห้อย เพราะรู้ว่าเธอต้องกลับบ้าน

        " ทำไมคะคุณกลัวว่าฉันจะวีนใส่แม่คุณหรือคะ" เล่อเยียนพูดขำๆเธอรู้ตัวดีว่าสองสามวันมานี้เขารองรับอารมณ์เธอหนักมาก

        " ไม่หรอกครับ ผมกลัวว่าคุณจะเกร็งจนไม่เป็นตัวของตัวเองมากกว่าคุณเป็นแบบนี้แหละดีแล้วครับ " เล่อเยียนรู้สึกดีที่เขารับได้กับนิสัยของเธอคนเราจะแต่งไปเป็นคู่ชีวิตของกันและกันแล้วจะมารักษาท่าทีไม่ได้หรอกต้องแสดงออกชัดเจนว่าเราเป็นคนยังไงแต่ก็ใช่ว่าจะเยอะจนเกินไปจนเขาอาจจะรำคาญเอาได้

        " ถึงบ้านแล้ว...คุณพักผ่อนเถอะครับ อีก 2 วันเจอกันนะครับระหว่างนี้ผมคงไม่ได้มาหาแล้วเตรียมทุกอย่างครบหมดแล้ว"

        "พักผ่อนให้มากๆ นะครับ ฝากบอกลูกด้วยว่าพ่อเขาคิดถึง อีก 2 วันจะได้อยู่ด้วยกันแล้ว "

        หยางหมิงเรียนรู้จากเพื่อนเมื่อตอนที่ไปบอกว่าเขาจะแต่งงานเขานั้นควรจะแสดงอารมณ์ความรู้สึกให้ผู้หญิงรับรู้บ้างไม่ใช่เก็บไว้คนเดียวยิ่งภรรยาคนไหนท้องยิ่งต้องใส่ใจเป็นพิเศษเธอจะได้ไม่รู้สึกว่าลำบากอุ้มท้องอยู่คนเดียว

        " ค่ะ กลับดีๆ นะคะ"เล่อเยียนหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศรีบเดินเข้าบ้านใจฟูกับคำพูดของสามี

ชดเชยให้เมื่อวานไม่ได้มา❤