ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ฝูงชนเริ่มทยอยเดินเข้าไปภายในงานประลองสงครามร้อยแคว้น รอบนอกสนามประลองเต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธ นับหมื่น ที่มาชมการประลองครั้งนี้

ผู้ชม ต่างให้ความสนใจกับของรางวัลอันดับหนึ่งเป็นอย่างมาก มันต้องล้ำค่ามากขนาดไหนถึงจะสามารถเป็นของรางวัลอันดับหนึ่งได้

จอมยุทธ์หลายๆ กลุ่ม เริ่มกวาดสายตามอง ประเมินคู่ต่อสู้ แม้แต่อี้เฉินเองก็ทำเช่นกัน ปราณพลังที่ปลดปล่อยออกมาจากกายา สามารถบ่งบอกได้ระดับหนึ่งว่าจอมยุทธคนไหนอันตราย

พวกเขาหลายๆ คนใช้สายตาประเมินคู่ต่อสู้ ไปพลางๆ ระหว่างรอ งานประลองสงครามร้อยแคว้นเริ่ม

   อี้เฉินก็กวาดสายตา มองไปรอบๆ ก่อนที่เขาจะมาหยุดสายตาที่แม่นางเยว่ฉาน กับตงหยาง ที่อยู่ด้วยกัน

เยว่ฉาน ที่รู้สึกถึงสายตาของใครบางคน นางรีบกวาดตามองไปรอบๆ ทันที
ไม่ถึง3ลมหายใจ นางก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แต่สายตาคู่นั้นกับแฝงไปด้วยความห่วงใยมองมาที่นาง

แต่ทันทีที่อี้เฉินเห็นสายตา ของเยว่ฉาน เขากลับไม่เห็นความมีชีวิตชีวาจากสายตาคู่นั้นเลยแววตาของนางดเศร้าๆ ไม่เหมือนอย่างเคย

พวกเขาจ้องตากันอยู่นาน ก่อนจะละสายตาออกไป จากกัน

ตงหยางที่เห็นอี้เฉินมองมาที่พวกเขา เขาเริ่มมีโทสะ กำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง ไอ้เด็กนี้มันอะไรกันขวางหูขวางตาข้าจริงๆ
ก่อนเขาจะส่งปราณจิต หากลุ่มจอมยุทธที่อยู่ในตระกูลตงที่เข้าร่วมงานประลอง

"ตงฟาง หากเจ้ามีโอกาสจัดการไอ้เด็กผมขาวสำนักเซียนให้ข้าด้วย"

ตงฟางที่ได้ยินเสียงของ ตงหยางที่ส่งมาให้ผ่านปราณจิต  ตัวเขาพยักหน้ารับทันที

.....
เจ้าสำนักเซียนที่มาถึงสนามประลอง เขากวาดตามองไปรอบๆ

ก่อนเอ่ยพูดพึมพำ"คงถึงเวลาแล้วสินะ" ก่อนที่เจ้าสำนักเซียนจะ กระแอมออกมาเสียงดัง

ฝูงชนที่ได้ยินเสียงเจ้าสำนักเซียนต่างตั้งตารอฟัง เจ้าสำนักเซียนประกาศ

    เจ้าสำนักเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ข้าขอเปิดงานประลองสงครามร้อยแคว้นของดินแดนร้อยแคว้น ณ บัดนี้"

"การประลองสงครามร้อยแคว้นในวันนี้ เราจะจัดตามวิถีดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาหลายยุคหลายสมัย การประลองจะไม่ยุติจนกว่า

จะรู้ว่าใครจะเป็นอันดับหนึ่ง ของอนุชนรุ่นเยาว์"

"กติกาไม่มีอะไรซับซ้อน กลุ่มจอมยุทธ์ที่ ลงประลองจะผลัดกันท้าประลอง หากถูกใครท้าประลอง จะไม่สามารถปฏิเสธได้ การต่อสู้จะแบ่งเป็นรอบๆ จนกว่าจะเหลือคนสุดท้ายที่เป็นผู้ชนะ ผู้ใดที่สู้ต่อไม่ไหวหรือถอนตัว ให้กลับขึ้นมาด้านบน"

"ส่วนของรางวัลสำหรับผู้ที่ได้อันดับ 1 จะได้เป็นโอสถแห่งการหยั่งรู้หนึ่งเม็ด"

    ทันทีที่ฝูงชนได้ยิน รางวัลของอันดับ 1 หลายๆ คนต่างบ้าคลั่ง อยากจะได้มาครอบครอง

"นั่นมันโอสถระดับเทียบเท่า ระดับ จักรพรรดิ เลยนะนั่น เพียงแค่สมุนไพรในการปรุงยาก็หายากยิ่ง"

เสียงพูดคุยดังไม่ขาดสาย "ข้าเคยได้ยินหากกิน โอสถแห่งการหยั่งรู้เข้าไปเม็ดหนึ่งสามารถเลื่อนขั้นพลังย่อยได้เลย"

"ข้าก็เคยได้ยินเหมือนกัน มันจัดอยู่ในโอสถระดับ จักรพรรดิได้เลย น้อยคนนักที่จะได้ใช้มัน"

แม้แต่เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ยังเอ่ยชมของรางวัลที่เจ้าสำนักเซียนเอาออกมา ถือว่าล้ำค่าเป็นอย่างมากสำหรับอนุชนรุ่นเยาว์ "ไอ้แก่นี้มีของดี อยู่เยอะจริงๆ"

ผู้อาวุโสชรา ตระกูลใหญ่ๆ ถึงกับตาลุกวาว ต่างพากันพูดกำชับ เหล่าอนุชนของตระกูลตน "พวกเจ้าเอาที่หนึ่งกลับมาให้ได้"

ฝูงชนพูดคุยเสียงดังอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนที่เจ้าสำนักเซียนจะเอ่ยอีกครั้ง "การต่อสู้รอบแรกเริ่มได้"

เหล่าจอมยุทธ์ที่ เข้าร่วมงานประลองสงคราม ร้อยแคว้น ต่างพากันลงไปยังลานประลองด้านล่างทันที

มีจอมยุทธ ราวๆ 300คนเข้าร่วมประลอง งานประลองครั้งนี้ พวกเขาส่วนใหญ่มาจากดินแดนร้อยแคว้น

ส่วนอีกราวๆ 100 คนมาจากดินแดนเซียน กับดินแดน ศักดิ์สิทธิ์

    ลานประลองทั้ง10สนามประลอง เริ่มมีจอมยุทธขึ้นไป ก่อนจะชี้นิ้วท้าประลองคนด้านล่าง ลานประลอง

ทุกการต่อสู้ 1รอบทุกคนต้องทำการต่อสู้ การท้าสู้จึงมีผลมากไม่มีใครอยากเสียสิทธิ์ท้าประลองนั้นไป หลายๆ

คนส่วนใหญ่เลือกที่จะไม่ท้าสู้คิดเก็บเอาไปใช้ในรอบถัดไป
หากท้าประลองไปแล้ว รอบต่อไปจะไม่สามารถท้าสู้ได้อีก หากเป็นผู้ท้าประลองจะได้เปรียบอย่างมาก สามารถเลือกคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอกว่าได้

ลานประลองที่ 3เกิดความฮือฮา "ดูนั่นเร็วจอมยุทธหลบซ่อน ที่เขาลือกันว่า เก่งกาจถึงขนาด ต่อสู้กับขั้นกษัตริย์ได้ จะเก่งสมกับที่คุยไว้หรือเปล่า"

ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยพูด "เขามีนามว่า ไป๋ซู่ ว่ากันว่าเขาสะสมฐานพลัง มานาน3ปี เขากดขั้นพลังไม่ยอมเลื่อนขั้นกษัตริย์"

บางคนได้ยินที่จอมยุทธคนอื่นๆ เล่ายังใจสั่นสะท้านไม่กล้าสบตาชายหนุ่มที่อยู่บนลานประลอง พวกเขากลัวที่จะถูกชายหนุ่มท้าประลอง

ไป๋ซู่ ชี้นิ้ว สุ่มๆ มาที่ จอมยุทธที่ไม่สบตาเขา "เจ้าขึ้นมา"

ชายหนุ่มที่ถูกชี้นิ้วถึงกับ หน้ามืดทะมึน เขาไม่มีทางเลือกแล้วก็ไม่อยากยอมแพ้ เดินขึ้นลานประลองไปด้วยสายตา หวาดหวั่นในตัวไป๋ซู่

ไป๋ซู่ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยถาม"เจ้าจะให้ข้าเข้าไปหรือเจ้าจะเข้ามาโจมตีเลือกเอา"

    ชายหนุ่มได้ยินถึงกับเดือดดาล ระเบิดปราณพลังขั้นวีรชนระดับปลายออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นเคืองไม่หวาดหวั่นอีกต่อไป "เจ้าคิดดูถูกข้าหรือ แค่เจ้าฝึกฝนนานกว่าข้าก็เท่านั้น ไม่เห็นจะมีอะไรต้องอวดเบ่ง"

ผู้เข้าประลองได้ยินก็ พยักหน้ารับ หากพวกเขาสะสมฐานพลังแบบคนพวกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวคนพวกนี้

ชายหนุ่มไม่พูดพล่ามอีกต่อไป พุ่งออกไปดั่งสายศร ก่อนจะใช้ปราณพลัง ห่อหุ้มมือ ให้กลายเป็นกรงเล็บของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ พุ่งเข้าฟาดฟันหมายเฉือนร่างไป๋ซู่ ให้ขาดเป็นสองท่อน

"ข้าอยากรู้เจ้าจะเก่งถึงขนาดไหนกันเชียว เอาการโจมตีของข้าไปกินเสีย"

ไป๋ซู่ยกยิ้ม เขาไม่ได้หลบเลี่ยง การโจมตีที่พุ่งเข้ามา ก่อนที่ไป๋ซุ่จะระเบิดปราณพลังขั้น วีรชน ระดับ ปลาย ออกมา

แต่แรงกดดันนั้น แพร่กระจายออกไปทั่ว แม้แต่ อี้เฉินยังรู้สึกถึงแรงกดดันจากปราณพลังได้

กลุ่มจอมยุทธที่อยู่รอบๆ ลานประลอง ถึงกับขนลุกด้วยความหวาดกลัว ราวกับอยู่ต่อหน้าขั้นพลัง

กษัตริย์อย่างไรอย่างนั้น "เป็นไปได้อย่างไร เหตุใดแรงกดดันที่ชายคนนี้ปลดปล่อยออกมาถึงได้รุนแรงขนาดนี้"

ทันที ที่ไป๋ซู่ระเบิดปราณพลัง เขายกกำปั้นสวนการโจมตีของชายหนุ่มที่พุ่งเข้ามาทันที

ไป๋ซู่คำรามก้อง "แพ้ไปซะ"

หมัดทั้งสองปะทะกัน เสียง"ตูม"ดังก้อง ปราณพลังทั้งสองเสียดสีกันอย่างรุนแรง ก่อนที่ทุกๆ คนจะได้ยินเสียง "กร๊อบ" กระดูกแตกหักดังออกไปไกล

ชายหนุ่ม ร้อง"อ๊าก"  ด้วยความเจ็บปวด ตัวเขารอยกระเด็นตก ลานประลองออกไปไกล ร่างกายของเขาถึงกับบิดงอ

"เจ้าๆ" เขาคำรามอย่างแค้นเคือง ก่อนจะกระอักเลือกออกมากองใหญ่ ไม่คิดว่าจะแพ้คู่ต่อสู้ด้วยกระบวนท่าเดียว

ฝูงชนที่ชมการประลอง ต่างใจสั่นสะท้าน นั้นมันพลังกายาอะไรกัน เหตุใดมันถึงได้รุนแรงถึงเพียงนี้

แม้แต่ผู้เข้าร่วมบางคนยังรู้สึกหวาดหวั่นไป๋ซู่ลึกๆ

พวกเขาที่เห็นพลัง ของไป๋ซู่ ที่เป็นจอมยุทธหลบซ่อน ต่างใจสั่นสะท้าน"นี่หรือ ความเก่งกาจที่แท้จริงของ จอมยุทธหลบซ่อน"