ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็สงสัยเช่นเดียวกัน

        ตอนนั้นเย่ส่งคนเข้าไปสอดแนมอยู่หลายครั้งทุกคนล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณหนูสกุลหลินเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือน

        ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของฮองเฮาที่ใช้หมู่เฟยมากดดันตนเอง

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะได้รับอัญมณีล้ำค่ามาอย่างไม่ตั้งใจ

        ตอนแรกเขาระมัดระวังตัวเองกับหลินเมิ้งหยา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหัวใจของเขาค่อยๆ ปลดระวางความหวาดระแวงเหล่านั้น

        บางทีอาจเพราะแม้นางจะมีวิธีการที่โหดเหี้ยมแต่นางกลับมีจุดยืนที่ชัดเจน อีกทั้งยังมีคุณธรรม

        ทุกเรื่องที่นางได้กระทำล้วนมีเหตุผลทั้งสิ้น

        บางทีอาจเป็นอย่างที่นางพูดนางคงได้รับการกระทบกระเทือนจากเกี้ยวเจ้าสาวในวันนั้น

        หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด แต่ชิงหูกลับรู้สึกถึงการมีตัวตนของเขา

        ส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับหลินเมิ้งหยา ก่อนที่เขาจะแอบซ่อนตัว

        เหลือเพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวภายในศาลาเล็ก

        “ท่านอ๋อง ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดจึงหลบๆ ซ่อนๆ เล่าเพคะ?”

        น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นเล็กน้อย หลงเทียนอวี้ผงะแต่ถึงกระนั้นก็สาวเท้าเดินออกมาเงียบๆ

        “ข้าจะเป็นคนดูแลความปลอดภัยของเจ้าเอง”

        หลินเมิ้งหยาหันหน้ามองหลงเทียนอวี้ สมองประมวลผลอยู่หลายวินาทีก่อนจะเข้าใจ

        นางหยักยิ้มเล็กน้อย ส่งเสียงเบา

        “เช่นนั้นก็ขอบพระทัยเพคะ”

        หลงเทียนอวี้เป็นคนรักษาสัญญา เมื่อลั่นวาจาแล้วย่อมต้องทำให้ได้

        ตอนนี้นางมีคนมากความสามารถวนเวียนอยู่รอบกายเกรงว่าโจรขโมยธรรมดาคงมิอาจย่ำกรายเข้ามาใกล้ได้อีกต่อไป

        คำพูดของหลงเทียนอวี้หนักแน่นกว่าพวกประกันน่ารำคาญในโลกปัจจุบันของนางเสียอีก

        “ข้าส่งคนไปตรวจสอบแล้วคนเหล่านั้นล้วนเป็นคนที่ไท่จื่อเลี้ยงดูเอาไว้แต่ปกติพวกเขามักจะไม่ปรากฏตัวให้เห็นอย่างง่ายดายนัก”

        “ดังนั้น...”

        “ดังนั้นข้าจึงคิดว่าคนเหล่านั้นอาจจะไม่ใช่คนของไท่จื่อเสียทีเดียว”

        นัยน์ตาของหลินเมิ้งหยาพลันเผยให้เห็นความชื่นชม

        ดูเหมือนว่าหลงเทียนอวี้จะไม่ได้มีดีเพียงหน้าตาเท่านั้น สมองของเขายังฉลาดล้นเหลืออีกด้วย

        เรื่องบางเรื่องทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น

        เมื่อเทียบกับพวกเพื่อนร่วมทีมสมองหมูของนางแล้ว เขาดีกว่าหลายเท่า

        “หม่อมฉันเองก็คิดเช่นนั้นเพคะ คนเหล่านั้นแปลกประหลาดนักลงมืออย่างโหดเหี้ยม มุ่งหมายเอาชีวิตของหม่อมฉันแต่กลับวางมือล่าถอยไปอย่างง่ายดาย แม้แต่ศพยังเก็บไปด้วยทั้งหมดนี้หาได้เหมือนคนมุทะลุที่ต้องการทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงแม้พวกเขาจะแสดงเหมือนเป็นคนเช่นนั้น แต่ก็ยังมีส่วนแตกต่างอยู่เพคะ”

        ปกติเวลาคนเราเจอเข้ากับสถานการณ์เช่นนี้พวกเขาจะต้องไล่ล่าหาตัวฆาตกรให้จงได้

        ทว่าซากศพเกลื่อนกลาดไม่สามารถระบุตัวตนของพวกเขาได้เลย

        สิ่งเดียวที่เหลือไว้เห็นจะเป็นลูกศรหัวสามแฉกอันนั้น

        เบาะแสนี้พุ่งเป้าไปที่ไท่จื่อแต่ถึงกระนั้นก็บังเอิญเป็นหลักฐานที่พิสูจน์ว่าไท่จื่อคือผู้บริสุทธิ์

        แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็อาจทำให้ไท่จื่อสงสัย

        “ลูกศรอันนั้นเป็นผลงานของปรมาจารย์ด้านตีเหล็กในจวนของไท่จื่อในมือของศพมีสัญลักษณ์อันบ่งบอกถึงตัวตนอย่างชัดเจนอีกทั้งลูกศรสามแฉกอันนั้นยังมียาพิษที่อันตรายถึงชีวิตเคลือบเอาไว้”

        หลงเทียนอวี้มองดูลูกศรสามแฉกบนโต๊ะหิน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

        หลินเมิ้งหยากลับมองหลงเทียนอวี้ด้วยความตกตะลึงดูเหมือนนางจะประเมินท่านอ๋องอวี้ผู้นี้ต่ำจนเกินไป

        “คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะรู้กระทั่งเรื่องที่เป็นความลับเช่นนี้”

        แต่ไหนแต่ไรมา นางคิดเสมอว่าหลงเทียนอวี้ถูกไท่จื่อข่มอำนาจเอาไว้

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะล่วงรู้กระทั่งเรื่องทหารที่ยอมพลีชีพในภารกิจของไท่จื่อ

        “อันที่จริงหลายปีมานี้สหายของข้าเข้าไปแฝงตัวอยู่ในนั้น แม้ข้าจะรู้เรื่องในจวนของไท่จื่อเป็นอย่างดีแต่กลับไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

        ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาถอนหายใจเบาๆ

        เพราะเหตุนี้ ทั้งตำหนักหลิวซินของนาง ตำหนักหวู่ฉินของหลงเทียนอวี้หรือแม้กระทั่งตำหนักหยาเสวียนของพระสนมเต๋อเฟยจึงมีการอารักขาที่เข้มงวด

        เพราะฉะนั้น การเคลื่อนไหวของนางจึงมักรั่วไหลออกไปเสมอ

        “เพราะเหตุนี้ ทุกครั้งที่เกิดเรื่องขึ้นกับหม่อมฉันข่าวคราวก็มักจะรั่วไหลออกไป ตอนนี้หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

        หลงเทียนอวี้พยักหน้า หลินเมิ้งหยาเสมือนแมวเก้าชีวิตแม้จะถูกปองร้ายนับครั้งไม่ถ้วน แต่นางก็เอาตัวรอดได้เสมอ

        บางครั้งเขาก็อดคิดไม่ได้ หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาเป็นคนดวงแข็งเช่นนั้นนางก็คงมีเทวดาคุ้มครอง

        แต่ไหนแต่ไรมามิเคยมีใครรอดชีวิตออกจากรังของเถาฮวาอู๋อีกทั้งยังไม่เคยมีใครทำให้เขายินยอมมอบเย่ให้

        บางทีอาจเพราะนางไม่เหมือนกับคนอื่น

        “ต่อจากนี้ไป หากเจ้าอยากทำอะไร ขอให้บอกข้าก่อนล่วงหน้าเจ้าสามารถใช้อำนาจของจวนอวี้แห่งนี้ได้ตามความต้องการ”

        สำหรับหลินเมิ้งหยาแล้ว การกักขังนางไว้มิใช่ผลดีแต่อย่างใด

        สู้ปล่อยให้นางกระทำสิ่งที่ตนเองต้องการ อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า

        “เพราะเหตุใดหรือเพคะ? ท่านอ๋อง หม่อมฉันสามารถรู้เหตุผลได้หรือไม่?”

        ยิ่งนานวัน ยิ่งรู้สึกว่าหลงเทียนอวี้ปฏิบัติกับนางแปลกมากขึ้น

        “ข้าไม่อยาก...ควบคุมใคร”

        ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา แม้เขาจะได้รับการปกป้องจากเสด็จพ่อ แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องระมัดระวังและเอาตัวรอดภายใต้การกดดันจากไท่จื่อ

        แม้หมู่เฟยจะใช้ชีวิตอยู่ในวังอย่างระมัดระวังแต่สุดท้ายแล้วก็ยังถูกฮองเฮาข่มขู่อยู่ดี

        แม้แต่การมาเยือนของฮ่องเต้หมิงในคราวนี้ แม้เขาจะขอเข้าพบเสด็จพ่อแต่กลับถูกขวางไว้และให้อยู่เพียงด้านนอกตำหนักไท่เหอ

        แน่นอนว่าผู้ที่ขัดขวางคือฮองเฮาและไท่จื่อ

        เขา...อดทนมามากเพียงพอแล้ว

        “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

        นับตั้งแต่ตอนที่หลงเทียนอวี้เข้ามายืนปกป้องนางอยู่ข้างกายมิห่างหายในงานเลี้ยงวันนี้อันที่จริงมันแสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้ทำการประกาศสงครามกับฮองเฮาและไท่จื่อแล้ว

        หากหลงเทียนอวี้ไม่คัดค้านเช่นนั้นสิ่งที่จะได้รับก็คงเป็นการถูกลงโทษ

        ทว่าวันนี้ไท่จื่อที่ยังมิได้ขึ้นครองบัลลังก์แสดงให้ทุกคนได้เห็นว่าเขาคือว่าที่ฮ่องเต้ผู้ไร้ความสามารถ

        หากเขาได้ขึ้นครองราชย์จริงเกรงว่าพวกเขาเองคงจะถูกเอาตัวไปประหารอย่างแน่นอน

        นางหาใช่คนที่จะยอมศิโรราบและรับกรรมแต่โดยดีไม่

        “เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว เวลาไม่คอยท่า เจ้าไปพักผ่อนเถิด”

        หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง หมุนตัวแล้วก้าวเท้ายาวๆ ออกไป

        มองตามแผ่นหลังกว้างน่าเกรงขาม เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยารู้สึกใจเต้นเล็กน้อยกับชายผู้นี้

        แม้หลงเทียนอวี้มักจะแสดงสีหน้าท่าทางเย็นชาแต่เพื่อปกป้องคนของตัวเองแล้ว เขาไม่เสียดายเลยที่จะเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง

        มิรู้ว่าจะมีหญิงสาวโชคดีคนใดสามารถเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาได้

        นางส่ายหน้า เหตุใดวันนี้นางจึงรู้สึกเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้

        นอนไม่หลับทั้งคืน หลินเมิ้งหยาเอนกายลงบนเตียงวิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

        อันที่จริง เรื่องราวที่นางได้ประสบพบเจอไม่ควรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

        ทว่า ทั้งหมดนั้นล้วนเกิดขึ้นแล้ว

        พระชายาถูกลักพาตัว ก่อเหตุบนถนน ถูกลอบทำร้ายยามวิกาล

        เรื่องเหล่านี้มิควรเกิดขึ้นในเมืองหลวงด้วยซ้ำ นอกเสียจากว่าผู้อยู่เบื้องหลังของเรื่องเหล่านี้เป็นผู้มีอำนาจล้นพ้น

        อาจพูดได้ว่า เพื่อทำร้ายนางแล้วพวกเขายังสามารถทำเรื่องร้ายแรงกว่านี้ได้อีก

        แต่เรื่องที่นางคอยช่วยเหลือหลงเทียนอวี้หาได้มีใครรู้ไม่

        แต่เพราะเหตุใดคนที่มักเจอเข้ากับอันตรายจึงกลายเป็นนางกัน?

        นี่ต่างหากที่เป็นปัญหาซึ่งหลินเมิ้งหยาคิดหาคำตอบไม่ได้

        พวกเขาทำร้ายหลงเทียนอวี้หรือไม่ก็พระสนมเต๋อเฟยจะไม่สมเหตุสมผลกว่าหรือ

        นางพลิกตัว ทว่าจู่ๆสายตาพลันเห็นแสงจันทร์สาดส่องไปที่ดอกโบตั๋นที่กำลังส่ายไปมาบนโต๊ะ

        ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต พลันนึกบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้

        นั่น...คือชุดแต่งงานที่ท่านพ่อเก็บเอาไว้ให้นาง

        จุดประสงค์ที่แท้จริงของคนเหล่านั้นคือต้องการได้รับการสนับสนุนจากสกุลหลินพวกเขาต้องการกำลังของท่านพ่อและพี่ชาย

        หากนางตายอยู่ที่จวนอวี้โดยไม่ทราบสาเหตุเช่นนั้นผู้ที่ถูกกล่าวหาเป็นคนแรก คงมิพ้นท่านอ๋องอวี้

        ยิ่งไปกว่านั้นทั้งท่านพ่อและท่านพี่ล้วนรักและเอ็นดูนางเป็นอย่างมากหากหลงเทียนอวี้มิอาจตอบได้ ทั้งสองจะต้องเกลียดชังและตั้งตัวเป็นศัตรูเป็นแน่

        เพราะฉะนั้นนางควรรีบเขียนจดหมายเพื่อเล่าสถานการณ์ของตนเองในเวลานี้ให้กับท่านพ่อและพี่ชายฟัง

        อย่างน้อยพวกเขาจะได้รู้ว่านางอยู่ฝ่ายเดียวกับใคร

        ตัดสินใจ แต่นางไม่อยากใช้เส้นสายของหลงเทียนอวี้ในการติดต่อกับท่านพ่อและท่านพี่

        นางครุ่นคิด ทางเลือกเดียวเห็นจะเป็นพี่เยว่ถิงนางเหมาะที่จะส่งสารไปที่สุด

        หลินเมิ้งหยาตัดสินใจเดินทางไปที่จวนเยว่ในวันพรุ่งนี้เพื่อขอร้องเยว่ถิง

        อันที่จริงสกุลเยว่มีอำนาจในเมืองหลวงค่อนข้างมาก

        แม้ทั้งสองตระกูลจะถูกมองว่าสมานฉันท์กันดีทว่าในความเป็นจริงแล้วกลับมีเรื่องระหองระแหงกันมาอย่างเนิ่นนาน

        ส่วนเหตุผลนั้นก็เพราะแม่ของเยว่ถิงคือเพื่อนสนิทของฮองเฮาสมัยยังไม่ถวายตัวเข้าวัง

        การหมั้นหมายในคราวนั้นล้วนเป็นแผนการของพวกเขา

        แต่สิ่งที่สกุลเยว่คิดไม่ถึงก็คือพี่เยว่ถิงชอบพอกับท่านแม่ทัพสกุลหลิน

        ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พี่เยว่ถิงมักจะช่วยตัวเองอยู่ลับๆ

        ไม่ว่าจะเป็นเพราะพี่ชายหรือเพราะความสงสารจากพี่เยว่ถิงถึงอย่างไรนางก็ต้องไปเยี่ยมเยียนแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโสทั้งสอง

        ป๋ายจีและป๋ายซ่าวตระเตรียมของขวัญที่จะมอบให้สกุลเยว่แต่เช้า

        “นายหญิง สิ่งของเตรียมพร้อมหมดแล้วเจ้าค่ะ”

        เวลาเพียงคืนเดียว แต่ตำหนักกลับมีป๋ายซูเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแม้สาวใช้ทั้งสามจะสงสัย แต่มิเอ่ยถามอันใดและก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเอง

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ตรวจสอบรายการของขวัญ

        ก้มๆ เงยๆ อยู่ครู่หนึ่ง ทั้งหมดมีราวสิบกว่าอย่าง

        มีทั้งหยกราคาแพง ขนมแปลกใหม่ ผ้าไหม ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเครื่องบรรณาการจากซีฟานคนภายนอกยังมิเคยเห็นมาก่อน

        “ไม่เลว ของพวกนี้มีค่ามากพอจะรักษาหน้าของจวนเอาไว้ได้พวกเจ้าทั้งสี่ตามข้าไปแล้วกัน อย่าลืมบอกชิงหูด้วยว่าวันนี้เขาต้องอยู่เฝ้าบ้าน”

        ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา เสียงไม่พอใจพลันดังขึ้นในตำหนัก

        นอกจากป๋ายซู ทั้งสามล้วนเคยชินหมดแล้ว

        “อย่าระแวงไปเลย เขาคือองครักษ์ประจำตัวข้าหน้าที่คือคุ้มครองดูแลข้าเช่นเดียวกับเจ้า”

        ได้เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของป๋ายซูเห็นได้ชัดว่านางมองชิงหูเสมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ตบบ่าป๋ายซูเบาๆเพื่อเป็นสัญญาณให้นางมิต้องกังวล

        ป๋ายซูเก็บมือของตนเอง ตอนที่ยังคุ้มครองดูแลหลินจงอวี้นางรู้สึกตัวอยู่ก่อนหน้านั้นแล้วว่ามีบุคคลมากความสามารถอาศัยอยู่ที่นี่

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่มีฝีมือเช่นเขาจะเป็นองครักษ์ประจำตัวของพระชายา

        จวนแห่งนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก แม้แต่พระชายาก็ไม่เหมือนผู้อื่น