ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสาม พระเอกโชวโจว 2
น่าสงสัยมากที่พระเอกโชวโจวทำเรื่องแบบเดียวกับที่ราเกซทำ
กลับได้รับการชื่นชมจากนักอ่านแต่พอราเกซทำบ้างตอนที่เขาไปเฝ้าดูผู้หญิงที่เขารักนอนหลับอยู่ในห้องพร้อมกับห่มผ้าให้เธออย่างอ่อนโยน
ราเกซกลับโดนหมายศาลห้ามเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้นอีกในรัศมีห้ากิโลเมตร
แต่ราเกซยอมแพ้หรือเปล่า?
ไม่มีทาง
ต่อหน้าห้าพันปีของอินเดีย
แนวคิด No mean No นั้นไร้ความหมาย
ไม่มีการที่ปากของอาสึกะบาดเจ็บหรือหายใจไม่ออก
ด้วยความสามารถในการควบคุมร่างกายของผมและพลังจิตในการช่วยให้เวลาสามนาทีนั้นอาสึกะไม่ต้องใช้อากาศในการหายใจ
ทำให้สมองเต็มไปด้วยความสุขจนตาเธอแทบเหลือกขึ้นไปข้างบน
มีความรู้สึกแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนเหมือนคนติดยาได้รับยาเข็มแรก
เราอาจจะจำยาเข็มที่ทำเราไปนอนในโรงแรมแถวพัทยากับเลโอนาโดดิคราปิโอไม่ได้
แต่เราจะจำครั้งแรกของเราได้เสมอ
พอสิ้นสุดสามนาทีลิ้นของเราแยกจากกัน
อาสึกะน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย
การได้รับความสุขและเสียความสุขไปก็คือความทุกข์อย่างหนึ่ง
เพราะอย่างนี้คนติดยาหลังจากพยายามเลิกยาจึงซึมกระทือเพราะพวกเขาได้เจอความรู้สึกว่า
ต่อไปนี้ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรในชีวิต
พวกเขาจะไม่สามารถมีความสุขได้เหมือนตอนติดยาอีกต่อไปแล้วนั่นเอง
พระเจ้าฮารุฮิ พูดว่าความรักคือสารเคมีแต่ที่แท้จริงแล้วแบบเดียวกับอาสึกะเธอนั้นยังเชื่อในความรัก
อ๊า
ทำไม เขาเป็นใครทำต้องมาชิงจูบแรก(กับผู้ชาย)ของเธอไปด้วย
ว่าทำไมเขาช่างป่าเถื่อนเช่นนี้แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกดีและหัวใจเต้นแรงและไม่อยากให้มันหยุด
หรือเรียกอีกอย่างว่าตอนนี้อาสึกะคิดเหมือนนางเอกโชวโจวที่ถูกพระเอกขโมยจูบนั่นเอง
“เป็นผู้หญิงของผมแล้วนะแม่สาวน้อย”
ผมกล่าวแบบพรเอกโชวโจว
ผมได้ก้าวข้ามกำแพงทางจิตใจที่แม้แต่พระเอกโชวเน็นก็ไม่สามารถก้าวข้ามไปได้แล้วในตอนนี้