Path of god เส้นทางของพระเจ้า

    ตอนที่ 37 : ถูกตามล่า

    [จากนักเขียน]  ในตอนที่36มีการแก้ไขและเพิ่มเนื้อหาในตอนท้ายต้องขอโทษทุกท่านด้วย  อย่าลืมกลับไปอ่านกันนะเนื้อหาที่เพิ่มไปสนุกมาก(ความคิดเห็นส่วนตัว)

    ****

    ‘นี้เขากำลังชวนเราเข้ากิลด์งั้นหรอ’

    “ฮ่าๆๆ~”

    “นี้มันมุขตลกอะไรกันฟะ   พวกNoopสองคนกำลังจะสร้างกิลด์ขึ้นมาวะ   เฮ้ย!!พวกมึงทุกคนได้ยินที่ไอเด็กนั้นพูดมั้ยวะ!! มันบอกว่ามันกำลังจะสร้างกิลด์ขึ้นมาวะฮ้าๆๆ!!   พวกแกควรรู้ไว้นะว่าหากพวกแกอยากจะสร้างกิลด์พวกแกจะต้องมีสมาชิกอย่างน้อยๆก็15คนและเรื่องที่สำคัญของการสร้างกิลด์เลยคือพวกแกต้องมีเงิน!!!  แล้วพวกแกแค่สองคนจะไปทำอะไรได้  หรือว่าพวกแกจะลองชวนคนในจัตุรัสเข้าร่วมกิลด์ด้วยละฮ่าๆๆ!!”

    ผู้คนภายในจัตุรัสที่ได้ยินบทสนทนาที่ดังจากกลุ่มของลูชต่างก็พากันหัวเราะ

    เพราะหากให้มองจากภายนอกทั้งลูชและเด็กชายคนดังกล่าว  พวกเขาทั้งสองอยู่ในสภาพที่ไม่ได้แตกต่างกันเลยพวกเขาทั้งสองกำลังใส่เสื้อผ้าที่หาซื้อได้ในร้านค้าของNPC   แถมยังเป็นชุดอุปกรณ์ที่ไม่ได้บวกคุณสมบัติพิเศษใดๆเลยนอกจากพลังป้องกัน   มันจึงไม่ใช้เรื่องแปลกที่ผู้คนในจัตุรัสจะหัวเราะเยาะ   เพราะการต่อสู้ระหว่างกิลด์นั้นรุนแรงและยิ่งใหญ่มาก  และมันก็ยิ่งรุนแรงขึ้นหลังจากสงครามใหญ่ของเลกิออส   

    เพราะอย่างนั้นกิลด์ในความเข้าใจของทุกคนจึงหมายถึงกองทัพที่พร้อมสำหรับสงครามทุกรูปแบบ   พวกเขาจะถูกจัดตั้งโดยกลุ่มนายทุนหรือบริษัทในโลกความจริงกันทั้งนั้น  แม้กระทั้งกิลด์เล็กๆก็ยังต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลในการก่อตั้งกับทดสอบและรับสมัครสมาชิกมาบริหารกิลด์    แต่เมื่อสักครู่พวกเขากับได้ยินเด็กสองคนตรงหน้ากำลังพูดว่าจะสร้างกิลด์ต่อหน้ากิลด์อันดับหนึ่งของเมืองจะไม่ให้พวกเขาหัวเราะกันได้อย่างไร 

    แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังมุ่งความสงใจไปที่ลูช

    ลูชผู้ที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาและเสียงหัวเราะของคนทั้งจัตุรัสอยู่นั้น เขากับยืนอยู่เฉยๆราวกับไม่ได้สนใจคนในจัตุรัสเขาแค่กำลังรอคำตอบของเด็กชายตรงหน้า

    “ผะ-ผมชื่ออดัม  ค-คุณจะสร้างกิลด์ขึ้นมาจริงๆงั้นหรือ”

    อดัมถามลูชอย่างตรงไปตรงมา   ตลอดเดือนมานี้อดัมได้ตระเวรไปทั่วทั้งเมืองเขาพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้เข้าร่วมกิลด์ซักกิลด์เพราะเขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถผจญภัยไปในโลกนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว   เขาเลยต้องการมีพรรคพวกที่จะร่วมผจญภัยไปด้วยกัน    แต่เขาเองก็มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถแชร์หน้าต่างสถานะได้มันเลยทำให้เขาต้องถูกปฏิเสธอยู่ร่ำไป   ไม่ว่าจะกิลด์เล็กหรือกิลด์ใหญ่ก็ต่างพากันปฏิเสธเขาทั้งนั้น   แม้กระทั่งปาตี้ที่ออกล้างรังมอนสเตอร์เองก็ยังไม่คิดจะรับเขาเข้าไปเลยด้วยซ้ำ   แต่กับมีคนมาบอกเขาว่าจะสร้างกิลด์ขึ้นมาพร้อมกับเขางั้นหรอ

    ลูชทำเพียงยิ้มแล้วก็พยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบ   จริงๆแล้วเขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมอดัมถึงไม่ยอมแชร์หน้าต่างสถานะให้คนอื่นดู   เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ที่Path of God จะมีบัค   และแม้กระทั้งNPCก็ยังสามารถแชร์หน้าต่างค่าสถานะได้  มันจึงเป็นเรื่องแปลกที่อดัมยืนกรานว่าเขาไม่สามารถแสดงหน้าต่างค่าสถานะได้และนี้คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาถูกปฏิเสธอยู่ร่ำไป  แต่ลูชไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้เขาไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนักเขาแถบไม่ต้องกังวลเรื่องรับคนเข้ามาเลยด้วยซ้ำไป   เพราะหากเด็กคนนี้เป็นสายรับที่ต้องการจะเข้ากิลด์ใหญ่เพื่อล้วงเอาข้อมูลละก็เขาจะต้องปฏิเสธคำชวนของลูชอย่างแน่นอน   จะเรียกว่าลูชกำลังเดิมพันโดยที่เขาไม่ได้ลงเงินเลยก็ว่าได้   อีกอย่างเขาเองก็ต้องการกำลังรบมากกว่านี้เขาเพียงคนเดียวคงไม่สามารถที่จะถล่มกองกำลังกิลด์ที่มีสมาชิกนับแสนไหวหากเขาต้องการประสบความสำเร็จเขาจะต้องมีแขนขามากกว่านี้   เพราะสาเหตุที่เขาเริ่มเล่นเกมนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเลย   อำนาจและความมั่งคั่งเขาสามารถได้ทั้งสองอย่างนี้มาครองหากแต่เขามีความสามารถมากพอ

    อดัมที่เห็นใบหน้าที่จริงจังของลูช   เขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข   เขาปรารถนาที่จะได้เดินทางรวมกันกับพวกพ้องมานานแล้วมันเป็นความฝันของเขาตั้งแต่สมัยที่เขายังเด็ก

    “งั้นนายจะให้ฉันเดินทางไปกับนายด้วยใช้มั้ย”

    “มันแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช้หรือไง   แต่ก่อนอื่นฉันว่าเราสองคนไปจากที่นี้กันเถอะฉันเริ่มรำคาญไอพวกนี้แล้ว”

    “ตกลง”

    “เฮ้นั้นพวกแกจะไปไหนกัน   และเมื่อกี้แกพูดว่าแกรำคาญพวกเรางั้นหรอ”

    ลูชไม่ได้สนใจเสียงที่ดังขึ้นมามากนักนี้คือเมืองป้อมปราการNPCที่นี้คงไม่ยอมให้เกิดการต่อสู้ขึ้นใจกลางจัตุรัสเมืองแน่

    “ใช่แล้วฉันพูดเองแล้วมันทำไมหรือแกอยากจะลองฟันฉันดูมั้ยละ”

    หลังจากที่ลูชพูดจบคนทั้งจัตุรัสก็มีใบหน้าซีดลงในทันที   ผู้คนมากมายเริ่มพากันกระซิบกระซาบกันเบาๆแต่มันก็ยังดังพอให้กลุ่มของลูชได้ยิน

    “เฮ้ไอเด็กนั้นมันกำลังหาเรื่องบูเล็ตอยู่ว่ะ”

    “มันคงไม่อยากเล่นเกมนี้แล้วละมั้ง ฉันได้ยินมาว่าคนก่อนที่ทำแบบนี้เองก็เลิกล็อคอินเข้าเกมไปเลย”

    “มันแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช้หรือไง   ไอหมอนั้นถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปจนถึงเลเวล0 ไอเทมทั้งตัวดรอปลงมาจนเหลือแต่ไอเทมที่ผูกมัดแถมขนาดมีเลเวล0แล้วไอหมอนั้นก็ยังถูกตามล่าอยู่เลยนะ”

    ผู้คนเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับประวัติของบูเล็ต  บูเล็ตนั้นเป็นถึงหัวหน้ากองกำลังที่4แห่งกิลด์เครโบรุสเขาเองก็เริ่มเล่นเกมนี้ในช่วงแรกๆและไต่เต้าขึ้นมาจนกระทั่งได้รับตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังที่4เมื่อปีที่แล้วนี้เอง

    เมื่อบูเล็ตได้ยินเสียงพูดคุยของคนในจัตุรัสเขาก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายก่อนจะหันไปหาลูช

    “แกคงได้ยินแล้วสินะว่าฉันเป็นใคร   ฉันจะยกโทษให้แกก็ได้ท่าหากแกยอมกราบฉันงามๆสักทีสองทีเพราะน้ำหน้าอย่างพวกแกคงไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวอยู๋แล้วฉันเลยจะเมตราโดยไม่เรียกค่าเสียหาย”

    “ค่าเสียบ้าน….!!นี้มึงเป็นแม่ตูหรือไงฟะท่าไม่กล้าฟันก็ใสหัวไปไกลๆเลยไอระยำเอ้ย  ถุ้ย~”

    “กรอด”

    บูเล็ตกัดฟันของตัวเองแน่นจนเสียงดังกรอดกระจายจนคนรอบๆตัวเขาได้ยิน   เขาเองก็อยากจะสับไอระยำตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆแต่ที่นี้เป็นย่านใจกลางเมือง   เขาจะมีปัญหาแน่หากเขาลงมือที่นี้เพราะที่นี้คือเมืองป้อมปรากการ   ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี้จึงสูงกว่าเมืองทั่วไปมาก   แถมNPCที่นี้ก็ยังมีเลเวลสูงกว่าผู้เล่นในปัจจุบันอยู่มาก  และโทษฐานที่สร้างความไม่สงบเขาอาจถูกฆ่าและอาจแย่กว่านั้นคือเขาอาจถูกจับเข้าคุก  มันไม่ง่ายเลยที่เขาจะรักษาตำแหน่งหัวหน้ากองกำลังที่4ไว้ได้  และหากเขาถูกจับเข้าคุกจริงๆเขาอาจจะต้องสูญเสียตำแหน่งหัวหน้าไปเลยก็ได้  เพราะสำหรับผู้เล่นระดับสูงแล้วนั้นเวลาภายในเกมลัวนมีค่าอย่างมหาศาลหากพวกเขาต้องเข้าไปอยู่ในคุกจริงๆเวลาขั้นต่ำสุดที่พวกเขาจะต้องอยู่ในนั้นคือ3วันสามารถเรียกว่ามันคือการสูญเสียครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้ เพราะงั้นคุกจึงกลายเป็นฝันร้ายสำหรับผู้เล่นทุกคนในเส้นทางของพระเจ้า

    “สรุปแกไม่อยากฟันฉันงั้นหรือ  ไอปอดแหกเอ๋ย!!!หลบไปซะฉันรีบ”

    ไม่นานลูชกับอดัมก็พากันออกห่างจากจัตุรัสเมือง

    “หัวหน้า!  หัวหน้าจะปล่อยพวกมันไปแบบนี้งั้นหรอ?”

    “นี้แกคิดว่าฉันเป็นใครกัน!!!”

    บูเล็ตเริ่มตะโกนใส่หน้าลูกน้องของเขา

    “ส่งนักฆ่าในหน่วยของเราออกสะกดรอยพวกมันไป!!  อย่าให้คาดสายตาเด็ดขาด พวกมันออกนอกเมืองเมื่อไรก็ฆ่าพวกมันได้เลยและส่งคนไปค่อยเฝ้าที่หน้าทางออกของวิหารภายในเมืองทั้งหมด   ฉันจะสั่งสอนพวกมันเป็นบทเรียนให้ผู้คนในเมืองได้รู้ว่าอย่าได้กล้ามาท้าทายเครโบรุส”

    ***

    ในทางกลับกัน

    “เหม็นชะมัด!!  หัวกิลด์ไม่น่าไปท้าทายบูเล็ตมันเลยไอหมอนั้นมันเป็นหมาบ้า”

    “10นาทีที่แล้วนายยังยืนอ้อนวอนขอเข้ากิลด์ของมันอยู่เลยไม่ใช้หรือไงฟะ อีกอย่างเลิกเรียกฉันว่าหัวหน้ากิลด์ได้แล้ว   ฉันยังไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเลย”

    “หืม? สุดท้ายเดียวหัวหน้ากิลด์ก็สร้างมันขึ้นมาอยู่ดีไม่ใช้หรือไง  แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรท่าไม่ให้เรียกหัวหน้ากิลด์”

    ในขณะที่เมืองป้อมปราการโกลมาสกำลังเกิดความวุ่นวายไปทั่วทั้งเมืองกลับมีชายสองคนกำลังถกเถียงเรื่องที่โคตรไร้สาระอยู่ภายในท่อระบายน้ำของป้อมปราการ