ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 55 เด็กเก่งมากความสามารถแบบนี้ทำไมไม่ใช่ลูกสาวฉันนะ

        ก็จริงอยู่การที่เด็กวัยรุ่นแบบนี้จะคิดได้ถึงขนาดนี้มันไม่ง่ายเลย

        “ชีเยวี่ยเอ๋ย แกนี่มันดีจริงๆทำไมถึงไม่ใช่ลูกสาวบ้านฉันนะ!” ภรรยาผู้นำชุมชนจ้องมองสามีของตัวเองอย่างไม่พอใจ พูดแบบนี้ถ้าให้ลูกชายลูกสาวตัวเองได้ยินเข้าจะคิดยังไงกัน?

        ตาแก่นี่ ยิ่งแก่ยิ่งไร้ประโยชน์อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ตัวเธอเองก็มองดูหานชีเยวี่ยด้วยความเอ็นดูเด็กคนนี้มีความสามารถแถมวาทศิลป์เยี่ยมอีกด้วย!

        ผู้นำชุมชนเอ่ยปากชมหานชีเยวี่ยไม่หยุดจนกระทั่งอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเองค่อยๆ สงบลง 

        หลังจากที่ใจเย็นลงผู้นำชุมชนก็นึกถึงคำถามสำคัญขึ้นมาได้ การทำธุรกิจแบบนี้จะถือว่าเป็นการค้ากำไรเกินควรหรือไม่? หากถูกคนอื่นรายงานว่าค้ากำไรเกินควรอาจจะทำให้ทั้งชุมชนเดือดร้อนไปด้วย

        “ชีเยวี่ยเรื่องนี้จะสร้างปัญหาให้กับชุมชนเราหรือเปล่า?” ผู้นำชุมชนถามอย่างลังเล

        “ผู้นำชุมชนคะ ไม่หรอกค่ะโรงงานทอฝ้ายเป็นคนขอติดต่อซื้อจากชุมชนเราเองเป็นเรื่องระหว่างหน่วยงานกับหน่วยงาน จะเป็นการค้ากำไรเกินควรได้อย่างไรกันคะ?”

        หานชีเยวี่ยพูดอย่างมั่นใจแต่ผู้นำชุมชนกลับไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย

        อะไรคือการที่โรงงานทอฝ้ายติดต่อซื้อของจากชุมชน?แต่โรงงานทอฝ้ายไม่ได้ส่งคนมาติดต่อเลยสักคนเดียว

        “ชีเยวี่ยเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเราจะพูดเองเออเองได้นะ!” ผู้นำชุมชนรู้สึกใจคอไม่ดี

        ชีเยวี่ยบอกว่าเธอติดต่อกับหัวหน้าฝ่ายธุรการของโรงงานของโรงงานทอฝ้ายได้แต่ถ้าหากไม่มีคนจากโรงงานทอฝ้ายมายืนยัน แล้วถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมรับล่ะจะทำยังไง?

        “ผู้นำชุมชนคะ ดูสิคะ นี่คืออะไร?”

        หานชีเยวี่ยยิ้มแล้วหยิบเอกสารรับรองจากโรงงานทอฝ้ายที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาผู้นำชุมชนอ่านหนังสือไม่ออกมากนัก แต่เขาก็ยังพอเข้าใจเอกสารรับรองฉบับนี้

        “ชีเยวี่ย นี่หมายความว่าเธอเป็นพนักงานจัดซื้อของโรงงานทอฝ้ายงั้นเหรอ?”

        โอ้โห ไม่ได้การล่ะเด็กคนนี้ได้กินเงินเดือนจากรัฐบาลแล้วเหรอเนี่ย? กลายเป็นพนักงานจัดซื้อของโรงงานทอฝ้ายแล้ว

        “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แค่เพื่อทำธุรกิจครั้งนี้ให้สำเร็จ พวกเขาเลยให้เอกสารรับรองนี้กับฉันเพื่อให้ฉันทำงานได้สะดวกขึ้นค่ะ”

        หานชีเยวี่ยรีบอธิบาย แต่ในใจกลับคิดว่าไม่แน่ เธออาจจะเปลี่ยนเอกสารชั่วคราวนี้เป็นเอกสารรับรองอื่นได้ แต่อย่างไรก็ตามเรื่องนี้เธอต้องจัดการอีกที

        “การได้จัดซื้อของให้กับรัฐบาลแสดงว่ามีความสามารถมาก! ” ผู้นำชุมชนยกนิ้วโป้งให้หานชีเยวี่ย

        “ผู้นำชุมชนคะชุมชนเราควรมีคนรับผิดชอบเรื่องนี้เพราะของจำนวนเยอะขนาดนี้ต้องหาคนที่มีประสบการณ์มารับผิดชอบถ้าหากมอบหมายให้คนที่ไม่เหมาะสม แล้วไปสร้างความเดือดร้อนให้กับโรงงานทอฝ้ายต่อไปเราคงทำธุรกิจด้วยกันไม่ได้อีก”

        ผู้นำชุมชนฟังคำพูดของหานชีเยวี่ยแล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า“ชีเยวี่ย งั้นเธอรับผิดชอบเรื่องนี้เองไหม?”

        หานชีเยวี่ยรีบโบกมือ “ผู้นำชุมชนคะไม่ได้ค่ะ ฉันเป็นฝ่ายจัดซื้อ”

        ผู้นำชุมชนตบหัวตัวเองแล้วพูดว่า“ฉันจำได้แค่เธอที่เป็นคนในชุมชนของเราลืมไปสนิทเลยว่าเธอยังมีบทบาทเป็นพนักงานจัดซื้อด้วย”

        หานชีเยวี่ยได้แต่ยิ้ม ผู้นำชุมชนจึงพูดต่อ

        “ชีเยวี่ย เธอคิดว่าใครในชุมชนเราเหมาะสม?”

        คำถามนี้ของผู้นำชุมชนแฝงไปด้วยการทดสอบหานชีเยวี่ยรู้ดี

        “ผู้นำชุมชนคะ ดูที่คุณพูดเข้าสิคุณเป็นถึงผู้นำชุมชน  สายตาของฉันจะไปเทียบกับคุณได้อย่างไรกัน?”

        หานชีเยวี่ยไม่โง่พอที่จะเสนอชื่อใครออกมาเอง

        ผู้นำชุมชนไม่ใช่คนโง่เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของเธอดี

        “อีกไม่นานก็จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้วคงไม่มีใครในชุมชนว่างพอที่จะมารับผิดชอบเรื่องนี้หรอก”ผู้นำชุมชนทำท่าทางครุ่นคิด

        หานชีเยวี่ยมองดูอย่างขบขัน

        ในที่สุด ผู้นำชุมชนก็พูดขึ้นมา

        “ชีเยวี่ยแกคิดว่ายังไงถ้าให้ป้าถังฮวากับย่าเฒ่าหานมารับผิดชอบด้วยกัน? ฉันว่าดีนะ ย่าเฒ่าหานแกละเอียดรอบคอบ ส่วนป้าถังฮวาแกก็อ่านหนังสือออกคิดเลขเป็น”

        ถังฮวาที่ผู้นำชุมชนพูดถึงไม่ใช่คนอื่นไกลคือภรรยาของเขาเอง หานชีเยวี่ยพอใจกับข้อเสนอนี้ของผู้นำชุมชนมากเรื่องนี้ถ้าหากมอบหมายให้คนอื่นทั้งหมด เธอก็คงไม่วางใจแต่ถ้ามีคุณย่าของเธออยู่ด้วยก็คงไม่เป็นไร

        หานชีเยวี่ยยิ้ม “ได้ค่ะ ผู้นำชุมชนป้าถังฮวาเก่งทุกคนในชุมชนก็รู้กันดีค่ะ”

        หลังจากที่ตกลงกันได้อย่างราบรื่นแล้วหานชีเยวี่ยกับลุงหานก็ออกจากบ้านของผู้นำชุมชน

        มองดูทั้งสองคนที่เดินจากไปภรรยาผู้นำชุมชนก็พูดขึ้นว่า “ชีเยวี่ยเด็กคนนี้ดีจริงๆถ้าลูกชายคนโตของเราไม่ได้หมั้นหมายไว้แล้ว ฉันก็ว่าเด็กคนนี้ไม่เลวเลยนะ”

        ในใจเธอก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้างทำไมถึงเพิ่งมารู้ว่าชีเยวี่ยเป็นเด็กที่ดี!

        “อย่าไปคิดเลยลูกชายของเราคงไม่คู่ควรกับเด็กคนนี้หรอก”ผู้นำชุมชนมองดูภาพหลังที่เดินจากไปแล้วส่ายหัว

        แม้ว่าถังฮวาจะไม่พอใจกับคำพูดของสามีแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเป็นแม่ แน่นอนว่าต้องมองว่าลูกของตัวเองดีไปหมดแต่ในใจเธอก็รู้ดีว่าหานชีเยวี่ยอาจจะเป็นเด็กที่มีบุญวาสนามากก็ได้บางทีอาจจะเป็นเหมือนที่สามีพูด ลูกชายโง่ๆ ของเธออาจจะไม่คู่ควรจริงๆ

        “พ่อ ว่าไงดีเรื่องนี้จะชวนชุมชนอื่นมาร่วมด้วยไหม? ” ถังฮวาถามสามีของเธอเรื่องนี้ถ้าทำไม่ดีอาจจะถูกคนนินทาได้ ต้องจัดการให้ดี

        “ของที่เสนอขายเอง ไม่ใช่ของดีหรอกฉันจะไม่ไปขอร้องพวกเขาหรอก รอเถอะเดี๋ยวพวกเขาก็ต้องมาขอความช่วยเหลือจากฉันเอง!”

        ผู้นำชุมชนพูดอย่างมั่นใจใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แตกต่างจากภาพลักษณ์คนใจดีในวันปกติอย่างสิ้นเชิงถังฮวาใช้ชีวิตอยู่กับผู้นำชุมชนมานานกว่ายี่สิบปี ทำไมเธอจะไม่รู้จักนิสัยจริงๆของเขาล่ะ? ภายนอกดูซื่อๆ แต่จริงๆแล้วมีน้ำเสียอยู่เต็มท้อง [1]

        “แกนี่นะ ช่างเถอะ ฉันไม่ยุ่งแล้วแกจัดการเองก็แล้วกัน ฉันจะเข้าบ้านไปนอนแล้ว”

        ถังฮวาหันหลังกลับเข้าบ้านไปส่วนผู้นำชุมชนก็เช็ดจักรยานอย่างใจเย็น พร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ ในขณะเดียวกันลุงใหญ่หานที่กำลังเดินกลับบ้านก็มีสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น

        “อาเยวี่ยทำไมแกถึงให้ผู้นำชุมชนบอกว่าเป็นความดีความชอบของฉันล่ะ? ”

        “คุณลุงคะ ลุงเป็นหัวหน้าครอบครัวเราถ้าภาพลักษณ์ของลุงดี ครอบครัวเราก็จะดีตามไปด้วยไม่ใช่เหรอคะ? ”

        หานชีเยวี่ยยิ้มแล้วอธิบายความคิดของเธออย่างชัดเจนลุงหานไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อนเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัวด้วยซ้ำเพราะปกติแล้วทุกอย่างในบ้านแม่ของเขาเป็นคนตัดสินใจ แต่พอชีเยวี่ยพูดแบบนี้มันก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

        “ชีเยวี่ยนี่ลุงไม่ได้กำลังเอาเปรียบหลานเหรอ? ”

        ก่อนหน้านี้ชีเยวี่ยก็ยอมยกตำแหน่งงานชั่วคราวให้กับครอบครัวเขาแล้วตอนนี้แม้แต่ความดีความชอบแบบนี้ก็ยังยกให้เขาอีกทำให้ลุงหานรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ถูก

        “ลุงคะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันจะมีเรื่องเอาเปรียบกันได้ยังไงคะ? ”

        ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงบ้านเมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองได้รับผลประโยชน์ ลุงหานจึงยังไม่เข้าบ้านแต่เดินไปที่สวนหลังบ้านเพื่อทำงานต่อ

        ชีเยวี่ยบอกแล้วว่าเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวดังนั้นเขาต้องทำตัวให้สมกับเป็นหัวหน้าครอบครัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับทุกคนในบ้าน

        หานชีเยวี่ยส่ายหัวอย่างเอือมระอาคุณลุงคนนี้นี่จริงๆ !

        เธอเดินเข้าไปในลานบ้านก็เห็นฉู่เจี้ยนกั๋วกำลังสอนหนังสือให้กับหานเซี่ยงหยางและพี่ๆอยู่ใต้ต้นไม้ พวกเขานั่งล้อมโต๊ะ อ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัดอย่างตั้งใจ

        แต่หานซานหยางดูเหมือนจะไม่มีสมาธิมักจะมองไปรอบๆ พอเห็นหานชีเยวี่ย หานซานหยางก็ยิ้มกว้างให้

        เชิงอรรถ 

        [1] 一肚子坏水的东西มีน้ำเสียอยู่เต็มท้องแปลว่า เจ้าเล่ห์ มีเจตนาที่ไม่ดีคล้ายกับสำนวนไทยคำว่าข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรง