GalaxyTube เครือข่ายวิดีโอเชื่อมจักรวาล

“เพื่อการนั้นเราจะต้องมีเงินมหาศาลการเปิดให้บริการ M.T.S.A.Z App จึงถือเป็นเรื่องสําคัญอย่างมาก’’

จางเจิ้นยิ้มแต่เดิมเขาไม่เคยมีความทะเยอทะยานเหมือนใครเขา ทว่าตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว เขารู้สึกว่ายิ่งเขาเปิดโลกทัศน์ของตัวเองได้ไกลมากขึ้นเท่าไหร่เงินจึงเป็นสิ่งที่จําเป็นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะมันจะทําให้เขาสามารถนําไปซื้อทรัพยากรต่างๆและทดลองเพื่อเติมเต็มความสมบูรณ์ให้แก่โลกทัศน์ของเขาได้

เหตุนี้เองความทะเยอทะยานของเขาจึงตื่นขึ้น!

พริบตาต้วนหยางและเฉารุ่ยก็รับรู้ถึงความต้องการของชายหนุ่มทําให้พวกเขาอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่…

จางเจิ้นมองดูเงินที่เพิ่มเข้ามาในบัญชีด้วยความประหลาดใจ

“หลิวอวี้จงโอนเงินมาให้ฉันจริงๆด้วย’’

ห้าสิบล้านหยวนเป็นเงินมหาศาลแต่อีกฝ่ายก็ยังสามารถหามาและโอนให้เขาได้ นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆ

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องนักประเมินหลิวแล้วเขาก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไร

เขาจึงเริ่มดูข่าวคราวเกี่ยวกับตลาดนัดขายของเก่าในเว่ยป๋อว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างและเมื่อพบว่ายังไม่มีข่าวที่เขาต้องการเห็น

เขาก็ขมวดคิ้ว

“นักประเมินหลิวกับเจ้าของร้านนี่ลีลานัก’’

ข้อตกลงในครั้งนั้นเขาไม่เคยลืมแต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมาก เพราะถ้าพวกนั้นไม่รักษาสัญญาจริงๆเขาจะทําให้รู้เองว่าการบิดพลิ้วเขามันเป็นเช่นไร!

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่าภายในสามวันนี้หากสองคนนั้นยังกล้าที่จะลีลาไม่ทําตามข้อตกลง เขาจะไปจัดการเรื่องนั้นด้วยตัวเอง

หลายชั่วโมงต่อมา

หนานจิง

จางเจิ้นได้เดินทางมาที่นี่เพื่อหาเช่าสํานักงานสําหรับธุรกิจซอฟแวร์โดยเฉพาะเขาจึงตระเวนหาสถานที่ๆราคาไม่แพงมาก และเหมาะแก่การทําธุรกิจ

ไม่ช้าเขาก็ได้มาหยุดอยู่ที่หน้าสํานักงานที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่งซึ่งข้างๆสํานักงานนี้คือ บริษัทซอฟต์แวร์หลุนจิ้ง เป็นสถานที่ๆเขาเคยทํางานมาก่อน

จางเจิ้นมองดูมันด้วยความรู้สึกหลากหลายเกือบจะหนึ่งเดือนแล้วที่เขาลาออกมา และมาทําธุรกิจของตัวเองซึ่งเมื่อมองดูอดีตในตอนนั้นแล้วเขาก็อดที่จะขําตัวเองไม่ได้

เงินเดือนเจ็ดพันหยวน?

ตอนนี้มันเป็นได้เพียงแค่ค่าขนมสําหรับเขาเท่านั้น!

โดยไม่รอช้าจางเจิ้นติดต่อเจ้าของสํานักงานที่ว่างเปล่าตรงหน้า และทําการเช่าทันที

หลังจากนั้นไม่นานจางเจิ้นจึงได้เดินตรวจดูสํานักงานเพื่อเช็คอะไรเล็กน้อยและเตรียมที่จะเดินทางไปทําธุระอันต่อไป

ทว่าตอนที่เขากําลังจะจากไปนั้นเอง…

“จางเจิ้น!’’เสียงๆหนึ่งได้ดังขึ้น ก่อนปรากฏชายหนุ่มหน้าตาดีให้เห็น

และชายคนนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก...หยุนหมิง!

พนักงานของบริษัทซอฟต์แวร์หลุนจิ้ง!

“พี่หยุน’’จางเจิ้นที่เห็นว่าเป็นใครก็เลิกคิ้วขึ้นพร้อมทักทายชายคนนี้เป็นคนที่ช่วยเหลือเขาในยามลําบากตอนทํางานกับบริษัทซอฟต์แวร์หลุนจิ้งเขาจึงไม่เคยลืมความดีของอีกฝ่ายเลย ดังนั้นเขาจึงยิ้มแย้มถามอีกฝ่ายว่า

“หลายวันมานี้พี่สบายดีไหม?’’

“สบายดีกับผีน่ะสิ!นายจะลาออกก็ไม่บอกฉันสักคํา แย่จริงๆเลยนะนายเนี่ย!’’ ทางด้านหยุนหมิงตอบทันควันเขาดูไม่พอใจมาก เพราะอีกฝ่ายเป็นรุ่นน้องที่เขาคอยช่วยเหลือมาตลอดแต่อยู่ดีๆก็มาลาออกแถมไม่บอกลาสักคํา

แล้วแบบนี้เขาจะไม่โมโหได้ไง?

จางเจิ้นหัวเราะแห้งๆตอนนั้นเขาเศร้ามากและไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนี้เลย เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง

“เอาน่าเดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวพี่เพื่อเป็นการขอโทษแล้วกัน’’

“ดีงั้นไปกันเถอะ’’ หยุนหมิงไม่ปฏิเสธ เขาหัวเราะอย่างชอบใจ

“...’’จางเจิ้นหมดคําพูด พี่หยุนคนนี้นี่ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

…

ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ระหว่างทานอาหารจางเจิ้นได้บอกเรื่องที่ว่าเขาตัดขาดความสัมพันธ์กับฉุนหลีซินให้หยุนหมิงฟัง

หยุนหมิงก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเขาทราบดีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่แล้วจึงเพียงแค่ประหลาดใจเท่านั้นเองที่รุ่นน้องของเขาฟื้นตัวได้ไวดี

เขาจึงถามเรื่องที่อยากรู้

“ตอนนี้นายเลยกลับมาที่หนานจิงเพื่อหางานใช่ไหม?’’

เป็นไปไม่ได้เลยที่รุ่นน้องของเขาที่เป็นคนจากซูโจวจะมาหนานจิงโดยไม่มีเหตุผลอีกอย่างเขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือและแนะนํางานให้อีกฝ่ายทุกเมื่ออยู่แล้วการถามในครั้งนี้จึงเป็นสิ่งที่จะทําให้เขาช่วยเหลือได้ถูก

แน่นอนว่าจางเจิ้นพอคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่เขาเลยยิ้มบาง

“ผมได้งานแล้วน่ะพี่’’

หยุนหมิงที่ได้ยินก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรอีก

ทั้งสองคนจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องอื่นด้วยความสนุกสนานแทน

พริบตาเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จางเจิ้นได้แยกทางกับหยุนหมิงและมุ่งหน้าไปยังบริษัทโฆษณาลิ่วหยวน

…

หลายนาทีต่อมา

ณบริษัทโฆษณาลิ่วหยวน

“คุณซ่งต้องขออภัยด้วยงานของคุณทางเราไม่สามารถรับเอาไว้ได้’’โจวเจี้ยยิ้มปฏิเสธชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้า

ซ่งไป๋หรี่ตาลงเขาไม่เคยคิดเลยว่าบริษัทโฆษณาเล็กๆนี่ที่เพิ่งจะโด่งดังได้ไม่นานจะกล้าปฏิเสธงานของบริษัทซอฟต์แวร์หลุนจิ้งของเขา เขาจึงถามอย่างใจเย็นว่า

“ผมขอทราบเหตุผลหน่อยได้ไหม?’’

“เร็วๆนี้ทางบริษัทของผมเพิ่งได้รับงานโฆษณาซอฟต์แวร์ตัวหนึ่งมาและบังเอิญว่ามันเป็น Social Mediaเหมือนกับซอฟต์แวร์ตัวใหม่ที่ทางบริษัทของคุณต้องการให้เราโฆษณาให้’’

โจวเจี้ยยิ้มอธิบายไม่ใช่ว่าเขาจะสามารถปฏิเสธได้ทุกงาน แต่งานนี้เขาจําเป็นต้องปฏิเสธจริงๆ

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม!

ซ่งไป๋ขมวดคิ้วSocial Media ?

บริษัทไหนกันที่มีคุณสมบัติให้ประธานของบริษัทโฆษณาลิ่วหยวนยืนกรานถึงเพียงนี้ได้?

แม้จะสงสัยอยู่บ้างแต่ซ่งไป๋ก็ไม่ได้อะไรเขามาที่นี่ก็เพราะพ่อของเขาบอกว่าบริษัทโฆษณาลิ่วหยวนในช่วงนี้มีกระแสตอบรับล้นหลามมากและนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทางบริษัทของเขาอยากใช้โอกาสนี้เปิดตัวซอฟต์แวร์ตัวใหม่ที่ได้เขียนขึ้นมาแต่ในเมื่อถูกปฏิเสธแบบนี้เขาก็คงต้องไปหาบริษัทโฆษณาอื่นแทน

โดยไม่รอช้าซ่งไป๋อําลาโจวเจี้ยแล้วเตรียมกลับ

แต่ในช่วงเวลาที่เขาเดินออกมาจากห้องนั้น…

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาธรรมดาได้ปรากฏตัวขึ้นก่อนเดินสวนทางกับเขาไป

จะ...จางเจิ้น!

มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

ซ่งไป๋ชะงักหยุดฝีเท้าลงและหันไปมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายด้วยความสับสน

อย่างไรก็ตามความสับสนนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเพราะในวินาทีต่อมามันได้มลายหายไปและเข้าแทนที่ด้วยความตกตะลึง

วินาทีต่อมา

หลังจากที่ชายหนุ่มแซ่จางเดินเข้าไปในห้องยังไม่ทันไรเสียงทักทายของโจวเจี้ยก็ดังขึ้น

“คุณจาง!’’

เห็นได้ชัดว่าเสียงๆนี้แฝงไปด้วยความเคารพยําเกรงที่สุภาพเกินจะบรรยาย

ทําให้ซ่งไป๋ที่ยังไม่ได้ไปไหนแววตาเบิกกว้างขึ้น

ตะลึง!

ซ่งไป๋ตกตะลึงเขาไม่อยากเชื่อเป็นอย่างมากว่าประธานโจวจะมีท่าทีสุภาพกับไอ้สวะที่เขาดูถูก

นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไร!

ไอ้สวะนี่มันทําได้ยังไง?