รสขิงแห่งการ
ตอนที่ 3 : สัญญาที่ไม่อาจปฏิเสธ
วายุค่อย ๆ แยกริมฝีปากออกจากเธอช้า ๆ แต่ยังคงโอบกอดร่างกายของมิ้นท์ไว้แน่น
หอบหายใจของทั้งคู่ปะปนกันในความเงียบของห้องทำงานยามดึก
มิ้นท์ตัวสั่นเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดวงตายังคงพร่ามัวด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมา
“ว… วายุ…” เธอพูดเสียงแ่
เขายกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบา ๆ ด้วยนิ้วโป้ง ััอ่อนโยนที่ขัดกับความดุเดือดในสายตา
“ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกอะไร” เขาพูดเสียงต่ำ “และฉันก็รู้สึกเหมือนกัน… ั้แ่วันแรก”
มิ้นท์กัดริมฝีปาก ใจเต้นแรงจนเจ็บ “แต่… ฉันเป็แค่ผู้ช่วยของคุณ”
วายุยิ้มมุมปาก “ใช่… แต่ฉัน้ามากกว่านั้น”
เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วดึงเธอไปนั่งที่โซฟาหน้าหน้าต่างบานใหญ่ของห้อง ตัวเขาเองนั่งลงข้าง ๆ มือยังคงจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย
“ฉันไม่ใช่คนที่ชอบพูดอ้อมค้อม” เขาเริ่มต้น “ฉัน้าเธอ… ในฐานะผู้หญิงของฉัน”
มิ้นท์ตาโต “หมายความว่า…”
“ความสัมพันธ์แบบพิเศษ” วายุพูดต่อ “เธอจะเป็ผู้ช่วยฉันในเวลาทำงาน… และเป็ของฉันในเวลาส่วนตัว”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดอะไรบางอย่างแล้วยื่นให้เธอ
บนหน้าจอเป็เอกสาร PDF ชื่อว่า “ข้อตกลงส่วนตัว”
มิ้นท์เลื่อนดูด้วยมือที่สั่นเทา
เนื้อหาเขียนชัดเจนและตรงไปตรงมา
• ความลับสมบูรณ์
• ไม่มีข้อผูกมัดทางอารมณ์ (ในเบื้องต้น)
• เธอต้องยอมรับคำสั่งของเขาในเื่ส่วนตัว
• สิทธิ์ในการยุติความสัมพันธ์เมื่อใดก็ได้โดยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
• และ… การชดเชยทางการเงินที่สูงมากหากเธอยอมรับ
“นี่มัน…” มิ้นท์พูดไม่ออก
“สัญญา” วายุพูดเสียงนุ่มแต่หนักแน่น “ฉันไม่เคยเสนอสิ่งนี้กับใครมาก่อน… แต่กับเธอ ฉันอยากทำ”
เขาจับมือเธอไว้แน่นขึ้น
“ฉันจะไม่บังคับเธอ” เขาพูด “แต่ถ้าเธอยอมรับ… ฉันสัญญาว่าจะทำให้เธอรู้สึกถึงความเสียวที่เธอไม่เคยััมาก่อน”
มิ้นท์รู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบะเิ ความร้อนจากจูบเมื่อครู่ยังคงแผ่ซ่านอยู่ทั่วร่างกาย เธอมองใบหน้าของวายุที่ตอนนี้ไม่ได้เ็าอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและความจริงจัง
“ฉัน… ต้องตอบตอนนี้เลยเหรอคะ” เธอถามเสียงแ่
วายุส่ายหน้า “พรุ่งนี้เช้า คิดให้ดีก่อน แล้วค่อยบอกฉัน”
เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ช้าและอ่อนโยนกว่าเดิม ลิ้นแตะริมฝีปากเธอเบา ๆ เหมือนสัญญาว่าจะมีอะไรอีกมากมายรออยู่ข้างหน้า
“แต่ฉันขอเตือนก่อน” เขากระซิบติดริมฝีปากเธอ “ถ้าเธอยอมรับ… ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเธออีก และฉันเองก็จะไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนง่าย ๆ”
มิ้นท์ตัวสั่น เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงทางแยก
ทางหนึ่งคือความมั่นคงและงานที่เธอใฝ่ฝัน
อีกทางคือไฟที่กำลังลุกโชน… และอาจจะเผาเธอจนมอดไหม้
วายุลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วหันมามองเธอครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน
“กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ มิ้นท์” เขาพูดโดยไม่หันมา “พรุ่งนี้เช้า… ฉันรอคำตอบจากเธอ”
มิ้นท์เดินออกจากอาคารด้วยขาที่อ่อนแรง
ลมเย็นของกรุงเทพฯ พัดผ่านตัวเธอ แต่ความร้อนภายในอกยังคงลุกโชนไม่ดับ
เธอรู้แล้วว่า…
การตัดสินใจครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล
1K
