“งั้นพี่ซอว์ก็ระวังอากาศหมดด้วยล่ะ ถ้าไม่มีอากาศหายใจพี่จะตายนะ” เขาพยักหน้า ก่อนที่เทพอสูรจะพุ่งหายไป ชายหนุ่มที่เห็นก็ฉีกยิ้มเบา ๆ พริบตาหมอกจำนวนมากก็ก่อตัวที่ร่างขายกลายเป็นร่างมนุษย์ในโหมดซอมบี้ ด้วยสภาพแบบนี้แล้วต่อให้ขาดอากาศหายใจไปเขาก็ไม่ตายอยู่ดี
ชายหนุ่มพุ่งไปยังเป้าหมายของตัวเอง
เขาไม่มีทางมาสนใจไอ้พวกต่างแดนหรอก หากจะฆ่ามันเขาก็แค่คำรามไประลอกเดียว แปปเดียวมันก็กลายเป็นอาหารอันโอชะให้แก่ซอมบี้ของเขาแล้ว ซอว์ใช้เวลาไม่นานก็ม่ถึงอาณาจักรใต้น้ำ แต่ครั้งนี้เป็นเวลากลางคืนทำให้แสงจันทร์ส่องโดนที่มันจนออร่าเบา ๆ ที่กำแพงล่องหนนั้น
“น่าสนใจดีนิ” หรือว่ามันจะเป็นหนึ่งในเงื่อนไขการเข้าไปยังอาณาจักรแห่งนี้ ชายหนุ่มลอยไปใกล้ ๆ เช็คประตูบานใหญ่ด้วยแมลงอสูรกลืนวิญญาณ แน่นอนว่ามันไม่สามารถออกไปได้ ไม่งั้นจะถูกกัดกร่อนตายทันที ทำให้การสำรวจนี้เขาต้องเดินไปพร้อมมันด้วยเพื่อไม่ให้มันถูกกัดกร่อนตาย ชายหนุ่มใช้เวลาหลายนาทีด้วยความเร็วสูงรอบ ๆ ตัวเมือง แต่ก็ไม่พบอะไร
“หรือว่าจะเป็นกำแพงล่องหนนี่” ชายหนุ่มลอยไปตรวจสอบก็พบออร่าสีแดงเถือกคล้ายกับกำแพงกระจกแห่งโศก เขารู้สึกถึงความหวังนิด ๆ เริ่มตรวจสอบไปทีละช่องรอบพื้นที่ ใช้เวลาไปหลายสิบนาทีด้วยความรีบร้อนชายหนุ่มก็จ๊ะเอ๋กับช่องสีขาวเพียงแห่งเดียว แต่ไม่ทันที่เขาจะก้าวไปมันก็จางหายกลายเป็นสีแดง
“อย่าบอกนะว่าจะเปลี่ยนช่องทางเข้าเรื่อย ๆ น่ะ” ซอว์ขมวดคิ้วรีบพุ่งไปเร็วกว่าเดิม เขาเร่งสมองให้ไวที่สุดเพื่อจะได้จับสังเกตุว่าทางที่เขาผ่านมามีสีขาวไหม เผลอแปปเดียวชายหนุ่มก็เจอช่องขาวบริสุทธิ์นั้น ซอว์ไม่รอช้ากลายร่างเป็นฝ่ามือราชาปีศาจสะลัดลูกโป่งลมปราณพุ่งเข้าไปทันที ฟูม! พริบตาที่เขาเข้ามาแมลง และลมปราณก็สลายหายไป ชายหนุ่มแสยะยิ้มในใจหลังจากที่สามารถเข้ามาได้ แต่แน่นอนว่าเขาออกไม่ได้ 100%
‘แย่ชะมัด! ' เพราะช่องของมันเล็กเกินที่จะเอาตัวเขาเข้าไปได้ เลยจำเป็นต้องกลายเป็นฝ่ามือราชาปีศาจที่ทนทานต่อการกัดกร่อน และแน่นอนว่าที่เขาสะลัดลูกโป่งลมปราณที่สามารถดูแลแมลงของเขาได้ นั่นก็เพราะเอกลักษณ์ที่นี่คล้ายกับกระจกแห่งโศกเลย ชายหนุ่มมั่นใจว่าเขากลายเป็นฝ่ามือและพุ่งไปพร้อมกับลูกโป่งนั้น มันคงโดนส่วนที่เป็นช่องทางที่ผิดและอาจทำให้เขาตัวแตกกระจายได้สบาย ๆ
‘น่าแปลกแหะ’ เขาจำได้ตลอดว่าทุกครั้งจะมีเงาสีดำจากระยะไกล แต่พอเข้าใกล้เงานั้นก็หายไปราวกับภาพลวงตา มันเหมือนกับพวกขี้อายที่เจอใครเข้ามาในสายตาก็พุ่งไปแอบในบ้านกันหมด ซอว์กวาดสายตาดูบ้านเก่า ๆ ตึกโทรม ๆ ดูเหมือนไม่ได้มีอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน เขาพุ่งไปตามซอกซอยต่าง ๆ ก็ไม่เจอแม้แต่สิ่งมีชีวิตหรือสัญญาณบ่งบอกว่าเคยมีคนอยู่แถวนี้ มันราวกับเรื่องทั้งหมดที่เห็นจากระยะไกลมันคือภาพลวงตา
‘น่าสนใจจริง ๆ ’ ซอว์ว่ายน้ำด้วยนิ้วทั้งห้าไปยังสถานที่ต่าง ๆ ตั้งแต่หน้าประตูไปยันท้ายเมือง พยายามจดจำทุกสถานที่ ทุกชั้นวาง ทุกสิ่งของและวนกลับตรวจสอบอีกรอบแต่ก็ไม่เจอสิ่งผิดปกติ ของทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม บ้านโทรมอย่างไง ของก็วางไว้อยู่อย่างงั้น
‘ที่นี่ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ หรอ? ’ หรือเป็นภาพแสงจากดวงจันทร์ เขาลองเดามั่ว ๆ ว่าบางทีแสงนี้อาจจะเป็นใบที่ไว้แสดงการเข้าออกของอาณาจักรซึ่งคล้ายกับวันปิดทำการชั่วคราว หลังจากที่แสงจันทร์หมดก็ค่อยเริ่มเปิดทำการใหม่จนกว่าแสงจันทร์จะมาและปิดทำการอีก
‘สันนิฐานอะไรนั้น!? ’ นี่มันยิ่งกว่ามั่วซะอีก มันคือการมโนล้วน ๆ
‘ฉันไม่เชื่อหรอกว่าที่นี่จะไม่มีอะไร’ ชายหนุ่มฉายแววความมุ่งมั่นพุ่งตัวค้นหาทันที
ทางด้านอสูรลวงตากับผู้เล่นในตี้ของเธอ
“ถ้าฟังจากที่นายพูดมา พวกนั้นน่าจะเป็นคนของอาณาจักรซีเฟิงหรือไม่ก็อาณาจักรลู่คงแน่นอน” อาณาจักรทั้งหมดห้าแห่งในทวีปกลางมีอาณาจักรหั่วซาน(ทิศใต้) อาณาจักรหมางชี(ทิศเหนือ) อาณาจักรหวังเฉา(ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ) อาณาจักรซีเฟิง(ทิศตะวันออก) และอาณาจักรลู่คง(ทิศตะวันตก)
อาณาจักรซีเฟิงนั้นคล้ายกับงูสองหัวที่ไม่เข้าใครออกใคร มักสนับสนุนทุกฝ่ายและทำร้ายทุกฝ่ายในเวลาเดียวกัน เป็นอาณาจักรที่ค่อนข้างไม่น่าปราบปลื้มเท่าไหร่นักในสายตาผู้เล่นคลาสเรียนเทพสงคราม เนื่องจากมันเป็นของห้องชั้น D รองสุดท้ายจาก E ซึ่งมีนิสั
ทั้งทิศตะวันออก และตะวันตกต่างก็เป็นชั้นเรียนเทพสงครามระดับ D และ E ซึ่งอยู่ใกล้กับอาณาจักรหั่วซานมากที่สุด แถมระดับลมปราณที่เกินมนุษย์สามัญอย่างงี้ดูก็รู้ว่ามีเพียงพวกห้อง D และ E เท่านั้น อสูรลวงตาอดรู้สึกประหลาดใจกับความเร็วในการเลื่อนระดับอีกฝ่ายไม่ได้ แต่อีกใจก็เผลอนึกถึงหน้าซอว์ก็แอบขอบคุณ ไม่รู้ป่านนี้หากเธอไม่เจออีกฝ่ายระดับลมปราณของเธอคงขึ้นไปประมาณ 46 เท่านั้น ซึ่งนั่นเทียบเท่าพวกผู้เล่นเศษเดนลูกน้องกาก ๆ ของชายชั้น D และ Eยเลวระยำ มักเอาเปรียบคนอื่น แต่นั้นก็เป็นเพราะสาเหตุมาจากคนของห้อง D กับ E นั้นค่อนข้างสนิทกัน ทำให้ชนวนอย่างซอว์ที่ถูกแย่งแฟนไปส่งผลให้ทั้งสองห้องนี้รวมหัวกันต่อต้านห้อง A B และ C
อาณาจักรหั่วซาน(ทิศใต้) ผู้ปกครองจากคลาสเรียนเทพสงครามชั้น A เนื่องจากเป็นคลาสเรียนที่ฉลาดและแข็งแกร่งที่สุด ทำให้ได้เล่นเกมออนไลน์ช้ากว่าห้องที่เหลือ และถูกบัฟให้อัตราการดรอปของระแวกหั่วซานค่อนข้างแย่มาก ๆ ดังนั้นความสามารถพิเศษที่โดดเด่นของกลุ่มนี้คือ ประสบการณ์การต่อสู้ การวางแผน และระดับปราชญ์แห่งสรรพสิ่ง
อาณาจักรหมางชี(ทิศเหนือ) ผู้ปกครองจากคลาสเรียนเทพสงครามชั้น B เป็นคลาสเรียนรองท็อป แต่ก็ใช่ว่าจะดูถูกกันได้ง่าย ๆ อาณาจักรแห่งนี้เติบโตเร็วมากในด้านไอเทม อาวุธ อุปกรณ์ต่าง ๆ เพราะมีอัตราดรอปของที่เยอะ เรียกได้ว่าแม้เลเวลน้อยแต่ของไม่ได้ด้อยตาม จุดเด่นของอาณาจักรนี้คือ ความพร้อมทางด้านอุปกรณ์อาวุธระดับดาวจำนวนมาก
อาณาจักรหวังเฉา(ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ) ผู้ปกครองจากคลาสเรียนเทพสงครามชั้น C คลาสเรียนนี้พิเศษกว่าคลาสเรียนไหน ๆ เพราะด้วยความสามารถที่รอบด้านเกินไปแต่ไม่มีอะไรที่โดดเด่น ทำให้อาณาจักรนี้ราวกับหยินหยางที่มีความต่างแต่กลับสมดุลอย่างน่าเหลือเชื่อ แน่นอนว่าเอกลักษณ์ของอาณาจักรนี้คือ คัมภีร์ทักษะที่ไม่เคยขาด เรียกได้ว่าทุกคนในอาณาจักรต้องมีไม่น้อยกว่า 3 อันเป็นอย่างต่ำ
ส่วนอาณาจักรสุดท้ายควบคู่กันมาอย่างซีเฟิง(ทิศตะวันออก) และอาณาจักรลู่คง(ทิศตะวันตก) ผู้ปกครองจากคลาสเรียนเทพสงครามชั้น D และ E ทั้งสองชั้นเรียนนี้จะได้เล่นเกมก่อนชั้นเรียนอื่น แม้อาณาจักรทั้งสองจะปราศจากไอเทมที่ดรอปได้ยาก แต่ก็ถูกทดแทนด้วยสถานที่ฟาร์มระดับลมปราณจำนวนมากที่ถูกรังสรรค์มาโดยเฉพาะ เรียกได้ว่าจุดเด่นของสองอาณาจักรนี้คือ ระดับพลังลมปราณที่แกร่งเกินคน
////ไรท์///ถ้าชอบอย่าลืมให้ กล้าม ลาง จายยย กันด๊วยยยน๊าาาา นิยายเรื่องนี้อ่านฟรีนะครับผม เพราะกลัวว่าผู้อ่านรู้สึกว่ามันไม่คุ้มกับที่เสียเงินไป ดังนั้นผมเลยเก็บแค่ตอนเดียวละกัน ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขอชอบก็สามารถบอกได้นะครับ ส่วนคนที่ไม่ชอบต้องขอบอกว่า นิยายเรื่องนี้สนองนีทผมพอสมควรว่าอยากมีพระเอกที่คล้ายพี่เลี้ยงโชว์เทพให้น้องสาวดูตลอดเวลาคล้ายมุมมองพี่ชายที่แสนดีพยายามตามใจทุกอย่างกับน้อง (ในชีวิตก็มีอยู่เยอะเลยนะครับ คนคลั่งน้อง) ด้วยเหตุนี้คงมีคนพอสมควรที่ไม่พอใจนางเอกของเรื่องแน่ และราวกับว่ามีตัวเอกเป็นผู้หญิง แต่ขอจำไว้นะครับว่านิยายเรื่องนี้ผมเน้นสองคนนี้สุดแล้ว ไว้อ่านเพลิน ๆ ไม่ต้องคิดอะไรมากครับ