ลานประลองการต่อสู้
“ฉันจะถามอีกครั้ง ไม่คิดที่จะเปลี่ยนใจงั้นสินะ” ซิลเวอร์ถามขึ้นขณะเตรียมตัว
“นายก็รู้นี้ ว่าฉันพูดแล้วไม่คืนคำนะ” โนว่าตอบกลับไปขณะยืดเส้นยืดสายเรียก พลังทั้งหมด เตรียมพร้อมที่จะจัดการซิลเวอร์
“นั้นสินะ” เขาพูดจบเขาก็หายตัวไปอยู่ข้างหลังโนว่า แล้วซัดหมัดออกไป แต่โดนกำแพงหินที่โกเป็คนสร้างขึ้น ก่อนจะโดนหมัดของโนว่าเข้าไปเต็มๆ นี่คือการประสานพลังของไฟกับดินโนว่ากับโก เป็สายต่อสู้ระยะปะชิดทั้งคู่ แต่ในระยะเวลานับร้อยปีพวกเขาก็สามารถพัฒนาพลังให้ใช้ระยะไกลได้ ถึงขั้นจัดการทัพที่มีเป็หมื่นได้ด้วยตัวคนเดียวเลยที่เดียวถ้าทั้งสองร่วมมือกันไม่ว่าใครก็ต้องหวาดกลัวกันทั้งนั้น
“ขอบใจมากโก” เขาหันไปพูดกับโก
“ไม่เป็ไรครับ” โกเป็สายโจมตีกับป้องกันในคนคนเดียวกัน ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวของเขาได้ หากไม่เข้ามาเป็กองทัพก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
“เลิกพล่ามเื่ไร้สาระได้แล้ว” ซิลเวอร์พูดขึ้นขณะเดินออกมาจาก กองหินโดยที่ร่างกายไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาตอนนี้ กลายสภาพเป็ัตัวสีดำเทา ในสภาพนี้ทำให้เขาสามารถปล่อยพลังออกมาได้ทั้งหมด
“เล่นอย่างนี้เลยงั้นเหรอเนี่ย ช่วยไม่ได้นะโก” โนว่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ติดตลกนิดๆ
“นั้นสินะครับ” โตอบรับด้วยสีหน้าเดียวกัน
ทั้งสองเมื่อพูดจบแล้วก็ เปลี่ยนสภาพร่างกายเป็หมาป่าตัวใหญ่ ถึงจะไม่ใหญ่เท่าซิลเวอร์ในร่างัก็ตามที โนว่าเป็หมาป่าขนสีน้ำเงินเทากับตาสีน้ำเงิน ส่วนโกเป็หมาป่าขนสีน้ำตาลกับตาเป็สีเงิน พออยู่ในร่างนี้ทั้งคู่จะไม่สามารถจับอาวุธอะไรได้เลย ถึงแม้ว่าจะวิ่งได้เร็วกว่าปกติก็ตามที
“ฉันจะไม่ออมมือ เหมือนกับตอนประลองอีกแล้ว” ซิลเวอร์กล่าวขึ้นก่อนฟุ้งตัวออกไป
“ทางพวกฉันก็เหมือกันนั้นแหละ” โนว่าตอบกลับ พร้อมเร่งพลังให้ถึงขีดสุด
ฝั่งของรินกับรุน
ทางด้านนี้สู้กันอย่างไม่มีใครยอมกัน เลยแม้แต่คนเดียว ต่างฝ่ายต่างไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว พอได้โอกาสก็ใส่ท่าโจมตีเข้าหากันแบบไม่กลัวพลังจะลดลงเลย
“ชักเริ่มเบื่อแล้วนะ” จูเบียร์พูดขึ้นก่อนเปลี่ยนร่างเป็ัเต็มร่าง เพื่อจบเื่นี้โดยไม่ให้พลังหมดไปก่อน ถ้าไม่นับเื่พลังเวทย์ เื่พลังกายนั้นมีมากกว่าตัวของเธออีก มากมายจนพอที่จะทำลายเมืองได้เมืองหนึ่งเลยทีเดียว
“คิดจะเล่นอย่างนี้ก็ได้ พร้องนะรุน”รินกล่าวขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปหาน้องสาว
“พร้อมอยู่แล้วค่ะ” รุนตอบกลับ แต่ตากำลังจ้องมองจูเบียร์ ด้วยความโกรธที่มีมาั้แ่เมื่อห้าสิบปีที่แล้ว
ทั้งสองเปลี่ยนสภาพของตัวเอง ให้กลับไปอยู่ในร่างหมาป่าอีกครั้ง เพื่อจัดการกับพลังที่อยู่เหนือตัวเอง ร่างของรินเป็หมาป่าขนสีขาว ดวงตาสีฟ้า ออร่าสีเขียวอ่อนกระจายออกมาจากร่าง เหมือนกับกำลังเร่งพลังให้อยู่ในระดับสูงอยู่ตลอดเวลา ส่วนร่างของรุนนั้น เป็หมาป่าขนสีฟ้าอ่อน ดวงตาสีดำเทา มีพลังความโกรธส่งออกมาจากตัวของรุน แพร่ออกมาเต็มสนามในรูปแบบของคลื่นกระแสน้ำที่แปรปรวนในมหาสมุทร
“จัดเต็มกันสุดๆเลยนะ พวกเธอสองคนเนี่ย แต่ก็ดีแล้วเพราะทางฉันก็ไม่คิดที่จะออมมือให้เหมือนกัน” จูเบียร์กล่าวขึ้น ด้วยความดีใจที่จะได้สู้แบบเต็มที่ โดยไม่ต้องยั้งมือแบบนี้มานานมากแล้ว เมื่อก่อนที่จะได้สู้กับพวกรินนั้น ได้ประมือกับกลุ่มที่แข็งแกร่งในโทเรียมาแล้ว พวกนี้มีมากกันทั้งหมดสิบคน แต่คิวคิไม่ได้มาด้วย เพราะต้องวางแผนที่จะสู้กับพวกปีศาจที่จะมาถึงในไม่ช้า
กลับมาทางด้านโนว่า
โนว่ากับโกได้เป็ฝ่ายได้เปรียบ ในด้านการต่อสู้ในพื้นที่มากกว่าซิลเวอร์ เพราะการใช้ความเร็วในร้างที่ใหญ่เกินไป ทำให้ช้ากว่าพวกโนว่าที่มีขนาดที่เล็กกว่า แต่ว่าการโจมตีในแต่ละครั้งก็สร้างความเสียหายได้มาก ถ้าโดนเข้าไปทีละมากๆไปก็ทำให้ต้องหลบไปอยู่ด้านหลังเพื่อตั้งหลักและทำกาฟื้นฟูในทันที อีกทั้งร่างกายและพลังนั้นก็ต่างกันมากอยู่แล้ว แต่เมื่อโนว่ากับโกอยู่ด้วยกันแล้วก็สามารรักษาความเสียหายให้กันได้ แต่นั้นก็มีแต่โกเท่านั้น ส่วนโนว่าต้องสร้างพลังใหม่เพื่อรักษาแทน ต่างจากซิลเวอร์ที่ได้รับความเสียหายแล้วยังไม่เป็อะไรเลยแม้แต่น้อย แต่นั้นก็เป็เพียงแค่ระยะหนึ่งเท่านั้นหลังจากนั้นก็เริ่มแสดงอาการมาให้เห็นเป็ระยะๆ ไม่เพียงแต่พลังจะลดลงจากการโจมตี แต่เสียพลังไปกับการรักษาด้วย สภาพของแต่ละคนแทบจะไม่ต่างกันมากนักแต่นั้นไม่สำคัญกับโนว่าเลย เพราะเขาสามารถดึงพลังออกมาจากส่วนลึกของร่างกายได้มากกว่าคนอื่นในที่นี้ ส่วนพลังที่หายไปก็สามารถฟื้นกลับมาทุกๆ สิบนาที ไม่ว่าเขาจะเสียพลังไปมากเท่าไหร่ ก็ไม่เป็ผลต่อการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย และทุกๆครั้งที่เขาพลังหมดพอฟื้นตัวขึ้น พลังที่มีก็เพิ่มมากขึ้นเป็เท่าตัวเลยทีเดียว ต่างจากซิลเวอร์ที่ต้องกินสิ่งที่มีธาตุเดียวกับตัวเองเข้าไปเพื่อเพิ่มพลัง ซึ่งซิลเวอร์ก็เสียเปรียบในที่นี่มากที่สุด ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่ธาตุที่ต่างออกไปและไม่สามารถกินได้
“เป็อะไรไปเล่า ไหนบอกว่าจะมาจบเื่นี้ไงละ แต่ดูเหมือนพลังจะใกล้หมดแล้วนะ” โนว่ากล่าวขึ้น เมื่อเห็นสภาพของซิลเวอร์ ที่ดูโทรมไปทั้งตัวแล้วกลับร่างเดิมไป ส่วนพวกโนว่านั้นมีพลังเหลือเฟือ
“ยังไม่ทันได้กินอะไร ั้แ่เข้าประชุมมา ตอนนี้พลังก็ลดลงจะทนอยู่ร่างเดิมไปได้แล้วสิ โชคร้ายจังนะเราเนี่ย” เขาบ่นกับตัวเอง เมื่อตอนนี้พลังกำลังจะหมดไป
“นั้นสินะ รู้สึกว่าเทพแห่งชัยชนะจะอยู่ข้างพวกฉันนะ” โนว่าพูดขึ้น เหมือนรู้ว่าซิลเวอร์กำลังคิดอะไรอยู่ หูของเขาเมื่ออยู่ในร่างหมาป่าจะสามารถได้ยินเสียงที่ดังอยู่ไกลออกไปนับสิบกิโลได้อย่างสบายๆ
“งั้นฉันขอจบเื่นี้ละนะ” โนว่าพูดขึ้นอีกครั้ง ขณะกลับร่างเป็คนอีกครั้ง และเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ทั้งๆที่เืของเขานั้นกำลังร้อนอยู่ นั้นคือสัญชาติญาณของสัตว์ล่าเนื้อ ทำให้เขาต้องใจเย็นอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้ไปทำร้ายคนอื่น นี้คือเหตุผลที่เขาไปอยู่บนูเาคนเดียว
ทางด้านของริน
ฝั่งนี้ก็กำลังดุเดือดไม่ต่างอะไรกับพวกโนว่า น้ำกับน้ำปะทะกันไม่เกิดผลอะไรมากนัก แต่ฝั่งของรินมีรุนที่ใช้ลม ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปมาก ทางด้านจูเบียร์นั้นเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเป็รุนคนเดียวคงมาไม่ได้ขนาดนี้แน่ แต่ว่าโชคไม่ได้อยู่ข้างจูเบียร์แต่อยู่กับพวกริน พลังน้ำที่จูเบียร์ส่งมาได้ถูกปัดออกไปด้วยพลังลมของริน ไม่ว่าจะโจมตียังไงก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แถมพลังของจูเบียร์ก็ลดลงเรื่อยๆแต่ฝั่งรินนั้นยังมีพลังเหลือล้น
“มาได้แค่นี้สินะ แต่ยังหรอกยังพอสู้ได้อยู่” จูเบียร์บ่นกับตัวเอง เพราะว่าตอนนี้พลังที่มีอยู่ใกล้จะหมดลงเต็มที
“อะไรกัน จบแล้วงั้นเหรอ” รินพูดขึ้น เมื่อเห็นจูเบียร์กลับคือร่างเดิมแล้ว
“ยังหรอกน่า!” จูเบียร์ะโขึ้น เหมือนไม่อยากยอมแพ้ให้กับพวกริน
เธอพยายามเรียกพลังอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็ผล
“ตายซะเถอะ ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ว่าเธอนะมันเป็ตัวน่ารำคาญ” รินพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามา เพื่อจะจัดการกับจูเบียร์ให้จบๆ ไปแล้วก็จะไม่มีใครที่สามารถทำอะไรพี่น้องของเธอได้อีก เมื่อในตอนนี้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดกำลังจะสูญสลายไป
รินที่กำลังจะปิดฉากจูเบียร์อยู่นั้น ก็ได้เห็นพวกโนว่าที่กำลังเดินเข้ามาในสนามเพื่อดูว่าทางด้านนี้เป็ยังไงบ้าง นั้นเป็ตัวสรุปแล้วว่า ัเหล็กได้ถูกกำจัดไปแล้วจากนั้นเธอก็หันกลับมา แล้วจัดการกับจูเบียร์อย่างไม่ลังเลอะไรแม้แต่น้อย เพราะโนว่ากับโกตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว เธอจึงลงมือฆ่าได้โดยไม่เห็นใจว่า จะให้เธอมีชีวิตรอดดีไหม ถึงยังไงถ้าปล่อยไปก็กังวลว่าเธอจะกลับมาแก้แค้นให้กับพี่ชายอีก
“แผ่นดินในตอนนี้ พลังที่แข็งแกร่งนั้นหายไปจากผืนดินแล้ว” จู่ๆ คิวคิก็พูดขึ้นในห้องพักของตัวเอง เขานั้นสามารถรับรู้ถึงพลังได้ ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของทวีปก็ตามถ้าอยู่บนผืนดิน ก็ไม่สามารถหลีกหนีการรับรู้ของเขาไปได้
“น่าสนุกดีนี้ พวกแกสี่ตัวจะสามารถทำลายกองทัพที่ฉันเป็คนสร้างได้หรือเปล่า เดี่ยวได้รู้กัน” เขาพูดขึ้นอีกครั้งก่อนเสียงนั้นจะกลืนหายไปกับราตรีแห่งความสุขในห้วงความฝันที่หาที่สุดมิได้
674
