“อะไรนะ!! อนุภรรยาคนที่หก”จวินเซี่ยวอวิ๋นอุทานเสียงหลงเมื่อบิดามีคำสั่งให้นางรีบเก็บเสื้อผ้าหลบออกจากจวนไปสักพักเนื่องจากเ้ากรมการคลัง้าสู่ขอนางไปเป็อนุภรรยาของบุตรชาย
“อวิ๋นเอ๋อร์ เป็พ่อที่ผิดต่อเ้า พ่อไม่อาจปกป้องเ้าได้”จวินมู่ฉานได้แต่โทษตนเองที่ไร้ความสามารถด้วยตระหนักดีว่าเื่ราวหาได้ง่ายดายเช่นที่บุตรสาวเข้าใจไม่
ทั้งหมดนี้ต้องโทษตัวเขาเองที่บังเอิญไปรู้เห็นเข้าว่าท่านเ้ากรมการคลังฉินชิงผู้นั้นแอบสับเปลี่ยนบัญชีเสบียงกองทัพเข้า ทั้งยังไม่ระวังตัวจนถูกอีกฝ่ายจับได้คาหนังคาเขาอีกต่างหากจนเป็เหตุให้อีกฝ่ายยกบุตรสาวเพียงคนเดียวขึ้นมาข่มขู่เช่นนี้ได้
“รังแกกันเกินไปแล้ว บุตรชายใต้เท้าฉินคนที่ว่าก็คือเ้าหมูตอนฉินจี้ใช่หรือไม่ท่านพ่อ?”จวินเซี่ยวอวิ๋นกัดฟันถามบิดาด้วยความเดือดดาลใจ
“ใช่แล้วลูกก็คือคุณชายฉินจี้ที่เพิ่งแต่งบุตรสาวของซูจั้นเป็อนุภรรยาคนที่ห้าเมื่อเดือนก่อนนั่นแหละ”จวินมู่ฉานยิ่งพูดก็ยิ่งกลัดกลุ้มชื่อเสียงฉาวโฉ่ของฉินจี้นั้นเป็ที่รู้กันไปทั่วโดยเฉพาะเื่ความเ้าชู้เสเพลที่ไม่มีใครเกิน
จวินเซี่ยวอวิ๋นกลอกตาไปมา เค้นสมองหาทางออกเต็มที่ แผนการเล็กๆผุดขึ้นมาดุจสายน้ำไหล ั์ตาพลันเปล่งประกายอย่างเ้าเล่ห์แสนกล
“ท่านพ่อ เื่นี้ปล่อยให้ข้าจัดการเองก็แล้วกัน วางใจเถอะเ้าค่ะหลังจากนี้พวกเขาจะไม่มากวนใจท่านพ่อด้วยเื่นี้อีกเลย”รอยบุ๋มข้างแก้มซ้ายขวาปรากฏชัดเมื่อนางแย้มยิ้มรื่นเริงใจ
เ้าหมูตอนฉินจี้ ดูสิว่าต่อไปเ้ายังจะไปข่มเหงใครได้อีก!!
.
.
.
ห้องทรงพระอักษรยามนี้มีเพียงสองบุรุษร่วมสายเือยู่ด้วยกันเพียงลำพังเท่านั้นบรรยากาศโดยรวมค่อนข้างอึมครึม เนื่องเพราะเื่ที่กำลังสนทนากันอยู่นั้นไม่ได้ข้อยุติเสียที
“เ้าก็เลือกมาสักคนเถอะหาไม่คราวนี้เราคงต้องเลือกให้เ้าเองแล้วจริงๆ”
เสียงเนิบนาบจากบุรุษผู้ครองอาภรณ์สีเหลืองทองปักลวดลายัห้าเล็บทะยานเวหาอันเป็สัญลักษณ์ของผู้ครองแผ่นดินเอ่ยกับบุรุษผู้สวมอาภรณ์สีน้ำเงินปักลวดลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาสีทองเด่นสะดุดตาสายพระเนตรไม่ละจากฎีกาในพระหัตถ์เลยแม้แต่น้อย คล้ายกับไม่สนใจอย่างไรอย่างนั้นแต่ถ้อยรับสั่งนั้นกลับทำให้ผู้ฟังที่นั่งอยู่ด้านข้างสีหน้าดำคล้ำขึ้นมาทันที
“เื่นี้กระหม่อมไม่รีบ อย่างไรก็รอให้กระหม่อมกลับจากชายแดนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกสลักราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ
ซุ่นจงฮ่องเต้โยนฎีกาลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยความไม่พอพระทัยพระสุรเสียงพลันเปลี่ยนเป็เ็าขึ้นสองส่วนทันที
“ไม่รีบ? เ้าจะรอไปถึงเมื่อไหร่กัน อีกสองเดือนเ้าจะอายุยี่สิบหกแล้วอ๋องผู้หนึ่งอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกปี ไร้ชายาเอกชายารองไม่มีแม้กระทั่งสตรีอุ่นเตียงแม้แต่นางเดียวเ้าจะทำให้เราวางใจไม่ได้เลยเชียวหรือ?”ซุ่นจงฮ่องเต้ทอดพระเนตรอนุชาที่ยังคงนั่งจิบชาไม่รู้ร้อนหนาวอย่างระอาใจตระหนักดีว่าทรงมีโทสะไปก็เสียเปล่า เพราะอีกฝ่ายไม่มีทางไยดีแน่นอน
“หวงฝู่เหิง เ้าเป็อี้ชินอ๋องเป็แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นและยังเป็อนุชาเพียงคนเดียวของเรา สามวัน!เราให้เวลาเ้าสามวัน เลือกชายาเอกของเ้าด้วยตัวเองเสียหาไม่เราจะเลือกให้เ้าเอง!”
สายพระเนตรที่ทอดมองมาจริงจังอย่างไม่เคยเป็มาก่อนหวงฝู่เหิงทราบว่าครั้งนี้พระเชษฐาคงไม่ปล่อยผ่านเช่นคราวก่อนๆ อีกแล้วตัวเขาเองก็คล้ายจะหมดความอดทนเต็มทีที่พระเชษฐายังคงดึงดันไม่เลิกรากับเื่การแต่งชายาของตน
ขณะที่ลุกขึ้นตั้งใจจะหมุนกายจากไปนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นฎีกาเล่มหนึ่งที่หล่นอยู่ข้างโต๊ะทระพระอักษรโดยไม่ได้ตั้งใจจึงพลันโพล่งขึ้นมาทันทีโดยไม่ได้ไตร่ตรองใดๆ
“ในเมื่อฝ่าาทรงรีบนักเช่นนั้นกระหม่อมก็จะแต่งบุตรสาวใต้เท้าจวินมู่ฉานเข้าตำหนักอ๋องในเร็ววันหวังว่าฝ่าาจะทรงพอพระทัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทูลลา”
หวงฝู่เหิงกล่าวจบก็หมุนกายจากไปทันทีทิ้งให้ซุ่นจงฮ่องเต้มองตามหลังอย่างตื่นตะลึงอยู่เพียงผู้เดียว
สำหรับหวงฝู่เหิงนั้นจะสตรีคนไหนก็ไม่ต่างกัน และในเมื่อไม่ต่างกันเลือกส่งๆ เช่นนี้ก็คงใช้ได้แล้วกระมัง
ว่าแต่…จวินมู่ฉานผู้นั้นมีบุตรีหรือไม่นะ?
.
.
หออวลกลิ่นจันทร์ค่ำคืนนี้ยังคงครึกครื้นเช่นทุกคืนที่ผ่านมาบรุษชนชั้นสูงมากหน้าหลายตาทยอยเข้ามาเลือกเฟ้นบุปผางามกันอย่างไม่ขาดสาย
ตรงกลางห้องโถงชั้นล่างเป็พื้นยกสูงที่เหล่าโฉมสะคราญใช้เป็พื้นที่แสดงความสามารถศาสตร์ศิลป์ต่างๆเพื่อสร้างความเพลิดเพลินจำเริญใจให้แก่นักท่องราตรีได้ชื่นชมโดยเฉพาะและบัดนี้การบรรเลงพิณเจ็ดสายของแม่นางเฉินเซียงผู้โด่งดังก็ตรึงลูกค้าให้หยุดฝีเท้าฟังจนแน่นทุกโต๊ะเลยทีเดียว
ส่วนชั้นบนที่กันพื้นที่เป็ห้องส่วนตัวขนาดเล็กใหญ่ต่างกันไปถึงสิบสองห้องนั้นก็ถูกจับจองจนไม่เหลือห้องว่างแม้แต่ห้องเดียวลูกค้าที่เดินเข้ามาทุกคนทราบดีว่าสามารถวางใจพูดคุยเื่สำคัญใดๆ ที่นี่ได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวว่าเื่ราวจะเล็ดลอดออกไปสู่ภายนอกเลยแม้แต่น้อยด้วยทุกห้องล้วนถูกออกแบบมาให้มีคุณสมบัติกักเก็บเสียงสนทนาได้เป็อย่างดี
การค้าของหออวลกลิ่นจันทร์มีลักษณะพิเศษเฉพาะจนสามารถดึงดูดลูกค้าได้มากมายทั้งที่เพิ่งเปิดตัวได้เพียงสองปีเท่านั้นนี่แสดงให้เห็นถึงความสามารถอันไม่สามัญของเ้าของหอผู้ลึกลับได้เป็อย่างดี
“คุณชายฉิน วันนี้มาช้าจริงนะเ้าคะ ดูซิแม่นางน้อยทั้งหลายตั้งตารอคอยจนจะแห้งเหี่ยวหมดแล้วเ้าค่ะ”
จินสุ่ยอี้ผู้ดูแลหออวลกลิ่นจันทร์รีบเดินนำดรุณีน้อยเจ็ดถึงแปดนางปราดเข้าไปต้อนรับบุรุษหนุ่มรูปร่างอ้วนท้วนอย่างกระตือรือร้นทันที
วันนี้นางได้รับคำสั่งลับจากเบื้องบนให้ขูดรีดบุตรชายเ้ากรมการคลังเป็กรณีพิเศษซึ่งแน่นอนว่าดรุณีน้อยที่หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราเหล่านี้ล้วนเป็ผู้เชี่ยวชาญในการรูดทรัพย์อย่างเป็ธรรมชาติที่สุดและตลอดสองปีที่ผ่านมาคุณชายฉินจี้ผู้นี้ดูเหมือนจะเป็บุคคลแรกที่ได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่นี้อีกด้วย
เฮ้อ! ไม่รู้ว่าเขาไปล่วงเกินเทพองค์ไหนเข้าสินะ ถึงได้รับเกียรติอันหาได้ยากยิ่งนี้เข้าเต็มเปา
ฉินจี้ส่งสายตากะลิ้มกะเหลี่ยให้แม่นางน้อยเ่าั้พลางหัวเราะเสียงดังวางมาดคุณชายใหญ่ขึ้นมาทันที
“ฮ่าๆๆ คณชายเช่นข้าต้องให้แม่นางน้อยทั้งหลายคอยนานเยี่ยงนี้นับเป็ความผิดของข้าโดยแท้ เช่นนั้นให้ข้าปลอบขวัญพวกเ้าเองก็แล้วกัน”
จินสุ่ยอี้หัวเราะฮิฮะ ดวงตาสว่างวาบแสร้งเอ่ยอย่างหนักใจ
“คุณชายฉินมีใจปลอบขวัญพวกนาง พวกนางย่อมต้องยินดีอยู่แล้วเพียงแต่…” จินสุ่ยอี้แสร้งกวาดตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยอย่างลำบากใจ
“วันนี้ท่านมาช้ายิ่งนัก ดูสิเ้าคะ ด้านล่างนี้ไม่มีโต๊ะว่าเลยแม้แต่โต๊ะเดียวอีกทั้งห้องรับรองชั้นบนก็เต็มหมดแล้วยามนี้เหลือเพียงหอด้านหลังทางทิศใต้เท่านั้นที่ยังคงว่างอยู่…”
ฉินจี้แค่นเสียงคราหนึ่ง ปรายตามองจินสุ่ยอี้อย่างไม่พอใจ
“หอด้านหลังแล้วอย่างไร ตัวข้าคุณชายใหญ่ผู้นี้้าปลอบขวัญหญิงงามเช่นนั้นก็เปิดหอด้านหลังไถ่โทษพวกเ้าก็แล้วกัน”
ครั้นได้ยินเช่นนี้แม่นางน้อยทั้งหลายก็พากันเข้ามาห้อมล้อมฉินจี้ไปยังบริเวณหอด้านหลังทันทีแต่ละคนพากันพูดป้อยอเอาอกเอาอกใจไม่ขาดปาก ทำให้ใบหน้ากลมๆที่เต็มไปด้วยไขมันนั้นฉีกยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจในเสน่ห์อันล้นเหลือของตนมากขึ้นกว่าเดิมทันที
.
.
.
หอด้านหลังนี้เป็สถานที่ที่เอาไว้รับรองลูกค้าที่้าความสงบเพื่อผ่อนคลายจิตใจหลีกหนีความอึกทึกวุ่นวายจากส่วนหน้าอีกทั้งส่วนนี้ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นรุกล้ำเข้ามาโดยง่ายจึงเหมาะเป็สถานที่พูดคุยเื่ราวสำคัญต่างๆโดยไม่ต้องหวาดระแวงผู้ใด
หอด้านหลังมีพื้นที่เพียงสองส่วนโดยแบ่งเป็หอธาราพิสุทธิ์ทางทิศใต้และหอขุนเขาขจีทางทิศเหนือการประดับตกแต่งของทั้งสองหอก็ยึดเอาตามแบบอย่างแม่น้ำฉางเจียงทางทิศใต้และเทือกเขาฉางหลิวทางทิศเหนือของแคว้นอู๋นั่นเองลูกค้าที่ปรารถนาชื่นชมทิวทิศน์งดงามตระการตาต้องมีกำลังทรัพย์ไม่ธรรมดาเพราะหอทั้งสองนี้ราคาสูงถึงชั่วยามละยี่สิบตำลึงทองเลยทีเดียว
ยามนี้หอขุนเขาขจีทางทิศเหนือกำลังรับรองแขกสูงศักดิ์ที่ไม่อาจล่วงเกินได้โดยเด็ดขาดอี้ชินอ๋องหวงฝู่เหิงกำลังยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองูเาจำลองเบื้องหน้าที่คล้ายคลึงกับเทือกเขาฉางหลิวถึงแปดส่วนด้วยใบหน้าราบเรียบเช่นเคยทว่าส่วนลึกของั์ตาดูเหมือนชื่นชมทัศนียภาพตรงหน้าไม่น้อยเลยทีเดียว
“ท่านอ๋อง”
จู่ๆด้านหลังหวงฝู่เหิงก็ปรากฎร่างบรุษชุดดำคุกเข่าคารวะอยู่อย่างเงียบเชียบ
“ได้ความว่าอย่างไร?” หวงฝู่เหิงปรายตามององครักษ์เงาของตนเล็กน้อยเอ่ยถามเสียงเนิบ
“ทูลท่านอ๋อง ใต้เท้าจวินมู่ฉาน เป็ผู้ช่วยรองเ้ากรมการคลังมีบุตรสาวเพียงคนเดียว นามว่า จวินเซี่ยวอวิ๋น เพิ่งอายุครบสิบหกปีเมื่อสิบวันก่อนนางรูปโฉมงดงามยิ่งพ่ะย่ะค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อนใต้เท้าฉินเ้ากรมการคลังเพิ่งส่งแม่สื่อไปทาบทามคุณหนูจวินให้เป็อนุภรรยาคนที่หกของบุตรชายแต่ใต้เท้าจวินยังไม่ได้ให้คำตอบพ่ะย่ะค่ะ”
หวงฝู่เหิงั์ตาเ็าขึ้นทันใดสตรีที่ตนหลับตาเลือกมาถึงกับถูกทาบทามไปเป็อนุภรรยาผู้อื่นเช่นนี้เขาจะยอมได้อย่างไร
“นอกจากนี้ทางฝั่งมารดาของคุณหนูจวินยังมีความเป็มาไม่ธรรมดานางเป็ธิดาที่ถูกเลี้ยงดูอยู่นอกวังของเฉิงชินอ๋องแห่งแคว้นเว่ยพ่ะย่ะค่ะแต่เื่นี้ถูกเก็บเป็ความลับ เกรงว่าแม้แต่ใต้เท้าจวินเองก็คงไม่ทราบ”
ฟังรายงานส่วนนี้แล้วหวงฝูเหิงถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจธิดาอ๋องผู้หนึ่งถูกเลี้ยงดูอยู่ในแคว้นอู๋โดยไม่มีผู้ใดทราบเห็นได้ชัดว่าเื่นี้มีลับลมคมในบางอย่าง
“เช่นนั้นคุณหนูจวินผู้นั้นก็คงไม่ทราบเื่ของมารดานางเช่นกัน?”
องครักษ์เงาผู้นั้นลังเลชั่วครู่แล้วจึงตอบ
“ดูเหมือนคุณหนูจวินจะทราบดีพ่ะย่ะค่ะนางอายุยังน้อยแต่ดูเหมือนจะทราบเื่ราวมากมายอีกทั้งความสามารถของนางก็ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย”
หวงฝู่เหิงหมุนตัวกลับมาใบหน้าดุจหยกสลักนั้นไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆมีเพียงั์ตาลึกล้ำคู่นั้นที่ทอแววฉงนรางๆ เมื่อนั่งลงรินน้ำชาให้กับตัวเองจิบอย่างเชื่องช้าคำหนึ่งแล้วจึงเอ่ยอย่างใคร่รู้ด้วยยามนี้เขาเกิดความสนใจต่อจวินเซี่ยวอวิ๋นขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว
“อ้อ นาง…ไม่ธรรมดาอย่างไรกัน?”
องครักษ์เงาผู้นั้นเหงื่อไหลท่วมกายสามวันมานี้เขาต้องทุ่มเทอย่างมากจึงสามารถสืบรู้ความลับเหล่านี้มาได้อย่างยากเย็นครั้นพอนึกถึงทีไรก็อดครั่นคร้ามไม่ได้จริงๆ
“ท่านอ๋องคงเคยได้ยินชื่อหอยลเมฆากระมังเื้ัหอยลเมฆาแห่งนี้กุมการค้าในแคว้นอู๋มากถึงหกส่วนและไม่เพียงแคว้นอู๋เท่านั้น กระหม่อมให้คนตรวจสอบดูแล้ว แคว้นเว่ย แคว้นอวี๋แคว้นเฉิน ล้วนมีเครือข่ายการค้าของหอยลเมฆาทั้งสิ้น และนายหญิงหอยลเมฆาก็คือคุณหนูจวินผู้นี้พ่ะย่ะค่ะ!”
หวงฝู่เหิงนิ่งอึ้งไปทันใดครั้งนี้เรียกได้ว่าถูกทำให้ตกตะลึงอย่างแท้จริงแล้ว ...
1K
