ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        เมื่อคิดได้ดังนี้ในใจของลู่เซิ่งพลันเกิดความระแวดระวังขึ้นมาหลายส่วน

        ในตอนนั้นเองทาเคดะ จิโร่ ก็อ้าปากขึ้นอีกครั้ง เขามองดูทุกคนพลางกล่าวอย่างเนิบนาบว่า“ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันฆ่าไอ้พวกหมูชั้นต่ำในหุบเขาสิ้นหวังแห่งนี้ไปไม่ต่ำกว่าพันตัวแล้วแถมหมูทุกตัวยังถูกฉันผ่าท้อง ถลกหนัง เลาะเอ็น แล้วเอาไปตากแห้งเป็นเนื้อตากแล้วส่งกลับไปไว้แถวเขตปลอดภัยของไอ้พวกหมูชั้นต่ำอย่างพวกแก!”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามด้วยน้ำเสียงอำมหิตว่า “แต่ถึงอย่างนั้นพวกแกก็ยังไม่จำใส่กะลาหัวกันอีกเหรอ?”

        “พะ... พันกว่าคน? แก...แกถึงกับฆ่าผู้ใช้อาชีพของประเทศเสินเซี่ยเราไปพันกว่าคนเชียวเหรอ?”

        ทันทีที่คำพูดนี้ปล่อยออกมารูม่านตาของลู่เซิ่งก็หดเกร็งลงจิตใจที่เพิ่งจะสงบนิ่งดั่งผืนน้ำพลันบังเกิดไฟโทสะที่ไม่อาจสะกดกลั้นพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีจนเกือบจะคลั่งอาละวาดออกมาตรงนั้น

        แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้

        เพราะประโยคถัดมาของทาเคดะจิโร่ ไม่เพียงแต่ทำลายโลกทัศน์ของเขาจนย่อยยับแต่ยังทำลายบรรทัดฐานความรับรู้ที่มีต่อคำว่า ‘สัตว์เดรัจฉาน’ไปอย่างสิ้นเชิง

        “เอาเถอะ พอดีตอนนี้ฉันชักจะหิวขึ้นมาแล้วเดี๋ยวจะเอาหัวใจของพวกแกมาเป็นกับแกล้มเหล้าถือซะว่าเป็นมื้อดึกของคืนนี้ก็แล้วกัน”

        ทาเคดะจิโร่ กล่าวไปพลาง แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างโหดเหี้ยม

        “กิน... หัวใจเหรอ?” ลู่เซิ่งได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

        “ทำไม? กลัวแล้วเหรอ?”

        ทาเคดะจิโร่ หัวเราะเยาะอย่างดูแคลนราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไร“ไม่ต้องตกใจไปหรอก เพราะในสายตาของพวกเราชาววอหนูพวกแกที่เป็นไอ้พวกหมูชั้นต่ำไม่คู่ควรจะถูกเรียกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำแต่เป็นแค่พวกปศุสัตว์ประเภทหนึ่ง”

        “ในเมื่อเป็นสัตว์ แน่นอนว่าต้องเอามากินได้อยู่แล้ว!”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ทาเคดะ จิโร่ ก็เสริมด้วยสีหน้าภาคภูมิใจว่า “แถมหลายปีมานี้ฉันยังคิดค้นวิธีการปรุงเนื้อของไอ้พวกหมูชั้นต่ำออกมาตั้งหลายรูปแบบอย่างเช่นเนื้อพวกผู้ชายจะค่อนข้างหยาบ เหมาะกับการเอาไปทอดด้วยอุณหภูมิสูงส่วนเนื้อพวกผู้หญิงจะนุ่มหนึบติดฟันหน่อยๆ เหมาะเอาไปเคี่ยวด้วยน้ำร้อน”

        พอสิ้นคำพูดของมันราวกับมันเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาปรากฏร่องรอย‘ความโหยหาไม่รู้ลืม’ ออกมา แล้วกล่าวต่อว่า“อ้อ จริงด้วย ฉันชอบกินเนื้อเด็กทารกของไอ้พวกหมูชั้นต่ำที่สุดเพราะเนื้อมันจะละเอียดมาก เอามาทำเป็นซาซิมิกินสดๆ ได้เลย...”

        ทุกถ้อยคำทุกประโยคที่พ่นออกมา

        อุแหวะ!!!

        ในที่สุดกระเพาะและลำไส้ของสวี่ซาซาและเฉาอวี่ก็ไม่อาจทนต่อความปั่นป่วนภายในได้อีกต่อไปทั้งคู่ต่างงอตัวอ้วกออกมาทันที

        “พอได้แล้ว!”

        ลู่เซิ่งคำรามลั่นอย่างมีโทสะหมัดทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อและมีเลือดไหลซึมออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

        แม้ในฐานะผู้ที่ทะลุมิติมาเขาจะรู้อยู่แล้วตั้งแต่ชาติก่อนว่าไอ้พวกสัตว์นรกจากประเทศวอหนูเหล่านี้ต่างก็มีจิตใจที่บิดเบี้ยวและมีความคิดสุดโต่งเพียงใด

        แต่ถึงขั้นวิปริตขนาดกินเนื้อคนและกลืนหัวใจสดๆได้ แถมหลังจากทำลงไปแล้วยังแสดงท่าทางพึงพอใจและโหยหาอาลัยอาวรณ์ในรสชาตินั้นอีก

        นี่ไม่สามารถเรียกว่าคนได้แล้วแต่มันคือเดรัจฉานโดยสันดาน เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่ยังวิวัฒนาการไม่สมบูรณ์

        โบราณว่าไว้มังกรมีเกล็ดย้อน แตะต้องเป็นความตาย

        และการกระทำของทาเคดะจิโร่ ในครั้งนี้ ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดเส้นตายของลู่เซิ่งไปแล้วเขาจึงตัดสินใจอย่างไม่ลังเลเป็นการตัดสินใจที่นองเลือดและน่าสะพรึงกลัวจนทำให้คนทั้งโลกต้องขวัญผวาในภายภาคหน้า

        “ไอ้เดรัจฉานเสียสติ แกไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว!”

        ใบหน้าของลู่เซิ่งดูคลุ้มคลั่ง

        เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้อีก จึงเสริมออกมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า“ไม่... ไม่สิ ต้องบอกว่าพวกแกทั้งเผ่าพันธุ์ ทั้งประเทศไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว!”

        “ฉัน ลู่เซิ่ง ขอสาบาน ณ ที่ตรงนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปตราบใดที่เป็นไอ้พวกเดรัจฉานจากประเทศวอหนู ไม่ว่าชายหญิง เด็กหรือคนชราไม่ว่าดีชั่วหรือสูงต่ำ มีฐานะเป็นชนชั้นสูงไปจนถึงชาวบ้านเดินดินตั้งแต่คนแก่ไม้ใกล้ฝั่งไปจนถึงเด็กทารกแรกเกิด ขอเพียงแค่ฉันเจอเข้าจะต้องถูกฆ่าล้างบางโดยไม่มีข้อยกเว้น!!!”

        “ฉันจะฆ่าจนกว่าพวกแกจะสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ ฆ่าไม่ให้เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัขฆ่าให้สิ้นซากจนแผ่นดินราบเป็นหน้ากลองจนกว่าโลกใบนี้จะไม่มีชนชาติเดรัจฉานอย่างพวกแกอยู่อีก!”

        “หากขัดต่อคำสัตย์สาบานนี้ ขอให้ฟ้าผ่าตายให้ฉันต้องจบชีวิตอย่างอนาถที่สุด!!!!!”

        สิ้นคำกล่าวของเขา

        ครืนนนนน...

        ท้องฟ้าที่เดิมทียังสงบนิ่งพลันบังเกิดเสียงฟ้าร้องกึกก้องอย่างกะทันหันราวกับเป็นลางบอกเหตุบางอย่างที่แจ่มชัด

        “หืม? คิดจะล้างบางประเทศวอหนูของพวกเรางั้นเหรอ?แกที่เป็นแค่พาลาดินกระจ้อยร่อยเนี่ยนะ? วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

        เมื่อเห็นลู่เซิ่งที่มีจิตสังหารพุ่งทะยานฟ้าอยู่ไม่ไกลทาเคดะ จิโร่ ก็หัวเราะออกมาอย่างดูแคลน

        ช่างน่าเวทนาที่จนถึงตอนนี้มันยังไม่สำนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องราวและยังไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มันกำลังจะต้องเผชิญนั้นคือตัวตนที่เป็นดั่งอัจฉริยะปีศาจผู้ไร้เทียมทาน และอยู่เหนือสามัญสำนึกเพียงใด

        ในขณะนั้นเมื่อเห็นว่าความสนใจของทาเคดะ จิโร่ ถูกดึงดูดไปที่ลู่เซิ่ง

        หลี่ว์อันจึงถือโอกาสนี้ตัดสินใจลงมืออย่างเด็ดขาดปล่อยสกิลที่เขาแอบรวบรวมพลังไว้ในเงามืดมานานแสนนานออกมาทันที

        “วงแหวนน้ำแข็ง!”

        ตู้ม...

        วินาทีต่อมาไอเย็นยะเยือกพลันแผ่กระจายออกจากตัวหลี่ว์อันเป็นศูนย์กลางพุ่งทะยานไปทุกทิศทางอย่างบ้าคลั่ง

        และทาเคดะจิโร่ ที่อยู่ใกล้ที่สุดย่อมเป็นเป้าหมายหลักขาทั้งสองข้างของมันถูกแช่แข็งในทันทีจนขยับเขยื้อนไม่ได้

        “ฮ่าฮ่า! สำเร็จแล้ว!”

        เมื่อเห็นภาพนี้หลี่ว์อันก็หัวเราะร่าด้วยความดีใจหมายจะใช้โอกาสนี้ดิ้นให้หลุดจากพันธนาการเพื่อหนีเอาชีวิตรอด

        แต่เขายังไม่ทันได้ขยับตัวทำอะไรเลย

        ในตอนนั้นเองเสียง“ปุ้ง” ได้ดังขึ้น

        ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตระหนกสุดขีดของหลี่ว์อันเขาก็พบว่าร่างของทาเคดะ จิโร่ ที่เพิ่งถูกแช่แข็งไปเมื่อครู่กลับกลายเป็นท่อนไม้ไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

        ใช่แล้วมันคือท่อนไม้

        “อะไร? นี่มันวิชาสลับร่างงั้นเหรอ?”

        หลี่ว์อันตกใจแทบสิ้นสติยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบโต้อะไร

        “ไอ้พวกหมูชั้นต่ำโง่เง่า แกคิดจริงๆเหรอว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นลูกไม้สกปรกที่แกแอบทำอยู่ข้างหลังน่ะ?”

        ทันใดนั้นเสียงเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็ดังแว่วมาจากทางด้านหลังของเขาจะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่ทาเคดะ จิโร่