ระบบฝึกฝนสัตว์อสูร

        บทที่ 33

        ร่างเงาในความมืด

        แสงไฟจากไฟคบเพลิงที่กำลังสว่างไสวมันได้ถูกดับลงเพียงแค่ฝ่ามือเดียวทำการสะบัดเบาบางเกิดสายลมวูบหนึ่งพัดจนกองเพลิงที่มันกำลังสว่างไสวนั้นดับลงในพริบตา

        ในตอนนี้จากที่ได้มองเห็นภายในถ้ำที่ทั้งสองกำลังยืนอยู่สัมผัสได้ว่ามีตัวตนบางอย่างกำลังย่างกายเข้ามา 

        ทั้งสองสามารถสัมผัสได้เช่นเดียวกันจึงทำการเงียบแล้วก็เอียงหูฟังจากเสียงที่ตนเองนั้นกำลังได้ยินในตอนนี้

        ดวงตาของทั้งสองมองตรงออกไปด้านนอกอี้หลงเซียนขยับร่างกายไปด้านหน้าอย่างช้าๆภายในความมืด

        พวกเขาได้ยินเสียงของฝีเท้าที่ไกลๆย่างกายเข้ามาฟังดูจากเสียงเท้าที่กำลังย่างกายเข้ามาฟังดูก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าเป็นมนุษย์

        เสียงของมนุษย์และสัตว์อสูรมันมีเสียงที่แตกต่างกันออกไปยามนี้ผู้ที่กำลังย่างกายเข้ามาภายในบริเวณนี้เป็นมนุษย์อย่างแน่นอน

        ดวงตาทั้งสองข้างกำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจังในขณะที่กำลังยืนอยู่ภายในถ้ำที่เต็มไปด้วยความมืด

        ในตอนนี้มองออกไปบริเวณด้านหน้าเห็นแสงไฟเบาบางสว่างขึ้น

        แสงไฟที่มันสว่างขึ้นบริเวณด้านนอกคาดการณ์ว่ามาจากฝีมือของผู้ใดสักคน

        มันน่าจะเป็นคบเพลิงหรือว่าแสงอะไรซักอย่างที่ส่องแสงสว่างไสวขึ้น

        แสงไฟนั้นมันค่อยค่อยย่างกายเข้ามาอย่างช้าๆจนมาหยุดลงบริเวณข้างข้างลำธาร

        จากที่ได้ยินเสียงมิใช่เพียงแค่คนเดียว

         “ ไม่ใช่เพียงแค่คนเดียว” จางหมิงกล่าวกับตัวเองภายในใจหลังจากที่สัมผัสได้

        ดวงตาทั้งสองข้างดูจริงจังมากขึ้นเมื่อหมอตรงออกไปด้านนอกก็มองเห็นว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บริเวณด้านนอกนั้นมันเป็นร่างเงาของผู้ใดซักคนที่ยืนอยู่เป็นกลุ่ม

        อี้หลงเซียนยืนมองอยู่ตรงบริเวณสักพักเค้าค่อยค่อยก้าวเดินไปบริเวณด้านหน้า

        เมื่อก้าวเดินไปบริเวณด้านหน้านางย่างกายออกไปบริเวณด้านหน้าปากถ้ำเผชิญหน้ากับผู้ที่กำลังยืนอยู่บริเวณนั้น

        นางไม่มีท่าทางเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อยเดินออกไปด้วยท่าทางที่ห้าวหาญเพื่อทำการก้าวเดินออกมาผู้ที่กำลังยืนอยู่บริเวณข้างลำธารได้หันมามองอย่างรวดเร็ว

        ร่างเงาปริศนาประมาณห้าถึงหกชีวิตที่อยู่บริเวณด้านหน้าค่อยค่อยปรากฏให้เห็นว่าพวกมันนั้นเป็นศิษย์ของสำนักไป๋หลง

        ตอนนี้ศิษย์ของสำนักไป๋หลงที่ปรากฏกายออกมาบริเวณด้านหน้าเป็นกลุ่มคนที่เป็นกลุ่มลูกศิษย์เดียวกับที่จางหมิงพบเจอ

        พวกนี้ถูกนำมาโดยลูกศิษย์ที่ชื่อว่าหยวนเฉินอยู่บริเวณด้านหน้าชายผู้นั้นหันกลับมามองด้านหลังเห็นบุรุษหน้าตางดงามปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันอย่างจริงจัง

        ในตอนนี้จากที่ได้มองเห็นมันไม่เคยพบเห็นคนพวกนี้มาก่อนจึงต้องแสดงท่าทางระวังตัว

        กระบี่ภายในมือของมันยกสูงขึ้นเล็กน้อยเตรียมพร้อมเข้าปะทะ

        จางหมิงที่ยืนอยู่ด้านในค่อยค่อยเดินออกมาอย่างช้าๆสัตว์อสูรทั้งหมดของเขาถูกเก็บเข้าไปภายในตราสัญลักษณ์เรียบร้อยแล้ว

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้รอบๆร่างกายของเขาไม่มีสัตว์อสูรอยู่เลยแม้แต่น้อยแล้วก็ไม่มีลมปราณอยู่บริเวณนี้ด้วย

        ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่ด้านหน้าก้าวเดินออกมาพบเห็นว่าเป็นคนผู้นี้ทำการกล่าวกับภายในใจของตนเองอย่างตกใจ “ พวกมัน… ”

        พวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้คือกลุ่มคนที่พบเจอก่อนหน้านี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน

        พวกมันมาอยู่บริเวณนี้โดยที่มีกลุ่มคนเป็นสมาชิกเดิมทั้งหมด

        ตามความเข้าใจแล้วก่อนหน้านี้ทางด้านของฝั่งสำนักมันน่าจะเลือกทำการค้นหาไปสักพักแล้วเหตุใดพวกมันถึงไม่อยู่ที่นี่

        ถึงแม้ว่าจะมองเห็นพวกมันอยู่ด้านหน้าแต่เค้าก็ไม่ได้แสดงท่าทางเป็นพิรุธออกมา

        เป็นเพราะว่ายังคงรู้ดีว่าพวกมันพบเจอเขาตอนที่เขานั้นกำลังควบคุมสัตว์อสูรอยู่ไม่เคยพบเจอกันตรงตรงเช่นนี้

        แม้ว่าในช่วงจังหวะแรกที่พบหน้าจะหยุดชะงักไปบ้างแต่ในไม่กี่ลมหายใจต่อมาก็ตั้งสติได้สามารถตั้งสติได้ก็ควบคุมร่างกายของตนเองกลับมาในรูปแบบเช่นเดิม

        ก้าวเดินไปบริเวณด้านหน้าไปหยุดนิ่งอยู่บริเวณด้านหลังของอี้หลงเซียน

        ยามนี้เฝ้ามองดูอยู่บริเวณด้านหลังมาดูว่าพวกที่อยู่ด้านหน้าจะสนทนาอะไรกัน

        หยวนเฉินแสดงใบหน้าจริงจังจากนั้นมันก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึ้ม “ พวกเจ้าเป็นผู้ใดกันเหตุใดถึงมาอยู่ภายในภูเขาไป๋หลง?”

        ถามขึ้นมาเป็นเพราะว่าเห็นคนแปลกหน้าทั้งสองมาอยู่ภายในอาณาเขตนี้

        โดยทั่วไปแล้วภายในอาณาเขตของภูเขาแห่งนี้จะไม่ค่อยมีคนธรรมดาย่างกายเข้ามาสักเท่าไหร่

        อี้หลงเซียนยังคงแสดงรอยยิ้มแล้วก็พูดกับไป “ ข้ามาเดินเล่น ”

        เมื่อได้ยินพูดกลับมาเช่นนั้นหยวนเฉินกัดฟันแน่นเล็กน้อยใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความจริงจัง

        ชายผู้นี้ลองดูบุคลิกท่าทางภายนอกก็รู้ได้ในทันทีว่าเป็นคนที่มีนิสัยเช่นไร

        หยวนเฉินยกกระบี่ภายในมือของตนเองขึ้นมาพุ่งทะยานเข้ามาหาร่างกายของอี้หลงเซียนอย่างรวดเร็ว

        กระบี่ภายในมือของเขาแฝงเร้นลมปราณอันหนักแน่นพรุ่งทะยานเป็นเส้นตรงเข้าหาร่างกายของอี้หลงเซียน

        ในชั่วพริบตาการโจมตีนั้นพรุ่งทะยานเข้าไปภายในความมืด

        แสงไฟสลัวสลัวจากคบเพลิงหลายอันที่อยู่บริเวณนั้นสะท้อนเงากระบี่ที่พุ่งทะยานผ่านผลความมืดเข้าหาร่างกายของบุรุษรูปงามในยามราตรี

        อี้หลงเซียนที่ยืนอยู่บนใบหน้าไม่ได้แปลเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

        บนใบหน้าของนางยังคงเต็มไปด้วยความนิ่งเฉยมองเห็นการโจมตีนั้นพุ่งทะยานเข้ามาเพียงใช้2 นิ้วมือขึ้นมารับการโจมตีนั้นเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

        กระบี่สีเงินที่สะท้อนแสงเพลิงในความมืดถูกหยุดเอาไว้ด้วย2 นิ้วมืออย่างสมบูรณ์แบบ

        ลมปราณอันแข็งแกร่งที่แฝงเร้นเอามาไว้กับตัวกระบี่แผ่ซ่านลมปราณไปทั่วทั้งบริเวณลมปราณจากตัวกระบี่ที่ถูกหยุดเอาไว้มันได้แพกระจายไปบริเวณรอบรอบ

        ทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยลมปราณอันแข็งแกร่งเปรียบดั่งสายลมยามราตรีที่หนาวเหน็บ

        จางหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของอี้หลงเซียนร่างกายได้รับแล้วก็กระทบกับลมปราณอันแข็งแกร่งสะท้านไปทั่วทั้งร่างกาย

        ลมปราณอันแข็งแกร่งนี้ของผู้ที่อยู่ด้านหน้ากระบี่นี่แฝงเร้นไปด้วยจิตสังหาร

        จางหมิงร่างกายกระทบเข้ากับลมปราณเท้าทั้งสองข้างของเขายังลงที่พื้นอย่างเต็มแรงเพื่อที่จะหยุดร่างกายของตนเองไม่ให้กระเด็นออกไปจากบริเวณนี้

        คนผู้นั้นมีระดับลมปราณอยู่ในระดับเจ็ดขั้นกลางการโจมตีนี้ยังเป็นกระบี่ที่สามารถแทงทะลุต้นไม้ได้อย่างง่ายดาย

        แต่ในขณะที่กระบี่นั้นพุ่งทะยานออกมากลับโดนอี้หลงเซียนหยุดเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

        ยามนี้เมื่อกระบี่นั้นโดนหยุดเอาไว้ด้วยนิ้วมือทั้งสองนิ้วผู้ที่อยู่ด้านหน้าดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกตกใจมันแสดงใบหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อมองเห็นกระบี่ของตนเองโดนหยุดเอาไว้ได้แล้วอุทานออกมา “ นี่มันอันใดกัน? ”

        ไม่ใช่เพียงแค่คนผู้นี้เท่านั้นที่ตื่นตระหนกตกใจกับสิ่งที่ตนเองมองเห็นเหล่าศิษย์น้องของมันที่อยู่บริเวณด้านหลังเองก็เช่นกัน

        พวกศิษย์น้องที่ยืนอยู่ด้านหลังและมองเห็นกระบี่ของศิษย์พี่ของตนเองโดนหยุดเอาไว้ได้ง่ายดายอุทานออกมาด้วยความตระหนก “ มันคล้ายกันเหตุใดถึง…กระบี้ศิษน์พี่ถูกหยุดเอาไว้ได้ ”

        อี้หลงเซียนที่รับการโจมตีจากกระบี่ที่หมายมุ่งสังหารใบหน้าไม่ได้แปรเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อยยังคงแสดงรอยยิ้มแล้วก็พูดออกมา “ รีบร้อนเกินไปแล้วใจร้อนเกินไปแล้ว~”

        หลังจากที่พูดออกมาออกแรงเพียงเล็กน้อยตวัดฝ่ามือของตนเองออกไปดีดกระบี่ที่อยู่ภายในนิ้วมือทั้งสองกระเด้งกลับไปอย่างง่ายดาย

        เมื่อดีดกระบี่ภายในมือของตนเองกลับไปร่างของหยวนเฉินก็กระเด็นกลับไปเช่นเดียวกัน

        คนผู้นี้เป็นชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำแข็งแรงโดนคนที่มีร่างกายค่ะและมีรูปร่างที่เล็กกว่าตัวเองดีดกระบี่กลับมาด้วยภาระกำลังที่เหนือกว่าใบหน้าของมันในยามนี้ไม่สามารถรักษารูปเดิมได้

        ขณะเดียวกันมันก็ทำให้หยวนเฉินล่วงรู้ได้เช่นเดียวกันว่าผู้ที่อยู่ด้านหน้าของมันในยามนี้มีความแข็งแกร่งที่เหนือกว่ามันกี่ขั้น

        หยวนเฉินที่ร่างกายกระเด็นกลับมาเท้าทั้งสองข้างหยังร่างกายของตัวเองเอาไว้ที่พื้นก่อนที่จะถามขึ้น “ ไม่ทราบว่ายอดฝีมือท่านนี้เดินทางมาที่ภูเขาไป๋หลงมีเจตนาอันใดโปรดแจ้งนามของตนเองมา”

        “ อี้หลงเซียนนั่นคือชื่อที่ผู้คนภายในยุทธภพเรียกข้า” นางคำการแนะนำตัวของตนเองออกมา

        เมื่อนางพูดไปแล้วพวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็แสดงใบหน้าตื่นตระหนกหยวนเฉินอุทานออกมาอย่างรวดเร็ว “ จันทราทมิฬ ”

        ชื่อเสียงของนางตอนนี้แน่นอนว่าย่อมเป็นที่เลื่องลือถูกพูดถึงในมุมของผู้คนจำนวนมาก

        แม้ว่าจะโด่งดังจากต่างแดนแต่ว่าชื่อเสียงนั้นก็ดังมาจนถึงภายในสถานที่แห่งนี้

        และอีกอย่างสำนักแห่งนี้เป็นสำนักขนาดใหญ่ย่อมมีข่าวสารที่รับรู้ได้มากกว่าสถานที่อื่นๆ

        และในช่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมาชื่อของจันทราทมิฬก็เป็นที่พูดถึงเป็นอย่างมาก

        รู้ว่าเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์และเป็นจอมยุทธ์ที่ปรากฏกายอยู่ภายในใต้หล้า

        ยามนี้ได้มาพบเจอผู้ที่อยู่ด้านหน้าได้ประจักษ์แก่ความแข็งแกร่งจึงยอมรับให้ทันทีว่าคนผู้นี้คงจะเป็นจันทราทมิฬ

        เมื่อได้ยินอีกฝ่ายนั้นแนะนำตัวออกมาเช่นนั้นหยวนเฉินในฐานะศิษย์พี่มันค่อยค่อยยกกระบี่ทั้งสองข้างขึ้นมาก้มศรีษะลงไปเล็กน้อยและกล่าวออกมาอย่างนอบน้อม “ ไม่ทราบว่าจอมยุทธ์อี้มาทำอันใดภายในสถานที่แห่งนี้ภายในอาณาเขตของภูเขาไป๋หลง”

        มันย่อมแสดงท่าทางนอบน้อมผู้ที่อยู่ด้านหน้าเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงในยุทธภพเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คนอย่างไรถ้ามาเยือนสถานที่แห่งนี้ย่อมต้องโดนต้อนรับเป็นอย่างดี

        “ ข้าบอกไปแล้วอย่างไรเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้เพราะว่ามาเดินเล่นเท่านั้นเดิมทีแล้วข้าเดินทางไปทั่วทั้งใต้หล้าสถานที่แห่งนี้เองก็เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ผ่านทางมาเท่านั้น ”

        นางทำการกล่าวออกไปแน่นอนว่าคำพูดที่พูดออกไปย่อมไม่เปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของตนเอง

        เมื่อทำการพูดออกไปจบหยวนเฉินที่ยืนอยู่เบื้องหน้าใช้ดวงตาของมันเหลือบไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่บริเวณด้านหลังของอี้หลงเซียน “ แล้วเด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นผู้ใด?”

        “ อ๋อ~เรื่องนั้น… ”

        จบบท