เทพยุทธ์โลกนิยาย

     ตอนที่ 54

     เมื่อกลับถึงตำหนัก ไป๋กุนหลางที่ระลึกถึงวันเก่าๆ ก็ให้ปินปินอาบน้ำให้ทันที

     'เฮ้อ...สบายอุรา' ไป๋กุนหลางหลับตาพริ้ม เขารู้สึกเคลิบเคลิ้ม 

     "นี่ปินปิน" ไป๋กุนหลางกล่าว ทั้งที่ยังหลับตาพริ้มอยู่

     "เพคะ?"

     "ในวังมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม?" ไป๋กุนหลางกล่าว เพราะยุ่งๆเขาเลยลืมถามน้องสาว

      ปินปินทบทวนสักพัก "มีเพคะ และยังถือว่าเป็นเรื่องที่ใหญ่มากด้วย"

     "เรื่องอะไรรึ?"

     "แดนใต้มีโจรสลัดมาบุกรุก และองค์ชายใหญ่ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพไปปราบปรามเพคะ" นางหยุดไปสักพัก แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหวาดผวา "หม่อมฉันได้ยินคนเล่ากันว่า พวกมันโหดเหี้ยมอำมหิตกันมากเลยเพคะ"

     'โจรสลัดบุก!' ไป๋กุนหลางลืมตาขึ้นโดยพลัน

     "องค์ชายทรงเป็นอะไรรึเปล่าเพคะ?" ปินปินถาม เพราะมือของไป๋กุนหลางที่กำลังลูบก้นนาง อยู่ๆก็ชะงักไป

     ไป๋กุนหลางลุกขึ้นนั่ง "โจรสลัดที่เจ้าพูดถึง ใช่กลุ่มโจรสลัดมังกรโฉดของ 'หู่ฝูไห่' ไหม"

     "...เพคะ" ปินปินตอบเสียงแผ่วเบา เพราะรู้สึกกังวลในท่าทีแปลกๆของไป๋กุนหลาง

     ไป๋กุนหลางสัมผัสได้ถึงความกังวลของปินปิน จึงเผยรอยยิ้ม ยื่นมือไปลูบศีรษะนางอย่างปลอบประโลม

     "อย่าได้กังวลไปโจรสลัดพวกนั้น ไม่มีทางบุกมาถึงเมืองแสงศักสิทธิ์ได้หรอก...เอาล่ะ มาอาบน้ำให้ข้าต่อเถอะ" กล่าวจบไป๋กุนหลางก็ล้มตัวลงนอน ยื่นมือไปลูบก้นปินปินใหม่

     ไป๋กุนหลางชักแม่น้ำทั้งห้า มากล่อมปินปินให้คลายกังวล แต่แม่น้ำทั้งห้าสายที่เขาชักมา กลับไม่อาจกล่อมตัวเองได้เลย 

     แม้เหตุการณ์โจรสลัดบุกแดนใต้ จะมีอยู่ในนิยาย ทว่าเวลาเกิดดันผิดเพี้ยน เหตุการณ์นี้มันจะต้องเกิดในหนึ่งปีข้างหน้า มันจะต้องเกิดขึ้นหลังจากพระเอกเข้าเรียนในหอคอยสวรรค์ จนกลายเป็นสุดยอดปรมาจารย์ แล้วพระเอกกับผองเพื่อนจึงร่วมด้วยช่วยกัน ปราบโจรสลัดมังกรโฉด และไป๋กุนหลางคนเก่าก็ตายหลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไปได้ไม่นาน

     ที่ไป๋กุนหลางไม่เคยรู้สึกกังวล เรื่องตัวเองข้ามมิติมาโลกในนิยาย เพราะไป๋กุนหลาง คิดว่าตัวเองรู้ทุกเรื่อง และมั่นใจว่าเขาจะพัฒนาตัวเองจนแข็งแกร่งได้ ก่อนเรื่องราวจะดำเนินไปถึงตอนที่ไป๋กุนหลางคนเก่าตาย และตอนล่าสุดที่เขาอ่านถึง

     แต่ตอนนี้ไป๋กุนหลาง รู้สึกหวั่นใจนิดๆ แล้วสิ

_______________________________

     น่าเสียดาย วิชาบำเพ็ญคู่ ที่ให้เจ้าระบบวิเคราะห์ดันไม่ประสบความสำเร็จ ทำให้ไป๋กุนหลางมิอาจปล่อย พลังพญาช้างสารตกมัน ใส่ปินปินได้

     'สงสัยต้องหาสาวๆมาอยู่ในฮาเร็มเพิ่มแล้วสิ' ไป๋กุนหลางคิด...หลังจากเกี่ยวก้อยปินปินขึ้นเขาวูซันรอบที่สามเสร็จ

     "องค์ชายเพคะ" ปินปินทัก 

     น่าจะเป็นเพราะว่านางชินแล้ว จึงไม่สลบเหมือดเหมือนเมื่อก่อน แต่ไป๋กุนหลางรู้ว่าถ้าทำมากกว่านี้มันจะเป็นการทรมานนาง ซึ่งไป๋กุนหลางไม่ชอบเลย เขาชอบให้คู่นอนมีความสุขร่วมกันมากกว่า จึงไม่ได้ทำต่อ

     "มีอะไรรึ?" ไป๋กุนหลางกล่าว

     ปินปินเงียบไปเหมือนลังเล

     เห็นเช่นนั้นไป๋กุนหลางจึงกล่าวปลอบ "ว่ามาเถอะข้าสัญญาว่าจะไม่โกรธ"

     ปินปินจึงลุกขึ้นนั่ง กลั้นใจกล่าว "เรื่องของชูหลิงเพคะ"

     ไป๋กุนหลางมองปินปินอย่างสงสัย 'หรือว่านางจะหึง'

     "เจ้าไม่ชอบที่ข้าเข้าใกล้ชูหลิงหรือ?"

     "ไม่ใช่เพคะ" ปินปินส่ายหัวปฏิเสธ แล้วอธิบาย "การได้เป็นผู้หญิงของพระองค์ ถือเป็นวาสนาของชูหลิง แต่ชูหลิงเติบโตมาพร้อมกับหม่อมฉัน หม่อมฉันเอ็นดูนางเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง...เพราะฉะนั้นเรื่องนี้หม่อมฉันอยากให้เป็นไปด้วยความเต็มใจเพคะ"

     ในแววตาของปินปิน มีทั้งความรู้สึกขอร้องและจริงจังหนักแน่น ซึ่งไป๋กุนหลางไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจึงลุกขึ้นนั่ง ดึงนางเข้ามากอด 

     "อย่ากังวลไปเลย ข้าไป๋กุนหลางเป็นคนมีศักดิ์ศรี ข้าจะไม่ใช้อำนาจมาบังคับผู้หญิงให้เป็นของข้าไม่ว่าจะเป็นคนไหน ผู้หญิงที่เป็นของข้าจะต้องยอมทั้งกายและใจ เหมือนอย่างเจ้าไงล่ะ"

     ไป๋กุนหลางยื่นมือไปเชยคางปินปินให้มองหน้าตน "เจ้าเข้าใจแล้วหรือยัง?"

     "เพคะ" ปินปินผงกศีรษะ

     "ดี...งั้นมารับโทษของเจ้าเถอะ" กล่าวจบไป๋กุนหลางก็กดปินปิน ไว้กับพื้นเตียงแล้วขึ้นคร่อม

     "เดี๋ยวสิเพคะ! ไหนพระองค์บอกว่าจะไม่โกรธไง" ปินปินรีบทวนคำพูดของไป๋กุนหลาง

     "ผู้พิพากษาตัดสินโทษ ก็ไม่ใช่เพราะความโกรธหนิ"

     "ฮ่ะ!"...'เกี่ยวอะไรกัน' ปินปินสงสัย

     เห็นปินปินยังไม่เข้าใจ ไป๋กุนหลางจึงอธิบาย

     "บ้านเมืองมีกฎของบ้านเมือง ตัวข้าก็มีกฎของข้า…" ไป๋กุนหลางส่งสายตาหวานซึ้งไปให้ปินปิน…"รู้ไหมว่าข้านั้น ทั้งดีใจและซาบซึ้งใจ ที่ผู้หญิงของข้าเป็นคนดีมีเมตตา แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ ผู้หญิงของข้าทุกคนจะต้องนึกถึงแต่ข้า ห้ามนึกถึงคนอื่น แม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกันก็ตาม…" ไป๋กุนหลางเปลี่ยนแววตาเป็นทั้ง หนักใจ เศร้าใจและจำยอม…"ขอโทษด้วยสาวน้อยของข้า ข้าจำต้องหักใจลงโทษเจ้า เพื่อให้กฎยังคงไว้ซึ่งความศักสิทธิ์"

     "หาาาา" เจอเหตุผลของไป๋กุนหลางเข้าไป ปินปินถึงกับเซ่อไปเลย

     เหตุการณ์ชะงักไปเล็กน้อย แล้วสีหน้าของไป๋กุนหลาง ก็เปลี่ยนไปเหมือนนึกอะไรออก "จะว่าไปการลงโทษของข้า มันดูไม่เหมือนเป็นการลงโทษสักเท่าไหร่นิ เจ้าว่ามั้ยปินปิน?"

     "???"

     ไป๋กุนหลางส่งรอยยิ้มทะลึ่งๆ ไปให้ปินปิน "ก็การลงโทษของข้า มันกลับทำให้ผู้ถูกลงโทษ ร้องครางด้วยความสุขน่ะสิ"

     สองแก้มของปินปินขึ้นสีแดงก่ำ จนเห็นได้ชัด แม้จะอยู่ในห้องที่มีไฟสลัวๆ

     "องค์ชายบ้าที่สุด!!..." ปินปินกล่าวได้แค่นั้น เพราะไป๋กุนหลางได้ส่งริมฝีปากของเขา ไปปิดปากนาง

     และแล้วเพลิงราคะ ก็โหมท่วมห้องอีกครั้ง

______________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน