“สวัสดี นี่ใคร?” ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ที่ไปเป็นเพื่อนสองสาวซื้อของมาครึ่งวัน แม้ว่าไฟตามถนนจะปิดแล้ว เมื่อพวกเขาออกมา มือถือของฉินเฉาก็ดัง
“นายท่าน เจ้านั่นโทรมาอีกแล้ว! โอ้ ลา ลา...” เสียงริงโทนของเขาไม่เหมือนใคร มันดังขึ้นมาพร้อมเสียงสั่น
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาตามถนนรีบหันมามองด้วยสายตาแปลกๆ จ้องมาที่ฉินเฉา ในเมืองตงชวน ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่มือถือ ถ้าพวกเขามีเงินแค่ 200 หยวน พวกเขาอาจจะซื้อซัมซุงแทนที่จะซื้อมือถือบ้านนอกนี้
ถ้าจะให้พูดคือ พวกเขาจะไม่ยอมเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น
แต่กับฉินเฉาเป็นข้อยกเว้น สองสาวมองอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเขาเอามือถือพังๆ ของเขาออกมา
“ภายหลัง ฉันจะช่วยนายเลือกมือถือดีๆ สักเครื่อง...” เหลียวชาชาพูด เมื่อมองฉินเฉาเอามือถือบ้านนอกออกมา โดยไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเสียใจจริงๆ
แม้แต่คนใช้ที่บ้านเธอยังมีมือถือที่ดูดีกว่าเขา...ยิ่งกว่านั้น มันสามารถพูดได้แล้วว่าตอนนี้ฉินเฉาเป็นคนในครอบครัวของเธอ ฉะนั้น เธอไม่สามารถปล่อยให้เขามีสภาพโกโรโกโสแบบนี้ได้ ไม่อย่างนั้น ตระกูลเหลียวของเธอจะต้องเสียหน้าแน่นอน
“ไม่เอา!” ฉินเฉาส่ายหัว “ฉันจะใช้เจ้านี่ แค่โทรออกและรับสายได้เท่านั้นก็พอ ฉันไม่ใช่เจ้านายอะไร ดังนั้น ฉันจึงไม่ต้องการมือถือหรูๆ พวกนั้น!”
พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็วางถุงลงบนพื้น และมองที่มือถือ ซึ่งไม่แสดงตัวตนของผู้โทร
“สวัสดี นั่นใคร?” ฉินเฉาคิดว่าอาจเป็นซูจี ที่ใช้โทรศัพท์ดาวเทียมโทรหาเขา
“ฉินเฉา ฉัน...” ปรากฏว่าเสียงที่ดังจากอีกฝั่งของโทรศัพท์เป็นของสาวน้อยอู๋ซิ่น พร้อมกับเหมือนจะมีเสียงรบกวนจากทางนั้น หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงสบถของผู้ชายดังเข้ามา และจากนั้นอู๋ซิ่นก็ร้องออกมา แล้วโทรศัพท์ก็ตัดไป
“อู๋ซิ่น!” ฉินเฉารีบมองที่หน้าจอมือถือ แต่หน้าจอกลับดับไปแล้ว
“บัดซบ!” ฉินเฉาตกใจ เกิดอะไรขึ้นกับอู๋ซิ่น! เวลานี้ เขาจำได้ว่าอู๋ซิ่นกำลังทำงานอยู่ในมันดาล่าบาร์! สถานที่ที่วุ่นวาย อู๋ซิ่นบอกเขาว่าที่นั่นมีคนดูแลเธออยู่ ดังนั้นเธอจึงไปทำงานที่นั่น
จู่ๆ ความรู้สึกกลัวก็ระเบิดออกมา เขารีบวางถุงทั้งหมดไว้บนพื้น และพูดกับสาวงามทั้งสอง
“ไม่ดีแล้ว ฉันมีบางสิ่งต้องไปดู มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับอู๋ซิ่น ฉันอยากให้พวกเธอทั้งคู่เรียกบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ๆ มารับ”
พร้อมกันนั้น จู่ๆ เขาก็หันไปข้างหลังสองสาว และเมื่อไม่มีใครสนใจเขาแล้ว เขาก็เรียกจักรยานของเขาออกมาจากแหวน และวางมันลงพื้นพร้อมกับเสียงดัง ทำให้สองสาวสะดุ้ง
จักรยานนี้ถูกพวกเธอเห็นมาแล้ว เว้นแต่จะเป็นทางเลือกสุดท้าย ฉินเฉาจะไม่เอามันออกมา ในตระกูลเหลียว คนมากมายต่างเคยเห็นเขาขี่รถดีๆ มากมาย แต่มีแค่ส่วนน้อยที่เห็นเขาขี่จักรยานเก่าๆ คันนี้พร้อม GPS
“ฉินเฉา เกิดอะไรขึ้นกับอู๋ซิ่น?” หลังจากเรียกบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ๆ ให้รีบมารับพวกเธอ หยูลู่ก็ถามขึ้น
“ยัยเด็กนั่นไปทำงานที่มันดาล่าบาร์ ดูเหมือนจะมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่นั่น ดังนั้น ฉันถึงต้องไปเช็คดู” หลังจากที่ฉินเฉาพูดอย่างนั้น ภายในถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน จู่ๆ ก็ปั่นจักรยานออกไป
บนถนนสายนี้มีแต่คนเดินเท้าเต็มไปหมด เมื่อพวกเขากำลังเดินอยู่ จู่ๆ ก็เห็นผู้ชายขี่จักรยาน พวกเขาพากันแตกตื่น
“คุณเป็นใคร! คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ขี่จักรยานที่นี่!” พนักงานลาดตระเวนสองคนเห็นชายในเสื้อคลุมยาวกำลังขี่จักรยานบนถนน และรีบพุ่งเข้ามาปิดทาง
ฉินเฉาไม่สนใจพวกเขา นี่เป็นเรื่องฉุกเฉิน เขาจะมีเวลาไปจัดการกับตำรวจพวกนี้ได้ยังไง เขายกล้อหน้าจักรยานและกระโดดข้ามหัวตำรวจสองนายนั้น พร้อมเสียงลมหวีดหวิวเขาก็ลอยขึ้นไป ภายในพริบตา เขาก็หายไปในถนน
“แม่! แม่ ดู คนกำลังบิน!” คนอื่นๆ พากันมองอย่างโง่งม แต่เด็กบางคนพากันตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขาดึงแขนพ่อแม่และร้องออกมา
กลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำเข้ามารอบๆ และล้อมหยูลู่กับเหลียวชาชาไว้
“คุณหนู! คุณหยูลู่ เกิดอะไรขึ้นครับ?” หัวหน้าบอดี้การ์ดรีบถาม
“พวกเราไม่เป็นไร” หยูลู่โบกมือ “ทุกคน เข้าไปในรถ เราจะไปมันดาล่าบาร์กัน”
“ครับ!” สถานะของหยูลู่ในตระกูลเหลียวนั้นต่ำกว่าเพียงแค่พ่อลูกตระกูลเหลียวเท่านั้น เมื่อพวกเขาสังเกตว่าเหลียวชาชาไม่คัดค้าน พวกเขาจึงตอบรับทันที
“โอ้ ใช่!” เหลียวชาชา เด็กสาวนางนี้กระโดดขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น “ในที่สุดฉันก็เข้าไปในบาร์ได้!”
หยูลู่ลูบหัวเหลียวชาชา แต่ในใจของเธอเป็นห่วงเรื่องอู๋ซิ่น เพราะว่ามันดาล่าบาร์ ไม่ใช่บาร์ธรรมดา! มันเป็นสถานที่ที่ผสมปนเปทุกอย่าง มีคนทุกประเภทเข้าไปที่นั่น พูดได้ว่าบอสของมันดาล่าบาร์ เป็นแก๊งใต้ดินที่ยิ่งใหญ่
เด็กสาวอู๋ซิ่นคนนี้กล้ามาก เธอกล้าไปทำงานที่นั่นจริงๆ! หวังว่าฉินเฉาจะไปถึงทันเวลา และหยุดอุบัติเหตุที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอได้ทัน
...............
“อ๊า!” มือถือในมืออู๋ซิ่นถูกปัดทิ้งไปที่พื้น ชายที่เปลือยท่อนบนพร้อมกับรอยสักเสือไว้ที่แขน ทำลายมือถือแตกเป็นเสี่ยงๆ
“บัดซบ แก ยัยเด็กนี่ แอบโทรหาตำรวจ!” ชายบึกบึนนี้ชี้ไปที่อู๋ซิ่นด้วยท่าทางคุกคาม “สาวน้อย ฉัน พ่อเธอคนนี้ อยากให้เธอเชื่อฟัง”
อู๋ซิ่นกลัวท่าทางของเขา มันทำให้ร่างของเธอสั่นเบาๆ เธอซ่อนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์ ตัวสั่นระริกพร้อมกับพนักงานคู่หนึ่ง
เมื่อเห็นฉากต่อสู้ที่โหดร้ายระหว่างมือมีดสองกลุ่ม อู๋ซิ่นรู้สึกว่าตัวเธอถูกหุ้มด้วยความกลัว และเริ่มเสียใจ
แรกเริ่ม งานประจำวันของเธอในการดูแลเครื่องดื่มในมันดาล่าบาร์ ค่อนข้างราบรื่น แม้ว่าจะมีพวกชายหนุ่มที่มั่นใจและร่ำรวย พยายามจีบเธอ พวกเขาก็มักจะถูกพี่สาวจางไล่ไปเสมอ
พี่สาวจางคนนี้อายุประมาณ 40 ปี อยู่ในช่วงกลางคน แต่ยังคงน่าดึงดูดและยังเป็นผู้หญิงที่มีคนต้องการมาก เมื่ออู๋ซิ่นมาทำงานที่นี่ คนสอนงานให้เธอก็คือพี่สาวจาง เมื่อเธอได้ยินเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของอู๋ซิ่น เธอก็ตบอกตัวเองและสัญญาว่าจะช่วยเธอ หลังจากนั้น เธอก็จัดการงานในมันดาล่าบาร์นี้ให้กับเธอ
ในมันดาล่าบาร์ พี่สาวจางทำงานเป็นผู้ดูแล เธอเป็นคนที่ยืดหยุ่นและหัวดี ด้วยความช่วยเหลือของเธอ ใครก็ตามที่ต้องการมาตามจีบอู๋ซิ่น พวกเขาทำได้แค่วิ่งหนีไปพร้อมกับขาที่หว่างขา
“ทุกวันนี้ สำหรับผู้หญิงนั้นไม่ง่ายเลย” นี่เป็นคำพูดของพี่สาวจาง แต่ในเวลานี้ หญิงแกร่งคนนี้หน้าซีด นั่งยองๆ อยู่ข้างอู๋ซิ่น กำลังสั่นด้วยความกลัว
“เจ้าเสือ เวลาพูดกับสาวสวยอย่าดุนักสิ” หนึ่งให้หัวหน้าแก๊ง ชายหนวดร่างอ้วนอายุ 40 ปี พูดกับชายท่าทางดุร้าย
มือของชายคนนั้นกำลังควงมีดเนื้อดีซึ่งดูเหมือนจะผลิตจากอเมริกา
“ครับ บอสมู่หรง!” เจ้าเสือคนนั้นรีบกลับไปเป็นแมวเชื่องๆ พยักหน้า และไม่ลืมจ้องไปที่อู๋ซิ่น จากนั้นก็ยืนอยู่ข้างหลังบอสของเขา
บอสคนนี้ชื่อว่ามู่หรงเจียง รู้จักกันดีว่าเป็นชายที่กล้าหาญในเมืองตงชวน ในช่วงวัยรุ่น เขาถือมีดด้วยตัวคนเดียวฟาดฟันกับคนที่ดุร้ายในถนนที่ 7
“หึหึ บอสมู่หรงช่างเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ คุณรู้กระทั่งวิธีแสดงท่าทางอ่อนโยนและปกป้อง...” ที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา เป็นหนุ่มหน้าตาดี พูดขึ้นมาอย่างเป็นปริศนา ร่างของชายคนนี้ผอม และเขายังนั่งงอตัว แต่ข้างหลังเขามีพี่น้องมากกว่าสิบยืนอยู่
“อวี่ฟ่าน คนกันเองจะพูดให้งงไปทำไม!” มู่หรงเจียงจู่ๆ ก็ยืนขึ้น และปักมีดลงไปบนโต๊ะตรงหน้าเขา “เมื่อตระกูลจงล่มสลายไปแล้ว อะไรทำให้แกมีสิทธิ์ในไนต์คลับในเขตตะวันตกนี้?”
“บอสมู่หรง” อวี่ฟ่านที่นั่งอยู่มองโดยไม่กะพริบตา และพูดเรื่องจริงอย่างช้าๆ “เราต่างเป็นแก๊งใต้ดิน ดังนั้นเป็นธรรมชาติที่เราจะใช้กฎมาก่อนได้ก่อน ยิ่งกว่านั้น ฉันยังมีพลังที่จะควบคุมสถานที่นี้ คุณคิดว่ามีแค่คุณ บอสมู่หรง ที่มีสิทธิ์ แต่ฉัน อวี่ฟ่าน ไม่มีอย่างงั้นเหรอ?”
“อวี่ฟ่านแกก็แค่ลูกกระจ๊อกขายเฮโรอีน ฉันจะบอกอะไรให้ ในเมืองตงชวน แกไม่มีสิทธิ์ที่จะประกาศว่านี่เป็นที่ของแก!” ตาของมู่หรงเจียงคมปลาบ และพูดอย่างเยาะเย้ย “เมื่อ ฉัน มู่หรงเจียง ฟันคนที่ถนน 7 แก อวี่ฟ่าน ฉันยังไม่รู้เลยว่าแกยังขายก้นของแกอยู่ที่ไหน”
“โคตรแม่เอ็งเถอะ!” ชายหลายคนข้างหลังอวี่ฟ่านทนไม่ไหว พวกเขาเริ่มตะโกนและแกว่งมีดของพวกเขา เตรียมพุ่งเข้ามา
“ทุกคน อย่าขยับ!”
แต่อวี่ฟ่านยื่นมือออกไปหยุดพวกเขา เขาจ้องไปที่หน้าของมู่หรงเจียง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมา ก่อนที่จะแสยะยิ้ม
“บอสมู่หรง คุณมีชื่อเสียงยิ่งใหญ่จริงๆ ฉันยอมรับ ยังไงก็ตาม แม้ว่า ฉัน อวี่ฟ่าน จะไม่มีชื่อเสียงแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่ใช่พวกขี้ขลาด แต่ก็ย่อมได้ เมื่อคุณ มู่หรงเจียง อยากจะให้ฉันให้คำอธิบายกับคุณ งั้น ฉัน อวี่ฟ่าน ก็จะให้คุณ”
พร้อมกันนั้น อวี่ฟ่านก็เอาปืนออกมาจากอกเสื้อ และตบมันลงบนโต๊ะ
“อ๊า!” พนักงานสองสามคนกลัวจนร้องออกมา แม้ว่ามันดาล่าบาร์นี้จะค่อนข้างวุ่นวาย แต่ไม่มีใครเคยใช้ปืน! นี่เป็นครั้งแรกที่อู๋ซิ่นเห็นเจ้าของดำๆ นี้ หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น พร้อมกับกุมหัวด้วยความกลัวขณะที่ยังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น
“แล้วยังไง? จะขู่ฉันหรือไง?” เมื่อเห็นฝั่งตรงข้ามเอาปืนออกมา หัวใจมู่หรงเจียงจู่ๆ ก็กลายเป็นรัดแน่น แต่เขามีประสบการณ์ในฐานะผู้นำแก๊งใต้ดิน ดังนั้น ไม่นานเขาก็สงบลง หรี่ตาและพูด “ไม่ง่ายที่ใครบางคนจะทำให้มู่หรงเจียงกลัวได้”
“ฮึ่ม ฮึ่ม...” อวี่ฟ่านแสยะยิ้ม “มู่หรงเจียง ตอนแรกฉันเคารพแก ดังนั้น ฉันจึงเรียกแก บอสมู่หรง แต่แกมันแก่แล้ว ฉะนั้น แกไม่มีที่ในโลกใต้ดินนี้อีกแล้ว”
อวี่ฟ่านพูดพร้อมกับโบกมือ ชายสิบกว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา จู่ๆ ก็เอาปืนออกมา และทุกคนเล็งไปที่หัวมู่หรงเจียง
“นี่...” เมื่อเห็นปืนมากขนาดนี้ มู่หรงเจียงก็ตัวหดลง ในเมืองตงชวน มันเป็นเรื่องยากที่จะมีปืนในครอบครอง ยกเว้นก็แต่ตระกูลจง เขาไม่สามารถคิดได้จริงๆ ว่าใครอีกที่จะมีปืนมากขนาดนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากอวี่ฟ่านยึดครองอาณาเขตของตระกูลจงในพื้นที่ตะวันตก เขาก็ได้รับการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่...
เวรเอ๊ย พวกนี้ควรจะเป็นของฉัน
แต่ตอนนี้ สถานการณ์ได้เปรียบจะตกเป็นของฝั่งตรงข้าม....
สถานการณ์เผชิญหน้า ตอนนี้กลายเป็นสถานการณ์ของฝ่ายเดียว แม้ว่าเจ้าเสือนั้น เมื่อกี้นี้จะร้องออกมาอย่างดุร้าย แต่ตอนนี้เขากลายเป็นแมวป่วยไปแล้ว ยืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้น โดยไม่ขยับแม้สักนิ้ว
มันดาล่าบาร์ เป็นหนึ่งในที่ของมู่หรงเจียง เขามีลูกน้องอยู่ที่นี่ประมาณ 40 คน เริ่มแรก มู่หรงเจียงคิดว่าจะสามารถขู่อวี่ฟ่านในที่ของเขาได้ และเจ้าหนุ่มขายเฮโรอีนหน้าสวย อวี่ฟ่าน นี้จะเชื่อฟังคำสั่งเขา แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้
เขาคำนวณผิดไป....
“นี่ มันจะไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเรามาคุยกันแบบคนมีการศึกษา ฮ่าๆ ...” แต่เขาเป็นหัวหน้าแก๊งใต้ดิน และเขารู้ว่าจะผ่อนคลายสถานการณ์นี้ได้ยังไง ดังนั้น เขาจึงรีบพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
“หึหึ บอสมู่หรงเกรงใจไปแล้ว...” มุมปากของอวี่ฟ่านแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม และเขาก็พูดขึ้นมา
“นี่คือสิ่งที่ฉันควรจะทำ” ท่าทางอวดดีหายไปจากหน้าของมู่หรงเจียง และแทนที่ด้วยใบหน้าท่าทางใจดี “พี่สาวจาง ไปหาสาวสวยมาอยู่เป็นเพื่อนอวี่ฟ่าน...ไม่ นายท่านฟ่าน หาคนที่สวยที่สุด! นั่น หือ นั่นแหละ ผู้หญิงที่หน้าอกใหญ่ที่สุดนั่น! โอ้ ทำไมฉันไม่สนใจเธอ หน้าอกโคตรใหญ่....”
จบตอน
3.13M
