The Lord Of The Battlefield (จบบริบูรณ์)

        บทที่79 คืออย่างนี้

        “ตรวจพบการคุกคามเจ้านายระบุเป้าหมาย...สำเร็จ”เสียงในหัวของเซบาสเตียนดังขึ้น

        เขาจ้องมองไปยังคาเรนแสงสีเหลือทองของดวงตากลายเป็นสีแดงในฉับพลัน

        “ดำเนินการกำจัด”

        ฟุบ!

        ร่างของเซบาสเตียนหายวับไปก่อนจะไปโผล่ที่ข้างๆคาเรนด้วยไอพ่นความเร็วสูงมือของเขากลายเป็นกระบอกปืนแสงและชาร์ตพลังงานอย่างรวดเร็ว

        วาบบบบ

        รูปแบบโจมตีบลาสต์อิมแพค!!!

        คาเรนที่เห็นเซบาสเตียนก็แสดงสีหน้าเย็นชาและใบหน้าก็มืดครึ่มลง

        เธอใช้มือเล็กๆของเธอปิดที่ปากกระบอกปืนของเซบาสเตียนแน่น

        แวบบบบบ

        ตูมมมมมมมมมมมม

        ลำแสงไม่ได้พุ่งออกไปแต่ระเบิดลำกล้องปรากฏว่าแขนข้าวนั้นของเซบาสเตียนแปลกสลายกลายเป็นฝุ่นเพราะพลังของตนเองลำแสงยังทำให้เขาได้รับบาดเจ็บบาวส่วนที่ร่างกายอีกด้วยส่วนคาเรนนั้นมือของเธอไม่เป็นอะไรเลยแต่ก็มีรอยไหม้เล็กน้อยปรากฏขึ้นมาแต่ก็ฟื้นฟูไปในพริบตาอยู่ดี

        “ไสหัวไป!”คาเรนคำรามก่อนจะหมุนตัวเตะเสยปลายคาง

        เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงง

        โครมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        ร่างของเซบาสเตียนกระเด็นขึ้นไปปะทะกับเพดานชั้นใต้ดินแต่แม้จะมีผืนดินขวางกั้นแต่ร่างของเขาก็ยังพุ่งทะลุขึ้นไปด้านบนและลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงถึงสองกิโลเมตรและปะทะเข้ากับชั้นบรรยากาศที่ต่ำที่สุดร่างของเขาเสียหายพอสมควรแต่ก็ร่วงตกลงมาในที่สุด

        “อัพเดตพลังโจมตีของศัตรู...สำเร็จ”

        “ขอโทษด้วยเจ้านายกระผมไม่อาจช่วยอะไรเจ้านายได้”เซบาสเตียนเอ่ยเบาๆขณะที่เขาตกลงพื้นดินเสียงดังโครมใหญ่

        ใบหน้าของเขาเสียหายเพราะแรงเตะของคาเรนไปครึ่งหนึ่งและชิปเอไอก็ได้รับความเสียหายพอสมควรดังนั้นเขาจำเป็นต้องฟื้นฟูตัวเอง

        กลับมาด้านเทวา

        เทวาอ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้นเขาไม่ทันได้ตั้งตัวกับสิ่งที่เซบาสเตียนทำและคาเรนก็ลงมือในฉับพลันการปกป้องของเซบาสเตียนเขาก็ซึ้งใจอยู่หรอกแต่ว่าเจ้าเอไอโง่นี่ไม่ได้ดูสถานการณ์อะไรเลยเพราะสัมผัสได้ถึงจิตคุกคามของคาเรนจึงได้ออกตัวปกป้องเขาเสียเต็มที่

        แต่แบบนี้ไม่เรียกว่าสร้างเรื่องให้เขาหรือไง

        เทวากลืนน้ำลายเหนียวคอ

        ทันใดนั้นคาเรนหันขวับมามองเทวา

        “อะเอ่อ คาเรนจัง...สุดที่รักของเทวาใจเย็นๆก่อนนะจ้ะ...”เทวาเหงื่อออกมาราวกับกำลังอยู่ในช่วงหน้าร้อยแต่ความจริงเขากำลังเย็นสันหลัง

        “อธิบายมา”คาเรนกล่าว

        “คือว่ามันเป็นแบบนี้...”เทวาจึงรีบเล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับคาเรนฟังอย่างไม่อิดออด

        ระหว่างที่เทวากำลังเล่าเรื่องทั้งหมดเขาก็คอยสังเกตสีหน้าของคาเรนไปด้วยแต่เธอกลับแสดงสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลาทำให้เทวาไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่นั่นจึงทำให้เขาไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อเล่าเรื่องทั้งหมดจบลง

        หลังจากที่เทวาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้คาเรนฟังแล้วก็เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสอง

        คาเรนนั้นใบหน้ายังเย็นชาอยู่แต่เทวานั้นตรงกันข้ามกับคาเรนอย่างสิ้นเชิง

        เขาหน้าซีดขาวเพราะไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

        ทันใดนั้นคาเรนเดินเข้ามาหาเทวาช้าๆเสียงย่ำเท้าดังสะท้อน หัวใจของเทวาเต้นกระหน่ำมันเป็นภาพบาดลึกในหัวใจของเขามานานแล้วกับการถูกคาเรนขข่มแบบนี้ นั่นเพราะแต่ก่อนเขาก็สู้เธอไม่ได้แม้ว่าตอนนี้เขาจะเก่งขึ้นมากแล้วจนเทียบเท่าระดับอสูรแต่เขาก็ยังสู้กับคาเรนไม่ได้อยู่ดี

        ดังนั้นเขาจึงได้แต่กลัวอยู่แบบนี้

        คาเรนเดินมาประชิดร่างของเทวา

        สายตาของเธอจ้องมองไปยังดวงตาของเทวา

        มือของเธอเอื้อมขึ้นมา

        ‘อ้ากกกกไม่น้า!’เทวากรีดร้องในใจและหลับตา

        ร่างกายเร็งแน่นเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะที่รุนแรง

        แต่ทว่าเขากลับไม่ได้รับความเจ็บปวดอย่างที่คิดมือของคาเรนที่เอื้อมออกมานั้นสวมกอดเทวาเทวาชะงักก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วจ้องมองคาเรนอย่างไม่เข้าใจ

        “นายชอบเสี่ยงอันตรายตลอดเสมอนายไม่กลัวว่าจะตายไปหรือไงถ้านายเป็นอะไรขึ้นมาแล้วฉันจะอยู่ยังไงนายคิดบ้างหรือเปล่า?แล้วเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทำไมนายไม่บอกฉันฉันยังเห็นฉันเป็นคนรักนายอยู่อีกไหม?”คาเรนกล่าวขณะจ้องตาของเทวา

        นัยน์ตาของเธอแดงเล็กน้อย

        เธอไม่ใช่คนโง่ที่มองอะไรไม่เห็นเธอเห็นสภาพของเทวาและสถานที่แห่งนี้ก็รู้ว่ามันเกิดการต่อสู้ที่รุนแรงสายตาของเธอมองเห็นลึกเข้าไปข้างในร่างกายของเทวาและเห็นความย่ำแย่ของร่างกายของเขาหูของเธอได้ยินเสียงที่ผิดปกติของร่างกายของเทวาจมูกของเธอได้กลิ่นเลือดและความเสียหายสะสมที่มีในร่างของเขา

        กับเธอที่เข้าถึงแก่นแม้แห่งร่างกายนั้นสามารถใช้ความสามารถของประสาทสัมผัสทั้งห้าได้เหนือกว่าที่ใครจะจินตนาการถึง

        การตามรอบเทวามายังที่แห่งนี้ได้นั้นก็อาศัยการดมกลิ่นที่ครอบคลุมรัศมี1พันกิโลเมตรและสายตาของเธอยังเห็นลำแสงที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกด้วย

        นอกจากนี้ด้วยฟีโรโมนพิเศษที่เธอปล่อยออกมาจากร่างกายของเธอมันยังอยู่ทั่วตัวของเทวาอย่างหนาแน่นมันเป็นเหมือนเครื่องติดตามที่ดียิ่งกว่ามีจีพีเอสติดตามเสียอีกทั้งหมดนั้นจึงทำให้เธอตามเทวามาได้อย่างง่ายดาย

        เทวาได้ยินแบบนั้นก็นิ่งค้างไปในตอนที่เขารู้ว่าซายูริถูกจับตัวเขาไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเขานึกแต่เพียงว่าเขาจะต้องมาช่วยเหลือเธอเพราะความใจร้อนและความไม่รอบคอบทำให้เขาหลงลืมคาเรนไปทั้งๆที่หากเขามาปรึกษากับเธอก่อนเขาจะไม่ต้องตกอยู่ในสภาแบบนี้

        อาจกล่าวได้ว่าเพราะความรักชอบที่มีต่อซายูริทำให้เขาหน้ามืดจนทำอะไรที่โง่เขลาเช่นนี้ไป

        “ขอโทษนะฉันจะไม่ทำอีกแล้ว”เทวาถอนหายใจอย่างรู้สึกผิดแล้วกอดร่างเล็กแน่น

        “ฉันขอโทษที่ไม่คิดให้ดีให้ถี่ถ้วนฉันขอโทษที่เอาแต่ใจ ฉันขอโทษที่ฉันไม่บอกเธอ ฉันขอโทษที่ทำให้เธอเป็นห่วงฉันขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ”เทวาพร่ำบอกคำขอโทษออกมาและมันก็มาจากใจจริงๆของเขา

        เขาเป็นคนเลวเขาสามารถบอกกับทุกคนและบอกกับคาเรนได้เขาไม่ได้รักเธอแค่คนเดียว ความรักของเขานั้นแบ่งปันไปยังคนอื่นเขาเป็นสารเลวที่หลายใจ เอาแต่ใจและบางครั้งก็ทำให้คาเรนต้องเจ็บปวดเทวาเคยคิดอยู่บ้างว่าหากคาเรนหันไปรักคนอื่น...คนที่พร้อมทุ่มเททุกอย่างไม่ว่าจะชีวิตหรือหัวใจให้กับเธอคนเดียวก็คงจะดี

        แต่เขาทำไม่ได้เขาไม่อยากให้คาเรนจากเขาไปไหน

        เขาอยากครอบครองเธอเอาไว้เพียงคนเดียว

        เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ชั่วร้าย...

        ขณะที่เขามีเธออยู่แล้วแต่เขาก็ยังคิดจะหาคนอื่นอีก

        เทวาที่คิดถึงเรื่องนี้อดไม่ได้ให้ร้องไห้ออกมาเล็กที่ปลายดวงตาไม่ว่าผู้ชายจะมีข้ออ้างยังไงไม่ว่าจะอ้างโน่นนี่นั่นสารพัดในการหาผู้หญิงอื่นแต่สุดท้ายแล้วคำว่าเลวก็คือเลวอยู่วันยังค่ำเทวาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนก่อนที่เขาจะมาที่โลกนี้นั้นเขาไม่ได้มีนิสัยแบบนี้

        แต่เมือ่เขาเข้ามาเจอกับความโหดร้ายของโลกใบนี้แล้วต้องอยู่คนเดียวในป่าที่อันตรายเกือบหนึ่งปีมันทำให้นิสัยของเขาเปลี่ยนไปอย่างมากเขาเห็นแก่ตัวขึ้น ต้องการมากขึ้น อยากได้มากขึ้น และการได้ครอบครองพลังที่เรียกว่าระบบทำให้เขาไม่สนใจใครและคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นของของตนเอง

        เขาปกครองทุกอย่าง!

        เทวาในตอนนี้สำนึกแล้วว่าตนเองแตกต่างจากตอนแรกอย่างไรแต่เขาเปลี่ยนมันไม่ได้

        นี่คือสิ่งที่น่ากลัว...

        การรับรู้และรู้จักตนเองและไม่สามารถเปลี่ยนให้กลายเป็นคนที่ดีขึ้นได้

        สิ่งนี้น่ากลัว...

        “ฉันเป็นคนสารเลวแต่ว่าคาเรน เธอจะไม่ทิ้งที่ฉันเป็นแบบนี้ใช่ไหม?”เทวากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

        คาเรนเงยหน้าขึ้นมามองเทวาดวงตาของเธอแดงและน้ำตาเริ่มไหล แรงกอดของเธอมากขึ้น

        “คนบ้าฉันรู้ว่านายเป็นแบบนี้และนายไม่อาจเปลี่ยนมันได้ แต่ไม่เป็นไรฉันจะเปลี่ยนที่ตัวของฉันเอง นาย...ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเพื่อฉันขอแค่...ขอแค่นายรักฉันเหมือนเดิมก็พอ”คาเรนกล่าวออกมา

        เทวาที่ได้บยินก็ร้องไห้หนัก

         ‘ไอ้สารเลวบัดซบ!!!’เทวาด่าตัวเองอยู่ในใจ

        คำพูดของคาเรนกินใจเขามากและเขาก็ซาบซึ้งถึงมันเขายังรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างรุนแรงจนอยากจะตีตัวเองให้ตาย

        เทวากอดคาเรนแน่น

        คาเรนก็กอดเทวาแน่นเช่นกัน

        ทั้งสองกอดกันแน่นประหนึ่งจะไม่แยกออก

        เทวาร้องไห้อย่างหนักหนึ่งเพราะทำให้คาเรนเสียใจสองเพราะเขามันสารเลวที่คิดถึงแต่ตัวเองสามเพราะเขามันไอ้บัดซบที่มันแต่ตามผู้หญิงคนอื่น เขาสัญญากับตัวเองสาบานเอาไว้เลยว่าเขาจะรักเธอให้มากขึ้น ให้เทวาเธอให้มากขึ้นแม้ว่าในหัวใจของเขาจะไม่ได้มีเธอแค่คนเดียวแต่เขาจะไม่ละเลยเธออีกต่อไป

        ผู้หญิงแบบนี้จะหาได้จากไหนอีกแต่ถึงจะมีคนที่ดีพร้อมแบบนี้อยู่ด้วยแต่เขากลับยังคงคิดนอกใจเธอคุณต้องไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่มีคนมารักมากขนาดนี้เธอยอมทุกอย่างที่เขาเป็นและยังคอยอยู่เคียงข้างเสมอมันก็คงจะเหมือนกับคำกล่าวที่บอกว่าหากไม่สูญเสียก็ไม่ตระหนักถึงมัน

        ดังนั้นท่านทั้งหลายหากมีผู้คนที่ท่านรักก็ขอให้ทนุถนอมคนรักของท่านให้ดี อย่าได้ทำผิดพลาดไปเพราะบางสิ่งบางอย่างหากพลาดพลั้งไปแล้วก็จะกลับมาแก้ไขไม่ได้อีกโอกาสสำหรับท่านที่ทำผิดพลาดนั้นอาจจะมีแต่ก็ไม่ได้มีเสมอไปเมื่อมีโอกาสแก้ตัวก็จงใช้มันให้คุ้มค่า

        เพื่อรักษาคนที่ท่านรัก...

        อย่าได้ผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีกจนสูญเสียทุกสิ่ง...

        “คาเรนฉันรักเธอนะรักเธอมากด้วย”

        “ฉันก็รักนาย”

        ทั้งสองจ้องมองกัน

        สายตาผสานกันอย่างมีความหมายและความรักที่แน่นแฟ้น

        ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันและจูบกันอย่างดูดดื่นหวานเชื่อม

        ทั้งสองเคลิบเคลิ้มงมงายในรสสัมผัส

        ทันใดนั้นเอง

        “อะอะ อะไอกัน!? เทวานาย! นายจูบกับเด็กประถมเหรอเนี่ย? ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้ฉันไม่คิดว่านายจะเลวแบบนี้!”ซายูริที่ตื่นขึ้นมาตอนไหนก็ไม่ทราบกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นสภาพของเทวาและคาเรน

        เทวาและคาเรนได้ยินเสียงนี้ก็สะดุ้งก่อนจะแยกออกอย่างปุบปับ

        “ไม่ใช่นะซายูริอย่างเข้าใจฉันผิด...”เทวาพยายามแก้ตัว

        “ไปให้พ้นเลยนะไอ้บ้าฉันอุตส่าห์ชอบนายแต่นายกลับพรากผู้เยาว์แบบนี้ ฉันมันหลงผิดเองฮือๆๆๆ”ซายูริร้องไห้เพราะผิดหวังกับเทวา

        เทวาได้ยินแบบนั้นก็อึ้งทำอะไรไม่ถูกมือไม้ปั่นป่วนไปหมด

        คาเรนเหลือบมองเทวาก่อนจะเดินเข้าไปหาซายูริเพื่อปลอบเธอก่อนไปนั้นเธอยังกระซิบที่ข้างหูของเทวาอีกด้วยว่า

        “นายติดหนี้ฉันนะคนเลว”

        คาเรนเข้าไปปรับความเข้าใจกับซายูริโดยทิ้งเทวาเอาไว้ด้านหลัง

        เทวาที่ยังอึ้งอยู่ก็หัวเราะแห้งๆออกมาอย่างไม่รู้ว่าต้องทำท่าทียังไง

        ดูท่าสถานการณ์จะเริ่มดีขึ้นเมื่อคาเรนเข้าไปปลอบซายูริ

        ทันใดนั้นเซบาสเตียนก็พุ่งเข้ามา

        “เจ้านายกระผมมาช่วยแล้ว อดทนไว้! พบเป้าหมายแล้วทำการต่อต้านทันที!”เซบาสเตียนที่พุ่งเข้ามากล่าวกับเทวาอย่างร้อนใจเล็กน้อยก่อนจะชาร์ตพลังเตรียมยิงไปที่คาเรนที่กำลังปลอบซายูริอยู่

        “อย่าน้าไอ้เอไอโง่เอ้ยแก้จะทำให้ทุกอย่างพังทลายลง!”เทวากรีดร้องและรีบห้ามเซบาสเตียนทันที

        เซบาสเตียนจึงหยุดลง

        เทวามึนตึ๊บและรู้สึกอยากจะสลบไปเพื่อไม่ได้มาต้องคิดอะไรหนักหัวอีก

        คิดได้ดังนั้นเขาก็ใช้วิชาไม้ตายก้นหีบ

        ...แกล้งตาย

        แอ๊ก!

        ‘ลาก่อนความวุ่นวายทั้งหลายตูขอหลับก่อนนะบัดนาว’

        “เจ้านาย!”เซบาสเตียนกรีดร้องรีบพุ่งเข้ามาหาเทวาที่ล้มลงกับพื้นพร้อมกับทำการปั้มหัวใจทันที

.........................................