ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]

        หลังจากทุก ๆ คนถวายความเคารพผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุด 2 คนแล้ว บรรดาพระสนมตำแหน่งสูง ๆ และพระสนมคนสำคัญ ๆ ก็มานั่งลงเรียงลำดับตามยศ นีนีมองหาหลี่เต๋อเฟย พระมารดาของจวิ้นอ๋องก็เห็นว่าเป็นหญิงงามอีกคน แต่ดูจากทรงแล้วน่าจะเป็นคนที่ใจร้อนและเอาแต่ใจพอสมควร

        ด้านหลังเต๋อเฟยมีสาวงามวัยแรกรุ่นคนหนึ่งติดตามมาด้วย ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็น หลี่เจียว่าน หลานสาวจากตระกูลหลี่ที่เต๋อเฟยอยากได้มาเป็นพระชายาเอกของพระโอรสแต่ชวดไปนั่นแหละ ให้เดาอีกนะ... อีกไม่นานคงได้แต่งเข้าตำหนักจวิ้นอ๋องในตำแหน่งพระชายารองชัวร์

        หลี่เจียว่านเองก็กำลังจับจ้องมาทางเธอ พร้อมกับสายตาที่ถ้าสามารถเปล่งเสียงออกมาได้ มันคงเปล่งออกมาว่า ‘แกตายแน่!’ หลังจากนั้นนางก็หันไปมองอีตาผัวของนีนีด้วยสายตาที่ถ้าสามารถเปล่งเสียงออกมาได้ มันคงเปล่งออกมาว่า ‘นุอยากได้ นุอยากด้ายยยยยยย’

        เหอะ ๆ

        งานวันนี้นอกจากบรรดาพระสนมและเหล่าอ๋องแล้ว ยังมีองค์ชายที่ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องอยู่อีกหลายคน นีนีกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไปสะดุดอยู่ที่ชินอ๋องซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทางนั้นก็มองมาที่เธอเหมือนกัน

        นีนียืดตัวขึ้นเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจในฐานะลูกค้าแพลตตินั่มของหอขายข่าวจวี๋ฮวา อย่างน้อย ๆ ชินอ๋องก็ต้องให้เกียรติผู้มีอุปการคุณรายใหญ่คนนี้สักหน่อยมั้ยล่ะ ที่จ่าย ๆ ไปภายในเวลาไม่กี่เดือนนี้น่าจะทำให้ชินอ๋องสามารถเปิดสาขาใหม่ได้อีกหลายสิบสาขาเลยมั้ง แต่เธอคงไม่รู้ว่าสีหน้าท่าทางที่แสดงออกมาทำให้ชินอ๋องรู้สึกขำอยู่ในใจ

        “อย่างที่ทุกท่านทราบแล้วว่าวันนี้เราเชิญพวกท่านมาร่วมชิมชาจิ่นเอ้อร์หลง ซึ่งเป็นของบรรณาการจากแคว้นซูซวน เราเห็นว่าชานี้เป็นชาดี ดังนั้น นอกจากจะอยากให้มาร่วมกันดื่มในวันนี้แล้ว หากผู้ใดที่แสดงความสามารถได้ถูกใจเราก็จะได้ชาจิ่นเอ้อร์หลงเป็นรางวัลด้วย เอาล่ะ เริ่มงานเลี้ยงได้”

        หลังจากฮ่องเต้กล่าวเปิดงานเสร็จ เหล่านางกำนัลก็ยกกาน้ำชามารินให้เหล่าผู้ร่วมงานเลี้ยงทั้งหลาย ตามด้วยอาหารอีกหลายอย่างที่ค่อย ๆ ทยอยนำมาเสิร์ฟที่แต่ละโต๊ะ

        ส่วนที่ลานกว้างหน้าบัลลังก์ก็เริ่มมีเหล่าคุณหนูออกมาทำการแสดงความสามารถกันแล้ว

        นีนีมองอาหารชาววังแต่ละอย่างบนโต๊ะแล้วก็กลืนน้ำลายดังเอื๊อก ปกติอยู่ที่ตำหนักจวิ้นอ๋องก็มีแค่แม่ครัวบ้าน ๆ ทำกับข้าวบ้าน ๆ ใส่มาในถ้วยชามบ้าน ๆ ให้กิน พอมาเห็นอาหารที่ถูกจัดและตกแต่งมาอย่างกับงานศิลปะมันก็อดน้ำลายไหลไม่ได้

        ซ่งหลิวหย่งมองท่าทางของพระชายาด้วยรอยยิ้มมุมปากในแบบร้าย ๆ

        “นี่คือเป็ดย่างหมื่นวสันต์ รสชาติดีทีเดียว เจ้าลองชิมดูเถิด” ไม่แนะนำเปล่า ๆ จวิ้นอ๋องยังคีบเป็ดย่างชิ้นบางใส่ถ้วยของเธอด้วย

        ท่าทางสนิทสนมและเอาใจใส่ของจวิ้นอ๋องทำให้ดวงตาหลายคู่มีลูกไฟลุกพรึ่บขึ้นมา แน่นอนว่ามันมาจากบรรดาสาว ๆ ที่อยากจะมานั่งอยู่ในตำแหน่งที่เธอนั่งอยู่ และคนที่น่าจะแผ่รังสีแรงสุดจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่หลี่เจียว่าน แต่ถามว่านีนีสนมั้ย? ก็ไม่นะ เป็ดย่างหมื่นวสันต์อะไรนี่น่าสนกว่าเยอะ!

        การแสดงดำเนินไปเรื่อย ๆ อาหารจานแล้วจานเล่าก็ถูกนำมาเสิร์ฟเรื่อย ๆ จากตอนแรกที่นีนีพยายามระมัดระวังการเคลื่อนไหวรอบข้าง ตอนนี้เริ่มผ่อนคลายลงแล้ว ถ้าเป็นยาพิษไม่มีอะไรให้ต้องห่วง ถ้าจะห่วงก็ห่วงแค่...

        ยังไม่ทันจะคิดจบ ก็เกิดเรื่องทันที

        “ขอประทานอภัยเพคะพระชายา”

        นี่ไง... สิ่งที่ตรูกำลังพูดถึงเนี่ย!

        จะอะไรน่ะเหรอ? ก็นางกำนัลที่มารินชาเพิ่มให้ ทำน้ำชาหกใส่กระโปรงเธอยังไงล่ะ ... คุ้น ๆ ฉากนี้กันมั้ย?

        ไม่คุ้นได้เหรอ ก็เพราะฉากนี้มันต้องมีในงานเลี้ยงของนิยายจีนโบราณทุกเรื่องยังไงล่ะ!

        หึหึหึ แล้วนางกำนัลพวกนี้จะว่ายังไงต่อรู้มั้ย...

        “เชิญพระชายาเสด็จตามหม่อมฉันมาทางนี้เลยเพคะ หม่อมฉันจะนำไปยังเรือนรับรองเพื่อผลัดอาภรณ์เพคะ”

        นีนีส่งยิ้มให้นางกำนัลคนนั้นแล้วตอบว่า

        “ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นต้องไปถึงเรือนรับรองหรอก”

        “แต่ว่า...”

        ยังไม่ทันที่นางกำนัลคนนั้นจะพูดจบ นีนีก็จัดการปลดกระดุมที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคาดเอวออกทีละอัน ทีละอัน จนกระทั่งผ้าที่เป็นกระโปรงชั้นนอกสุดหลุดออกทั้งผืน เผยให้เห็นกระโปรงชั้นถัดมาที่เป็นสีเดียวกัน ลายเดียวกันเป๊ะ แล้วเธอก็ส่งผืนที่เปียกไปให้เสี่ยวอู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังพับเก็บไว้ เล่นเอานางกำนัลที่ทำน้ำชาหกอ้าปากค้าง ส่วนจวิ้นอ๋องที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ดูอึ้งไปเหมือนกัน

        ชินอ๋องที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบเพื่อซ่อนยิ้มเอาไว้

        “จบนะ ทีนี้ก็ไม่ต้องไปเปลี่ยนชุดที่เรือนรับรองแล้วเนอะ”

        “พะ... เพคะ พระชายา” นางกำนัลคนเดิมตอบตะกุกตะกักด้วยความงงวย

        นี่มันกระโปรงอะไรกัน!

============

ꕥ ประกาศเรื่อง E-book เล่ม 1+2 (จบ) วางขายแล้วนะคะ ꕥ

นิยายเรื่อง 'ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม' มีเป็นเวอร์ชั่น E-book แล้วนะคะ (2 เล่มจบ)

✿ เล่ม 1 เนื้อหาบทที่ 1-56 ✽ มีจำนวนคำ 101,129 คำ (497 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 185 บาท

✿ เล่ม 2 เนื้อหาบทที่ 57-103 + ตอนพิเศษ 5 ตอน + ตอนพิเศษสั้น 2 ตอน ✽ มีจำนวนคำ 117,188 คำ (560 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 195 บาท ส่วนราคาโปรโมชั่นถึงวันที่ 31 ส.ค. 65 อยู่ที่ 145 บาท ค่ะ

✿ ใครอยากอ่านรวดเดียวจนจบเล่ม ไปตำกันได้แล้ววันนี้ ที่ mebmarket.com โดยพิมพ์ชื่อนิยาย ‘ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม’ ในช่องค้นหาก็จะเจอเลยนะคะ

✿ คุณรี้ดที่ซื้อ E-book เล่ม 1 และเล่ม 2 ภายในวันที่ 31 ส.ค. 65 นี้ จะได้ E-book 2 เล่มในราคาถูกที่สุดแล้วค่ะ (ถูกยิ่งกว่าซื้อแบบ SET 2 เล่มจบในภายหลังอีกนะคะ)

✿ หากคุณรี้ดอ่านแล้วรู้สึกเอ็นดูนุ้งนี อย่าลืมไปกดหัวใจ ♥♥♥♥♥ ให้เรตติ้งที่หน้าขาย E-book เพื่อให้นุ้งนีมีแรงสู้ชีวิตกันต่อไปด้วยนะคะ ^_^

ขอบคุณค่ะ ^_^