มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ซูจี!” ความโกรธของซูเฟยทะลุเพดาน “เธอกับชายคนนี้ พยายามทำให้ฉันโกรธใช่มั้ย? เลือดเย็นมันดีตรงไหน ทำไมเธอยังไม่จัดการแฟนตัวเองอีก? ไม่แปลกที่เขาเป็นคนไม่ดี! ฮึ่ม ไม่นาน เขาก็จะนอกลู่นอกทาง และหลับนอนไปทั่ว คอยดูเถอะ ถ้าเธอยังคอยให้ท้ายเขาอย่างนี้!”

 “เขาไม่กล้าหรอก พี่” สาวน้อยกอดแขนฉินเฉายิ้มๆ และพูดกับพี่ของเธอ “ฉินเฉา นายจะไม่ทำใช่มั้ย? ในเมืองตงชวนนายคงไม่ไปควงสาวอื่นหรอกใช่มั้ย?”

 “เอิ่ม?” ฉินเฉาลูบจมูก เงาของเหลียวชาชา หยูลู่ และอู๋ซิ่นปรากฏขึ้นในใจอย่างไม่รู้ตัว อย่างบังเอิญ มีเงาของคุโนะอิจิสาวสวยลอยอยู่ด้วย โอ้ ไม่ ไม่ใช่แค่ควงสาวอื่น ฉันยังกินพวกเธอด้วย

 “สายตาของนายไม่ถูกแล้ว!” ซูจีพลันร้องออกมา “นายดีมาก ฉินเฉา นายมันเจ้าเล่ห์จริงๆ!”

 “จะ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!” ฉินเฉารีบปลอบเด็กสาวป่าเถื่อนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน กอดร่างบางไว้ และพูด “ในใจของฉัน มีแต่เธอเท่านั้น ไม่มีคนที่สองอีก”

 แต่มีคนที่สาม สี่ ห้า....

 ฉินเฉารู้สึกว่าตัวเขาชั่วร้าย

 “งั้นก็ดี ให้ฉันถามนาย!” ซูจีทำสีหน้าจริงจังและถาม “ฉันอยากให้นายตอบฉันอย่างซื่อสัตย์”

 “ตกลง ถามมา” ฉินเฉาคิดในใจ ถามมา ทหารมาตั้งทัพสู้ น้ำมาสร้างคันดินกั้น ฉัน ฉินเฉา มีอะไรต้องกลัวกัน?

 “บอกฉันมา นายชอบกลิ่นดอกไม้บ้าน หรือดอกไม้ป่า?” ดวงตากลมโตคู่งามของซูจีหรี่ลง และเธอพลันโยนปัญหาที่ทำให้ผู้คนต้องเกาหลังหัว

 “ยังต้องถามอีกเหรอ!” ฉินเฉาตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ แล้วพูดว่า “แน่นอน ต้องเป็นดอกไม้บ้านสิ! ใครจะมาดีกว่าซูจีของฉันได้!”

 “ดี!” ซูจีพลันระเบิดออกมาราวลูกแมวที่ถูกเหยียบหาง “นายต้องได้กลิ่นดอกไม้ป่าแล้ว ไม่อย่างนั้น นายจะรู้ได้ยังไงว่าพวกนั้นไม่ได้มีกลิ่นเหมือนฉัน! ฉินเฉา เจ้าเดรัจฉาน ฉัน คุณหนูคนนี้จะแตกดับไปด้วยกันกับนาย”

 บัดซบ...ยังมีเหตุผลอย่างนี้อยู่เหรอ....

 ฉินเฉาตะลึง และทำได้แค่กอดซูจีในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ปล่อยให้สาวน้อยทุบหน้าอกเขา

 “เธอเห็นแล้วใช่มั้ย!” ซูเฟยพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “นี่เป็นผลจากการที่เธอไม่จัดการเขา ถ้านี่เป็นสามีฉัน เขาจะต้องไม่กล้าทำตัวเหลวแหลกข้างนอกแน่นอน!”

 “ฉันไม่เชื่อ!” สาวน้อยในอ้อมแขนฉินเฉาหน้ามุ่ย “พี่ พี่แค่พูดสิ่งที่ฟังแล้วสบายใจ ฉินเฉา คนคนนี้ ใครจะคุมเขาได้!”

 “ฮึ่ม พี่ทำได้!” ไม่ทำตัวอ่อนแอ ซูเฟยร้องออกมา “ฉัน พี่สาวของเธอ สามารถจัดการบริษัทขนาดใหญ่ได้ อย่าว่าแต่สามีแค่คนเดียว!”

 “พี่!” ซูจีหัวเราะอย่างขี้เล่น “จัดการบริษัท กับจัดการสามีเป็นสองสิ่งที่ต่างกันนะ!”

 “ต่างกันยังไง ยังไงสุดท้าย พวกเขาก็เหมือนกัน!” ซูเฟยตาลุกโชน “โดยพื้นฐานแล้ว ก็มีวิธีเดียว!”

 “วิธีไหน? พี่ บอกฉันหน่อย?” เมื่อได้ฟังคำตอบที่แน่วแน่จากพี่สาวเธอ ซูจีกลายเป็นจริงจัง

 “ลูกอมมือหนึ่ง และก็ไม้หน้าสามอีกมือหนึ่ง!” ซูเฟยพูดอย่างมั่นใจ “ผู้ชายทุกคนล้วนต่ำช้า ถ้าเธอดูแลเขาดีหน่อย พวกเขาจะปีนขึ้นเหยียบเธอ ดังนั้น เมื่อได้ฤกษ์ ก็จัดไม้หน้าสามให้พวกเขาไป ตีพวกเขา ให้พวกเขารู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านาย!”

 “แน่นอน ว่าเอาแต่ตีเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตาย่อมใช้ไม่ได้! เพราะผู้ชายถึงยังไงก็เป็นแรงงานของครอบครัว บางครั้ง ถ้าเธอตีพวกเขามากไป พวกเขาจะคิดว่าเธอดุร้ายและอยากจะหนีเธอไป เมื่อถึงตอนนั้น เธอต้องให้ลูกอมพวกเขา”

 “ตัวอย่างเช่น ทำเรื่องหวานๆ ให้เขา ให้เขารู้ว่าเธอดียังไง เมื่อเทียบกับผู้หญิงอื่น เธอสามารถทำให้พวกเขาอบอุ่นและมีความสุข ฉะนั้น ความตึงเครียดสลับกับความผ่อนคลายจะทำให้พวกเขาเป็นผู้เป็นคน เมื่อพวกเขาอยากจะออกไปเล่นข้างนอก พวกเขาก็จะไม่กล้า แม้พวกเขาจะต้องการก็ตาม”

 เหงื่อเย็นไหลอาบหลังฉินเฉา ซูเฟยคนนี้เกินไปแล้ว! ลูกอมมือหนึ่ง ไม้หน้าสามมือหนึ่ง อะไรกัน! มันต้องแตงกวาอีกมือถึงจะถูก!

 เอิ่ม นั่นก็ไม่ใช่แหะ....

 “ว้าว!” ซูจีพูดออกมา “พี่ ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะรู้เกี่ยวกับผู้ชายมากขนาดนี้!”

 “ปีนเกลียวแล้ว ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้นกับพี่ของเธอ!” ซูเฟยหน้าแดง และพูดด้วยความโกรธ “นี่เป็นผลจากการที่ฉันจัดการบริษัท”

 “ใช่ ใช่ ใช่แล้ว พี่สาวอัจฉริยะที่สุด!” ใบหน้างามของซูจีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และพูด “พี่ พี่อยากรู้จักความรักมั้ย? เอาอย่างนี้เป็นไง ฉัน น้องของพี่ จะช่วยพี่หาแฟน คิดว่าไง?”

 “ฟะ แฟน?” ซูเฟยพลันจ้องฉินเฉาจากกระจก และใบหน้างามของเธอพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม เธอกลายเป็นอายและพูด “ฉันไม่ต้องการของแบบนั้นหรอก”

 โอ้ พวกนี้มันอะไรกัน! ฉินเฉาอยากจะประท้วง แต่เขารู้สึกว่านี่เป็นบทสนทนาระหว่างพี่น้อง มันจะดูไม่ดีถ้าเขาเข้าไปสอด

 เจียงตงฉลาด ด้วยสายตาว่างเปล่า เขาก็จดจ่ออยู่กับการขับรถ เขาพยายามที่จะแสร้งทำตัวเป็นท่อนไม้ เอิ่ม ท่อนไม้ที่สามารถขับรถได้

 “พี่พูดอย่างนั้นได้ยังไง!” ซูจีสลัดตัวเองออกจากอ้อมแขนของฉินเฉา และโน้มตัวไปข้างหน้า บั้นท้ายงอนๆ ของเธอ ทำมุมได้น่าดูมาก

 ร่างของเธอขยับไปข้างหน้า และโน้มไปหาพี่สาวของเธอ เธอหัวเราะ “พี่รู้จักผู้ชายหลายคน อย่าหลอกฉัน บอกฉันมา พี่มีคนที่ชอบแล้วใช่มั้ย และกำลังจะลงมือกับเขา?”

 “อยะ อย่ามาพูดเหลวไหล!” เมื่อถูกน้องสาวถาม ซูเฟยก็ตกใจนิดหน่อย เธอหนีจากสายตาของซูจีและพูด “ฉันมีเรื่องมากมายให้ทำทุกวัน ฉันจะไปมีเวลาเจอผู้ชายได้ยังไง?”

 “พี่พูดถูก...” ซูจีดูดนิ้วโป้ง และคิดสักครู่ ไม่นาน ตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น และพูดว่า “ฉันรู้แล้วพี่ ชายที่พี่ชอบ ต้องอยู่ข้างๆ พี่แน่ๆ ใช่แล้ว ความคุ้นเคยสร้างความสัมพันธ์”

 ถ้าซูจีใส่แว่นกรอบดำ บางที สาวน้อยนางนี้คงจะเป็นโคนันในภาคผู้หญิง

 เหงื่อเย็นไหลออกจากหน้าผากซูเฟย น้องสาวของเธอเป็นคนฉลาด ทำให้เธอเดาสิ่งที่อยู่ในใจของเธอออก

 “เฮ้ พี่ ถ้าพี่ไม่พูด งั้นก็แปลว่าพี่ยอมรับนะ!” ซูเฟยรู้จักนิสัยพี่เธอดี เธอสังเกตว่าตาซูเฟยหลบไปด้านข้าง แต่ไม่ปฏิเสธเธอ เธอรู้ทันทีว่าสิ่งที่เธอเดา นั้นถูกต้อง

 “ปีนเกลียวจริงๆ ถ้าเธอยังพูดเหลวไหลอีก ฉันจะโยนเธอและฉินเฉาออกไปนอกรถ!” ซูเฟยทำใจเย็น และพยายามขู่

 “เฮ้ เฮ้ นี่ไม่เกี่ยวกับผมนะ...” ฉินเฉาผู้ที่ได้รับการขู่เข็ญที่ไม่ยุติธรรม

 “พวกนายเป็นคู่กันไม่ใช่เหรอ ในช่วงวิกฤตพวกนายทั้งคู่เป็นธรรมดาที่ต้องเผชิญช่วงเวลายากลำบากไปด้วยกัน!” ซูเฟยอยากจะหนีจากหัวข้อนี้ แต่น้องสาวผู้ฉลาดของเธอไม่ยินยอม

 “ไม่ถูกแล้ว พี่ พี่ต้องซ่อนบางสิ่งกับฉันแน่ๆ” ซูจีพ่นลมออกจมูก “ให้ฉันเดา ว่าคนนั้นเป็นใคร! ฉินเฉานายก็ต้องเดาด้วย”

 สมกับเป็นคู่กันจริงๆ ในเวลานี้ เธอต้องการดึงฉินเฉามาด้วยกันกับเธอ

 “ใครกันนะ...ที่สามารถขโมยหัวใจพี่ได้...” ซูจีพึมพำ ซูเฟยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มีพี่น้องคู่ไหนเป็นแบบฉันมั้ย?

 “โอ้! โอ้! ฉันรู้แล้ว!” ซูจีเหมือนค้นพบโลกใหม่ ร้องออกมา ตาของเธอพลันกวาดไปเจียงตงที่อยู่ด้านข้าง “เจียงตง เป็นนายใช่มั้ย!”

 เอี๊ยดดด! เมอร์ซิเดสแฉลบ แทบวิ่งออกจากถนน ชนเข้ากับต้นไม้ข้างทาง

 “คุณหนู คุณหนูรอง...” เหงื่อเย็นไหลอาบหัวเจียงตง หน้าซีด “คุณพูดเหลวไหลแบบนี้ไม่ได้นะครับ ถ้านายท่านรู้ เขาต้องส่งคนมายิงผมแน่”

 นี่มันไร้สาระที่สุด ฉันเป็นพ่อบ้าน จะเป็นอย่างนั้นกับคุณหนูใหญ่ได้ยังไง! นี่ นี่มันผิดจรรยาบรรณพ่อบ้าน

 ซูเฟยก็แสดงท่าทางขลาดกลัวบนใบหน้า “ซูจี เธอพูดเหลวไหลไปแล้ว เจียงตงอยู่กับเรามาหลายปี ยังไม่เข้าใจเขาอีกเหรอ? ถ้าเขาสนใจผู้หญิง เขามีหลายวิธีที่จะจัดการกับเรา”

 เอี๊ยดดด! รถส่ายเบาๆ แทบวิ่งตกถนนเป็นครั้งที่สอง

 “คุณหนู คุณหนูใหญ่!” เจียงตงอยากจะร้องไห้ “ทำไมคุณพูดว่าผมไม่สนใจผู้หญิง...ผม ผมแค่ต้องการเป็นพ่อบ้านที่ดี นอกจากนั้น ผมก็มีภรรยาแล้ว แต่เธออยู่ที่บ้านของเรา”

 “โอ้ววววว!” สองสาวพยักหน้า “ในที่สุดนายก็ยอมพูด ตั้งหลายปีที่+พวกเราสองพี่น้องพยายามง้างปากนาย ตอนนี้ในที่สุด นายก็พูดความจริงแล้ว”

 เจียงตงหลั่งเหงื่อ แม่มดสองคนนี้นี่....

 ฉินเฉาก็เหงื่อไหลราวน้ำตก สองพี่น้องนี่ ไม่ใช่ของดีธรรมดาแน่นอน

 “ดูเหมือนจะไม่ใช่เจียงตง” ซูจีสูญเสียความคิด ในใจของเธอเริ่มวิ่งวุ่น

 “ฉันคิดว่า...ผู้ชายที่ติดต่อกับพี่มีสองสามคน...” ซูจีพูด ใบหน้างามของเธอมองขึ้นไปและถามพี่สาวของเธอ “พี่ บอกฉัน พี่เป็นลิลลี่ใช่มั้ย? พี่ชอบผู้หญิงใช่มั้ย....?”

 “นี่!” ซูเฟยอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และตีหน้ายิ้มๆ ของน้องสาวเธอ “ทำไมเธอพูดอย่างนี้กับพี่? ถ้าฉันเป็นลิลลี่ ฉันทำกับเธอไปนานแล้ว!”

 “ฮิฮิ เค้าแค่พูดเท่านั้นเอง” สาวน้อยบิดร่างที่ราวกับปีศาจของเธอ และแอบถาม “พี่ พี่คิดยังไงกับศิษย์พี่ของฉัน พี่ชอบเขามั้ย?”

 “อะไรนะ?” ซูเฟยแข็งค้าง นี่มันเกี่ยวกับหลวงจีนศิษย์พี่ของเธอ?

 “พี่ดูสิ แม้ว่าศิษย์พี่ของฉันจะเป็นหลวงจีน เขาก็ทั้งสูง ทั้งหล่อ และยังรู้จักรับผิดชอบ สิ่งสำคัญยิ่งกว่า เขายังเวอร์จิ้น”

 “แค่ก...” ซูเฟยที่เพิ่งจะเปิดขวดนมร้อนและยกขึ้นจิบ แต่คำนี้จากซูจีทำให้เธอต้องพ่นมันออกมา

 แต่ซูจีเหมือนจะตื่นเต้น ดึงแขนพี่ของเธอและพูด

 “พี่ เอางี้เป็นไง ฉันจะชวนให้เขากลับมาใช้ชีวิตธรรมดา และแต่งงานกับพี่ เมื่อเขาเป็นหลวงจีน พ่อต้องไม่คัดค้านแน่นอน!”

 “ซูจี!” ซูเฟยอยากจะสาดนมใส่หน้าน้องสาวของเธอ “ถ้าเธอยังพูดเหลวไหลอีก ฉันจะโยนเธอออกไปจริงๆ! ฉันไม่ได้คิดอะไรกับศิษย์พี่ของเธอ หยุดคาดเดาได้แล้ว ตกลงนะ?”

 “เป็นไปได้ยังไง...” ซูจีไม่มั่นใจ บุ้ยปาก และพูด “ศิษย์พี่เป็นบุคคลที่โดดเด่น ทำไมพี่ถึงไม่เห็น...นี่มันแปลก พี่ พี่แน่ใจนะว่าพี่ไม่ได้หมดอารมณ์ หรือว่าเป็นลิลลี่?”

 “ฉันเป็นพี่เธอนะ...” ซูเฟยโกรธจนแทบจะพูดไม่ออก

 “แน่นอน ฉันรู้ว่าพี่เป็นพี่ฉัน!” ซูจีรีบพยักหน้า “นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเป็นห่วงการใช้ชีวิตของพี่! พี่ พี่แทบจะ 25 แล้วไม่นานก็จะ 30 ถ้าพี่ไม่หาตอนนี้ มันจะสายไปนะ”

 “ฉันล่ะปวดหัว....” ซูเฟยกดหน้าผากตัวเอง ไม่อยากจะพูด

 “ไม่ ไม่ ชายคนนี้ต้องมีอยู่แน่ๆ ....” ซูจีเชื่อตัวเอง เธอเห็นหน้าผู้ชายในกระจก ตาเธอหดลง และพลันถามขึ้น

“คงไม่ใช่ฉินเฉาหรอก ใช่มั้ย?”

จบตอน