รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        ผู้ที่กำลังรับชมอยู่บนโลกออนไลน์กำลังลุกเป็นไฟ พวกเขาในตอนแรกที่กำลังโจมตีปรมาจารย์ไป่ฟานเซียนอย่างเมามันส์เพราะหลงเชื่อในถ้อยคำที่ยุยงเหล่านั้นดูเหมือนคนโง่ขึ้นมาทันที

        พวกเขายังไม่เท่าไรแต่กลุ่มคนที่ถูกจ้างมาให้ปลุกปั่นความคิดเห็นพวกนั้นต่างหากที่กำลังมองหน้ากันอย่างที่ไม่รู้จะทำอย่างไร

        ไหนพวกคุณบอกว่าบาดแผลพวกนั้นมันร้ายแรงมากไม่ใช่เหรอ?

        ทำไมกับแค่โอสถระดับสองสามัญที่หาได้ไม่ยากก็ทำให้พวกคุณหายดีแบบนั้นได้แล้วล่ะ!

        แล้วแบบนี้พวกผมจะทำงานต่อไปได้อย่างไร  แบบนี้จะยังมีใครหลงเชื่อความคิดเห็นพวกนี้อีก?

        ไม่ใช่แค่ในโลกออนไลน์แต่ภายในห้องรับรองก็เริ่มมีหลายคนในห้องที่มีอาการไม่พอใจ  พวกเขามองหานจุนโป๋ด้วยสายตาแปลกประหลาดตัวตนระดับปรมาจารย์แบบคุณถึงกับเล่นละครหลอกลวงเพื่อโอสถเม็ดหนึ่งเลยหรือ?

        อย่างน้อยก็ควรจะทำให้อาการบาดเจ็บมันสมจริงกว่านี้หน่อยสิ!

        แน่นอนว่าคนที่กำลังไม่เข้าใจที่สุดย่อมเป็นตัวหานจุนโป๋เอง  เขายกมือขึ้นสัมผัสหน้าอกตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตาอาการบาดเจ็บภายในที่เกิดจากการปะทะกับไป่ฟานเซียนในครั้งนั้นมันสร้างปัญหาให้เขามาหลายวัน  และเป็นความจริงที่ตัวเขาทดลองใช้การรักษารวมถึงโอสถจำนวนมากมาแล้วแต่มันกลับทำได้เพียงเยียวยาไม่หายขาดเสียที

        ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มาหาหมอเทวดาที่นี่หรอก

        นอกจากเขาแล้วทั้งอี้ฟานและติงคังหมิงต่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเองตรงส่วนนั้นของพวกเขากลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เลือดลมในร่างก็ไหลเวียนสะดวกจนดูคล้ายกับคนสุขภาพดี

        แต่ที่กำลังสับสนที่สุดกลับเป็นหานเซี่ยวยี่ในความเป็นจริงอาการของเธอไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นขอเพียงพักผ่อนอีกสองสามเดือนก็ลุกขึ้นมาได้เองครั้งนี้ปู่ของเธอขอให้เธอช่วยแสดงละครและเธอก็ยินยอมทำอย่างเต็มใจ

        แต่ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆเธอจะรู้สึกคลื่นไส้จนอาเจียนเอาเลือดกองหนึ่งออกมา จนหลงลืมว่าตนเองกำลังบาดเจ็บร้ายแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ไปครู่หนึ่ง

        ส่วนคุณชายอันนั้นไป่ฟานเซียนไม่ได้สนใจเขามากมายขนาดนั้นเพราะมันไม่ใช่ฝีมือของนาง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        ใช่แล้ว  ทุกอย่างนั้นเป็นฝีมือของไป่ฟานเซียน

        พลังปราณบริสุทธิ์ของนางสามารถผสานเข้าไปกับโอสถจนยกระดับพวกมันได้  นอกจากนี้ตัวของพลังปราณเองยังมีอำนาจในการชะล้างสิ่งที่ตกค้างอยู่ในร่างกายของพวกเขาสำหรับกรณีติงคังหมิงและอี้ฟานนางเพียงใช้ปราณของนางสลายอำนาจของโอสถที่ทำให้ส่วนนั้นของพวกเขาใช้งานไม่ได้ทิ้งไปก็เท่านั้น

        มันคือโอสถของนางเองที่ดีดใส่ปากพวกเขาไปตอนนั้น  นางยิ่งกว่ารู้ดีเสียอีกว่าจะรักษามันอย่างไร

        สำหรับหานจุนโป๋และหลานสาวสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายของพวกเขาและทำให้การรักษานั้นยากเย็นอย่างยิ่งคือ“เจตจำนง” ของนาง

        มันไม่ใช่พลังปราณสิ่งที่นางต้องทำก็แค่ถอนเอาเจตจำนงเหล่านั้นเออกจากร่างก็แค่นั้น

        แล้วผสานกับปราณบริสุทธิ์และอำนาจของโอสถนิดหน่อยพวกเขาก็จะฟื้นตัวและหายดีได้อย่างง่ายดาย

        “ปรมาจารย์หาน...มีอะไรจะอธิบายไหม?”

        เซี่ยจื่อโจวหรี่ตาลงอย่างเย็นชา นอกจากเขาแล้วเซี่ยซูเหยารวมถึงเจิ้งเหรินอี้ล้วนปลดปล่อยแรงกดดันบางเบาออกมาด้วยความไม่พอใจ

        “นี่...นี่มัน”

        หานจุนโป๋ไม่รู้จะตอบอย่างไรเขาหันไปอยากจะขอความช่วยเหลือจากพลตรีโจวห้าวหยุนที่อยู่อีกด้านก่อนหน้านี้พวกเขามีข้อตกลงบางอย่างต่อกัน หลังจากที่หานจุนโป๋กดดันจนไป่ฟานเซียนยอมหลอมโอสถพลิกสวรรค์ฟื้นชะตาได้แล้วก็จะเป็นโจวห้าวหยุนที่ออกมาสานต่อเรื่องราวนี้จนจบ

        นั่นจึงเป็นเหตุผลที่โจวห้าวหยุนเดินทางมาที่นี่!

        หลิวเยี่ยนเฟยสามารถสังเกตการสื่อสารทางสายตาของทั้งสองคนได้  ชายหนุ่มหันไปมองโจวห้าวหยุนด้วยสายตาคมกริบ

        เขาไม่คิดว่าคนของกองทัพจะยอมร่วมมือกับหานจุนโป๋เพื่อกดดันไป่ฟานเซียนด้วย?

        สิ่งสำคัญคือนี่เป็นการตัดสินใจโดยพลการของโจวห้าวหยุนที่อยากทำผลงานหรือเป็นการตัดสินใจของพวกฝ่ายบริหารระดับสูงของกองทัพ

        โจวห้าวหยุนกัดฟันกรอด  เขาขยับแว่นแล้วพยายามใจเย็น  ถึงทุกอย่างมันจะผิดแผนไปบ้างแต่สิ่งที่เขามีย่อมสามารถกดดันไป่ฟานเซียนได้ระดับหนึ่งอย่างแน่นอน

        พลตรีหนุ่มก้าวออกไปข้างหน้าเขาหยิบเอากระดาษข้อมูลออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดต่อหน้ากล้องที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่

        “ท่านปรมาจารย์ไป่ด้วยอำนาจของรัญบาล ผมขอควบคุมตัวคุณในฐานะบุคคลหน้าสงสัย”

        สิ่งที่เขานำออกมาแสดงให้ทุกคนดูคือกระดาษที่มีตราประทับของรัฐบาลอยู่

        นอกจากนี้มันยังมีหลักฐานเป็นประวัติของไป่ฟานเซียนที่แทบจะว่างเปล่าทั้งหน้า นอกจากชื่อและรูปถ่ายแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอยู่ในประวัติของนางอีก

        ผู้ชมมองมันอย่างประหลาดใจ

        รัฐบาลถึงจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับกองทัพโดยตรงแต่ในกรณีนี้พวกเขาสามารถออกคำสั่งในแนวทางนี้ได้ เพราะการที่ไป่ฟานเซียนไม่มี “ตัวตน”อยู่ในฐานข้อมูลของประเทศนั้น สำหรับรัฐบาลแล้วแค่นั้นก็มากเกินพอที่จะตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับที่มาที่ไปของนาง

        ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดพวกเขาสามารถใส่ความว่าไป่ฟานเซียนเป็นผู้ก่อการร้ายหรือไม่ก็เป็นสายลับที่ต้องการมาสืบข้อมูลของประเทศ

        ถึงจะดูไม่สมเหตุสมผลแต่อำนาจกฎหมายเอื้อให้พวกเขาทำเรื่องพวกนี้ได้จริงๆ

        ไป่ฟานเซียนหรี่ตา  เรื่องที่นางเคยคิดในที่สุดก็เกิดขึ้น

        นางอ่านหนังสือมามากมาย  นอกจ่ากการเรียนรู้ว่าไม่สามารสังหารคนซี้ซั้วในยุคนี้ได้  อีกสิ่งที่นางค้นพบก็คือนางไม่มีสิ่งที่เรียกว่าบัตรประชาชนหรือหลักฐานใดที่จะสามารถแสดงว่านางเป็นประชากรของประเทศนี้

        แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นกับคนหลายคนพวกเขาบางคนบิดามารดาไม่ได้ไปแจ้งเกิดทำให้ไม่ถูกบันทึกลงในฐานข้อมูลประชากรแต่ถ้าสืบจากบิดามารดาขึ้นไปตามสายเลือด รัฐบาลก็พอจะสามารถยืนยันตัวตนของคนๆนั้นได้อยู่

        แต่กับคนที่ไม่มีญาติพี่น้องในประเทศและอยู่ๆก็ปรากฏขึ้นมาพวกเขาจะคิดว่าเป็นคนต่างด้าวที่เข้าเมืองอย่างผิดกฏหมายหรืออาชญากรก็ไม่แปลก

        มันค่อนข้างจะเป็นจุดอ่อนร้ายแรงของนาง ถึงนางจะเป็นตัวตนที่สูงส่งเช่นใดในโลกของผู้ฝึกตนแต่ก็ยังลืมไม่ได้ว่าประชากรส่วนใหญ่ในประเทศคือคนธรรมดาพวกเขาดำเนินชีวิตแบบคนทั่วไปและไม่สนหรอกว่านางคือจักรพรรดินีโอสถหรือจะเป็นใครที่ไหน.

        ผู้ฝึกตนในยุคนี้ก็ยังอยู่ใต้กฎของประเทศ

        หลิวเยี่ยนเฟยหรี่ตา  เรื่องที่ประวัติของไป่ฟานเซียนเป็นปริศนานั้นพวกเขาเคยหารือเกี่ยวกับประเด็นนี้ไปแล้วและสรุปว่ามันได้ไม่คุ้มเสียที่จะไปหาเรื่องนาง ดังนั้นจึงปล่อยประเด็นนี้ให้ตกไป

        แต่ทำไมโจวห้าวหยุนถึงกัดประเด็นนี้ไม่ปล่อย?

        ทั้งเขายังไปหาการสนับสนุนจากทางรัฐบาลแบบนั้นมาได้อีก

        คำตอบก็คือตัวตนของติงคังหมิง  ถ้ายังจำได้พี่ชายของเขาเป็นคนของรัฐบาล

        ด้วยอำนาจนั้นทำให้เขาสามารถค้นหาไป่ฟานเซียนจากฐานข้อมูลประชากรได้ไม่ยาก ทั้งยังสามารถทำเรื่องเพื่อขออนุญาตจากตัวตนระดับสูงให้ทำการควบคุมไป่ฟานเซียนที่ทำตัวน่าสงสัยได้อีก

        เรียกว่าครั้งนี้โจวห้าวหยุนไปร่วมมือกับคนนอกสายงานเพื่อหาผลประโยชน์เต็มๆ

        “ท่านนายพลหลิวหวังว่าท่านจะให้ความร่วมมือกับการควบคุมตัวปรมาจารย์ไป่ครั้งนี้นะ”

        โจวห้าวหยุนเบนสายตามายังหลิวเยี่ยนเฟยทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพลเอกคนนี้ค่อนข้างจะมีความสนิทสนมกับไป่ฟานเซียน แต่ถ้าเขายังเป็นคนของกองทัพอยู่เมื่ออยู่ต่อหน้าคำสั่งที่เกี่ยวพันกับความไม่สงบของประเทศแบบนี้เขาก็ไม่สามารถขัดได้

        ชายหนุ่มส่งสายตาเย็นชาไปให้โจวห้าวหยุน  ครั้งนี้เขาตัดสินใจได้ลำบากจริงๆ

        “ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ?  อย่าลืมสิว่ากองทัพก็ต้องการโอสถชนิดนั้นเหมือนกัน”โจวห้าวหยุนไม่ได้หยุดพูด เขาตอกย้ำความเป็นจริงนั้นออกมา

        หลิวเยี่ยนเฟยกัดฟันกรอดสิ่งที่โจวห้าวหยุนพูดมานั้นถูกต้องนอกจากมาดูความสงบเรียบร้อยแล้วระดับสูงในกองทัพยังมีความเห็นให้เขามาเจรจาเพื่อขอให้ไป่ฟานเซียนหลอมพลิกสวรรค์ฟื้นชะตาให้กองทัพด้วย

        แล้วเขาจะทำอย่างไรดี?

        หลิวเยี่ยนเฟยหันไปสบตากับไป่ฟานเซียนหญิงสาวนั้นยังคงสงบแม้นางจะมีเรื่องให้หนักใจเพิ่มขึ้นมาแต่สายตาของนางที่มองมายังเขากลับยังคงกระจ่างใส

        นางไม่โกรธแน่ๆถ้าเขาต้องทำตามหน้าที่

        และเขาคิดว่านางน่าจะมีวิธีการรับมืออยู่ในหัว

        เรื่องราวพลิกกลับมากดดันไป่ฟานเซียนอีกครั้ง เหล่าผู้ชมบางส่วนหลงลืมการกระทำไร้ยางอายของหานจุนโป๋ก่อนหน้านี้ไปหมดแล้ว พวกเขาหันมาให้ความสนใจในตัวตนของไป่ฟานเซียนแทน

        ถ้าไป่ฟานเซียนไม่ใช่ประชากรของประเทศนี้มันจะหมายความว่าอย่างไร?

        มันจะหมายความว่าไป่ฟานเซียนไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเขา!

        ถึงโลกของผู้ฝึกตนจะแยกออกมาจากโลกของคนธรรมดาแต่พวกเขาเหล่าผู้ฝึกตนก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของโลกปกติธรรมดานั้น  ผู้ฝึกตนก็ถือเป็นกำลังรบของประเทศเช่นเดียวกัน

        ถ้าไป่ฟานเซียนกลายเป็นตัวตนจากประเทศอื่น  พวกเขาก็ย่อมมองนางแปลกๆ  ถึงจะให้การยอมรับก็ยอมรับได้ไม่สนิทใจเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่นางจะจากไปและอาจจะกลายเป็นศัตรูของพวกเขาได้ในสักวัน

        โจวห้าวหยุนลอบยิ้มถ้าเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ  เขาสามารถเอาโอสถพลิกสวรรค์หรือแม้แต่โอสถอื่นๆของนางมาเป็นข้อต่อรอง  แน่นอนว่ามันจะทำให้เขาได้รับผลงานมากมายมหาศาล

        “ท่านนายพลหลิว...ผมรบกวนคุณเข้าไปควบคุมตัวปรมาจารย์ไป่ด้วย”

        โจวห้าวหยุนพูดด้วยความสะใจ  ครั้งนี้เหมือนเขาได้ระบายความไม่พอใจที่มีต่อทั้งสองคนนี้ออกไปพร้อมๆกันจะมีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกดีกว่านี้อีก?

        หลิวเยี่ยนเฟยจับจ้องไปยังโจวห้าวหยุนอย่างเย็นชาแต่ก่อนที่เขาจะเริ่มลงมือเพราะถูกบังคับตามหน้าที่ จิ้นหลิงหรือหัวหน้าหน่วยที่หนึ่งของเหยี่ยวดำก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาพร้อมกับคอมพิวเตอร์พกพาเครื่องหนึ่ง

        เขาเปิดบางสิ่งบางอย่างให้หลิวเยี่ยนเฟยดู พลเอกหนุ่มกวาดสายตาผ่านหน้าจอนั้นในพริบตา  วินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมา พลตรีโจวห้าวหยุนรู้สึกเหมือนเขาเห็นรอยยิ้มแสยะที่ริมฝีปากของชายคนนั้น

        “...เร็วๆเข้าสิท่านนายพลหลิว”

        โจวห้าวหยุนรีบกล่าวเร่ง เขาเริ่มรู้สึกไม่ดีหลังจากที่เห็นท่าทางของหลิวเยี่ยนเฟย เขารู้สึกว่าบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพานั้นจะต้องมีอะไรแปลกๆและมันก็น่าจะส่งผลร้ายกับเขาอย่างแน่นอน

        “คุณจะรีบไปไหนล่ะพลตรีโจว?”

        หลิวเยี่ยนเฟยลากเสียง   เขาก้าวเดินมาอยู่ต่อหน้ากล้องที่กำลังถ่ายทอดสดบ้าง  คอมพิวเตอร์พกพาถูกยกใส่มือเขามาด้วย

        “คุณกำลังบอกว่าปรมาจารย์ไป่ไม่มีหลักฐานยืนยันตัวตน?  บอกว่าเธออาจจะเป็นสายลับมาจากประเทศอื่น?”

        หลิวเยี่ยนเฟยทวนคำพูด ช่วงสุดท้ายเขาเว้นช่วงจนสามารถดึงดูดความสนใจจากคนทั้งห้องรวมถึงคนที่กำลังดูจากช่องทางออนไลน์ได้หมดจด

        เขาแสยะยิ้มก่อนจะแสดงสิ่งที่อยู่บนหน้าจอให้ทุกคนดู

        “คุณคิดว่าตัวตนระดับลูกสาวบุญธรรม ของท่านจอมพล จำเป็นที่จะต้องเปิดเผยข้อมูลให้พวกคุณรับรู้หรืออย่างไร?”

        “...”

        บรรยากาศในห้องกลายเป็นเงียบกริบ  สิ่งที่หลิวเยี่ยนเฟยเปิดให้สาธารณะชนดูก็คือข้อมูลของไป่ฟานเซียนเพียงแต่มันไม่ได้เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและความลึกลับอีกแล้ว

        มันถูกแทนที่ด้วยข้อมูลอย่างครบถ้วน  ทั้งส่วนสูง น้ำหนัก กรุ๊ปเลือด  เลขประจำตัวประชาชน  ประวัติคร่าวๆ

        แต่ที่สำคัญนั้นอยู่ตรงช่องความสัมพันธ์  ทางฝ่ายบิดามันถูกเขียนเอาไว้ว่า

        จอมพลจางเซียนหยวน   -         (ลูกสาวบุญธรรม)

        “จอมพล” คือยศที่สูงที่สุดในกองทัพ  มันแม้แต่สูงกว่ายศ “พลเอก” ของหลิวเยี่ยนเฟย!

        ไม่ใช่แค่คนอื่นที่ตกใจจนแทบสิ้นสติ  แม้แต่ตัวไป่ฟานเซียนเองก็ยังประหลาดใจกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

        นี่ข้าไปมีบิดาบุญธรรมตั้งแต่เมื่อไรกัน?