จอมมารแค่อยากเป็นคนดี

บทที่ 43 ไดแอนนาไม่เคยกลัวการท้าทาย

        “นี่จบแล้วเหรอ?”

        ไดแอนนามองดาร์กที่เดินกลับมาช้า ๆ กะพริบตาและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        เริ่มการแข่งขันสี่คู่พร้อมกัน คนอื่นยังคงประลองกันอยู่ แต่เขากลับสู้เสร็จแล้ว

| ๑ °ｪ° ๑)ﾉ

        ไดแอนนาอยากจะบอกดาร์กเรื่องหนึ่งมาตลอด

        อันที่จริง เธอไม่ได้คาดหวังกับดาร์กไว้สูงในเรื่องการประลอง เพราะอีบุยดูไม่เหมือนสปิริตที่สามารถต่อสู้ได้เลย มันไม่เหมือนหมีขาวที่ดุร้ายของเธอเลย!

        'แต่การประลองสามารถต่อสู้แบบนี้ได้เหรอ?'

        ปราศจากการปะทะกันระหว่างสปิริต เขาอาศัยความไวในการอัญเชิญที่เร็วกว่าเพื่อโจมตีพลังชีวิตของคู่ต่อสู้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเรียกสปิริตออกมาได้เสียอีก!

        การหยุดชะงักในนาทีสุดท้ายน่าจะเป็นความเมตตาของดาร์ก

        เพราะนี่คือการประลองครั้งแรกในชีวิตของเด็กคนนั้น หากเธอแพ้ก่อนที่จะได้อัญเชิญสปิริตออกมา มันคงจะกลายเป็นเงามืดในใจไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน 

        ...

        แน่นอนว่าไดแอนนาไม่ได้ดูเกมนี้คนเดียว

        ทั้งเอ็มม่าและเวอร์เธอร์ต่างเบนความสนใจมาที่ฝั่งนี้ทันทีเมื่อดาร์กเดินออกจากเวที

        แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าการประลองครั้งนี้จะจบลงแบบนี้!

        เอ็มม่าวัดความเร็วในการอัญเชิญของเขาอย่างระมัดระวังและใบหน้าของเธอก็ซีดทันที

        ดาร์กทำได้เร็วเกินไป!

        ใช้เวลาเพียงแปดวินาทีในการร่ายคาถาอัญเชิญ นี่มันเกินระดับของนักเรียนปีหนึ่งไปโดยสิ้นเชิง!

        เดิมทีเธอคิดว่าการที่ตัวเองอัญเชิญสำเร็จในเวลาสิบสองวินาทีนั้นเร็วพอแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะยังช้าเกินไป!

        มันไม่ใช่สิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งและความอ่อนแอของสปิริต

        แต่มันขึ้นอยู่กับระดับทักษะเวทมนตร์ล้วน ๆ

        ในทางกลับกัน สีหน้าของเวอร์เธอร์ก็ไม่ได้ดีมากนัก

        เขาต้องการชนะการแข่งขันครั้งนี้

        แต่ถ้าเป็นเกมที่เขาแพ้ก่อนจะเรียกสปิริตออกมาได้ แล้วเขาจะชนะได้อย่างไร?

        'เวลาร่ายคาถาอัญเชิญของฉันคือเท่าไหร่นะ?'

        เวอร์เธอร์รู้ทันทีว่าเขาไม่ได้ตรวจสอบระยะเวลาร่ายเลย!

        ...

        "คู่ต่อไป หมายเลขที่หนึ่ง หมายเลขที่สิบสาม"

        ศาสตราจารย์โจนส์สุ่มแผ่นหมายเลขของคู่ที่ห้าโดยตรง

        โรเบิร์ตตกใจ “ตานายล่ะ เวอร์เธอร์!”

        เวอร์เธอร์พยักหน้า จากนั้นคว้าแผ่นหมายเลขแล้วเดินไปที่สนามที่สามอย่างช้า ๆ

        คู่ต่อสู้ของเขาเป็นนักเรียนจากบ้านคนเขลาซึ่งเขาไม่คุ้นหน้า

        นักเรียนคนนั้นดูจริงใจ

        แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้าสู่สนามประลอง จู่ ๆ นักเรียนของบ้านคนเขลาก็ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “นายคือลูกชายของวีรบุรุษจริง ๆ เหรอ?”

        เวอร์เธอร์มึนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมคนคนนี้ถึงถามคำถามนี้

        ระหว่างการต่อสู้ ทั้งสองใช้คาถาอัญเชิญเกือบพร้อมกัน!

        เวอร์เธอร์เรียกกวางตัวนั้นออกมาเร็วกว่าอย่างน้อยสองวินาที แต่เมื่อกวางตัวนั้นร่อนลง เร่งความเร็ว และพุ่งเข้าไปในพื้นที่อัญเชิญของคู่ต่อสู้ นักเรียนจากบ้านคนเขลาก็ร่ายคาถาอัญเชิญของเขาเสร็จด้วยเช่นกัน

        กระทิงดำที่มีชั้นผิวหินบนหน้าผากก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าของลูกบอลเวทมนตร์ และหยุดกวางของเวอร์เธอร์ไว้!

        อย่างไรก็ตาม กวางตัวผู้ยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่ลังเล มันพุ่งชนกระทิงดำโดยอาศัยการเสริมพลังที่มาจากการเร่งความเร็ว!

        เวอร์เธอร์ฉวยโอกาสและเอาชนะกระทิงผิวหยาบได้ในที่สุด

        ...

        หลังจากนั้น ไดแอนนา โรส เอ็มม่า และโรเบิร์ตก็เริ่มประลองกัน

        ไดแอนนาชนะอย่างไม่ต้องสงสัย [สัตว์อสูรมายา: หมีขั้วโลก] ของเธอเอาชนะ [สัตว์อสูรมายา: กระต่ายยูนิคอร์น] ของคู่ต่อสู้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียว

        ในอีกเกมหนึ่ง โรสแพ้การประลอง...

        และโดยไม่คาดคิด นากของเอ็มม่าก็ชนะไปได้อย่างหวุดหวิด

        เดิมทีเอ็มม่าต้องการใช้ความเร็วในการอัญเชิญสิบสองวินาทีเพื่อพยายามสร้างสถานการณ์แบบเดียวกับดาร์ก

        แต่คู่ต่อสู้ของเธอคือนักเรียนชั้นยอดของบ้านนักปราชญ์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะช้ากว่าเธอเล็กน้อย แต่ก็ยังอัญเชิญสำเร็จภายในสิบสี่วินาที

        นากของเอ็มม่าเป็น [สัตว์อสูรมายา] มาตรฐานที่มีพลังเวทมนตร์ พลังโจมตี และพลังป้องกันเพียงหนึ่งร้อยหน่วยเท่านั้น หากต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้โดยตรงก็นับว่าเสียเปรียบเต็มประตู ทว่าในที่สุดมันก็หาโอกาสพ่นน้ำหนึ่งคำใส่หน้าสปิริตของคู่ต่อสู้ พลิกความพ่ายแพ้ให้เป็นชัยชนะได้!

        ส่วนโรเบิร์ต...

        เขาโชคดีได้เจอกับนักเรียนจากบ้านคนเขลา

        ทั้งคู่ใช้เวลามากกว่าสิบหกวินาทีในการอัญเชิญสปิริตออกมา

        โรเบิร์ตอัญเชิญ [สัตว์อสูรมายา: ปราสาท] เหนือลูกบอลเวทมนตร์โดยตรง และตัวหมากรุกปราสาทที่แข็งนอกกลวงในก็ครอบลูกบอลเวทมนตร์ขนาดเล็กไว้ได้อย่างสมบูรณ์ กลายเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งไร้การสั่นคลอน!

        เกมนี้ลากยาวไปจนจบรอบแรก

        ภายใต้สีหน้าที่สับสนของเหล่านักเรียน ศาสตราจารย์โจนส์ประกาศอย่างไม่เต็มใจให้ทั้งสองฝ่ายสามารถเข้าสู่รอบต่อไปได้

        ดังนั้นในรอบแรกจึงมีนักเรียนทั้งหมดสี่สิบคนผ่านที่เข้ารอบต่อไป

        ...

        การแข่งขันรอบที่สองเริ่มขึ้นทันที

        ดาร์กยังคงเป็นคนแรก

        คู่ต่อสู้ของเขาเป็นนักเรียนจากบ้านขุนนาง

        เดิมทีนักเรียนคนนี้คุยโม้กับเพื่อนไว้

        สัตว์อสูรมายาของเขาคือ ไดโนเสาร์ ประเภทมังกรตัวเล็ก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความได้เปรียบด้านพลังอย่างท่วมท้นในรอบการประลองครั้งล่าสุด!

        จากบรรดาคู่ต่อสู้ทั้งหมด มีเพียงหมีขั้วโลกของไดแอนนาเท่านั้นที่สามารถเทียบกับเขาได้

        ดังนั้นจึงเข้าใจได้ว่าทำไมเขาจึงดูภูมิใจมาก

        แต่ในชีวิตจริง การมีพลังที่แข็งแกร่งไม่ได้หมายความว่าจะชนะเสมอไป เพราะในโลกนี้ย่อมมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ

        โดรอนเข้าสู่สนามประลองด้วยใบหน้าซีดเซียว

        เมื่อเด็กชายเข้ามาใกล้ดาร์ก จู่ ๆ เขาก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา และถามด้วยใบหน้าเขินอาย “เดม่อน ขอฉันอัญเชิญสัตว์อสูรมายาก่อนได้ไหม?”

        ดาร์กมองอย่างเฉยเมย “นายคิดอะไรอยู่?”

        โดรอนหัวเราะแห้ง ๆ และเดินไปบนเส้นทางแห่งความล้มเหลว

        ...

        "เหอะ! เหอะ! เหอะ!"

        โดรอนซึ่งพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำและทุบอ่างล้างหน้าทันที

        “บัดซบ! แค่เร็วกว่านิดหน่อย! มีอะไรให้น่าภูมิใจกัน?”

        “เขาต้องเรียนอัญเชิญก่อนเข้าสถาบันแน่ ๆ!”

        “ไม่งั้น เขาคิดเหรอว่าจะเอาชนะฉันได้ ฮะ!”

        “อย่าให้ฉันตามทันนะ!”

        ...

        หลังจากสาปแช่งและร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง เด็กชายก็ออกมาจากห้องน้ำอย่างสง่างามและผ่าเผย

        โดรอนเดินออกมาพร้อมกับตาที่แดงด้วยเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ทันได้เห็นไดแอนนาคู่ต่อสู้เพียงคนเดียวในใจของเขา กำลังประลองกับโรเบิร์ตแห่งบ้านอัศวิน!

        ตระกูลโดรอนเป็นคู่ปรับตลอดกาลกับตระกูลเกรทเบเยอร์ในอาณาจักรแห่งนี้ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองตระกูลก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น

        เขาและไดแอนนาเคยพบกันระหว่างการเยี่ยมเยียนตระกูลเมื่อนานมาแล้ว

        แต่ไดแอนนาผู้ไร้หัวใจกลับจำเขาไม่ได้เลย

        เรื่องนี้ทำให้โดรอนรู้สึกไม่พอใจเป็นเวลานาน

        สำหรับเขา โรเบิร์ต คู่ต่อสู้ของเธอเป็นเพียง ‘ผู้ติดตาม’ ของบุตรแห่งวีรบุรุษ และยังเป็นแค่ลูกน้องที่น่ารังเกียจ

        แต่เป็นเพียงเพราะว่า [สัตว์อสูรมายา: ปราสาท] ของโรเบิร์ตนั้นโดดเด่นจริง ๆ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะระแวดระวังอีกฝ่าย

        “โดรอน นายโอเคไหม?”

        “อืม ฉันเพิ่งไปเข้าห้องน้ำมา”

        โดรอนยิ้มอย่างไร้ที่ติ และถามเพื่อนนักเรียนของเขาว่า "เป็นอย่างไรบ้าง หมีแห่งราชอาณาจักรไม่น่าทำให้เราผิดหวังใช่ไหม?"

        นักเรียนอ้วนตัวเล็กกอดอกแล้วพูดอย่างภาคภูมิว่า "ดูเอาเองเถอะ"

        โดรอนหันไปมอง

        “โฮก!”

        จู่ ๆ หมีขั้วโลกของไดแอนนาก็คำราม จากนั้นก็สอดนิ้วของมันเข้าไปในช่องว่างระหว่างปราสาทกับพื้นดิน และยกปราสาทหนักขึ้นทันที!