ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 51 รุ่นพี่ปะทะรุ่นน้อง และเมด

“ปล่อยหมอนี่ไปเถอะซีโร่มันเสียเวลาเปล่า”

กอนไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าโดยใช่เหตุอีกต่อไป

“นายพูดถูกจริงๆคาร์ล ชั้นว่าเราไปจากที่นี่กันดีกว่า...”

เมื่อกอนพูดจบคาร์ลก็เผยรอยยิ้มชอบใจออกมา

“มันต้องแบบนี้สิวะเพื่อน”

แล้วหลังจากนั้นคาร์ลก็เอามือมาคล้องคอของกอน...

“ไรจินายเองก็มากับพวกเราด้วยสิ”

คาร์ลหันไปพูดชักชวน...

ไรจินั้นไม่กล้าลุกออกมาในทันทีเขาหันไปมองรอบๆอย่างกล้ากลัวๆก่อนที่จะลุกออกจากแถวแล้วตรงไปทางที่กอนและคาร์ลอยู่

...จากนั้นพวกรุ่นน้องสามคนที่ท้าทายอำนาจของเหล่ารุ่นพี่ก็เตรียมเดินออกไปจากสนามโดยไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ และมิหนำซ้ำยังพูดคุยกันอย่างเฮฮาและสนุกสนานเหมือนเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

แน่นอนว่าการกระทำของพวกเขานั้นทำให้เหล่ารุ่นพี่เป็นเดือดจนแทบจะอดกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว

“พวกแกทั้งสามตัวหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ...จะไม่มีใครออกไปจากที่ตรงนี้ได้ทั้งนั้น”

รุ่นพี่จอนยาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ใหญ่และใบหน้าที่แดงกล่ำด้วยความโกรธแบบขั้นสุด

เหล่ารุ่นน้องที่นั่งอยู่ในแถวต่างก็สั่นกลัว...เพราะในตอนนี้รุ่นพี่ทุกคนปลดปล่อยกามายออกมาแล้ว

“พวกผมไม่อยากทำตามคำสั่งที่ไร้เหตุผลของรุ่นพี่อีกต่อไปแล้วเพราะพวกผมจะไปทำในสิ่งที่มันมีประโยชน์กว่า...รุ่นพี่หยุดพวกผมไม่ได้หรอก”

คาร์ลพูดด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ...

“งั้นพวกแกทั้งหมดต้องถูกทำโทษ”

เมื่อพูดจบรุ่นพี่จอนยาวก็พุ่งเข้าหาร่างอ้วนๆของรุ่นน้องที่ชื่อว่าคาร์ลพร้อมกับกำปั้นที่รวบรวมกามายเอาไว้ปลดปล่อยไปที่ร่างของคาร์ลอย่างไร้ความปราณี...โดยที่คาร์ลไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลย

กำปั้นของรุ่นพี่จอนยามและกามายที่ปลดปล่อยออกมานั้นเรียกได้ว่าเกือบเทียบเท่ากับของอาจารย์อเล็กซ์ในตอนที่จัดการกับพยัคฆ์และสิงห์เลยเพราะรุ่นพี่จอนยาวนั้นไม่ได้ต้องการจะให้บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้นแต่เป้าหมายของเขาคือต้องการให้ไออ้วนรุ่นน้องได้นอนพักไปเป็นปี และฟื้นมาอีกทีก็เรียนพร้อมกับรุ่นน้องชุดใหม่เลย

“ตูม!!!!!!!”

กำปั้นกระแทกเข้าหน้าท้องของคาร์ลอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงที่ดังสนั่นจนข้อมือของรุ่นพี่นั้นยุบเข้าไปในพุงอ้วนๆนั่นเกือบทั้งแขนเลยทีเดียว

เหล่ารุ่นพี่ต่างก็มองด้วยรอยยิ้มที่อำมหิตและชอบใจ

...แต่ทว่าสิ่งที่พวกเขาทั้งหมดคาดหวังมันก็ไม่เกิดขึ้น

รุ่นน้องร่างอ้วนคนนั้นแทบไม่เป็นอะไรเลยใบหน้าของมันนิ่งเฉยสายตามองไปที่รุ่นพี่จอนยาวอย่างเอื่อยเฉื่อย

ก่อนที่หน้าท้องที่ยุบลงไปจะดีดกำปั้นของรุ่นพี่กระเด้งออกมาและหน้าท้องก็กลับสู่สภาพปกติแทบไม่มีรอยช้ำ

เหล่ารุ่นพี่และรุ่นน้องต่างก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงพวกเขาแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น...เพราะรุ่นพี่จอนยาวนั้นเรียกได้ว่าเป็นนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดของคลาสบราวน์ทอรัสแล้ว...

“รุ่นพี่เริ่มก่อนเองนะ”

คาร์ลพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง...

ก่อนที่จะง้างฝ่ามือแบขึ้น

“ด-เดี่ยวก่อน-”

รุ่นพี่จอนยาวที่พูดไม่ทันจบประโยคเขาเห็นฝ่ามือที่หนาพองๆของคาร์ลไม่ต่างจากฝ่ามือของยักษ์กำลังพุ่งตรงมากระทบที่ใบหน้าของเขาอย่างรุนแรงและไม่อาจหลีกหนีได้

“เปรี้ยง!!!”

นิ้วทั้งห้าของคาร์ลจมเข้าไปที่ใบหน้าของรุ่นพี่จอนยาว

และภาพตรงหน้าของรุ่นพี่จอนยาวก็ตัดไปพร้อมกับร่างที่ร่วงลงกระแทกพื้นโดยที่ตัวของเขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว

รุ่นพี่จอนยาวสลบจมกออยู่คาพื้นด้วยการตบของคาร์ลเพียงแค่ฝ่ามือเดียว

“ม-ไม่จริงใช่ไหม~”

“นิกแพ้รุ่นน้องเนี่ยนะ...แถมโดนตบเพียงแค่ครั้งเดียว”

“นิกนายแกล้งสลบอยู่ใช่ไหมลุกขึ้นมาสิ”

เหล่ารุ่นพี่พยายามส่งเสียงเรียกรุ่นพี่จอนยาวแต่ดูเหมือนว่ารุ่นพี่จอนยาวจะไม่มีท่าทีได้สติลุกขึ้นมาเลย

.

.

“ไหนมีรุ่นพี่ท่านใดต้องการจะลงโทษรุ่นน้องอย่างผมอีกไหม”

เมื่อเสียงของคาร์ลดังขึ้นเสียงของรุ่นพี่ก็เงียบลงทันที

เหล่ารุ่นพี่ที่ตอนแรกเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อำมหิตแต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยสีหน้าที่ดูหงอย ไม่กล้าหันไปมองที่คาร์ล

“ถ้าไม่มีรุ่นพี่ท่านไหนอยากที่จะลงโทษพวกผมแล้ว........งั้นกอนไรจิเราไปกันดีกว่า”

คาร์ลหันมาพูดกับกอนและไรจิด้วยรอยยิ้ม แล้วพวกเขาทั้งสามคนก็เดินจากไป...

เหล่ารุ่นพี่ทำได้แค่มองแผ่นหลังเขาพวกเขาพร้อมกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

และมีบางคนวิ่งไปดูอาการของรุ่นพี่จอนยาวก็พบว่าเขาไม่ได้แกล้งสลบแต่เป็นการสลบไปจริงๆในสภาพที่ตาเหลือกขาว เป็นการสลบลึกที่แม้ว่าพวกเขาจะตบหน้าเรียกสติยังไงรุ่นพี่จอนยาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

.

.

.

---ในตอนนี้คาร์ล กอนและไรจิมานั่งกินไอศกรีมในคาเฟ่อย่างสบายใจเฉิบ

“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคาร์ลว่านายจะชนะรุ่นพี่ได้ง่ายดายขนาดนั้น”

ไรจิถามคาร์ลที่ตอนนี้กำลังกินสตอเบอรี่ซันเดย์อย่างมูมมาม

“รุ่นพี่พวกนั้นก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลยถ้าพวกนั้นแข็งแกร่งจริงอาจารย์อเล็กซ์ก็น่าจะตั้งความหวังไว้ที่พวกมันไม่ใช่รุ่นน้องหน้าใหม่อย่างพวกเรา”

แล้วหลังจากนั้นไรจิก็พูดต่ออย่างเบื่อหน่าย

“เหอะ!...ไอพวกรุ่นพี่นั่นมันก็แค่แสดงอำนาจเพื่อทำให้รุ่นน้องเชื่องไม่ได้อยากมาช่วยหรือฝึกซ้อมอะไรให้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...แล้วก็อีกเรื่องนะคาร์ลนายจะทำยังไงหากอาจารย์รู้เรื่องนี้เข้า”

“....คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง”

คาร์ลตอบด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง

“มันจะไปไม่มีอะไรได้ยังไงฟะ--”

.

.

“ว่าแต่! พวกนายบอกจะไปเพิ่มระดับมานากันไม่ใช่เหรอแล้วทำไมถึงตามชั้นมากินไอศครีมได้ละเนี่ย”

กอนพูดขัดคาร์ลและไรจิที่กำลังพูดคุยกันอยู่อย่างออกรส

“เอาน่าเพื่อน..ชั้นกลัวนายอยู่กับคุณเมดแค่สองคนจะเหงาไงเลยมากินด้วย”

คาร์ลที่กินไปพลางพูดไปพลางก่อนที่จะรูดช้อนออกจากปากพร้อมกับความเย็นที่ปรี๊ดขึ้นสมองแต่ก็ดูมีความสุขเป็นอย่างมาก...แล้วหลังจากนั้นก็เอาช้อนชี้ไปที่กอน

“ต้องขอบคุณนายนะเพื่อนที่ยกเส้นผมของราชาวานรผมแดงให้กับชั้น...รู้ไหมตอนนี้ระดับมานาของชั้นมันเพิ่มขึ้นมาแล้วจริงๆและตอนนี้ชั้นก็ได้ลองฝึกใช้สกิลขั้นพื้นฐานหลายๆสกิลแล้วด้วย”

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic