จากแผนที่เกวียนน่าจะไปยังหมู่บ้านตีนเขา เธอวิ่งอยู่ห้านาทีก็ถึงเป้าหมายยังไงเกวียนของพวกเขาก็ต้องผ่านทางนี้ เด็กสาวเดินไปนั่งที่ก้อนหินขนาดใหญ่พร้อมทั้งซื้อข้าวมันไก่และน้ำอัดลมออกมานั่งกิน
ดาริกามองจุดในแผนที่แล้วก็หงุดหงิด
“ทำไมเกวียนช้าจัง” เธอกินหมดไปตั้งนานแล้วจุดในแผนที่ขยับนิดเดียว
“ก็เขาไม่ได้ใช้ความเร็ว 180 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเหมือนคุณครับ” ปีเตอร์ตอบตามจริง
“ถ้าอย่างงั้นตั้งพิกัดเตือนทั้งคนและสัตว์เข้าใกล้ให้ด้วยนะ ฉันจะนอนรอ”
“ตั้งพิกัดเตือน ยืนยัน”
ธงโบกสะบัดอยู่บนยอดเสา เด็กหนุ่มเด็กสาวบนเกวียนต่างสะกิดกันให้ตื่น ด้านหน้าเหมือนค่ายทหารขนาดใหญ่มีรั้วไม้ล้อมรอบอาณาเขต บนป้อมปราการสูงมีคนยืนถือทวนท่าทางขึงขัง นิลวรรณไม่รู้ว่าเขาเป็ทหารหรือผู้พิทักษ์ ชายหน้าตาดีองอาจตรวจสอบเอกสารการเดินทางกับผู้ขับเกวียนจากนั้นเขาก็ปล่อยให้เกวียนเคลื่อนผ่านเข้าไป
ภายในค่ายมีอาณาเขตกว้างขว้าง กระโจมสีขาวเรียงรายเป็ร้อย แบ่งบริเวณอย่างเป็สัดส่วน ฝากหนึ่งเป็ลานฝึกที่เห็นผู้คนกำลังประลองดาบฝึกฝนหลายสิบคน
นิลวรรณมองหาดาริกาสีหน้ากังวล กลัวว่าเธอจะไม่สามารถเข้ามาในค่ายที่เข้มงวดกวดขันได้
“ทั้งหมดลงมายืนตรงลานกว้าง จากนั้นจะทำการแบ่งกลุ่ม ผู้ฝึกหัดรุ่นเยาว์จะได้เข้าร่วมฝึกกับกลุ่มผู้พิทักษ์รุ่นพี่ หากสอบผ่านจะได้ประจำหน่วย”
ชายร่างั์มีหนวดร้องบอก
“หากไม่ผ่านละครับ” บดินทร์หนุ่มช่างสงสัยถามขึ้น
“หากไม่ผ่านก็หมายถึงไม่มีชีวิตรอดแล้ว”
เด็กหนุ่มเด็กสาวหลายคนหน้าถอดสี
กลุ่มชายหญิงท่าทางองอาจในเครื่องแบบสีดำน้ำเงินถืออาวุธประจำ นับสิบคนเดินมายืนด้านหน้า
“นี่คือหัวหน้าหน่วยจะมาเลือกพวกเ้าเข้ากลุ่ม ชายร่างั์พูดแล้วผายมือ”
“หัวหน้ากลุ่มอินทรีย์ เชิญ”
“เ้ามาอยู่กลุ่มข้า” ไกรสรถูกเลือกเป็คนแรก
“หัวหน้ากลุ่มพยัคฆ์ เชิญ”
“เ้า” เขาชี้ไปยังชายหนุ่มหน่วยก้านดี
“หัวหน้ากลุ่มปักษี เชิญ” ชายหนุ่มที่ออกมายืนด้านหน้าทำให้นิลวรรณตาโต เขาคือคนที่เธอใส่สมุนไพรให้ เมื่อหลายเดือนก่อน
ปวิณธรกวาดสายตามองใบหน้าทุกคนจนกระทั่งมาสะดุดที่นิลวรรณ
“เ้า” เขาชี้ที่เธอ
คนในหน่วยสังกัดเขาต่างผิดหวังตามๆ กัน ก็ไหนคุยกันว่าจะเลือกผู้ชายเมื่อเร็วๆนี้ก็เสียสมาชิกในกลุ่มไปจึงทำให้หน่วยขาดศักยภาพ
“หัวหน้าคชสีห์ เชิญ”
“เ้า” เขาชี้ที่บดินทร์
เด็กหนุ่มถูกเลือกออกไปก่อนเป็อันดับแรกจนหมดจากนั้นจึงตามด้วยเด็กสาว เมื่อเลือกครบทุกหน่วยทุกคนต่างก็เดินตามหัวหน้าไป
“ข้าจะพาเ้าไปรู้จักกับหน่วยของเรา” นิลวรรณเดินตามเขาจนมาถึงกระโจมสีขาวที่อยู่ค่อนข้างลึกติดรั้ว
ภายในกระโจมหลังใหญ่มีเตียงไม้ยาวสองแถวคั่นกลางด้วยทางเดิน
“แถวนี้ทั้งแถวจะเป็พวกเราไม่แยกหญิงชาย
ส่วนแถวนี้ของข้ารับใช้ เ้านอนตรงนี้” เขาชี้ยังตำแหน่งที่เคยเป็ของสมาชิกคนหนึ่ง ส่วนด้านหลังม่านกั้นจะมีตู้ให้พวกเ้าได้เก็บของใช้ส่วนตัว
เขาเดินนำออกไปข้างนอก มีชายสามหญิงสองยืนเรียงแถวหน้ากระดานสีหน้าบึ้งตึง
ชายหนุ่มแนะนำให้รู้จักในนามชื่อของหน่วย ปักษี1 ปักษี 2 จนถึงปักษี 5 ส่วนเธอคือปักษี 6
โดยปักษี 3 เป็หญิงสาวร่างสูงหน้าคม ปักษี 5 ตัวเท่าเธอแต่ผิวขาวผมหยิกน่ารัก
ที่เหลือคือชายหนุ่มร่างสูงอกผายไหล่ผึ่ง มีความสูงไล่เลี่ยกัน สายตาพวกเขาเหมือนจ้องจะจับผิดเธอ
“วันนี้ก็พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ถึงเริ่มเข้าฝึกพื้นฐานกับกลุ่มรวม”
“ข้าเข้าใจแล้ว” เธอกวาดตามองหาดาริกาอีกครั้งก่อนจะเข้ากระโจมไปเก็บของ
“ปีเตอร์ ทำไมถึงไม่ปลุกนี่มันกี่โมงแล้ว”
“คุณไม่ได้แจ้งให้ปลุก และตามระยะพิกัดก็ไม่มีสัตว์หรือคนเข้ามาครับ”
“คงไม่ได้มาทางนี้”
ดาริกาดูแผนที่ จุดสีชมพูหมายถึงเกวียนเคลื่อนที่ย้อนกลับทางเดิมแสดงว่าส่งถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว หรือจะเลี้ยวทางซ้าย? ลองไปดูก็รู้
หญิงสาวปัดฝุ่นตามตัว แล้วเดินลัดเลาะตามป่าไปยังชุมชนขนาดใหญ่ในแผนที่ น่าจะเป็ที่นี่ เธอเห็นจุดสีน้ำเงินเรียงรายบนหน้าจอ
“โฮก” เสียงคำรามกึกก้องดังในระยะไม่ไกล พื้นดินะเืจนเธอััได้ มีการต่อสู้เกิดขึ้นแน่ ดาริกาเดินตามเสียง ะเิดังตูมต้นไม้หักโค่นระเนระนาด เป็การต่อสู้ที่รุนแรงจริงๆ เธอซุ่มดูด้วยความอยากรู้
เสือลาดพาดกลอนขนาดใหญ่กำลังะโตะปบชายรูปงามผู้หนึ่ง เขาเบี่ยงกายหลบอย่างรวดเร็วแล้วยกขาเตะสวนด้วยท่วงท่าสบาย เสือกระเด็นไปไม่ไกลมันขึ้นลุกแล้วแยกเขี้ยวกระโจนเข้าใส่ต่อ
เสือตัวใหญ่ไม่น่าจะเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนี้ มันเร็วยิ่งกว่าเสือดาวที่เธอเคยเจอเสียอีก
ชายหนุ่มเบี่ยงกายดึงหูหลบซ้ายดึงหางพลิกขวาตบหัว เขาหยอกล้อมันสักระยะ จู่ๆ ทวนเล่มยาวก็ปรากฏในมือราวกับเสก เขาหมุนตวัดกวัดแกว่งก่อนจะเสียบเข้าที่ลำคอใน่ที่มันทะยานเข้าหา เสือกรีดร้องก้องป่า พยายามดิ้นไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ง่ายๆ เขาแทงซ้ำอีกครั้งตรงลำตัว สัตว์ร้ายยิ่งบ้าคลั่งกระโจนแล้วกระโจนอีกหวังจะตะปบชายหนุ่มให้ได้ ทั้งเสือและคนเคลื่อนไหวรวดเร็วแม้กระทั่งเธอยังใ
ชายหนุ่มหลบซ้ายพลิกขวาทั้งถีบและเตะ สะบัดมือเปลี่ยนอาวุธในพริบตาเป็ดาบเล่มั์ะโฟันฉับเข้าตรงลำคอ เสือหยุดการเคลื่อนไหวล้มตึงลงกับพื้น สร้างความตื่นตะลึงให้เธออย่างมาก
เขาแตะััที่เสือ ร่างของมันหายวับไปทันที
ดาริกามีสีหน้าอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มรูปงามคนนี้เป็คนประเภทเดียวกับเธอ เขาปรายตามาทางพุ่มไม้ที่เธอซ่อนอยู่ แล้ววาร์ปหายไป
หายตัวได้ด้วย
“ปีเตอร์!!!!!”
“ทำไมฉันวาร์ปไม่ได้เหมือนเขา”
“ผมตอบคำถามคุณไม่ได้ครับ”
“เขาเป็ใครนายรู้ไหม”
“ผมตอบคำถามคุณไม่ได้ครับ”
“ฉันเกลียดนายจริงๆ”
“ขอโทษด้วยครับ”
“นายต้องเป็ญาติกับ siri แน่ๆเลย” ดาริกากรอกตามองบนอย่างระอา
“เขาเป็ใครกันนะ”
3K
