หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของเนี่ยหลีสายตาของพวกนักเรียนจากครอบครัวสามัญชนในชั้นก็เบิกตากว้างพวกเขาล้วนรู้จักเื่ราวของท่านเยี่ยโม่ท่านเป็บุคคลตัวอย่างสำหรับผู้ที่อยากปีนป่ายขึ้นเป็ผู้แข็งแกร่ง
“เ้า... หลายร้อยปีก่อนของเมืองกวงฮุยท่านเยี่ยโม่เป็เพียงผู้เดียวที่สามารถปีนป่ายขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุดได้โดยอาศัยความสามารถของตนเพียงอย่างเดียว”เสิ่นซิ่วกล่าวเอื่อยเฉื่อย ยังคงเถียงข้างๆ คูๆ
“แต่มิใช่ว่าอาจารย์เสิ่นซิ่วเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ว่าเป็ไปไม่ได้? เหตุใดจึงพูดจาขัดแย้งกันเองเช่นนี้?” เนี่ยหลียิ้มเยาะอย่างเ็า“ท่านเยี่ยโม่เป็ตัวอย่างที่ชัดเจนไม่ว่าจะเป็ชนชั้นสูงหรือสามัญชน ศักยภาพในอนาคตย่อมไร้ข้อจำกัดโลกนี้ไม่มีคำว่าลำบาก ตราบใดที่คนผู้หนึ่งยินดีปีนป่าย”
เสิ่นซิ่วแทบะเิแล้วเ้าเด็กนี่มีเจตนาร้ายชัดๆ มันเอาแต่หาช่องโหว่ในคำพูดของนางและโจมตีนางไม่มีความเคารพผู้าุโกว่าแม้แต่น้อย! นางจ้องมองเนี่ยหลีอย่างเ็ามันกล้าโต้เถียงกับนางอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้คนมากมายต่อไปนางย่อมจะไม่ปล่อยให้เนี่ยหลีอยู่อย่างสุขสบายเป็แน่!
ไม่ห่างจากเนี่ยหลีไปเท่าไหร่ตู้เจ๋อจ้องมองเขา สายตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งขอบคุณแม้เนี่ยหลีเป็ชนชั้นสูงผู้หนึ่ง เขากลับยอมเสี่ยงสร้างความขุ่นเคืองให้แก่อาจารย์เสิ่นซิ่วด้วยการช่วยออกหน้าพูดแทนพวกสามัญชนสิ่งนี้ทำให้เขาซาบซึ้งใจยิ่งนัก หัวใจของหนุ่มวัยเยาว์ช่างดูเรียบง่ายยิ่งนัก ั้แ่บัดนี้เขาก็เห็นเนี่ยหลีเป็สหายคนหนึ่งของเขาแล้ว
เสิ่นซิ่วส่งเสียงฮึ “ปากกล้านักเ้าคิดว่าการพูดเช่นนี้จะสามารถเปลี่ยนแปลงความจริงได้หรือ? เ้าเห็นแค่ความสำเร็จของท่านเยี่ยโม่แต่กลับมองไม่เห็นว่ามีผู้คนมากมายเพียงใดที่ล้มเหลว ไม่ต้องพูดเลยว่าจะได้เป็ผู้ควบคุมจิตอสูรหรือไม่ แม้กระทั่งจะได้เป็นักสู้หรือไม่ก็ยังยากจะเอื้อมถึง จริงหรือไม่ เนี่ยหลี? เ้าเองก็นับว่าสืบเชื้อสายขุนนางอยู่ ในเมื่อไม่รู้จักว่าเมื่อใดควรถอยเมื่อใดควรรุก ข้าก็ขอดูสักหน่อยว่าเ้ามีพร์เก่งกาจสักแค่ไหน”
เสิ่นซิ่วก้มหน้าลงมองดูกระดาษหนังในมือเลื่อนสายตากวาดมองได้ครู่เดียวนางก็หัวเราะเยาะหยันขึ้นมา “เนี่ยหลีอาณาเขติญญาสีแดง ระดับพลังิญญาเท่ากับห้า ความแข็งแกร่งยี่สิบเอ็ดด้วยความสามารถของเ้าในตอนนี้ตลอดชีวิตของเ้าอย่างมากก็เป็ได้แค่นักสู้ระดับทองแดงคิดอยากเป็ผู้ควบคุมจิตอสูรผู้หนึ่งย่อมเป็ไปได้ยาก เ้ายังต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าเด็กๆสามัญชนบางคนเสียอีก ไม่แปลกใจเลยที่เ้ากล้าพูดอะไรออกมาเช่นนี้เ้าก็แค่พยายามจะปกปิดความต่ำต้อยของตนเท่านั้นเอง!”
คุณสมบัติของอาณาเขติญญาแบ่งออกตามสีได้เจ็ดสีคือ แดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า คราม และสีม่วง สีแดงนับว่าด้อยที่สุด มีขอบเขตจำกัดคนทั่วไปมักมีอาณาเขติญญาสีส้มหรือสีเหลืองหากมีสีเขียวหรือสีฟ้าก็นับว่าเป็อัจฉริยะผู้หนึ่งแล้ว สำหรับสีครามและสีม่วงนั้นพวกมันมีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น
เมื่อได้ยินอาจารย์เสิ่นซิ่วพูดพวกนักเรียนจากครอบครัวสามัญชนก็เริ่มรู้สึกเสียใจกับเนี่ยหลีในฐานะที่มาจากครอบครัวชนชั้นสูง พร์ของเนี่ยหลีถือว่าต่ำต้อยนักเกรงว่าอีกหน่อยยากจะประสบความสำเร็จในชีวิตได้
เยี่ยจื่ออวิ๋นมองเนี่ยหลีและทอดถอนใจเบาๆแม้ความประทับใจในตัวเนี่ยหลีไม่ค่อยดีนัก เมื่อรู้ว่าพร์ของเนี่ยหลีย่ำแย่ถึงเพียงนี้นางก็อดที่จะเสียใจกับมันไม่ได้
เสิ่นเยวี่ยที่นั่งอยู่ข้างเยี่ยจื่ออวิ๋นเบ้ปากดูแคลนหากรู้มาก่อนว่าพร์ของเนี่ยหลีย่ำแย่ปานนี้ เขาคงไม่นับเนี่ยหลีเป็ภัยคุกคามเพราะเนี่ยหลีไม่คู่ควร ด้วยพร์ที่ต่ำต้อยของเนี่ยหลีย่อมได้แต่ใช้ชีวิตอยู่ในระดับที่ต้อยต่ำที่สุดของเมืองกวงฮุย ส่วนเขาเสิ่นเยวี่ยผู้เป็คนในตระกูลหลักหนึ่งในสามในฐานะสายเืตระกูลศักดิ์สิทธิ์เสินเซิ่ง เนี่ยหลีจะมาแข่งกับตนได้อย่างไร?
หากมิใช่เพราะเยี่ยจื่ออวิ๋นเขาก็คงไม่มาอยู่ในชั้นเรียนขยะนี้และต้องมาเป็เพื่อนร่วมชั้นกับขยะเช่นเนี่ยหลี
เสิ่นซิ่วถากถางต่อไปว่า “ด้วยพร์เพียงเท่านี้ แม้แต่ในครอบครัวของเ้าก็คงไม่ได้รับความสนใจอันใด กระนั้น เ้ากลับกล้าจองหอง หยาบคายต่อผู้าุโอย่างข้า!”
คำพูดของเสิ่นซิ่วทำให้เนี่ยหลีหวนรำลึกถึงอดีตของตนก่อนที่เมืองกวงฮุยจะล่มสลาย เนี่ยหลีอ่อนด้อยมากจริงๆเป็ดังที่อาจารย์เสิ่นซิ่วกล่าวเขาค้างอยู่ที่ระดับทองแดงสามดาวและไม่อาจก้าวหน้าต่อไปได้อีก ไม่มีผู้ใดสนใจไม่ว่าจะเป็ที่โรงเรียนหรือที่บ้าน เขาถูกปฏิบัติด้วยราวกับเป็ฝุ่นผง
หากมิใช่เพราะเนี่ยหลีช่วยปกป้องเยี่ยจื่ออวิ๋นอย่างไม่คิดชีวิตก็คงเป็ไปไม่ได้ที่จะได้หัวใจของเทพธิดาเช่นนางเวลานั้นเยี่ยจื่ออวิ๋นเป็ถึงผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองหนึ่งดาวแล้วกระทั่งจะร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับนาง เนี่ยหลีก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอเขาได้แต่จ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋นสิ้นใจตายใต้กรงเล็บของสัตว์อสูรตัวหนึ่งต่อหน้าต่อตาร่างของนางค่อยๆ จมลงสู่ผืนทราย
นี่เป็ความเ็ปราวเข็มตำใจของเนี่ยหลีตลอดมา
อาศัยโชคล้วนๆเขารอดตายเดินออกจากทะเลทรายไร้พรมแดนได้สำเร็จเนี่ยหลีประสบกับเื่ราวลึกลับมากมายและพบว่าพลังิญญานั้นสามารถพัฒนาได้
หากเป็เนี่ยหลีในอดีตถูกอาจารย์ประณามเช่นนี้ เขาคงไม่มีความกล้าพอที่จะโต้แย้งทว่าเขาในเวลานี้ย่อมแตกต่างแล้ว มีความมั่นใจในตัวเองยิ่งขึ้น ต้องมีสักวันหนึ่งเขาจะทำให้ผู้คนที่กำลังดูแคลนตนอยู่ในขณะนี้ได้รับรู้ว่าเขาจะก้าวเข้าถึงอาณาจักรที่พวกมันไม่เคยจินตนาการนึกถึงมาก่อนในเมื่อเขากลับมาแล้ว ย่อมต้องกล้าหาญเดินหน้าต่อไป ต่อให้เป็พระเ้า ขวางทางก็ต้องเข่นฆ่า
สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือแม้เนี่ยหลีจะถูกอาจารย์เสิ่นซิ่วหยามน้ำหน้าและหัวเราะเยาะเขากลับไม่มีความอับอายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขาจ้องตาเสิ่นซิ่วเขม็ง ปากกล่าวว่า“อาจารย์เสิ่นซิ่วท่านคิดว่าอาณาเขติญญาและพลังิญญาเป็ตัวตัดสินอนาคตของคนผู้หนึ่งใช่หรือไม่?ด้วยนิสัยต่ำช้าของท่าน ท่านก็แค่คอยยกยอปอปั้นพวกนักเรียนฐานะดีมีพร์สูงส่งเหยียดหยามพวกสามัญชน กระนั้นท่านยังเอาแต่พูดถึงหลักการท่านก็แค่พยายามที่จะปกปิดนิสัยต่ำช้าของตน”
ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลีเสิ่นซิ่วโมโหจนหนวดกระดิก นางไม่เคยพบเจอนักเรียนเช่นเนี่ยหลีมาก่อนมันกล้าโต้เถียงกับนางถึงเพียงนี้ คำพูดของเนี่ยหลีช่างจี้ใจดำของนางยิ่งนักทำให้นางโมโหเป็ฟืนเป็ไฟ ด่าทอออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “หุบปาก! เ้าคิดว่าเ้าเป็ใครจึงกล้ามาโต้เถียงกับอาจารย์ของเ้า?”
เนี่ยหลีเบ้ปากดูแคลน “ข้าอับอายนักที่มีอาจารย์เช่นท่าน ข้ารับประกันได้เลยว่าในชั้นเรียนนี้จะต้องมีนักเรียนสามัญชนมากมายที่มีความสามารถเกินกว่าท่านจะคิดถึงได้ประสบความสำเร็จเกินความคาดหมาย ท่านไม่รู้จักสั่งสอนพวกเขาด้วยความอดทนกลับใช้วาจาชั่วร้ายทำลายความเชื่อมั่นของพวกเขา ท่านไม่คู่ควรจะเป็อาจารย์เลยแม้แต่น้อยแม้พร์ของข้าต่ำต้อย แล้วอย่างไรเล่า? วันหนึ่งข้างหน้าข้าจะเป็ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานเช่นท่านเยี่ยโม่และแต่งงานกับโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองกวงฮุยให้ได้”
ขณะที่กล่าวอยู่นั้นสายตาของเนี่ยหลีตกอยู่ที่เยี่ยจื่ออวิ๋นซึ่งนั่งห่างออกไป
เมื่อนางเห็นสายตาของเนี่ยหลีที่จ้องมองมาไม่ทราบด้วยเหตุอันใด เยี่ยจื่ออวิ๋นพลันรู้สึกว่าหัวใจเต้นตึกตัก สองแก้มแดงระเรื่อนางคิดไม่ถึง ว่าเนี่ยหลีจะใจกล้าปานนี้ อยู่ในชั้นเรียนกลับกล้าพูดจาเช่นนี้ออกมา สายตาของเนี่ยหลี ความหมายชัดเจนยิ่งนักเพียงแต่ในใจของนางย่อมยังไม่มีความรู้สึกพิเศษอันใดกับเนี่ยหลีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทั้งดีใจทั้งรำคาญใจ บอกไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไรกันแน่
เห็นสีหน้าของเยี่ยจื่ออวิ๋นสีหน้าของเสิ่นเยวี่ยหม่นลงแล้ว แม้เนี่ยหลีกับเขามิใช่คนระดับเดียวกันแต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนถูกคุกคาม
“ฮ่าๆๆ นี่เป็เื่น่าขำที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมาก่อนเลยทีเดียวคนที่มีพลังิญญาแค่ห้าจุดเช่นเ้ากลับกล้าบอกว่าจะเป็ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานเช่นท่านเยี่ยโม่ขณะที่ท่านเยี่ยโม่ยังเยาว์วัยท่านผ่านการทดสอบและแสดงพร์ที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่ง พลังิญญาของท่านมีถึงแปดสิบเก้าจุด เ้าคิดว่าแค่อาศัยโชคก็จะประสบความสำเร็จได้กระนั้นหรือ?ช่างน่าขำ” เสิ่นซิ่วเยาะหยันไร้ความปราณี “แทนที่จะมามัวทำปากเก่งอยู่ตรงนี้ เอาเวลาไปตั้งใจเล่าเรียนจะดีกว่า?”
คำพูดถัดไปของเนี่ยหลีทั้งแข็งแกร่งทั้งกึกก้อง
เนี่ยหลียักสองไหล่และพูดว่า “ข้ารู้ว่าในใจท่านเต็มไปด้วยความดูแคลนแต่สักวันหนึ่ง ข้าจะใช้ความจริงปิดปากท่านให้ได้! ความเหมาะสมไม่อาจตัดสินความสำเร็จของคนผู้หนึ่งข้าใช้ความอ่อนแอชนะความแข็งแกร่ง เพื่อเอาชนะโชคชะตาที่์กำหนด! พวกเราผู้ฝึกวิทยายุทธ์ล้วนกำลังเดินอยู่ในเส้นทางที่ท้าทายความสามารถและความเป็ไปไม่ได้ด้วยการต่อต้านวิถีของ์!”
คำพูดของเนี่ยหลีทำให้นักเรียนในชั้นต่างพากันรู้สึกว่าเืในกายเดือดพล่านการฝึกตนก็เป็การต่อต้านวิถี์อยู่แล้ว หากไม่ต่อต้าน์จะพูดถึงเื่ฝึกตนไปทำไมกัน?
เนี่ยหลีประกาศอย่างห้าวหาญ “หากปราศจากซึ่งหัวใจที่ฮึกเหิม ปราศจากซึ่งความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงความเป็ไปไม่ได้ให้เป็ไปได้ต่อให้มีพร์โดดเด่นก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อข้า เนี่ยหลี ได้เกิดมาบนโลกใบนี้แล้วข้าก็ควรท้าทายความเป็ไปไม่ได้! อาจารย์เสิ่นซิ่ว มาลองพนันกับข้าดูหรือไม่?”
แม้เนี่ยหลีเคยประสบกับความล้มเหลวมามากมายในชีวิตเมื่อชาติที่แล้วแต่เขาไม่เคยยอมแพ้ ในเมื่อ์มอบโอกาสนี้ให้เขาได้กลับชาติมาเกิดใหม่ชีวิตชาตินี้เขาจะต้องปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดด้วยความเร็วเกินกว่าจะจินตนาการให้จงได้
“พนันสิ่งใดกัน?” เสิ่นซิ่วทำเสียงขึ้นจมูก
“เราจะพนันกับการทดสอบที่กำลังจะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้าข้าจะสามารถก้าวขึ้นเป็นักสู้ระดับทองแดง หากข้าทำไม่สำเร็จ ข้าจะขอลาออกจากโรงเรียนแห่งนี้หากข้าก้าวขึ้นเป็นักสู้ระดับทองแดงได้สำเร็จ ท่านจะต้องลาออก ว่าอย่างไร?”เนี่ยหลีกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว จ้องมองเสิ่นซิ่ว
ได้ฟังสิ่งที่เนี่ยหลีพูดทุกคนพากันใ พวกเขาต่างแปลกใจที่เนี่ยหลีกล้าท้าพนันกับอาจารย์เสิ่นซิ่วเช่นนี้แม้พวกเขาต่างหวังให้เนี่ยหลีเป็ฝ่ายชนะ แต่มองแล้วไม่เห็นหนทางว่าเนี่ยหลีจะชนะได้
“ฮ่าๆๆ เ้านี่ตลกสิ้นดีกลับกล้าพูดว่าจะสามารถก้าวขึ้นเป็นักสู้ระดับทองแดงได้ภายในเวลาแค่สองเดือนเ้าคิดว่าเ้าจะสามารถเพิ่มพลังิญญาจากห้าจุดจนถึงร้อยจุดได้ภายในเวลาสองเดือนรึ?”เสิ่นซิ่วสีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันเนี่ยหลีมันบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?
“ข้าขอถามคำเดียว ท่านกล้าหรือไม่?”เนี่ยหลีไม่สนใจสิ่งที่เสิ่นซิ่วเพิ่งพูดจบไป
“เป็ตามนั้น ทำไมข้าจะไม่กล้าเล่า?ข้าไม่เชื่อว่าเด็กเปรตอวดดีเช่นเ้าจะทำอะไรได้สำเร็จคิดว่าตนเองเป็ใครจึงกล้าคุยโม้โอ้อวดปานนี้?” เสิ่นซิ่วทำเสียงขึ้นจมูกเคืองใจ“หยาบคายกับอาจารย์ถึงเพียงนี้ ไม่ว่าอีกหน่อยเ้าจะเป็อย่างไรแต่เวลานี้เ้าเป็นักเรียนของข้า นับแต่นี้ไป เ้าไม่ต้องนั่งเรียนหนังสือแล้วลุกขึ้นไปยืนหลังห้องซะ ไม่เช่นนั้นข้าจะแจ้งเื่ไปที่บ้านเ้า ให้มาพาเ้าออกจากโรงเรียนเซิ่งหลานกลับบ้านไป”
ความไร้เหตุผลของเสิ่นซิ่วเป็ที่เลื่องลือเนี่ยหลียักไหล่ ยืนข้างหลังแล้วจะเป็ไร สำหรับเนี่ยหลี การทำโทษนี้ช่างเล็กน้อยนักแต่หากเขาต้องออกจากโรงเรียนเซิ่งหลาน ก็ยากจะได้พบกับเยี่ยจื่ออวิ๋นแล้วเวลานี้ได้แต่อดทนไปเสียก่อน
“ในเมื่ออาจารย์เสิ่นซิ่วรับพนันก็อย่าเสียใจทีหลังเล่า”เนี่ยหลีเปรยขณะเดินเอื่อยเฉื่อยไปหลังชั้นเรียน
“ข้าจะเสียใจรึ? ช่างน่าขำ เ้าอย่าวิ่งร้องไห้กลับมาหาข้าทีหลังก็แล้วกัน” เสิ่นซิ่วหัวร่อ
เห็นเนี่ยหลียืนอยู่หลังชั้นนักเรียนจากครอบครัวชั้นสูงหลายคนก็เริ่มส่งเสียงซุบซิบเย้ยหยัน
“หึหึ ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานถูกทำโทษเสียแล้ว!”
“จึ๊ๆ ที่แท้มันก็กลัวว่าจะถูกขับไล่ออกจากโรงเรียนเหมือนกัน!”
“เมื่อครู่มิใช่ยังบ้าอยู่เลยรึ?”
“สองเดือนก็จะสามารถเพิ่มพลังิญญาจากห้าจุดขึ้นไปถึงร้อยจุดได้มันคิดว่าตัวเองเป็ใคร? ต่อให้เป็ท่านเยี่ยโม่เมื่อตอนเด็กก็ยังไม่สามารถทำได้เร็วถึงเพียงนี้”
เสิ่นซิ่วยิ้มเ็าเนี่ยหลีจองหองแล้วจะเป็อย่างไร อย่างไรเสียก็ต้องยอมเชื่อฟังนางมิใช่หรือ?นางย่อมไม่คิดเอาคำพูดของเนี่ยหลีมาใส่ใจสักวันหนึ่งเนี่ยหลีจะสามารถกลายเป็ผู้ควบคุมอสูรระดับตำนานได้หรือ? เสิ่นซิ่วรู้สึกขบขันยิ่งนัก เื่เช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่นอน
เห็นเนี่ยหลีถูกเสิ่นซิ่วทำโทษจับไปยืนอยู่หลังชั้นเรียนตู้เจ๋อนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก็กัดฟันกรอดๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปข้างกายเนี่ยหลี ยืนกับเนี่ยหลีเนี่ยหลีพูดเพื่อพวกเขาลูกชาวบ้านจึงต้องถูกเสิ่นซิ่วทำโทษ เขาจึงสมควรยืนกับเนี่ยหลี
เห็นตู้เจ๋อลุกขึ้นไปยืนกับเนี่ยหลีดวงตาเสิ่นซิ่วดูอึมครึม ส่งเสียงฮึมฮัมพูดว่า “ในเมื่อเ้าชอบยืนถ้าอย่างนั้นก็ยืนกับมันไปเถอะ!”
เนี่ยหลีและตู้เจ๋อมองกันด้วยสายตาแสดงไมตรีจิตต่อกันและก็พลันส่งยิ้มให้แก่กันยามนี้เนี่ยหลีรู้สึกเหมือนได้กลับไปยังชีวิตชาติก่อนของตนยามที่มันมีตู้เจ๋อเป็เพื่อนที่ดีที่สุด ตู้เจ๋อก็ยังคงเป็ตู้เจ๋อ
เมื่อตู้เจ๋อลุกขึ้นไปยืนข้างเนี่ยหลีลู่เพียวครุ่นคิดแล้วลุกขึ้นไปยืนข้างเนี่ยหลี
“ทำไมเ้าต้องมายืนด้วยคนเล่า?”เนี่ยหลีจ้องมองลู่เพียวแล้วยิ้ม
ลู่เพียวยักไหล่ “นั่งเฉยๆ น่าเบื่อจะตาย ข้ารู้สึกว่ามายืนอยู่ตรงนี้ก็ดูองอาจดีเ้าว่าไหม?”
“ฮ่าๆๆ ตามสบาย!” เนี่ยหลีหัวเราะ ลู่เพียวก็ยังคงเป็ลู่เพียวเหมือนแต่ก่อน แม้จะพูดมากขี้โม้ แต่มีความซื่อสัตย์ยิ่งนักการทำโทษนี้อันที่จริงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับลู่เพียวเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับถือว่าเนี่ยหลีเป็เพื่อนและเพื่อนก็ควรร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน
และยังมีลูกชาวบ้านลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างเนี่ยหลีอีกสามคน เนี่ยหลีมาจากครอบครัวขุนนางแต่เขายอมเสี่ยงถูกไล่ออกจากโรงเรียนพูดเพื่อพวกเขา พวกเขาต่างรู้สึกซาบซึ้งใจกับเื่นี้ดังนั้นจึงรู้สึกว่าพวกตนควรสนับสนุนเนี่ยหลี
มีพี่น้องเหล่านี้มาอยู่ด้วยเนี่ยหลีรู้สึกไม่เลว จิตใจก็รู้สึกเป็สุขนัก
เมื่อนางเห็นเช่นนี้สีหน้าเสิ่นซิ่วยิ่งดูไม่ได้เลย นางทำหน้าเ็าสอนแล้วต่อไป
“หลังการทดสอบในบรรดานักเรียนทั้งหมดของชั้นนี้ เยี่ยจื่ออวิ๋นมีอาณาเขติญญาสีฟ้ามีพลังิญญาแปดสิบหกจุด เสิ่นเยวี่ยกับเซียวหนิงเอ๋อมีอาณาเขติญญาสีเขียวมีพลังิญญาเจ็ดสิบแปดจุดอีกไม่นานพวกเ้าก็จะสามารถก้าวถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวแล้ว ยินดีกับพวกเ้าด้วย!” เสิ่นซิ่วเอ่ยพร้อมยิ้มบางสายตาเหยียดหยามชำเลืองมองไปทางเนี่ยหลี นี่ถึงจะเป็อัจฉริยะอย่างแท้จริง!
ได้ยินคำพูดของเสิ่นซิ่วพวกนักเรียนในชั้นพากันอุทานด้วยความแปลกใจ อาณาเขติญญาสีฟ้าพลังิญญาแปดสิบหกจุด! ชั้นเรียนของพวกเขามีนักเรียนเก่งกาจปานนี้ ด้วยพร์ระดับนี้ในชีวิตนางย่อมมีโอกาสที่จะได้กลายเป็ผู้ควบคุมจิตอสูรระดับตำนานผู้หนึ่งอย่างแน่นอน
สำหรับเสิ่นเยวี่ยและเซียวหนิงเอ๋อต่างก็มีพร์ที่โดดเด่นเช่นกัน อนาคตข้างหน้าย่อมจะประสบกับความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน
เยี่ยจื่ออวิ๋นผู้นี้เป็ลูกบ้านไหนก็ไม่อาจทราบได้รูปโฉมสะคราญต้องตาผู้คน พร์โดดเด่น ฐานะลึกลับทำให้นางกลายเป็ดาวเด่นที่สุดในชั้น ส่วนเซียวหนิงเอ๋อ นางก็เป็สตรีงดงามนางหนึ่งเช่นกันรูปโฉมไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยจื่ออวิ๋น แม้พร์จะอ่อนกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกันก็ตาม
ไม่ว่าอย่างไรทั้งสองนับว่าโดดเด่นเหนือคนทั่วไป!
582
