ตำนานยุทธจักรเทวะ

ตอนที่ 48 เงามืดในแดนต้องห้าม

เงาปริศนา

เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังก้องไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางหมอกที่ค่อย ๆ จางหาย เงาร่างลึกลับปรากฏขึ้น บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิท ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าหลี่เฉินและเซียวหรง

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีผู้กล้าลอบเข้ามาในแดนต้องห้าม" เสียงของเขาแฝงไปด้วยความเหี้ยมโหด "แต่พวกเจ้านี่ช่างน่าสนใจนัก กล้าสังหารอสูรเกล็ดโลหิตของข้าเช่นนั้นหรือ?"

หลี่เฉินและเซียวหรงตกอยู่ในท่าทีระวังตัว พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาจากชายผู้นี้ มันชั่วร้ายและอำมหิต ราวกับพลังของผู้ฝึกยุทธสายมาร

"เจ้าเป็นใคร?" หลี่เฉินถามเสียงเรียบ

ชายลึกลับยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าว "ข้าหรือ? ข้ามิใช่ใครอื่น นามของข้าคือ ไป๋เหยียน เจ้าแห่งเงามืด"

ไป๋เหยียน... ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อที่พวกเขาคุ้นเคย แต่นาม ‘เจ้าแห่งเงามืด’ นั้นเคยถูกกล่าวขานในยุทธภพมานาน มันคือสมญานามของผู้นำ ‘นิกายอสูรมาร’ นิกายที่ฝึกฝนวิชายุทธต้องห้ามและเต็มไปด้วยจอมยุทธ์ที่กระหายเลือด

เซียวหรงกำกระบี่แน่น "พวกเจ้ามาทำอะไรในแดนต้องห้าม?"

ไป๋เหยียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกวาดตามองพวกเขา "คำถามนี้พวกเจ้าควรจะเป็นฝ่ายตอบมากกว่ากระมัง? นี่คือดินแดนของข้า แต่พวกเจ้ากลับกล้าบุกเข้ามา"

หลี่เฉินขมวดคิ้ว "หากที่นี่เป็นแดนต้องห้าม เหตุใดนิกายของเจ้าถึงสามารถเข้ามาได้?"

ไป๋เหยียนหัวเราะเบา ๆ "พวกเจ้าช่างไร้เดียงสา ที่แห่งนี้ถูกขังอยู่ภายในม่านพลังมานานนับร้อยปี แต่มีเพียงผู้ที่รู้วิธีควบคุมมันเท่านั้นที่สามารถเดินทางเข้าออกได้ตามใจชอบ"

"หมายความว่า นิกายของเจ้ารู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับแดนต้องห้ามนี้?" เซียวหรงถามเสียงเย็นชา

"ฮ่าฮ่า ถูกต้องแล้ว" ไป๋เหยียนยิ้ม "และข้าก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเจ้ามีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้"

———

ศึกปะทะเจ้าแห่งเงามืด

ไป๋เหยียนยกมือขึ้น พลันเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ เงาดำจำนวนมากค่อย ๆ ไหลเวียนรอบตัวเขา แปรเปลี่ยนเป็นดาบเงาสิบเล่มลอยอยู่กลางอากาศ

"ศาสตร์เงาเทวะ!"

ดาบเงาเหล่านั้นพุ่งเข้าหาหลี่เฉินและเซียวหรงด้วยความรวดเร็วราวสายฟ้า

หลี่เฉินรีบกระโดดหลบ พลางใช้ฝ่ามือก่อเกิดพลังหมัดต้าน

"หมัดสยบมาร!"

เสียงระเบิดดังสนั่น พลังหมัดของหลี่เฉินชนเข้ากับดาบเงาของไป๋เหยียน ทำให้พลังมืดบางส่วนสลายไป

แต่ไป๋เหยียนยังคงยืนยิ้มอยู่เช่นเดิม "เจ้ากล้ามากที่คิดจะต่อต้านพลังของข้า"

เซียวหรงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย นางใช้กระบี่พุ่งเข้าหาทันที

"เพลงกระบี่สวรรค์สะบั้น!"

กระบี่ของนางแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งเข้าใส่ร่างของไป๋เหยียน แต่ในพริบตาเดียว เงาของเขากลับหายไป

"อะไรกัน!?" เซียวหรงเบิกตากว้าง

ไป๋เหยียนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งด้านหลังนาง ก่อนจะกระซิบเบา ๆ "ช้าไปหนึ่งก้าว"

จากนั้นเขาก็ปล่อยพลังเงาทำให้นางกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างแรง

"อึก!" เซียวหรงกัดฟันแน่น

หลี่เฉินมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ดวงตาเขาลุกโชนไปด้วยโทสะ "เจ้าเล่นสกปรก!"

ไป๋เหยียนหัวเราะ "ในสนามรบ ไม่มีคำว่า 'ยุติธรรม'"

———

พลังที่แท้จริงของหลี่เฉิน

หลี่เฉินก้าวไปข้างหน้า แผ่พลังออกมาราวกับเปลวเพลิง พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน พลังที่ถูกปิดผนึกไว้ภายในตัวเขากำลังถูกปลดปล่อย

"หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่จำเป็นต้องออมมืออีกต่อไป!"

ไป๋เหยียนหรี่ตามอง "โอ้? เจ้าคิดว่าตัวเองมีพลังพอจะต่อกรกับข้าหรือ?"

หลี่เฉินไม่ตอบ เขาหลับตาลง ก่อนจะโคจรพลังปราณภายใน

พลัน! พลังหมัดของเขาเปลี่ยนไปเป็นสีทองสว่างวาบ ราวกับเปลวไฟของเทพยุทธ

"หมัดทำลายสวรรค์!"

หลี่เฉินซัดหมัดออกไปตรง ๆ คลื่นพลังมหาศาลพุ่งเข้าหาไป๋เหยียน

"เป็นไปไม่ได้!" ไป๋เหยียนรีบสร้างม่านพลังขึ้นมาป้องกัน แต่แรงระเบิดจากหมัดทำให้เขากระเด็นออกไปไกล

"อ๊ากกก!"

ร่างของไป๋เหยียนกระแทกเข้ากับกำแพงหินจนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่

———

เบาะแสสำคัญ

หลังจากที่ไป๋เหยียนพ่ายแพ้ พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง เสาหินขนาดใหญ่ผุดขึ้นจากพื้น พร้อมกับสัญลักษณ์โบราณที่เรืองแสง

"นี่มัน..." เซียวหรงพึมพำ

หลี่เฉินเดินเข้าไปใกล้และพบว่ามีตัวอักษรสลักอยู่

"ผู้ที่ครอบครองกุญแจแห่งเทวะ จะได้รับพลังที่แม้แต่สวรรค์ยังต้องหวาดกลัว"

"กุญแจแห่งเทวะอยู่ที่นี่จริง ๆ!"

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ไป๋เหยียนที่นอนหมดสภาพอยู่ ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา

"เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ!?"

ไป๋เหยียนยิ้มเย็น "ข้าบอกแล้วว่า...ไม่มีผู้ใดสามารถออกจากที่นี่ได้"

พลัน! เงาทมิฬขนาดมหึมาเริ่มปรากฏขึ้นจากใต้พื้นดิน

———

ตอนต่อไป:

ความจริงเบื้องหลังแดนต้องห้าม

เงาปริศนาที่ถูกปลดปล่อย

การเผชิญหน้ากับมหาภัยที่แท้จริง