ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        เถ้ากระดูกร่างทองคือผลลัพธ์จากการฝึกฝนถึงขั้นหนึ่งยิ่งไปกว่านั้นยังมีอยู่เฉพาะในร่างของผู้ปฏิบัติธรรมเท่านั้น

        ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรผู้ปฏิบัติธรรมที่มีพลังแข็งแกร่งบางส่วนจะศึกษาความเปลี่ยนแปลงไปในตนเองทำให้ร่างกายของตนแปรเปลี่ยนเป็นร่างทอง อีกทั้งร่างทองยังมีประโยชน์หลายอย่างดูดซับพลังเพื่อเพิ่มพลังกายเป็นเรื่องเล็กน้อยและร่างทองยังเป็นสัญลักษณ์แห่งตัวตนอีกด้วย

        ยกตัวอย่างเช่นในยมโลก

        ผู้มีอำนาจตัดสินสูงสุดในยมโลกคืออ๋องตี้ฉางเขามีพลังไร้เทียมทาน แม้เสิ่นเสวียนจะฝ่าด่านเคราะห์มาแล้วเก้าครั้งแต่ยังยากจะสู้ได้และเขายังเป็นผู้ปฏิบัติธรรมอีกด้วย ในยมโลก ชีวิต ความตาย และการเวียนว่ายตายเกิดนับรวมเป็นการปฏิบัติธรรมทั้งหมด

        หากมีร่างทองจะสามารถท่องไปได้ทั่วยมโลกและหากฝึกฝนร่างทองจนสามารถสร้างร่างแยกขึ้นมาได้จะมีพลังแข็งแกร่งยิ่งกว่าหุ่นเชิดเสียอีก

        แสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากแอ่งเถียนซือทำให้เสิ่นเสวียนรู้สึกมีพลังขึ้นมา

        “เป็นอะไรไป”

        เริ่นเสี้ยวเทียนถามเสิ่นเสวียนด้วยความสงสัยเสิ่นเสวียนไม่มีทางสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างไร้เหตุผล

        “น่าจะเจอของดีเข้าแล้ว”

        เสิ่นเสวียนยิ้มอย่างมีเลศนัยเขาชี้นิ้วไปยังร่างไร้วิญญาณเบื้องล่างจากนั้นเขาก็ออกแรงขุดร่างไร้วิญญาณขึ้นมาจากแอ่งเถียนซือ

        เดิมทีที่นี่กลิ่นก็เหม็นมากอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งเหม็นกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัวแม้แต่เริ่นเสี้ยวเทียนยังต้องยกมือขึ้นปิดจมูกเอาไว้ เขามองเสิ่นเสวียนราวกับเป็นสัตว์

        ไม่มีอะไรทำแล้วจริงๆหรือ ถึงได้มาขุดค้นอะไรที่นี่

        ไม่ว่าจะมีของดีหรือไม่เริ่นเสี้ยวเทียนรีบถอยหลังไปไกลกว่าสองจั้ง ทิ้งระยะห่างออกจากเสิ่นเสวียน

        ราชามารตะวันตกที่นั่งอยู่บนพรมวิเศษค่อยๆลอยตัวต่ำลงมา แต่เมื่อได้กลิ่นเขาก็ปิดจมูกทันที

        เป็นอย่างที่คาดไว้ผู้เก่งกาจมักกล้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง

        ร่างไร้วิญญาณทับถมอยู่ที่นี่มานานจนกลายเป็นพิษไปแล้วหากสัมผัสโดนโดยไม่ทันระวังอาจถึงตายได้ และยังไม่มียารักษาอีกด้วย

        ดังนั้นแม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างราชามารตะวันตกยังไม่ค่อยได้ย่างกรายเข้ามาที่นี่เลย

        ราชามารตะวันตกเห็นเสิ่นเสวียนยังคงขุดค้นร่างไร้วิญญาณอยู่ในนั้นจึงควบคุมพรมวิเศษออกห่างจากเสิ่นเสวียน

        ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้วอากาศก็เย็นลงตามไปด้วย แสงจันทร์ส่องอยู่ด้านบนยิ่งทำให้ที่นี่ดูเย็นยะเยือกและไอวิญญาณที่ปกคลุมอยู่ทำให้บรรยากาศของที่นี่อึมครึมกว่าเดิม

        เพลิงวิญญาณสีเขียวเข้มลุกโชนขึ้นมาเรื่อยๆดูน่ากลัวขึ้นอีกหลายส่วน

        ภายในแอ่งเถียนซือเสิ่นเลี่ยนยังคงสบตากับสตรีของราชามารตะวันตกอยู่ บวกกับแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาแม้เสิ่นเลี่ยนจะสบตานางมานานแล้ว เขายังคงมีเหงื่อไหลท่วมแผ่นหลังและรู้สึกขนลุกไปทั้งร่างแต่เพราะเป็นคำสั่งของเสิ่นเสวียน ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนเขาก็ต้องผ่านไปให้ได้

        สำหรับเขาแล้วคำสั่งของเสิ่นเสวียนถือเป็นที่สุด แม้ลำบากก็ต้องพยายามหากไม่ลำบากก็ต้องสร้างความลำบากขึ้นมาและพยายามต่อไป

        เสิ่นเสวียนในตอนนี้กำลังมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจทว่าเขาประเมินแอ่งเถียนซือต่ำเกินไป เดิมทีเขาคิดว่าร่างนั้นไม่ได้ถูกฝังลึกมากแต่ตอนนี้เขาขุดลึกลงไปอย่างน้อยสามจั้งแล้ว ร่างไร้วิญญาณกองพะเนินอยู่สองข้างเหมือนภูเขาลูกย่อมๆและด้านล่างยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลย

        เริ่นเสี้ยวเทียนและราชามารตะวันตกยืนอยู่ห่างๆมองเสิ่นเสวียนราวกับเป็นตัวประหลาด

        คนบางคนอาจมีงานอดิเรกที่พิเศษสักหน่อยแต่กับเสิ่นเสวียนผู้นี้พวกเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

        เสิ่นเสวียนขุดลึกลงไปถึงสามจั้งแล้วในที่สุดก็มองเห็นแสงสีทองได้ด้วยตาเนื้อของตนเอง แสงสีทองนี้เบาบางมากหากไม่สังเกตดีๆ ยากที่จะมองเห็นได้ หลังจากเห็นแสงสีทองแล้วเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงกระโดดลงไปในหลุมลึกสามจั้งนั้นทันที

        “ลงไปจริงด้วย!”

        เริ่นเสี้ยวเทียนมองเสิ่นเสวียนกระโดดลงไปพลางกล่าว

        “น่าจะเจอของล้ำค่าบางอย่าง”ราชามารตะวันตกกล่าวอย่างไม่ใส่ใจเมื่อคิดถึงกลิ่นเหม็นรุนแรงเขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะลงไปดู แม้จะเป็นของล้ำค่าแต่เขาไม่มีทางลงไปแตะต้องอะไรเป็นอันขาด

        “ลงไปดูไหม”

        เริ่นเสี้ยวเทียนถามราชามารตะวันตก

        “ไม่ไป”

        ราชามารตะวันตกส่ายหัวทันที

        เริ่นเสี้ยวเทียนเห็นราชามารตะวันตกไม่ไปก็ปิดจมูกกลั้นหายใจ ค่อยๆ เดินไปข้างหลุมลึกนั้น ร่างไร้วิญญาณที่กองอยู่สองข้างจนสูงเหมือนภูเขาไม่รู้ว่าถูกฝังอยู่ที่นี่มานานเท่าไรแล้วกลิ่นเหม็นหลายอย่างผสมปนเปกันไปหมด และยังมีพิษฟุ้งกระจายออกมาด้วยโชคดีที่เขาเตรียมตัวมาก่อน มิเช่นนั้นคงโดนพิษไปนานแล้ว

        เขาก้มหน้ามองลงไปในหลุมลึกเห็นเสิ่นเสวียนยังอยู่ในนั้นและกำลังใช้มือขุดลงไปไม่หยุด

        “อ๊อก!”

        เริ่นเสี้ยวเทียนทนไม่ไหวอีกต่อไปเขาวิ่งไปข้างๆ แล้วอาเจียนออกมาทันที

        การกระทำของเสิ่นเสวียนทำให้เขาได้รู้จักเสิ่นเสวียนใหม่อีกครั้ง

        ไม่กล่าวไม่ได้เลยว่าเสิ่นเสวียนกล้าหาญมากจริงๆ

        “ดูเหมือนข้าจะประมาณตนได้ดี!”

        ราชามารตะวันตกนั่งอยู่บนพรมวิเศษหันไปยิ้มกับสตรีผู้นั้นแล้วกล่าว

        ส่วนเสิ่นเสวียนที่อยู่ในหลุมเหมือนไม่ใส่ใจโลกภายนอกเลยสิ่งเหล่านี้ไม่ส่งผลกระทบต่อเขา เมื่อเริ่นเสี้ยวเทียนได้ไปเยือนยมโลกเยือนแดนนรกจริงๆ จะรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้นไม่ควรค่าให้กล่าวถึง

        ตอนนี้เขาเจอนิ้วมือสีทองแล้วมันฝังอยู่ด้านล่าง มันถูกกดทับมานานหลายปีแล้วหากต้องการขุดออกมาให้ได้สมบูรณ์ที่สุดคงต้องค่อยๆ จัดการไปทีละน้อยไม่อย่างนั้นอาจทำให้เสียหายได้ง่ายมาก

        จากพลังที่ผสมผสานอยู่ภายในนิ้วมือสีทองนี้และความหนาแน่นของกระดูกทำให้เขาดูออกว่าร่างทองนี้ต้องมีอายุมากกว่าพันปีเป็นอย่างต่ำ

        มันเป็นของดีดังนั้นเขาจึงค่อยๆ จัดการอย่างระมัดระวัง

        ที่ด้านบนราชามารตะวันตกกำลังพูดคุยหัวเราะกับสตรีของเขาอย่างไม่เหมือนใครเริ่นเสี้ยวเทียนที่เพิ่งอาเจียนไปเมื่อครู่สาบานกับตนเองว่าต่อให้ตายก็ไม่มองลงไปในนั้นอีก

        เสิ่นเลี่ยนยังคงสบตาสตรีของราชามารตะวันตกต่อไป

        หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยาม

        จันทราลอยสูงเด่นไอวิญญาณหนาแน่นขึ้นอีก

        “พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่แล้วหากถึงรุ่งสางไอวิญญาณจะพลุ่งจนถึงขีดสุดไอพลังป้องกันตัวของพวกเจ้าคงยากจะต้านทานไอวิญญาณได้”

        ราชามารตะวันตกมองไปรอบๆพลางกล่าว แม้แต่เขาเอง เมื่อถึงรุ่งสางยังทำได้เพียงป้องกันตัวเท่านั้น

        “สหายข้ายังไม่ออกมาเลย”เริ่นเสี้ยวเทียนกล่าว เขาเองก็สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ของที่นี่เช่นกันแต่เสิ่นเสวียนยังไม่ออกมา เขาไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้

        ส่วนเสิ่นเลี่ยนที่กำลังสบตาอยู่ก็ตัวสั่นเทิ้มเขาไม่ได้หวาดกลัว ภายในใจของเขาควบคุมความกลัวได้นานแล้วเพียงแต่พลังยุทธ์ของเขายังต่ำมากไอวิญญาณแทรกซึมเข้าไปภายในร่างกำลังกัดกร่อนพลังชีวิตของเขาอยู่

        เริ่นเสี้ยวเทียนสัมผัสได้ถึงอาการของเสิ่นเลี่ยนจึงแสดงม่านพลังออกไปปกป้องเสิ่นเลี่ยนไว้ทันทีทำให้อาการของเขาค่อยๆ ดีขึ้นความจริงแล้วเริ่นเสี้ยวเทียนเลื่อมใสเสิ่นเลี่ยนเป็นอย่างมาก หากว่าเป็นเขาเขาไม่มีทางทำได้อย่างเสิ่นเลี่ยนแน่นอน

        อย่าลืมว่าเสิ่นเลี่ยนเพิ่งอายุสิบห้าปีเท่านั้น

        “น้องชายที่นี่ไอวิญญาณรุนแรงมาก พวกเขาใกล้ทนไม่ไหวแล้ว รีบออกมาเถอะ!”

        เสียงของราชามารตะวันตกดังเข้าไปในหลุมให้เสิ่นเสวียนได้ยิน

        “พวกท่านออกไปก่อนแต่ให้เสิ่นเลี่ยนอยู่ต่อ”

        เสิ่นเสวียนกล่าวออกมาจากในหลุม

        “เอ๋? เขาทนไม่ไหวหรอก!”

        คำของเสิ่นเสวียนทำให้เริ่นเสี้ยวเทียนตะลึงงันเสิ่นเลี่ยนมีพลังต่ำสุดยังต้องให้เขาปกป้องอยู่เลย แบบนี้ไม่เป็นการรนหาที่ตายหรอกหรือ

        “ข้ารู้ดีว่าอะไรควรไม่ควรพวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ ให้เสิ่นเลี่ยนอยู่ต่อ”

        เสียงของเสิ่นเสวียนดังออกมาจากหลุมอีกครั้ง

        ราชามารตะวันตกและเริ่นเสี้ยวเทียนหันมองหน้ากันแต่พวกเขายังเคารพในการตัดสินใจของเสิ่นเสวียน ทั้งสองเหาะมาอยู่ข้างๆเสิ่นเลี่ยนในทันที

        “น้องชายไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากยุ่ง แต่พี่ชายเจ้าไม่สนใจเจ้าเลย”

        เริ่นเสี้ยวเทียนตบบ่าเสิ่นเลี่ยนพลางกล่าว

        “เสี่ยวเอ๋อข้าปกป้องเจ้าไม่ได้ ขอโทษด้วย ให้หนุ่มน้อยคนนี้อยู่กับเจ้าแล้วกันนะ!”

        ราชามารตะวันตกนั่งอยู่บนพรมวิเศษหลังจากกล่าวจบก็ควบคุมพรมวิเศษเหาะออกไปทันที

        เริ่นเสี้ยวเทียนส่ายหัวแล้วเหาะตามออกไปเช่นกัน

        ภายในแอ่งเถียนซือนี้จึงเหลือเพียงเสิ่นเสวียนและเสิ่นเลี่ยนเท่านั้น

        เสิ่นเลี่ยนไม่รู้ว่าทำไมเสิ่นเสวียนถึงให้เขาอยู่ที่นี่ต่อแต่เขารู้ว่าเสิ่นเสวียนต้องคิดวางแผนบางอย่างให้เขาอย่างแน่นอนส่วนเขาทำตามที่สั่งก็พอแล้ว

        หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วยาม

        ในที่สุดเสิ่นเสวียนที่อยู่ภายในหลุมก็ได้เจอกับบางอย่างที่ยิ่งใหญ่

        มือสีทองข้างหนึ่งถูกเขาขุดออกมาได้ทั้งมือแล้ว