ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

อาจารย์พูดเช่นนี้ทำให้ผมมึนงงไปชั่วขณะ

        “อาจารย์ อธิบายให้ชัดเจนหน่อยได้ไหมหมายความว่ายังไงที่บอกว่าวิญญาณของเธอหายไปนานแล้ว? แต่เธอเพิ่งหยุดหายใจไปเมื่อครู่นี้เองนะ!”

        อาจารย์มองไปยังหลี่เสี่ยวหมิ่นที่กำลังได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์และพยาบาลในห้องไอซียูก่อนตอบอย่างเย็นชา “ถึงร่างของเด็กคนนี้จะถูกช่วยกลับมาได้แต่ดวงวิญญาณของเธอไม่ได้กลับมาด้วย แค่เพียงเพราะอายุขัยของเธอยังไม่หมดสิ้นจึงยังมีลมหายใจรั้งร่างเอาไว้เท่านั้น แต่เพราะวิญญาณหายไปนานเกินไป ลมหายใจสุดท้ายนี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อมันหมดลง ร่างกายของเธอจะตาย และเธอก็จะจากไปจริงๆ...”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ผมก็เข้าใจความหมายของอาจารย์ทันที

        จากน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นใจผมรับรู้ได้ว่าอาจารย์ต้องมีวิธีช่วยหลี่เสี่ยวหมิ่นให้รอด จึงรีบถามทันที “อาจารย์ถ้างั้นเราจะช่วยเธอได้ยังไงบ้าง ทำยังไงถึงจะยื้อชีวิตของเธอได้”

        อาจารย์ยืนกอดอกสีหน้ายังคงนิ่งสงบ “ง่ายมาก ไปหาไส้เดือนมาให้ฉันสองสามตัวก็พอฉันมีวิธีช่วยเธอ”

        เมื่อได้ยินอาจารย์พูดแบบนั้นผมหันไปมองห้องไอซียูที่ทีมแพทย์กำลังพยายามช่วยชีวิตหลี่เสี่ยวหมิ่นอยู่แล้วหันหลังรีบวิ่งลงไปข้างล่างโดยไม่ลังเล

        บริเวณโดยรอบโรงพยาบาลสะอาดมากไม่มีเศษดินหรือพื้นดินให้ขุดหาไส้เดือน

        สุดท้ายผมจึงต้องไปที่แปลงดอกไม้ข้างทาง

        ดินที่นี่อุดมสมบูรณ์มีไส้เดือนอาศัยอยู่เยอะ

        ผมใช้กิ่งไม้ขุดเพียงไม่กี่ครั้งก็หาไส้เดือนขนาดใหญ่ได้หลายตัว

        ระหว่างนั้นผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองผมด้วยสายตาแปลกประหลาด

        แต่ผมไม่สนใจสายตาของพวกเขา

        ในฐานะแพทย์การช่วยชีวิตคนคือหน้าที่สูงสุด

        ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เรามาที่นี่ในฐานะผู้รับจ้าง และผู้ป่วยก็คือเพื่อนร่วมชั้นของผมเอง

        เมื่อได้ไส้เดือนมาแล้วผมรีบกลับไปยังห้องวีไอพี

        แต่พอถึงหน้าประตูเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลับไม่ยอมให้ผมเข้าไปเพราะผมไม่มีสายรัดข้อมือสำหรับเข้าออกห้องพิเศษ

        ผมไม่คิดเสียเวลาถกเถียงกับเขาวิ่งพรวดเข้าไปข้างในทันที

        เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะโกนไล่ตามมา แต่ไม่นานนักคนขับรถของหลี่เชาไห่ เสี่ยวอู๋ก็เข้ามาขวางไว้

        ผมไม่แม้แต่จะเหลียวกลับไปมองรีบเข้าไปหาอาจารย์ทันที

        “อาจารย์ ได้ของมาแล้ว!”

        อาจารย์มองดูไส้เดือนในมือของผมก่อนพยักหน้า “ดี ตามฉันมา!”

        ผมรีบเดินตามอาจารย์เข้าไปในห้องไอซียู

        ภายในห้องเต็มไปด้วยความโกลาหลทีมแพทย์และพยาบาลช่วยชีวิตหลี่เสี่ยวหมิ่นมานานกว่าสิบนาทีแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าอาการของเธอจะดีขึ้น

        ในกรณีทั่วไปภาวะหัวใจหยุดเต้นมีช่วงเวลาทองในการช่วยชีวิตเพียงห้านาทีเท่านั้น

        หากเกินเวลานี้ไปสมองจะเริ่มได้รับความเสียหาย

        หลังจากสิบนาทีผ่านไปความเสียหายจะรุนแรงมากขึ้น และถึงแม้จะช่วยให้รอดได้ก็มีโอกาสสูงที่ผู้ป่วยจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา

        แต่ตอนนี้พวกเขาทำการช่วยชีวิตมานานกว่าสิบห้านาทีแล้ว

        สีหน้าของหลี่เชาไห่ซีดเผือด

        หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจก่อนจะลดเครื่องกระตุ้นหัวใจลง

        เมื่อเห็นเช่นนั้นแพทย์และพยาบาลทุกคนต่างเงียบไป

        ทุกคนรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

        ความพยายามล้มเหลวทางการแพทย์หมายความว่าผู้ป่วยเสียชีวิตแล้ว

        หลี่เชาไห่เห็นหมอหยุดมือก็ตะโกนลั่น “พวกคุณจะหยุดทำไม!ทำไมถึงหยุด! ช่วยลูกสาวผมต่อสิ ช่วยเธอด้วย!

        “ผมมีเงิน!มีเงินมากมาย! ช่วยเธอสิ! ได้โปรดเถอะ!”

        น้ำเสียงของเขาสั่นเครือจะยืนยังแทบไม่ไหว

        หมอเจ้าของไข้เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ

        “ขอโทษด้วยครับคุณหลี่...พวกเราทำเต็มที่แล้ว”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้หลี่เชาไห่แทบทรุดลงไปตรงนั้น โชคดีที่ลูกน้องช่วยพยุงไว้ทัน

        “ท่านประธาน!ได้โปรดตั้งสติครับ!”

        “ท่านประธานอย่าเพิ่งท้อสิครับ!”

        ลูกน้องของเขาพยายามปลอบใจ

        ขณะเดียวกันอาจารย์ซ่งก็เดินเข้ามาในห้อง

        เมื่อหลี่เชาไห่เห็นอาจารย์เขาเหมือนคนที่พบฟางเส้นสุดท้ายของชีวิต

        “อาจารย์ซ่ง...อาจารย์ซ่ง! ช่วยลูกสาวผมด้วย ได้โปรดเถอะครับ!”

        น้ำตาของเขาไหลเป็นสายเขาคว้ามืออาจารย์แน่นราวกับจะไม่ปล่อยไปไหน

        เขาไม่ได้สนใจอีกแล้วว่าตัวเองเป็นถึงประธานบริษัทที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ

        เขายอมอ้อนวอนขอร้องอาจารย์ซ่งอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี

        ในตอนนั้นเองเสี่ยวอู๋ คนขับรถของหลี่เชาไห่ก็รีบวิ่งตามเข้ามาในห้อง

        เสี่ยวอู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆรีบกล่าวเสริม “อาจารย์ซ่ง ท่านเป็นปรมาจารย์ที่เก่งที่สุดในแถบนี้ ท่านต้องช่วยคุณหนูให้ได้นะครับ ได้โปรดเถอะ!”

        อาจารย์เพียงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่กล่าวอะไร

        แต่แพทย์และพยาบาลที่อยู่รอบๆกลับมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

        พูดตามตรงก่อนหน้านี้ผมเองก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้

        ผมเข้าใจดีว่าคนในวงการแพทย์มักจะรังเกียจพวกผู้ใช้ไสยเวทเห็นว่าเป็นพวกงมงาย

        แต่ดูเหมือนอาจารย์จะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย

        เขาหันไปพูดกับหลี่เชาไห่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณหลี่วางใจเถอะ ในเมื่อซ่งเต๋อไฉมาถึงที่นี่แล้ว ย่อมไม่กลับไปมือเปล่าแน่นอน”

        พูดจบ อาจารย์หันไปทางทีมแพทย์ที่กำลังช่วยชีวิตอยู่ “ทุกท่านลำบากแล้ว จากนี้ไปปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ!”

        คำพูดของอาจารย์ทำให้แพทย์และพยาบาลที่อยู่รอบๆหันมามองเขาเป็นตาเดียว

        เนื่องจากพวกเขาได้ทำการช่วยชีวิตมานานและไม่ประสบความสำเร็จจึงไม่มีใครพูดอะไรต่อ

        อาจารย์เดินตรงไปยังเตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น

        ห้องไอซียูสำหรับวีไอพีมีขนาดกว้างขวาง

        ระหว่างที่อาจารย์ก้าวเดินเข้าไปแพทย์และพยาบาลที่อยู่สองข้างต่างหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว

        หมอเจ้าของไข้เห็นดังนั้นก็กระซิบกับหลี่เชาไห่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณหลี่พวกเราทำเต็มที่แล้ว ได้โปรดเชื่อมั่นในทีมแพทย์ของเรา อย่าไปเชื่อคำพูดของพวกงมงาย นี่มันเป็นการลบหลู่คนตาย...”

        แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบหลี่เชาไห่ก็ระเบิดอารมณ์ทันที

        เขาถลึงตามองหมอด้วยดวงตาแดงก่ำตะโกนลั่น “ไสหัวไป! พวกแกเพิ่งจะประกาศว่าลูกสาวฉันตายไปแล้ว! แล้วจะให้ฉันไปเชื่อใครอีก!!”

        คำพูดนี้ทำให้หมอศีรษะล้านผู้เป็นเจ้าของไข้ไปไม่เป็นทันที

        อาจารย์เดินมาถึงข้างเตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น

        เธอถูกถอดหน้ากากออกซิเจนออกไปแล้วใบหน้าซีดเผือด แก้มตอบ และเบ้าตาคล้ำลึก

        อาจารย์ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวเขาหยิบไส้เดือนสองสามตัวจากมือของผมไป

        ทุกคนในห้องต่างมองด้วยความงุนงงไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรกับไส้เดือน

        พยาบาลหญิงบางคนถึงกับแสดงสีหน้ารังเกียจ

        อาจารย์บีบไส้เดือนในมือจนพวกมันแหลกเละของเหลวหยดดัง “แปะๆๆ” 

        มันดูน่าสะอิดสะเอียนมากหลายคนทำหน้าขยะแขยง

        แต่ดูเหมือนอาจารย์จะไม่สนใจสายตาของพวกเขา

        เขาใช้นิ้วแตะของเหลวจากไส้เดือนแล้วพึมพำบางอย่าง ก่อนจะเริ่มวาดลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหมิ่น

        นี่คือยันต์บางอย่าง

        แต่ผมไม่รู้ว่ามันคือยันต์แบบไหนได้แต่ยืนดูอยู่ข้างๆ

        อาจารย์วาดอย่างรวดเร็ว เขาร่างสัญลักษณ์บางอย่างบนหว่างคิ้วของหลี่เสี่ยวหมิ่นด้วยน้ำจากไส้เดือน

        จากนั้นอาจารย์พนมมือก่อนจะผสานหลากหลายมุทราอย่างรวดเร็วพร้อมกับท่องคาถาบางอย่าง

        จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายเสียงของอาจารย์ดังขึ้นเป็นคำสั่ง “มนุษย์ขวางด้วยกระดาษ วิญญาณขวางด้วยภูผา หมื่นอาถรรพ์มิอาจผ่านพันอาถรรพ์มิอาจรุก เร่งรัดดุจโองการสวรรค์ บัญชา!”

        ทันทีที่คำสั่งถูกเปล่งออกมาอาจารย์ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหมิ่น

        ร่างของเธอที่เคยเย็นชืดเหมือนคนตายกลับกระตุกขึ้นมาทันที

        เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับเปล่งเสียงต่ำและแหบพร่า

        เสียงนั้นลากยาวอย่างผิดธรรมชาติ

        ขณะเดียวกันร่างของเธอที่นอนนิ่งอยู่ก็แอ่นขึ้นอย่างประหลาดราวกับมีพลังบางอย่างฉุดรั้ง

        ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

        แม้แต่ผมเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

        ทีมแพทย์และพยาบาลที่อยู่รอบๆต่างสะดุ้งเฮือก

        ลูกน้องของหลี่เชาไห่ถึงกับอุทานเสียงดัง 

        “ขะ...ขยับแล้ว!”

        “ท่านประธาน!คุณหนูฟื้นแล้ว!”