ขุนปราบกามสวาท
ตอนที่ 13 | ผลกรรมของหมอผีชั่ว
"พี่จะไปแล้วหรอ" นางพญางูขาวถามขึ้นมาด้วยเสียงแ่เบา พลางขยับมือรางบางคล้องแขนทัพไปด้วย หลังจากที่เห็นว่าเขาลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าและเก็บข้าวของ
"ใช่ พี่ต้องไปแล้ว เพราะคนรู้จักของพี่กำลังรอพี่อยู่" ทัพที่ฟังเยี่ยงนั้นก็ตอบนางกลับไป พลางกุมฝ่ามือเรียวบางของนางอย่างอ่อนโยนไปด้วย
อันที่จริงเขาเองก็อยากจะอยู่ต่อกับนางอีกสักหน่อย เพราะการรีบร้อนจากไปหลังจากที่ได้ของที่ตัวเอง้าแล้ว มันดูไม่รักษาน้ำใจนางเลย แถมเขายังไม่ได้เพียงแค่เกล็ดของนาง แต่ยังได้ตัวของนางมาด้วย ซึ่งเขาก็ไม่ชอบอะไรเยี่ยงนี้เลย เพราะมันไม่ใช่นิสัยของเขา แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เพราะถ้าโอ้เอ้นานกว่านี้ แม่หญิงจันทร์วาด อาจจะรอเขาไม่ไหว
"น้องจะได้เจอพี่อีกใช่หรือไม่ พี่ทัพ" นางพญางูขาวที่ได้ฟังเยี่ยงนั้น ก็ถามเขากลับไปอย่างร้อนใจ เพราะว่านางยังไม่อยากให้เขากลับไปเลย
"เราจะได้เจอกันอีก ถึงไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่พี่สัญญา ว่าพี่จะมาหาน้องอีก" ทัพตอบพลางดึงร่างบางของนางเข้ามาสวมกอด และลูบหลังหัวของนางอย่างอ่อนโยนไปด้วย ส่วนนางพญางูขาวก็กอดเขาเอาไว้แน่น พลางกดใบหน้าลงไปที่แผงอกอันกำยำของเขา แล้วสูดดมกลิ่นกายหอมหวนของเขาไปด้วย พร้อมกับจดจำมันเอาไว้ ว่ามันคือกลิ่นกายของชายที่เธอรัก
"ถ้าพี่สัญญา น้องก็จะรอ" จากนั้นเธอก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกมาจากเขาแล้วพูด พลางมองหน้าสบสายตาทัพไปด้วย
ทัพที่ได้ฟังเยี่ยงนั้น ก็ขยับมือขึ้นมาจับกรอบใบหน้าสวยของนางอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะหันหลังให้นางแล้วเดินออกจากถ้ำไป ส่วนนางพญางูขาวที่มองทัพเดินจากไปจนสุดสายตา ก็ขยับร่างบางเอนตัวลงไปนั่งที่เตียง พลางขยับมือลงไปััจุดที่ทัพเคยนอนอยู่ครู่ ซึ่งมันก็ยังเต็มไปด้วยไออุ่นของเขาอยู่เลย "ฉันจะรักพี่ แม้นว่ามันจะเป็เพราะมนตรา ฉันก็จะรัก" พร้อมกับพูดด้วยเสียงแ่เบาไปด้วย
"ย๊า!!!!" ทัพที่ออกมาจากป่ามนตราได้แล้ว ก็รีบควบม้าตรงไปยังเรือนของท่านเ้าเมืองสองแควทันที ซึ่งเขาก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เวลาด้านนอกมันผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว ทันทีที่ควบเ้าสีนิลมาจนถึงเรือนท่านเ้าเมืองแล้ว ก็รีบขึ้นเรือนของเขาไปทันที
"ท่าเ้าเมืองเล่า ท่านเ้าอยู่ที่ใด" จากนั้นเขาก็ถามบ่าวผู้หญิงที่กำลังเก็บสำรับอาหารอยู่
"ท่านเ้าเมืองไปราชการเ้าค่ะท่านขุน ประเดี๋ยวดิฉันจะไปเรียนคุณหญิงให้นะเ้าคะว่าท่านขุนมาหา" บ่าวนางนั้นตอบทัพกลับมา ก่อนที่จะรีบยกสำรับกลับเข้าครัวไป
"...ท่านขุ...." แต่ทว่าเขาก็ได้ยินเสียงของแม่หญิงจันทร์วาดดังขึ้น เขาที่ได้ยินเยี่ยงนั้น ก็รีบหันไปตามเสียงของนาง จนได้เห็นเข้ากับนางที่เดินขึ้นเรือนมากับคุณหญิงด้วยท่าทางอ่อนแรง
"ไหวขอรับคุณหญิง" ทัพที่เห็นเยี่ยงนั้น ก็หันไปทักทายคุณหญิง ก่อนที่จะเข้าไปช่วยพยุงร่างอันอ่อนแรงของแม่หญิงจันทร์วาดเข้ามานั่งในเรือน
"ยานี่หรือเ้าคะ ที่ฉันต้องกิน" แม่หญิงจันทร์วาดถาม พลางรับแก้วน้ำที่เขาผสมยาให้มา ยาที่ทัพให้นางดื่มนี้มันทำมาจากเกล็ดของนางพญางูขาวบดผสมกับสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็น ซึ่งเขาก็ทำการบดมันั้แ่ตอนที่อยู่ในถ้ำของนางพญางูขาวแล้ว
"ใช้แล้ว แม่หญิงเพียงแค่ดื่มน้ำผสมยานี้วันละครั้ง ตามปริมาณที่ฉันผสมให้ดูเมื่อครู่ทุกวันจนยาหมด คุณไสยนากินีก็จะถูกล้างออกไป แต่ถ้าตอนนี้แม่หญิงแข็งแรงเยี่ยงนี้ ดื่มไม่กี่วันก็คงหายเป็ปกติแล้ว"
นางที่ได้ฟังแบบนั้นก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ซึ่งมันก็ทำให้เธอกลับมามีเรี่ยวแรงทันทีที่ดื่มยานั่นเข้าไป จากใบหน้าซีดเซียวก็ค่อยๆ มีเืฝาดขึ้นมา ริมฝีปากบางเองก็เริ่มกลับมาเป็สีชมพูระเรื่อแล้ว ทัพที่เห็นเยี่ยงนั้นก็ส่งซองยาไปให้นาง พลางมองใบหน้าสวยของแม่หญิงจันทร์วาดไปด้วย ทำเอานางเขินอายจนใบหน้าสวยแดงก่ำขึ้นมา
"ฉันขอมือแม่หญิงสักครู่ได้หรือไม่" จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาพลางยื่นมือไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง แม่หญิงจันทร์วาดที่ได้ฟังเยี่ยงนั้น ก็ค่อยขยับฝ่ามือเรียวบางมาวางลงที่มือของเขา จากนั้นทัพก็เป่าคาถาลงไป เพื่อดูว่าลายเกล็ดงูสีแดงยังขึ้นอยู่บนผิวกายของนางหรือเปล่า แต่ก็ไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้นมา ซึ่งมันก็หมายความว่าตอนนี้นางไม่เป็อันตรายอันใดแล้ว
"แม่หญิงก็ปลอดภัยแล้ว ถ้าเยี่ยงนั้นกระผมขอตัวก่อนนะขอรับคุณหญิง" ทัพก็เลยหันไปพูดกับคุณหญิงของเรือนพลางยกมือไหว้ท่านไปด้วย
"ประเดี๋ยวก่อนสิท่านขุน ฉันยังไม่ได้ขอบคุณน้ำใจของท่านขุนเลย" พอพูดจบคุณหญิงก็เดินเข้าไปในห้องนอน แล้วออกมาพร้อมกับถุงอัฐสีแดงถุงหนึ่ง "ฉันไม่ได้จะดูถูกท่านขุนเลยให้เป็อัฐเยี่ยงนี้หรอกนะ แต่ฉันให้เพราะอยากจะขอบคุณท่านขุนจริงๆ ถ้าไม่ได้ท่านขุนช่วยไว้ ลูกสาวฉันอาจจะตายไปแล้ว" จากนั้นนางก็พูดขึ้นมา พร้อมกับยื่นถุงอัฐไปให้ทัพ
"ถ้าคุณหญิงพูดเยี่ยงนั้นกระผมก็คงจะปฏิเสธไม่ได้" ทัพพูดพลางรับถุงอัฐนั่นมา "ถ้าอย่างนั้นกระผมขอตัวลาก่อนนะขอรับ เพราะต่อจากนี้กระผมมีภารกิจต้องไปทำต่อ" จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมา พร้อมกับไหว้ลาคุณหญิง และหันไปยิ้มให้กับแม่หญิงจันทร์วาด ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินลงจากเรือนไป โดยที่แม่หญิงจันทร์วาดก็มองตามเขาไปจนลับสายตา
"ลูกชอบท่านขุนเขาหรือ" คุณหญิงที่เห็นอาการลูกสาวออกชัดขนาดนั้น ก็ถามเธอขึ้นมา
"ละ...ลูกก็แค่คิดว่าเขาเป็คนดีเท่านั้น ลูกไม่ได้คิดอะไรเยี่ยงนั้นเลยเ้าค่ะ" แต่ถึงแม่หญิงจันทร์จะพูดออกมาแบบนั้น แต่คุณหญิงที่เลี้ยงนางมาั้แ่เกิด ก็รู้สิ่งที่อยู่ในใจจริงๆ ของนาง "เห็นพ่อเขาพูดว่า ท่านขุนยังไม่ได้ออกเรือนไปกันแม่หญิงที่ไหน ถ้าลูกชอบพอกับท่านขุนเชาล่ะก็ แม่ก็จะลองคุยกับพ่อของลูกดู" แม่หญิงจันทร์วาดที่ได้ฟังเยี่ยงนั้น ก็เขินอายจนรีบลุกเดินหนีเข้าห้องนอนไปทันที ทำเอาผู้เป็แม่ยิ้มออกมา ที่อ่านลูกสาวออกอย่างทะลุปรุโปร่งเยี่ยงนั้น
ส่วนทัพที่ลงมาจากเรือนแล้ว ก็รีบควบม้าตรงออกไปทันที ซึ่งปลายทางที่เขากำลังมุ่งหน้าไปนั้น มันคือที่อยู่ของหมอผีผู้ทำของใส่แม่หญิงจันทร์วาด ซึ่งเขาก็รู้ที่อยู่ของหมอผีคนนั้นตั้งนานแล้ว จากการท่องคาถาย้อนอาคมกลับไป "ย๊า!!! เร็วกว่านี้หน่อยสีนิล เดี๋ยวมันจะรู้ตัวเสียก่อน ว่าข้ากำลังจะไปหา" พอทัพพูดจบเ้าสีนิลก็เร่งฝีเท้าขึ้นมาทันที จนในที่สุดเขาก็มาถึงยังกระท่อมที่ตั้งอยู่กลางป่าของหมอผีคนนั้น
"เอ็งเป็ใครกัน" หมอผีชั่วคนนั้นพูดขึ้นมาเสียงหลงทันทีที่เห็นว่าทัพถีบประตูกระท่อมตัวเองเข้าไป ก่อนที่จะเอี้ยวตัวไปหยิบมีดหมอลงอาคมขึ้นมา
"ไม่ต้องรู้หรอกว่าข้าเป็ผู้ใด รู้เพียงแค่ว่าข้ามาเพื่อลงโทษคนชั่วเยี่ยงเอ็งก็แล้วกัน" ทัพตอบหมอผีผู้นั้นกลับไป พร้อมกับง้างดาบฟันลงไปยังหมอผีที่กำลังจะลุกขึ้นมา เคล้ง!!!!! แต่ทว่าหมอผีชั่วกลับใช้มีดหมอลงอาคมรับคมดาบของทัพเอาไว้ได้ทัน
"ย๊า!!!" ทัพก็เลยถีบเข้าไปที่กลางแผงอกของหมอผีคนนั้นเต็มๆ ตับ!!!!! ทำเอาร่างของมันกระเด็นไปตามแรงถีบ เข้าไปกระแทกกับผนังของกระท่อมที่สานมาจากไม้ไผ่ จนร่างของหมอผีผู้นั้นทะลุออกนอกกระท่อมไป
"อั่ก!!! ฮ่าส์ ฮ่าส์" หมอผีชั่วที่ถูกถีบเข้าไปอย่างเต็มแรงแบบนั้น ก็ครวญครางออกมาอย่างเ็ป ก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นมา
"ย๊า!!!" แต่ทว่าทัพกลับลอยมากกระท่อมพร้อมกับเข่าลอย หมอผีชั่วที่เห็นเยี่ยงนั้น ก็ขว้างมีดหมอลงอาคมตรงไปยังทัพ เคล้ง!!! แต่ทว่ามีดหมอเล่มนั้นกลับไม่ระคายเคืองผิวกายเขาเลย
"แกมีวิชาคงกระพันชาตรีเยี่ยงนั้นรึ" แต่กว่าที่จะรู้ตัวว่าทัพเป็ผู้มีวิชาก็ไม่ทันเสียแล้ว เข่าของทักที่ลอยมาพร้อมกับตัวของเขานั้น กระแทกเข้ามาที่กลางแผงอกของหมอผีชั่วอย่างจัง ทำเอาร่างของเขากระเด็นไปตามแรงปะทะแล้วลงไปนอนกองอยู่บนพื้นอีกครั้ง จากนั้นทัพก็เดินตรงไปหาเขา พร้อมกับเอาดาบเหล็กไหลจ่อไปที่ลำคอ
"บอกข้ามา ว่าใครเป็คงสั่งให้เอ็งไปทำของใส่ลูกสาวของท่านเ้าเมือง" จากนั้นเขาก็ถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้กับหมอผีชั่วนั่น
"ไม่มีใครสั่งข้าทั้งนั้น ข้าเพียงแค่แค้นมันที่มันพาทางการมาล่าตัวข้า ข้าเลยล้างแค้นมันเยี่ยงนั้น อย่าฆ่าข้าเลยนะ ข้ายังไม่อยากตาย" หมอผีชั่วที่กลัวตาย ก็ตอบคำถามของทัพทันทีที่เขาถามเสร็จ พลางพูดร้องขอชีวิตตัวเองไปด้วย เพราะรู้ตัวว่าไม่มีทางสู้ทัพได้แน่
"ทำเพราะแรงแค้นเยี่ยงนั้นรึ ทั้งๆ ที่มีวิชาอาคมแท้ๆ แทนที่จะเอามันไปช่วยผู้คน แต่เ้ากลับเอามาทำเื่เลวระยำเช่นนี้ ในเมื่อเ้ากล้าขอชีวิตข้าก็จะให้เ้า แต่ต่อจากนี้อยู่เยี่ยงคนธรรมดาไปซะ" พอพูดจบทับก็ขยับเท้าขึ้นไปเหยียบที่แผงอกของเขา แล้วกดปลายดาบเหล็กไหลลงไปที่กลางหน้าผากของเขา ก่อนที่จะท่องคาถาถอนวิชาอาคมทั้งหมดของหมอผีชั่วคนนั้น
"อ๊ากกกกกกก อ๊าาาาาาาา!!!!!!!!" ทำเอาหมอผีร้องออกมาด้วยความเ็ปดังลั่น และดิ้นอย่างดิ้นอย่างทุรนทุรายจนของหมดตัว
"จากนี้ก็รับเวรกรรมที่เ้าเคยทำกับผู้ไปซะ" ทัพที่ถอนของมันเสร็จแล้ว ก็ก้มลงไปพูดกับมัน ก่อนที่กระโจนขึ้นเ้าสีนิล แล้วควบมันออกไป
"อ๊าก!!! อย่านะ! อย่านะ!! อย่าเข้ามานะ!!!!" ส่วนหมอผีชั่วก็ร้องออกมาเยี่ยงคนเสียสติ พลางคลานหนีสัมภเวสีและผีพราย ที่มันกำลังเข้ามาทำร้ายตัวเองไปด้วย เพราะคุณไสยที่เขาเคยทำใส่ผู้อื่นเอาไว้ มันได้กลับมาเข้าตัวเขาแล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป
223K
