บทที่ 6 ข้าวสาลีรอบที่สอง
ส่วนรากของโกโบ เหลียนเซวียนตัดสินว่าความเป็ไปได้ที่จะกินได้ยิ่งต่ำกว่า เพราะรากเติบโตในดินที่มีกัมมันตรังสีเกินมาตรฐาน และหลังจากเติบโตหลายปี กัมมันตรังสีในนั้นย่อมเกินมาตรฐานแน่นอน
เธอขุดลงไปเล็กน้อย เผยให้เห็นรากบางส่วน แล้วแทงปลายเข็มตรวจจับลงไป
"ติ๊ง! มลพิษกัมมันตรังสีระดับสูง ไม่แนะนำให้บริโภค"
หมดหวัง
เหลียนเซวียนพับใบไม้ที่เพิ่งหามาได้อย่างเรียบร้อย เก็บเข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง มองหน้าจอแสง เห็นว่ายังเหลือค่าความโชคดี 10 จุด
ด้วยค่าความโชคดีในมือ ต่อไปไม่ว่าเธอจะตรวจอะไร ส่วนใหญ่น่าจะมีผลลัพธ์ดี ดังนั้นเธอจึงต้องเลือกอาหารที่มีแป้งสูงกว่า
ถ้าหาธัญพืชได้ มันจะช่วยบรรเทาความหิวได้ดีกว่าผักป่ามาก
"น้องชาย เราไปกัน"
ขณะนี้เหลียนอี้กำลังยื่นก้นเข้าไปในรังมด
"พี่สาว มดพวกนี้ไม่มีเขี้ยวเลย ต้องกำจัดไหม?"
เหลียนเซวียนเดินไปจับคอเสื้อน้องชาย
"จำไว้ เราต้องกำจัดเฉพาะแมลงและสัตว์กลายพันธุ์ ที่เหลือไม่ต้องสนใจ ตอนนี้พาฉันไปที่ทุ่งข้าวสาลี"
จากความทรงจำของเ้าของร่างเดิมที่เลือนราง โลกนี้มีทุ่งนา เธอเคยเดินตามพ่อเหลียนไปเก็บรวงข้าวสาลีที่ทุ่งนา
ในความทรงจำ รถเกษตรขนาดใหญ่จากฐานเก็บเกี่ยวอยู่ข้างหน้า ชาวชุมชนก็เดินตามรถเกี่ยวข้าวไปเก็บรวงข้าวสาลี
ตอนกลางคืนกลับบ้าน พ่อแม่จะนั่งตรวจเมล็ดข้าวสาลีพวกนั้นใต้แสงเทียนสลัวจนดึกดื่น และมักจะพบเมล็ดที่กินได้บ้าง
"น้องชาย ข้าวสาลีปีนี้เก็บเกี่ยวแล้วหรือยัง? เราจะไปเก็บรวงข้าวสาลีที่ทุ่งนาได้ไหม?"
เหลียนอี้ตอบ
"ข้าวสาลีเก็บเกี่ยวนานแล้ว รวงข้าวก็เก็บหมดแล้ว แต่ผมพาพี่ไปฐานลับของผมได้"
เหลียนเซวียน "......"
"ฐานลับอะไร? มีข้าวสาลีไหม?"
คงไม่ใช่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของสำนักหัวซานหรอกนะ?
"แน่นอนว่ามีข้าวสาลี! ที่นั่นพลังจิตเข้มข้น ข้าวสาลีตัดรอบหนึ่งแล้วงอกอีกรอบ ถ้าพี่อยากไป ต้องเข้าร่วมสำนักหัวซานของฉันก่อน!"
เหลียนเซวียน "......"
"จะเข้าร่วมยังไง?"
เหลียนอี้เกาศีรษะ
"อาจารย์ของฉันไม่ได้มาสักพัก แต่ฉันสามารถรับพี่แทนท่านก่อนได้ คราวหน้าที่อาจารย์มา ฉันจะพาพี่ไปเคารพอาจารย์"
เหลียนเซวียน
"งั้นตอนนี้ฉันไปได้แล้วใช่ไหม?"
"แน่นอน! ต่อไปพี่ก็เป็ศิษย์พี่ของฉัน"
พูดจบ เหลียนอี้ก็วิ่งนำหน้าไป เหลียนเซวียนพยายามไล่ตาม แต่ก็ตามจังหวะก้าวของน้องชายไม่ทัน
เหลียนอี้มีร่างกายที่แข็งแรงจริงๆ ตลอดทางวิ่งข้ามเขาลัดเนินอย่างรวดเร็ว แต่ตัวเธอเป็คนที่มีมลพิษกัมมันตรังสีเกือบ 80%
ทุกๆ สองสามก้าวต้องหยุดหายใจสักพัก ตามไม่ทันเลย
"เหลียนอี้ รอฉันหน่อย! นาย... แค่กๆ..."
เหลียนอี้หันกลับมาเห็นพี่สาวนั่งหอบอีกแล้ว ได้แต่ส่ายหัวอย่างจำใจและวิ่งกลับมา
"ศิษย์พี่ พี่ช่างอ่อนแอเหลือเกิน ถ้าพี่ยังวิ่งแบบนี้ เราคงไปไม่ถึงก่อนเที่ยงแน่ๆ"
เหลียนเซวียนพิจารณาน้องชายบ้าั้แ่หัวจรดเท้า คำนวณในใจว่าคำพูดของเด็กคนนี้น่าเชื่อถือแค่ไหน
ถ้าทั้งหมดนี้เป็แค่สิ่งที่เด็กคนนี้จินตนาการขึ้นมา พอไปถึงแล้วไม่มีข้าวสาลีจริงๆ เธอจะลากร่างอ่อนแอนี้วิ่งไปกับเขาทั้งเช้า นั่นคงเป็เื่น่าหงุดหงิดมาก!
เด็กคนนี้บ้าขนาดไหนกันแน่?
คำพูดของเขาน่าเชื่อถือแค่ไหน?
หลังจากต่อสู้กับความคิดในใจอย่างบ้าคลั่ง เหลียนเซวียนก็ตัดสินใจเดินไปกับเหลียนอี้ จริงๆ แล้วเธอก็ไม่มีใครอื่นให้ถาม อย่างมากก็เสียเวลาหนึ่งวัน
ถ้าเหลียนอี้พาเธอไปพบที่ที่มีข้าวสาลี แสดงว่าเด็กคนนี้บ้าแค่ครึ่งเดียว ถ้าไปถึงฐานลับนั้นแล้วพบว่าไม่มีข้าวสาลีเลย แสดงว่าเขาบ้าเต็มร้อย!
ต่อไปเด็กคนนี้พูดอะไร เธอจะไม่เชื่ออีกเลย
เหลียนเซวียนใช้ไม้ยันตัวท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่แรงขึ้นเรื่อยๆ ตามเหลียนอี้ข้ามเขาลัดเนิน ในที่สุดก็มาถึงที่นั่น
ดูนาฬิกาแล้วเป็เวลา 10:30 น. ่เวลาที่ร้อนที่สุดของวันกำลังจะมาถึง ซึ่งเป็่เวลาที่มีค่ากัมมันตรังสีสูงที่สุดด้วย
เธอรีบมองไปทางทิศที่น้องชายชี้ และพบว่าในร่องน้ำที่ทอดยาวเข้าไปในหุบเขามีข้าวสาลีขึ้นอยู่ไม่น้อย
ข้าวสาลีเ่าั้มีรวงจริงๆ!
เหลียนเซวียนดีใจเหลือเกิน ดีจัง ดูเหมือนน้องชายคนนี้ยังไม่โง่เกินไป อย่างน้อยก็ดีกว่าเ้าของร่างเดิมมาก
แม้จะดีใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดีในการเก็บเกี่ยว ทั้งสองต้องหาที่ร่มเพื่อหลบ่เวลาที่กัมมันตรังสีสูงสุด
เหลียนเซวียนจูงน้องชายเข้าไปในพุ่มไม้ทึบ หยิบผ้าคลุมกันกัมมันตรังสีออกจากกระเป๋า คลุมตัวทั้งสองคนอย่างมิดชิด
แม้ผ้าคลุมนี้จะช่วยป้องกันแสงแดดได้ แต่ไม่สามารถลดอุณหภูมิที่รู้สึกได้เลย ยังคงร้อนทนไม่ไหว
ครืด... ครืดๆ!
ซวยซ้ำซวยซ้อน ในขณะนั้น ท้องก็ร้องอย่างน่าอาย
ท้องของเหลียนเซวียนร้องจบ ท้องของเหลียนอี้ก็ร้องต่อ เสียงดังสลับกันไปมา
เหลียนอี้บ่น
"พี่ หิวจัง ถ้าได้กินอิ่มสักมื้อคงดี"
เหลียนเซวียนลูบมือใหญ่ของน้องชายที่ผอมจนเกือบเห็นกระดูก อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งว่าทุกคนที่มีชีวิตอยู่ในดินแดนรกร้างนี้ ไม่ใช่คนธรรมดา
เธอหยิบใบโกโบออกจากกระเป๋า ฉีกหนึ่งในสี่ให้น้องชาย ฉีกอีกหนึ่งในสี่กินเอง ที่เหลืออีกครึ่งเก็บกลับเข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง
เหลียนอี้มองพี่สาวอย่างสงสัย ชัดเจนว่าไม่เชื่อว่าของที่พี่สาวให้จะกินได้ ถึงกับหยิบเครื่องตรวจจับของตัวเองมาตรวจดู
"ติ๊ง! มลพิษกัมมันตรังสีระดับกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณพอเหมาะ"
"โอ้โห! พี่! พี่หาของกินได้จริงๆ!"
พูดจบก็ยัดใบไม้เข้าปากคำใหญ่ๆ
เขาไม่ได้ถามว่าผักป่านี้เป็ชนิดอะไร และไม่สนใจว่ากินสดหรือจะปรุงสุก ในสายตาของคนดินแดนรกร้าง สิ่งเหล่านี้คงไม่สำคัญ ไม่ว่าจะเป็ชนิดอะไร รสชาติเป็อย่างไร ขอแค่ไม่มีพิษและมีกัมมันตรังสีระดับกลาง ก็กินได้ทั้งหมด!
เหลียนเซวียนกัดคำหนึ่ง รสชาติแย่มาก ขม!
แต่ความหิวทำให้เธอละทิ้งความ้าทางรสชาติ กินใบไม้ครึ่งชิ้นนั้นหมดในคราวเดียว เธอรู้สึกอิ่มเป็ครั้งแรกั้แ่ข้ามมิติมา
อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ เหลียนอี้หยิบพลั่วเล็กๆ เริ่มขุดหลุมบนพื้น ไม่นานก็ขุดหลุมได้ขนาดไม่เล็ก หลังจากทั้งสองคนมุดเข้าไป ก็รู้สึกเย็นกว่าข้างนอกเล็กน้อย
พี่น้องสองคนผลัดกันเฝ้ายาม ผลัดกันพัก
แดดจัด สัตว์และแมลงทั้งหมดเหมือนกับพวกเขา ซ่อนตัวอยู่ในรูเพื่อหลบความร้อน ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลเื่การโจมตีจากสัตว์กลายพันธุ์
บ่ายสองโมง นาฬิกาปลุกในนาฬิกาข้อมือดังขึ้น ปลุกทั้งสองคนจากการนอนหลับอย่างหวานชื่น
ถึงเวลาที่ต้องออกไปเก็บของแล้ว
ทั้งสองเก็บข้าวของเรียบร้อย รีบวิ่งไปที่ร่องน้ำที่มีข้าวสาลี
เหลียนเซวียนพบว่าข้าวสาลีในร่องน้ำนี้ไม่ได้ปลูกโดยมนุษย์ แต่เป็รากข้าวสาลีจากทุ่งใหญ่ที่งอกเองมาในร่องน้ำ
ดังนั้นทุกปีเมื่อฐานเก็บเกี่ยว จะไม่เข้ามาในร่องน้ำนี้เพื่อเก็บเกี่ยวข้าวสาลีข้างใน
ข้าวสาลีเหล่านี้ส่วนใหญ่คงถูกคนเก็บของตัดไปแล้ว
แต่ไม่มีใครพบว่าที่นี่มีข้าวสาลีงอกรอบที่สอง นี่ทำให้พี่น้องสองคนได้ประโยชน์
พอดีข้าวสาลีรอบที่สองนี้ถึง่สุก เมล็ดแต่ละเมล็ดเต่งตึง เหลียนเซวียนแทงเข็มเข้าไปในเมล็ดข้าวสาลีเมล็ดหนึ่ง
"ติ๊ง! มลพิษกัมมันตรังสีระดับสูง ไม่แนะนำให้บริโภค"
ต่อมาเธอแทงเข็มเข้าเมล็ดที่สอง ที่สาม...
จนกระทั่งตรวจถึงเมล็ดที่เจ็ด
"ติ๊ง! มลพิษกัมมันตรังสีระดับกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณพอเหมาะ!"
หัวใจของเหลียนเซวียนเต้นรัวเร็วตามเสียงนี้
2K
