เกิดใหม่เป็นสาวงามแห่งฝันสีชาดในยุคโบราณ

บทที่ 39 สองสามีภรรยาทะเลาะกัน

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกดีใจเป็นพิเศษ กระโดดโลดเต้นไปตามทาง เดินไปเดินมา ก็เดินผ่านตรอกเล็ก ๆ นั้นไป

ในตอนนี้ ซูจิ่งหยางก็รอจนกระทั่งหลี่เก๋อเฟยเดินผ่านไปได้ไกลแล้ว จึงค่อย ๆ ยืดตัวออกอย่างช้า ๆ 

จากนั้นก็ชะโงกหน้าออกมาอย่างระมัดระวัง พบว่าหลี่เก๋อเฟยไม่ได้มองเห็นตัวเองเลยสักนิด

เห็นได้ชัดว่าเป็นคนใจกว้างตัวอ้วน ถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่ทันสังเกตเห็นซูจิ่งหยาง เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบตามไปอีกครั้ง

ตอนที่หลี่เก๋อเฟยเดินกลับ นางรู้สึกดีใจ แต่พอใกล้ถึงโรงเตี๊ยมก็รู้สึกระมัดระวังตัวขึ้นมาหน่อย ในที่สุดนางก็กลัวว่าซูจิ่งหยางจะอยู่ที่นั่น ถ้าเจอซูจิ่งหยางเข้า ตัวเองก็จะออกมาเปล่า ๆ อีกรอบ

หลี่เก๋อเฟยตั้งใจเดินอ้อมโรงเตี๊ยม เดินไปได้สักพัก คนบนท้องถนนก็ยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ แม้แต่ตึกบ้านเรือนก็ไม่ได้ตั้งชิดติดกันเหมือนตอนแรก กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ

"โอ๊ย ในที่สุดก็ใกล้ถึงแล้ว"

หลี่เก๋อเฟยกำลังพูดกับตัวเองอยู่ จู่ ๆ นางก็หยุดฝีเท้าลงชั่วขณะ

แค่หยุดลงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วก็เดินต่อไปข้างหน้า

ครั้งนี้ ซูจิ่งหยางเห็นหลี่เก๋อเฟยหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ก็ตกใจอีกครั้ง เผลอไปเหยียบกิ่งไม้ข้าง ๆ จนเกิดเสียงดังพอสมควร "แกรก" เสียงหนึ่ง

คราวนี้ ซูจิ่งหยางวิ่งไปซ่อนหลังบ้านหลังเล็ก ๆ ด้านข้างทันที แต่ยิ่งเดินไปข้างหลัง ที่ให้ซ่อนก็ยิ่งมีน้อยลง ในที่สุดเดินไปเดินมาก็เหมือนมีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด

หลี่เก๋อเฟยหยุดลงกะทันหันเพราะรู้สึกว่ามีคนแอบตามตัวเองมา รู้สึกเหมือนมีคนอยู่ข้างหลังตลอด และเมื่อกี้ตอนมองสายตาคนเดินถนน หลี่เก๋อเฟยก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่ตลอด ถึงอย่างไรก็รู้สึกประหลาด พอหยุดลงครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักจากข้างหลัง

หลี่เก๋อเฟยยิ่งมั่นใจว่ามีคนตามมา แต่ไม่รู้ว่าในเมืองหลวงนี้ใครรู้จักตัวเอง ถึงได้ส่งคนมาตามได้

หลี่เก๋อเฟยจึงทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หยุดลงครู่หนึ่งแล้วก็เดินต่อไปข้างหน้า แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร

อย่างไรก็ตาม หลี่เก๋อเฟยแม้ว่าจะอ้วน แต่ก็ไม่ได้โง่ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็คิดวิธีดี ๆ ออก

พบว่าด้านหน้าประมาณสิบกว่าหมี่พอดีมีบ้านหลังหนึ่ง จึงคิดอุบายขึ้นมาได้

นางเดินไปทางบ้านหลังนั้นช้า ๆ ค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านหลังของตัวบ้าน ก็พบว่าเป็นตรอกทางตัน

เพิ่งจะเดินเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ นั้น หลี่เก๋อเฟยก็หันหลังกลับทันที

ซูจิ่งหยางบัณฑิตยุคโบราณจะมีสมองที่ว่องไวเหมือนหลี่เก๋อเฟยได้อย่างไร

เห็นหลี่เก๋อเฟยหันหลังกลับทันที จึงรู้ตัวว่าตนเองถูกหลี่เก๋อเฟยหลอกแล้ว

หลี่เก๋อเฟยก็ตกใจ คนที่ตามนางมาคือสามีของนางเอง ซูจิ่งหยางนี่เขากำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่

"ท่านทำอะไรน่ะ!"

หลี่เก๋อเฟยรู้ว่าตัวเองออกมาโดยไม่ได้บอกกล่าวให้ชัดเจน ตอนนี้สามีของนางตามนางมาถึงที่เปลี่ยวร้างแบบนี้ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรนางก็อธิบายไม่ได้ว่าตัวเองต้องการจะทำอะไรกันแน่ ดังนั้นหลี่เก๋อเฟยจึงตัดสินใจรุกไว้ก่อน รีบถามประโยคนี้ออกไป

ซูจิ่งหยางถูกหลี่เก๋อเฟยตะโกนใส่เสียงดัง กลับทำให้ตะลึงงัน ชัดเจนว่าเป็นหลี่เก๋อเฟยที่ทำผิด แต่เหตุใดตอนนี้กลับดูเหมือนว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ดูเหมือนนางจะเป็นคนที่มีเหตุผลน่าเชื่อถือ

"ข้า...ข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า จึงตามเจ้ามาเท่านั้นเอง"

"อืม กลับไปกันเถอะ พวกเราไปก่อนดีกว่า"

หลี่เก๋อเฟยไม่รอให้ซูจิ่งหยางพูดจบก็ขัดคำพูดของเขาทันที ลากตัวซูจิ่งหยางเดินจากไป

ตอนนี้ซูจิ่งหยางเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองถูกหลี่เก๋อเฟยหลอกอีกแล้ว และเขาจะยอมให้หลี่เก๋อเฟยหลอกอีกครั้งได้อย่างไร ถึงแม้นางจะลากตัวเขาไป เขาก็ไม่ขยับเขยื้อน

พอหลี่เก๋อเฟยจูงมือซูจิ่งหยางเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็พบว่านางลากตัวซูจิ่งหยางไม่ไหว

กำลังจะโมโหใส่ซูจิ่งหยาง หลี่เก๋อเฟยหันหลังกลับไปเห็นสีหน้าบึ้งตึงของเขา ดังนั้นนางจึงผ่อนน้ำเสียงลง

"เกิดอะไรขึ้น? สามี เหตุใดท่านถึงหยุดเดินกะทันหัน? ข้าบอกว่าให้พวกเราเดินกลับไปก่อน"

"เจ้าไม่ได้บอกหรอกหรือว่าปวดท้อง? แล้วเจ้าเดินมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร ข้าว่าท้องของเจ้าก็ไม่ได้ปวด ยังดูมีแรงดีอยู่เลย แล้วจะลากข้าไปอีก"

ดูเหมือนว่าซูจิ่งหยางจะโกรธจริง ๆ แล้ว นางรีบอธิบายกับเขาอย่างรวดเร็ว

"ข้าปวดท้องจริง ๆ นะ แต่ข้าหาทางไม่เจอ เลยหลงทางมาถึงที่นี่ ข้ายังมีธุระอีกนิดหน่อย สามี ท่านกลับไปก่อนเถอะนะ"

"มีธุระ? เจ้าจะมีธุระอะไรได้ ในเมืองหลวงนี้เจ้าก็ไม่มีญาติที่รู้จักแล้ว คนเดียวที่เจ้ารู้จักอย่างคุณหนูหลินก็จากไปแล้ว เจ้าพูดมาสิ บอกมาให้ชัดเจน แท้จริงแล้วเจ้ายังมีธุระอะไรอีก? ช่วงนี้เจ้าก็ยังดูปกติดีอยู่ แต่เหตุใดตอนนี้เจ้าถึงจะจากไปแล้วล่ะ เจ้าต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ ที่ปิดบังข้าอยู่ วันนี้ถ้าเจ้าไม่พูดออกมาให้ชัดเจน ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

พูดจบ ซูจิ่งหยางก็ยืนกอดอก ท่าทางเหมือนจะสู้กับหลี่เก๋อเฟยจนถึงที่สุด

หลี่เก๋อเฟยเห็นซูจิ่งหยางเป็นแบบนี้ ความโกรธก็พลันเข้ามา ตัวนางเองทำความดีความชอบ คิดหาวิธีช่วยซูจิ่งหยางและบิดาของเขาหาเงินซื้อสมุนไพร แต่ตอนนี้ เขากลับมาทำกับนางแบบนี้ได้ เขาเป็นคนแบบไหนกัน?

ดังนั้น หลี่เก๋อเฟยจึงสะบัดมือที่เมื่อครู่ยังจับมือซูจิ่งหยางอยู่ออกทันที จ้องมองอย่างเกรี้ยวกราด

"ข้าอยากทำอะไร? ท่านคิดว่าข้าอยากทำอะไร? ช่วงนี้ข้าวุ่นวายไปทั่วเพื่อจะซื้อสมุนไพรให้บิดาของท่าน ตอนนี้ข้าบอกว่าข้ามีธุระนิดหน่อยแล้วจึงจะไปทำ ท่านกลับมาตะคอกใส่ข้ายาวเหยียดแบบนี้อย่างนั้นหรือ? ท่านคิดว่ามีแต่ท่านเท่านั้นที่ทำได้หรือ?"

ซูจิ่งหยางเห็นหลี่เก๋อเฟยเป็นแบบนี้ก็ไม่พอใจ เมื่อครู่ตัวเขาเป็นห่วงนางถึงได้ตามมา แค่พูดให้ชัดเจนก็พอแล้ว เหตุใดยังจะมาจ้องเขาแบบนั้นอีก

ซูจิ่งหยางรู้สึกว่าที่ผ่านมาเขาตามใจหลี่เก๋อเฟยมากไป นางไม่เคยมีท่าทีเหมือนสตรีหรือคุณหนูในตระกูลเลย อยากจะโกรธเขาอย่างไรก็โกรธ มีสตรีในตระกูลใดกล้าทำกับสามีของตัวเองแบบนี้บ้าง?

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ตั้งแต่เช้าข้าก็ตามเจ้ากับพี่สาวของเจ้าไปช่วยงานจนวุ่นวาย สุดท้ายข้าก็ไม่ได้อะไรเลยสักนิด ใช่หรือไม่? ข้าเป็นห่วงเจ้าถึงได้ตามเจ้ามาตลอด ตอนนี้ข้าก็แค่ถามเจ้าไม่กี่คำว่าเจ้ามาที่นี่เพราะเหตุใด เจ้ายังจะมาบอกว่าข้าตะคอกใส่เจ้า ทั้งที่เจ้าเองนั่นแหละที่จ้องข้าอย่างเกรี้ยวกราดก่อน"

หลี่เก๋อเฟยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจ และรู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก นางแค่อยากหาที่เงียบสงบสักที่ เพื่อจะได้แลกคะแนนในระบบให้เสร็จ หาอยู่นานกว่าจะเจอ แต่กลับมีซูจิ่งหยางโผล่มากะทันหัน

ตอนนี้ยังจะตามนางมาอีก แล้วยังมาด่าว่านางอย่างรุนแรง หลี่เก๋อเฟยรู้สึกว่าที่นางวุ่นวายมาทั้งวันก็เพื่อเขาไม่ใช่หรือ? แต่ตอนนี้ยังต้องมาทะเลาะกับเขาอีก

"ไปให้พ้น"