ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ด ผู้บัญชาการองครักษ์วังหลวง6
คนที่เข้าการทดสอบยังกลิ้งอยู่บนพื้นแม้จะมีไฟบางส่วนยังไม่ดับติดอยู่ตรงผมหรือเสื้อผ้าบางส่วน
แต่ตั๋วงฮวงยกมือคราหนึ่งดูดพลังงงานเข้าไปในหยกหยินหยางที่ร้อนอุ่นขึ้นเล็กน้อยก็ทำให้ไฟมอดลง
คนที่เข้ารับการทดสอบที่ถูกไฟไหม้หอบหายใจอยู่กับพื้นจากตอนไฟไหม้ที่หายใจเข้าไปก็มีแต่ความร้อนและควันไฟ
“ตามตำนานท่านเตียวเหลียงตอนจะโค่นล้มราชวงส์ฉินได้เดิมพันเป็นทองคำให้แก่ผู้ที่มีกำลังยกก้อนหิน แต่มีคนวิจารณ์ว่าการทำเช่นนั้นจะได้แต่ผู้ที่ทรงกำลังหาได้ผู้กล้าหาญไม่”
ตั๋งฮวงเอาผ้าคลุมที่ประดับลายเปลวไฟมาคลุมให้แก่ผู้ที่ถูกไฟไหม้
“ดังนั้นการทดสอบของข้าไม่สนใจกำลังแขน ไม่สนใจรูปร่างหน้าตาหรือชาติตระกุลข้าสนใจแค่ว่าพวกเจ้ามีความกล้าพร้อมที่จะฝ่าเปลวไฟไปหรือไม่เท่านั้น”
ตั๋งฮวงตบบ่าคนที่นอนอยู่บนพื้นที่ตาเบิกค้างไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองรอดมาจากเปลวไฟได้
“ข้าไม่ใจดีเหมือนพวกอ้วนเปิ่นชูหรือโจเม้งเต้หรอกนะผ่านการทดสอบติดตามข้าจะเจอกับเรื่องราวที่เลวร้ายกว่านี้และเปลวเพลิงที่รุนแรงกว่านี้หลายเท่า”
แต่ชายฉกรรจ์ที่โดนไฟลวกตรงหน้าคุกเข่าโขกศีรษะอย่างจริงใจ
“ขอบคุณนายท่าน ผู้ก่อคดีเช่นข้าท่านยังเมตตารับไว้ข้าเตียนอุยจะติดตามจนกว่าชีวิตข้าจะหาไม่”
ตั๋งฮวงพยักหน้ารับการกราบกรานจากเตียนอุย
“เอาล่ะพวกเจ้าหากมีใครคิดถอนตัวข้าจะไม่ว่ากล่าว คนที่มีประวัติอาชญากรในสามวันข้าสัญญาว่าจะไม่ไล่ตามหากเจ้าถอนตัวตอนนี้”
ผมหันไปทางผู้คนที่ผมรวบรวมมาโดยสัญญาว่าจะอภัยโทษให้เตียนอุยที่เป็นนักโทษหลบหนีคดีคือหนึ่งในนั้น
81K
