คุณหนูในห้องหอ

ระหว่างคนสองคน

“พี่ฮวน พี่ไม่เชื่อใจข้า”

น้ำตาของจางหลินถงร่วงพรู ทั้งโกรธทั้งอยากหัวเราะสมเพชตนเองนัก นางคิดว่าหากต้าเจิงเป็นอะไรไป นางจะเกลียดเขา

อู๋ฮวนสะเทือนใจมากมองการประท้วงของเด็กน้อยพยายามเรียกร้องความยุติธรรมให้ตนเอง ความโกรธเคือง ความหวาดระแวงพลันเลือนหายไม่เหลือร่องรอย“อาหลิน อย่าร้องไห้”

“เรื่องในอารามปี้อวิ๋น ข้าไม่รู้จริงๆว่าเป็นแผนลวงของซื่อจื่อ วันนั้นเขาพาข้าไปจริงๆเขาบอกข้าว่าเขาเป็นใคร อยู่กับชินอ๋องได้อย่างไร เขารู้กระทั่งรอยสักบนตัวข้าแม้นเขาไม่พูดออกมา แต่การที่เขาช่วยข้าเป้าหมายคงไม่ต่างจากพี่ ข้าคิดจะแยกจากเขาตั้งแต่อยู่บนรถม้า แต่เขาสกดัจุดข้า ข้าเคลื่อนไหวไม่ได้ เขาปิดตาข้า ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพาข้าไปที่ไหนจนเมื่อเขาเปิดผ้าปิดตา ทิ้งข้าไว้กับคนที่ไม่รู้ว่ามีกี่คน ข้าก็ไม่ได้เจอเขาอีก มีเพียงคนมาป้อนข้าวข้าแล้วก็ออกไป ตอนที่พี่ฮวนมาช่วยข้า ข้าดีใจมากจริงๆที่ข้ามากับพี่ฮวนเป็นเพราะข้าไว้ใจ ไม่ใช่เพราะข้าเป็นคนของใคร ต่อให้ข้าเกลียดคนสายเลือดสกุลอู๋ แต่ข้าไม่เคยคิดร้ายต่อพี่”

นางกล่าวเสียงสั่น ความคับแค้นใจยิ่งถูกระบายผ่านริมฝีปากสีสด ความอัดอั้นในใจเริ่มพลันโล่งเบา ทว่ามือนางกลับสั่นเทาไม่หยุดเนื่องจากเริ่มรู้สึกเจ็บแผลที่ฝ่ามือ นางไม่ได้อยากตาย นางอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อสืบหาความจริงมาล้างมลทินให้ตระกูลจาง แต่พอถูกสายตาของอู๋ฮวนบีบคั้น และไม่มีวิธีอื่นที่จะทำให้เขาหันมาฟังนางได้ นางจึงต้องเอาชีวิตตนเองมาล้อเล่น ต้าเจิงจะรอดหรือไม่ ขึ้นอยู่กับนางแล้ว

นางเคยทำให้ตระกูลจางตายทั้งตระกูล คราวนี้จะทำให้ต้าเจิงตกที่นั่งลำบากเพียงเพราะกลายเป็นผู้ต้องสงสัย ว่าจะเป็นสายลับของชินอ๋องไม่ได้เด็ดขาด

“ต้าเจิงบริสุทธิ์ ปล่อยเขาไปเถอะ”จางหลินถงสะอื้น

“อาหลิน มีคนลอบวางยาสังหารอู๋อ๋อง ข้าจำเป็นต้องควบคุมตัวทุกคนที่น่าสงสัย”

“แม้แต่ข้า พี่ฮวนก็สงสัยหรือ”นางย้อนถาม แววตาผิดหวัง

“อาหลิน ข้า...”

“พี่ฮวนสงสัยว่าคนที่ลอบวางยาสังหารอู๋อ๋องจะมีคนชักใยเบื้องหลังคือชินอ๋อง ประจวบเหมาะกับข้าที่รู้ฐานะที่แท้จริงของซื่อจื่อแต่ไม่ได้บอกพี่ฮวน ต้าเจิงที่เป็นคนนอกแฝงเข้ามา ทั้งข้าและต้าเจิงต่างมีช่องโหว่จึงกลายเป็นผู้ต้องสงสัยใช่หรือไม่”

อู๋ฮวนไม่ตอบ เขาเพียงแต่สูดหายใจแรงๆราวกับกำลังหักห้ามใจ

“ข้ารู้ว่าระหว่างเรามีช่องโหว่มากมาย พี่ฮวนมีสิทธิ์จะสงสัยข้าได้ แต่ต้าเจิงไม่เกี่ยวข้องจริงๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซื่อจื่อเป็นใคร พี่จะลากเขามาเกี่ยวด้วยไม่ได้”

จางหลินถงรู้สึกว่ายิ่งพูดนางก็ยิ่งเหนื่อย เพราะรู้ว่าคำพูดของนางเป็นคำพูดลอยๆที่ไร้หลักฐาน ไม่อาจเชื่อถือได้

“อาหลินข้าจะปล่อยคน ต่อเมื่อตรวจสอบแน่ชัดแล้วเท่านั้น”

“เช่นนั้นคนโง่อย่างข้าคงไม่มีทางอื่น นอกจากใช้ชีวิตตนเองเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ให้ตนเอง และต้าเจิง”นางเม้มริมฝีปาก ตั้งใจกดมีดลงบนผิวเนื้อ แต่ถูกอู๋ฮวนจับมือไว้

เขามองนางด้วยสายตาขึงขัง ดุดัน ต่างฝ่ายต่างยื้อกันไว้สุดแรง“อาหลิน ถ้าเจ้าทำ ข้าจะโกรธเจ้า ไม่สนใจเจ้าอีก”

“เช่นนั้นก็ดี เพราะระหว่างเราคงไม่มีทางเป็นไปได้”นางกล่าวอย่างสิ้นหวัง ทั้งเสียใจทั้งเจ็บแผลที่มือ

มือของจางหลินถงสั่นจนไม่อาจควบคุม ทำให้คนมองรู้สึกหวาดเสียวยิ่งนัก มีดเล่มนี้เป็นมีดที่ทำมาจากเหล็กกล้าชั้นดี ถูกลับจนคมกริบสามารถใช้ตัดหัวคนโดยไม่มีรอยบิดเบี้ยว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคอเล็กๆของนาง แค่บาดลงเล็กน้อย เกรงว่าเส้นเลือดใหญ่ที่คอคงถูกตัดขาดเพียงพริบตา ถึงเวลานั้นต่อให้เชิญเทพเซียนลงมาก็ไม่อาจกู้ชีวิตนางคืนมาได้

อู๋ฮวนขบกรามพลางสะกดความพลุ่งพล่านในจิตใจ“อาหลิน ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี เจ้าอยากให้ข้าโมโหจนตายหรือ”

“หากไม่มีทางเลือกก็ควบคุมตัวข้า ทำเช่นที่ทำกับต้าเจิงเถอะ”

ฟังคำของอีกฝ่าย อู๋ฮวนก็แทบคลุ้มคลั่ง “อาหลินอย่ายั่วโมโหข้า ส่งมีดมา”

“ไม่”หญิงสาวส่ายหน้า เรื่องอะไรนางจะส่งให้ ถ้าส่งให้แล้วจะเอาอะไรมาต่อรองอีกเล่า

อู๋ฮวนถูกยั่วจนโมโหจนเส้นเลือดที่ขมับปูด ใบหน้าแดงก่ำ เขาไม่อดทนเกลี้ยกล่อมต่อ เขาอาศัยช่วงจังหวะที่จางหลินถงไม่ทันรู้ตัว สกัดจุดหยุดการเคลื่อนไหวของนางแล้วแย่งมีดครองมาได้สำเร็จ

อู๋ฮวนใช้สายตามองสำรวจบาดแผลที่ลำคอของนาง นอกจากรอยถากเป็นเส้นบางๆก็ไม่มีอะไรให้กังวล เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกเว้นแต่บาดแผลบนมือของนางที่ค่อนข้างลึกและมีเลือดออกมาก

อู๋ฮวนดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาพันห้ามเลือดให้นางแล้วคลายจุด เขาอยากดึงนางมากอดจนใจแทบขาด แต่อีกใจก็อยากลงโทษนางจับนางมาพาดบนตักและฝาดก้นไม่ยั้ง ภายในใจขัดแย้งยุ่งเหยิง ทั้งจมูกและดวงตาร้อนผ่าวไปหมด เขาทั้งรักทั้งระแวงจนไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรแล้ว หากเป็นคนอื่น คงแล่เนื้อถลกหนังด้วยความสะใจ แต่กับนางเขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากตำหนิ

สองวันก่อนหลังจากต้าเจิงมารายงานเรื่องไห่เถิง เขาให้คนไปนำตัวมาพบ และลองทดสอบวิชาแพทย์กับไห่เถิง พบว่าคนผู้นั้นสามารถบอกอาการเจ็บป่วยของอู๋อ๋องได้ ทั้งตรวจพบว่าร่างกายของอู๋อ๋องมีสารพิษสะสมมาเป็นเวลานาน อู๋ฮวนจึงไม่หยุดที่จะค้นหาสายลับของศัตรูที่แฝงเข้ามาวางยาถึงในจวนอู๋อ๋อง

ต้าเจิงเดิมทีก็แฝงตัวเข้ามาอยู่แล้วจึงถูกควบคุมตัวไว้ตั้งแต่สองวันก่อนเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ แต่วันนี้เขาได้รับรายงานจากสายลับที่ส่งออกไปว่าแท้จริงแล้วหูจิงคือซื่อจื่อ คนของชินอ๋อง ทำให้อู๋ฮวนโกรธจัดสั่งสอบสวนต้าเจิงในฐานะที่เขาก็เป็นคนนอกแฝงเข้ามา และให้คนไปตามจางหลินถงมาพบ เพื่อจะให้โอกาสนางได้พูดความจริง

หากนางบอกก่อนที่เขาจะสืบจนรู้ด้วยตนเอง บางทีเรื่องคงไม่เลวร้ายถึงขั้นนี้ เขาและนางก็ไม่ต้องระแวงกัน ไม่ต้องกลายเป็นศัตรูกัน ตามกฎของจวนเดิมทีควรสอบสวนนางเช่นที่ทำกับต้าเจิง แต่เขาไม่สามารถหักใจทำร้ายนางได้ เขารู้สึกผิดหวังกับตนเองยิ่งนัก

“พี่ฮวน” จางหลินถงเห็นชายหนุ่มตัวสั่น นางคิดว่านางตาฝาดไป

“อาหลิน”ชายหนุ่มคว้าหญิงสาวไปกอด ซบใบหน้าแดงก่ำลงบนไหล่ของนาง เปิดเผยความอ่อนแอออกมา

จางหลินถงทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน จู่ๆบุรุษผู้หนึ่งก็กลายเป็นเด็กน้อยโหยหาอ้อมกอด หญิงสาวได้แต่ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังใหญ่ปลอบอู๋ฮวน พลางเกยคางบางไหล่ของเขา

เวลานี้ไม่รู้แล้วใครเป็นฝ่ายต้องการการปลอบโยนกันแน่ พลันหางตาจางหลินถงเหลือบเห็นแสงสีเงินวาบมาจากข้างหลังอู๋ฮวน นางไม่คิดมาก รวบรวมเรี่ยวแรงกดอู๋ฮวนลงนอนราบ ก่อนจะโถมร่างนางขึ้นคร่อมทับ อู๋ฮวนตกใจที่ถูกนางจู่โจมจนตกอยู่ใต้ร่างของนาง เสี้ยวขณะนั้นลูกดอกจากหน้าไม้จึงพุ่งเข้าทางจางหลินถง มันปักลงบนไหลขวาของนาง

ฉึก!

“มีมือสังหาร คุ้มครองจวิ้นอ๋อง!”นางกัดฝันข่มความเจ็บและตะโกนออกไปนอกห้อง

ในลูกดอกเหมือนจะมีพิษ นางถูกความเจ็บปวดทำให้ชาไปหมด สิ้นเสียงของนาง มือสังหารที่ซุ่มอยู่รู้ตัวว่าทำพลาด และไม่มีโอกาสให้ลงมือซ้ำอีกหนจึงกระโจนออกทางหน้าต่าง ทันใดนั้นบานประตูก็เปิดกว้างพร้อมกับผู้คุ้มกันทั้งหมดที่บุกเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก

“จวิ้นอ๋อง!”เซินสี่ตรงเข้ามากระชากจางหลินถงออกจากอู๋ฮวน แล้วพยุงอู๋ฮวนขึ้นมา

ตอนที่อู๋ฮวนได้สติกระบี่ทุกเล่มก็วางพาดอยู่บนบ่าจางหลินถงแล้ว เขากวาดตามองนางเห็นมือของนางกุมไหล่ขวาใบหน้าซีดเซียว นางสวมชุดสีเขียวอ่อน ชุดของนางจึงถูกย้อมด้วยโลหิตสีแดงเข้มครึ่งซีก จางหลินถงยิ้มดีใจที่เห็นเขาปลอดภัย จังหวะนั้นนางก็ฝืนตัวเองต่อไปไม่ไหว นางล้มลงนอนทันที

“อาหลิน!”

“จวิ้นอ๋อง นางอาจเป็น...”เซินสี่พูดยังไม่ทันจบก็ถูกอู๋ฮวนถีบจนกระเด็น รอบนี้หนักหน่วงจนถึงกับกระอักออกมาเป็นเลือด

“นางไม่ใช่มือสังหาร มือสังหารตัวจริงหนีไปแล้ว ไป ไปตามจับมันมาให้ข้า ไป!”

“ขอรับ”

ผู้คุ้มกันทั้งหมดพากันแยกย้ายกันออกค้นหา เซินสี่เพิ่งลุกขึ้นมาได้ก็หายใจหอบรุนแรง สีหน้าซีดเซียว หนนี้เขาเจ็บหนักจริงๆ อู๋ฮวนไม่ออมแรงเหมือนเช่นทุกครั้ง เขาทอดสายตามองอู๋ฮวนด้วยสายตาสำนึกผิดที่ละเลยจนเจ้านายเกือบมีภัยถึงชีวิต เขาเห็นอู๋ฮวนถลาเข้าไปคว้าจางหลินถงขึ้นมากอด ในช่วงเวลานั้นหากเขาตาไม่ฝาด เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าอู๋ฮวนเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้

อู๋ฮวนไม่เคยร้องไห้ ได้ยินว่าแม้ตอนมารดาของเขาจากไปก็ไม่มีน้ำตา แต่วันนี้กลับมาหลั่งน้ำตาให้กับจางหลินถง เซินสี่เป็นชายหนุ่มไม่เคยมีความรัก จึงไม่รู้ถึงความทุกข์ทรมานในใจอู๋ฮวน เมื่อได้พิจารณาเขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าจางหลินถงได้รับบาดเจ็บหนัก ในขณะที่อู๋ฮวนไม่มีแม้แต่บาดแผล

นางปกป้องอู๋ฮวน! เซินสี่ถูกความสับสน เขายืนนิ่งราวกับกับถูกแช่แข็ง ต่อมาได้ยินเสียงอู๋ฮวนตะโกนออกมาอีก

“ลูกดอกมีพิษ ตามหมอ ตามหมอมาเร็ว เร็ว!”

เซินสี่มองผู้คนวิ่งไปวิ่งมาด้วยสายตาพร่าเลือน ก่อนจะทรุดลงไปนอนกองอีกคน ต่อจากนั้นก็มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในจวนจวิ้นอ๋องอีกนานกว่าเหตุการณ์จะสงบ

***************************************