ย้อนเวลารัก

เฟยเฟยเดินตามหมอหวังไป แล้วส่งเสียงเรียก

“ท่านหมอ”

ท่านหมอหันกลับมามองนาง

นางจึงถามว่า “ท่านช่วยเล่าเ๹ื่๪๫ท่านอ๋องถูกพิษให้ข้าฟังได้หรือไม่”

ท่านหมอเงียบไปสักพัก ก่อนคิดในใจดูเหมือนท่านอ๋องจะไม่ได้บอกฮูหยิน

แต่ไหนๆ เขาก็ได้เริ่มต้นบอกนางแล้ว เลยตัดสินใจเล่าเ๹ื่๪๫ให้ฮูหยินฟัง “ครึ่งเดือนที่แล้ว ท่านอ๋องถูกซุ่มทำร้ายตอนกลับเมืองหลวง ข้าเป็๞คนรักษา และการรักษาต้องฝังเข็ม การฝังเข็มต้องฝังต่อเนื่องกันครึ่งเดือนพิษถึงจะหมดไปจากร่างกาย ซึ่งการฝังเข็มในแต่ละครั้งจะเ๯็๢ป๭๨ถึงข้างในกระดูก ท่านอ๋องอดทนมาก ผ่านมันมาได้ ข้าบอกให้รอที่เมืองเป่ยครึ่งเดือนค่อยกลับเมืองหลวง รักษาให้หายขาดก่อน แต่ท่านอ๋องมีภารกิจสำคัญ ก็เลยดันทุรังจะกลับมาให้ได้ ข้าจึงให้ซูอิ่งตามกลับมาเพื่อฝังเข็มให้ที่นี่” ท่านหมอกล่าว

เฟยเฟยกล่าว “ขอบคุณท่านหมอมาก” และสั่งให้มู่ชิงพาท่านหมอไปพัก

นางให้เสี่ยวเฉียวไปเรียกมู่ชิงมาพบในห้องโถง มู่ชิงเหงื่อตกเต็มตัวคิดในใจ “ซวยแล้ว”

นางถามว่า “ท่านอ๋องเจ็บทำไมไม่มีใครแจ้งข้า?”

มู่ชิงตอบ “ท่านอ๋องไม่ให้บอกฮูหยิน กลัวฮูหยินจะเป็๲กังวลขอรับ”

“งั้นเ๽้าจงเอาคำข้าไปบอกท่านอ๋อง ต่อจากนี้แม้ข้าใกล้จะตายข้าคนนี้ก็จะไม่เอ่ยปากบอกเขาสักคำ เ๽้าไปได้แล้ว”

มู่ชิงควบม้ากลับที่สำนักองครักษ์ด้วยใจห่อเหี่ยว “ท่านอ๋องแย่แน่คราวนี้” เขาคิด

เมื่อมาถึง มู่ชิงเดินอ้ำอึ้งเข้าพบท่านอ๋อง ซึ่งกำลังอ่านฎีกาโดยไม่ได้เงยหน้ามองแล้วถาม “การเดินทางท่านหมอเรียบร้อยดีหรือไม่?”

มู่ชิงตอบ “ท่านหมอเรียบร้อยดี แต่ท่านอ๋องไม่แน่นะขอรับ”

ท่านอ๋องวางฎีกาลงมองหน้ามู่ชิงแล้วถาม “เ๽้าหมายความว่ายังไง?”

มู่ชิงเล่าเ๱ื่๵๹ทั้งหมดให้ฟัง และบอกคำที่เฟยเฟยกล่าวกับท่านอ๋อง

ท่านอ๋องถึงกับนั่งอึ้ง “นางดูน่าจะโกรธข้าจริงๆ นางเฉยเมยกับข้า จนข้าไม่รู้จะต้องทำยังไงกับสถานการณ์นี้?”

มู่ชิงเห็นท่านอ๋องเครียด เลยเสนอ “ถ้าท่านอ๋องไม่ว่าอะไรให้ข้าน้อยช่วยเสนอวิธีให้ดีมั้ยขอรับ?”

ท่านอ๋องตอบ “เ๯้าว่ามา”

“ผู้หญิงมักจะใจอ่อน ยิ่งท่านอ๋องเจ็บอยู่ถือโอกาสนี้แกล้งเจ็บให้มากขึ้นหน่อย แล้วร้องขอความสงสารขอรับ” มู่ชิงกล่าว

ท่านอ๋องตอบกลับ “คนอย่างข้านี่นะที่ต้องไปร้องโอดโอย ร้องขอความสงสาร?” เขาถามกลับ

กลับจวนตอนเย็น ท่านอ๋องจัดงานต้อนรับท่านหมออย่างไม่เป็๲ทางการ เขากล่าวขอบคุณที่ช่วยชีวิตและบอกเสียงหนักแน่น ว่าหากมีอะไรให้ช่วยเหลือรีบแจ้งมาได้ทันที ซูอิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา เพราะหมอหวังบอกจะพานางกลับเมืองเป่ย

กินข้าวเสร็จ ท่านหมอหวังตรวจอาการแล้วแจ้งท่านอ๋องว่าไม่มีพิษเหลืออยู่แล้ว

และกล่าวว่า “ข้าเข้าใจท่านอ๋องแล้วทำไมถึงต้องกลับเมืองหลวงให้ได้ ฮูหยินท่านอ๋อง งดงามปานเทพธิดา กิริยาท่าทางหาใดเปรียบ”

ท่านอ๋องยิ้มและกล่าวว่า “ท่านชมเกินไปแล้ว”

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้อง ท่านอ๋องเดินตามเฟยเฟยมาที่ห้อง ซูอิ่งเห็นแล้วเอามือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา “ควรจะเป็๞นางสิที่ได้อยู่กับเขา” นางคิด

เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้อง เฟยเฟยถามท่านอ๋อง “ท่านมาทำอะไรห้องนี้?”

ท่านอ๋องตอบ “วันนี้ข้าจะนอนที่นี่”

เฟยเฟยตอบ “ได้สิ ท่านอนเลย ข้าจะไปนอนห้องท่านเอง” แล้วเดินออกไปอีกห้อง

ท่านอ๋องเดินตามนางไปแล้วพูด “ข้ารู้ ข้าทำผิดที่ปิดบังเ๯้า แต่ข้าแค่ไม่อยากให้เ๯้าเป็๞ทุกข์เท่านั้นเอง ข้าแค่...”

เฟยเฟยถามกลับ “ทำไมข้าต้องเป็๞ทุกข์ล่ะ มีเ๹ื่๪๫อันใดเกี่ยวกับข้า?”

ท่านอ๋องพูดไม่ออก

“ท่านออกไปเถิด ข้าง่วงแล้ว” เฟยเฟยกล่าว

ท่านอ๋องยืนนิ่งไม่ยอมออกไป นางสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม เป่าเทียนให้ดับแล้วหลับตาลง ท่านอ๋องยืนอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ จึงตัดสินใจมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วกอดนางพึมพำ “ข้าขอโทษ”

เฟยเฟยไม่พูดอะไร เขาพยายามจะจูบนาง นางไม่ยอมและลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับเขา “ตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ดีมาก ครอบครัวข้าเดือดร้อน ตัวข้าเองไม่ได้อยู่ในอารมณ์ จะทำเ๹ื่๪๫พวกนั้นกับท่านหรอกนะ ท่านตอบข้า จะนอนห้องไหน?”

ท่านอ๋องมองหน้าหงอยๆ แล้วรู้ว่านางเอาจริง เขาจึงยอมถอย บอกว่า “ข้าออกไปเอง”

วันรุ่งขึ้น อาจารย์เหวินมาแต่เช้า เฟยเฟยไปรับแล้วเดินไปนั่งคุยกันที่ศาลา เฟยเฟยพูดว่า “ตอนนี้ข้ามีวิธีแล้ว แค่รอเวลาสักหน่อยเท่านั้น”

อาจารย์เหวินหยิบกล่องที่ถือมาด้วยให้เฟยเฟย เธอเปิดออกดูเป็๲ขนมแป้งกรอบร้านดังที่ต้องต่อแถวยาวรอซื้อ ตัวเธอเองก็เคยได้กินแค่ครั้งเดียว เธอกล่าวขอบคุณ หยิบเข้าปากแล้วยิ้มให้เขา

เขายิ้มตอบกลับให้นาง นั่งคุยกันสักพักใหญ่ อาจารย์เหวินก็ขอตัวกลับ เฟยเฟยเดินไปส่งหน้าจวน

ขณะเฟยเฟยกำลังจะเดินเข้าจวน ท่านหมอหวังและซูอิ่ง เดินสวนออกมา ทั้งสองต้องเดินทางกลับเมืองเป่ย

หมอหวังจึงกล่าวลา "ท่านอ๋องและฮูหยินข้าและหลานสาวรบกวนหลายวันคงต้องกลับแล้ว"

ท่านอ๋องกล่าวขอบคุณและบอกว่า "ข้าสิที่ต้องเป็๲คนกล่าว ข้ารบกวนท่านเดินทางมาจากเมืองเป่ย ไม่มีอะไรตอบแทนน้ำใจของท่านได้ ข้าและฮูหยินขอมอบทองคำกล่องนี้ให้ท่านแทนคำขอบคุณ"

หมอหวังรีบปฏิเสธ 

อ๋องชิงกล่าวว่า "ท่านรับไว้เถิด ทองนี้สามารถช่วยเหลือผู้คนมากมายที่ไม่มีเงินรักษาโรคที่เมืองเป่ยได้"

ท่านหมอจึงรับไว้และเดินขึ้นรถม้าไป

ซูอิ่งวิ่งกลับมากอดท่านอ๋องแล้วร้องไห้บอกว่า “ข้ากลับก่อนนะท่านพี่เหยี่ยน”
เขาดันตัวนางออกเบาๆ แล้วบอกว่าเดินทางปลอดภัย ทั้งสองยืนส่งรถม้าจนวิ่งลับตาไป

อ๋องชิงจับมือเฟยเฟยแล้วกล่าวว่า “วันนี้เทศกาลซีซีข้าจะพาเ๯้าไปดู”

นางสะบัดมือออกแล้วตอบว่า “ข้าไม่อยากไปกับท่านข้าจะไปเอง”

แล้วเดินจากไป