(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่50: ชิวารา

“วิ่งได้เร็วดีนี่”

ลูนแค่นเสียงเย็นชาพลางจ้องมองเฮรัคด้วยสายตามาดร้าย

“ที่นี่เกิดอะไรขึ้นเป็นฝีมือเจ้าใช่ไหม!”

เฮรัคยักไหล่อย่างสงบนิ่งแม้ในใจจะตึงเครียด

“ไม่เกี่ยวกับข้าข้าเองก็กำลังหาทางออกอยู่เหมือนกัน”

“มันเป็นคนของป่าแสงจันทร์ต้องเป็นฝีมือพวกมันแน่!”

ลูกน้องอีกสองคนตะโกนขึ้นเมื่อเห็นเครื่องแบบบนตัวฮัค

ทว่าลูนกลับมองการณ์ไกลกว่านั้นเขารู้ดีว่าศิษย์พ่อมดระดับหนึ่งไม่มีทางร่ายมิติย้อนแย้งที่ซับซ้อนเช่นนี้ได้แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้คิดจะปล่อยเฮรัคไป

“ฆ่ามันซะ เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์!”

ลูนสั่งการเหี้ยมเกรียม

เฮรัคไม่รอช้า เขาหันหลังออกตัววิ่งทันทีคาถาโจมตีหลายบทถูกขว้างไล่หลังมาประดุจห่าฝนทว่าพวกมันกลับไม่อาจเจาะทะลุโล่สามชั้นที่เฮรัคกางไว้ได้เลย

“ทำไมโล่ของมันถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้!”

ทั้งสองตกตะลึงจนไม่กล้าไล่ตามต่อ

เฮรัควิ่งมาได้ระยะหนึ่งก่อนจะหยุดซ่อนตัวใต้เงาไม้เขาไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าไปข้างหน้าเพราะสิ่งที่กำลังตามล่ากลุ่มของลูนมานั้นต้องน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด

และในวินาทีนั้นเองบรรยากาศรอบตัวพลันดิ่งวูบสู่ความเย็นเยียบที่เสียดแทงถึงกระดูก

ร่างหนึ่งหมอบนิ่งอยู่บนพื้นในท่าทางผิดมนุษย์แขนขาบิดเบี้ยวราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักทิ้งทว่าสิ่งที่ชวนสยดสยองที่สุดคือศีรษะที่บิดหมุนมาด้านหลังถึง 180องศา ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองมาอย่างว่างเปล่า

“ชิวารา...”

ชื่อนี้ผุดขึ้นในหัว เฮรัครีบสั่งการทันที

“เชนหลาน ค้นหาข้อมูล!”

“ชิวารา อสูรจากมิติอเวจี อันตรายระดับสูงสุด”

ชิปพันธุกรรม รายงานสั้นๆแต่เพียงพอจะทำให้หัวใจของเฮรัคเต้นระรัว

ร่างกายของเฮรัคพลันแข็งทื่อประดุจหิน พลังเวทมนต์ในร่างไหลเวียนติดขัดจนน่ากลัว ชิวาราเริ่มคลานเข้ามาอย่างช้าๆเส้นผมยาวสีดำขลับของมันลากไปตามพื้นดินราวกับหนวดของสิ่งมีชีวิตกระหายเลือด

“เชนหลาน กระตุ้นกล้ามเนื้อ!ทำให้ข้าขยับได้เดี๋ยวนี้!”

กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ถูกส่งผ่าน ชิปพันธุกรรมเข้าสู่เส้นประสาท เฮรัคสะดุ้งสุดตัวก่อนจะกลับมาควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง

เขาพุ่งตัวหนีเข้าป่าด้านข้างทันทีทว่าลูนและลูกน้องที่อยู่ไกลออกไปกลับไม่โชคดีเช่นนั้นพวกเขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด

เส้นผมสีดำของชิวาราเลื้อยเข้าไปในร่างกายของทั้งสามผ่านทุกทวารหนักและเบาเสียงเคี้ยวกรอบแกรบดังสนั่นเมื่อกระดูกและเนื้อถูกบดละเอียดภายในร่างเพียงชั่วพริบตา ศิษย์พ่อมดที่แข็งแกร่งทั้งสามก็เหลือเพียงหนังมนุษย์บางๆสามผืนที่กองอยู่บนพื้น

ชิวาราหันกลับมาหาเฮรัคอีกครั้งคลื่นความชั่วร้ายถาโถมเข้าใส่จนเฮรัคแข็งทื่อไปอีกหน คราวนี้แม้แต่ ชิปพันธุกรรม ก็ขยับร่างกายให้เขาไม่ได้

“เชนหลาน... เปิดนาฬิกาพก!ใช้คาถารักษาศักดิ์สิทธิ์!”

แสงสีขาวบริสุทธิ์อาบชโลมร่างเฮรัคความอบอุ่นช่วยบรรเทาความหนาวเย็นไปได้บ้างแต่มันกลับหยุดชิวาราได้เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

ในขณะที่ความตายคืบคลานเข้ามา เสียง อ๊บของคางคกตัวเขื่องเท่าลูกบาสเกตบอลก็ดังขึ้นกะทันหัน

แรงกดดันพลันคลายลง เฮรัคสังเกตเห็นว่านิ้วมือของเขาร้อนผ่าวแหวนมิติที่ลิลเลียนมอบให้กำลังเปล่งแสงเจิดจ้า เขาใช้ พลังเวทมนต์ ตรวจสอบภายในและพบว่าแผ่นไม้หกเหลี่ยมซึ่งมีรูปหอคอยหกวงแหวน ที่เคยได้มาจากเกาะโคลัมบูกำลังสั่นไหว

เฮรัคนำมันออกมาทันทีแสงสีเหลืองนวลจากแผ่นไม้สว่างวาบสอดประสานกับเสียงร้องของคางคกประหลาด

ชิวาราชะงักงันลูกตาที่ขาวโพลนกลอกกลับมาจ้องมองแผ่นไม้ที่มีลวดลายหอคอยชิ้นนั้นอย่างไม่วางตา!