กำเนิดราชันย์นักล่า

“เฮ้ย!! ยัยซาเบลเอาอีกแล้ว พอเครื่องติดก็มองไม่เห็นรอบๆข้างเลย” อีริกอุทานด้วยความตกใจ จากนั้นก็รีบกระโดดหลบพายุที่พัดเข้ามา
“ไม่...อย่าให้มันมาทางนี้ครับคุณซาเบล ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” นิกซ์ที่เห็นว่าจ้าวอสรพิษฟ้าครามและพายุลูกใหญ่สามลูกกำลังพุ่งตรงมาที่เขา ก็อดไม่ได้ที่จะร้องเสียงหลงออกมา แต่เสียงของก็คงส่งไปไม่ถึงซาเบล
พลังอันมหาศาลของพายุเฮอริเคนพัดโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ในทุกเส้นทางที่พายุพาดผ่านเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเสียหายราวกับเกิดภัยพิบัติขนาดย่อมๆเลยทีเดียว จ้าวอสรพิษฟ้าครามก็ถูกกลืนหายเข้าไปในใจกลางพายุนั้น
นิกซ์ที่มีพลังชีวิตเหลืออยู่น้อยนิดเค้นพลังเฮือกสุดท้ายในร่างกาย เพื่อหนีเอาตัวรอดจากพายุเฮอริเคนที่พัดตามมาด้านหลังเขาอย่างไม่คิดชีวิต ในตอนนี้ถ้ามีขาเพิ่มขึ้นมาอีกสักข้างคงจะดีกว่านี้ นิกซ์คิดแบบนั้นจริงๆ ด้วยพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดนั้นมันไม่เพียงพอที่จะใช้ทักษะการเคลื่อนที่หรือทักษะบินเลยแม้แต่น้อย
“คุณซาเบลหยุดทีเถอะครับ จะฆ่าผมไปด้วยหรือไง?” เสียงอ้อนวอนของนิกซ์ดังขึ้นในขณะที่เขากำลังวิ่งหนีพายุหมุนที่กำลังไล่หลังเขามาอย่างไม่คิดชีวิต เสียงอ้อนวอนของเขาดังขึ้นเป็นระยะๆ เพื่อหวังว่าสาวเจ้าของทักษะจะเห็นใจกันบ้าง
“โป๊ก...” อีริกเดินเข้าเขกไปที่หัวของซาเบลอย่างรุนแรง เพื่อให้เธอได้สติ เพราะเลขาของเขานั้นปกติจะเป็นคนที่จริงจังไปเสียทุกเรื่อง แต่ถ้าเป็นเรื่องการต่อสู้ทีไรเวลาที่เครื่องติดแล้วจะไม่สนใจรอบๆข้างเลยแม้แต่น้อย ทำให้บางทีเขาก็ต้องลำบากเวลาต่อสู้ร่วมกับเธอไม่น้อยเช่นกัน
“ทำอะไรคะเนี่ยผู้จัดการอยู่ๆมาเขกหัวดิชั้นทำไม” ซาเบลที่ตื่นจากภวังค์หันหน้าไปมองชายผู้เป็นต้นเรื่องอย่างไม่เข้าใจ
อีริกยกมือห้ามปรามก่อนที่เลขาของเขาจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ จากนั้นจึงรีบกล่าวออกไป “ก่อนอื่นเลย หยุดทักษะของเธอซะ ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้เจ้าหนูนิกซ์คงได้ขึ้นสวรรค์แน่ๆ”
“เอ๋!!” ซาเบลอุทานออกอย่างน่ารัก พร้อมกันนั้นเธอจึงหันหน้าไปยังพายุเฮอริเคนที่กำลังไล่ตามคนๆนึงอยู่ เธอมองดูอย่างสะใจในความโชคร้ายของนิกซ์ ‘บังอาจมาให้เธอกินยาอุบาทนั่นดีนักสมน้ำหน้าแล้ว’ ซาเบลยิ้มอย่างมีชัย
“สลาย” ซาเบลมองดูจนพายุที่เธอสร้างขึ้นอยู่ห่างจากนิกซ์ไม่กี่เซนติเมตร แล้วจึงยกเลิกทักษะของเธอทันที
“เห้อ...เกือบไปแล้วมั้ยเรา คราวหลังอย่าไปทำอะไรให้คุณซาเบลโกรธจะดีกว่ามั้งเนี่ยเรา” นิกซ์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เมื่อพายุสลายไปที่ใจกลางของมันมีซากสัตว์อสูรอยู่ตัวหนึ่ง มันยังคงมีร่างกายครบถ้วนสมบูรณ์ดี แต่ตามตัวนั้นมีบาดแผลน้อยใหญ่มากมาย ทำให้รู้ได้ว่าร่างกายของมันแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่มันก็ได้เสียชีวิตไปแล้ว ใช่แล้วนี่คือซากของจ้าวอสรพิษฟ้าครามสองหัว
อีริกเดินตรงไปยังซากศพนั้นทันที จากนั้นจึงลากซากสัตว์อสูรเดินกลับเข้าไปในเมืองอย่างไม่เร่งรีบ เมื่อดูจากการป้องกันที่แข็งแกร่งของจ้าวอสรพิษฟ้าครามแล้ว ร่างกายของมันคงเหมาะที่จะเอามาสร้างอุปกรณ์เป็นอย่างมาก
ส่วนทางด้านของพวกอิกนัสนั้น พวกเขาเหนื่อยจนแทบจะยืนกันไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้เวลาผ่านไปแล้วกว่าหกชั่วโมง และเป็นหกชั่วโมงที่พวกเขาต้องต่อสู้อยู่แทบจะตลอดเวลา พลังชีวิต พลังกายและพลังใจถูกใช้ไปจนแทบจะไม่เหลือ ความเหนื่อยล้าสะสมจะทำให้ขาแข้งของพวกเขาแทบจะยืนไม่อยู่
ในตอนนี้สนามรบเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนร่างกายไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูรก็ตาม หลังจากที่ม่านพลังป้องกันเมืองแตกออกนักล่ามากมายก็ถูกฆ่าตายโดยสัตว์อสูร นักล่าเสียชีวิตไปแล้วกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งหมด ส่วนใหญ่เป็นนักล่าระดับต่ำ แต่ก็ใช่ว่านักล่าระดับสูงจะอยู่รอดปลอดภัย มีหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บ และมีอีกส่วนที่ตายไป
สำหรับภารกิจของอิกนัส เขาทำสำเร็จไปแล้วกว่าแปดส่วนนั่นก็หมายความว่าเขาต้องสังหารสัตว์อสูรระดับทองอีกเพียงสองตัวเท่านั้นภารกิจของเขาก็จะเสร็จสิ้น แต่ว่าตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับตัวเขายังแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ
ลูฟัสและมีอาก็มีสภาพไม่ต่างจากอิกนัสมากนัก ส่วนสัตว์อสูรของอิกนัสนั้นพวกมันถูกฆ่าจึงเข้าไปในการ์ดเพื่อพักฟื้น ซึ่งต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะสามารถเรียกพวกมันออกมาได้อีกครั้ง เมื่อเจ้าเบลซและเจ้าแบล็คถูกฆ่าอิกนัสก็เรียกเจ้าโบล์วและสัตว์��สูรออกมาอีกหลายตัว พวกมันก็ถูกฆ่าตายทั้งหมด เมื่อสัตว์อสูรตัวที่ห้าถูกฆ่าตายอิกนัสก็ไม่เรียกสัตว์อสูรออกมาอีกเลย เพราะถ้าเขาเรียกสัตว์อสูรออกมาอีกอาจจะทำให้ถูกสงสัยเอาได้ อีกทั้งการจะเรียกสัตว์อสูรออกมาจากการ์ดแต่ละครั้งนั้นก็สื้นเปลืองพลังชีวิตไม่ใช่น้อย เขาจึงไม่คิดที่จะเรียกสัตว์อสูรออกมาอีกเลย
สัตว์อสูรที่อิกนัสได้รับมาจากสงครามครั้งนี้ก็มีหลายตัวที่พิเศษเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็น จ้าวอินทรีปีกสายรุ้ง ที่ถูกลดระดับชีวิตลงมาให้เหลือเท่ากับเขา จ้าวแมมมอธเกราะเหล็กที่เขาไปพบงาที่ถูกตัดของมันเข้า และยังมีสัตว์อสูรอีกหลากหลายตัวที่เขาไม่ได้เรียกพวกมันออกมา
ในตอนที่พวกอิกนัสกำลังนั่งพักเอาแรงอยู่ที่หน้ากำแพงเมือง ตรงจุดที่พวกเขานั่งพักกันอยู่นั้นถือว่าปลอดภัยพอสมควร เพราะว่าอยู่ใกล้กับป้อมปราการขนาดเล็กหน้ากำแพงและบริเวณโดยรอบนั้นถูกคุ้มกันด้วยกองทหารป้องกันเมือง ถึงแม้ว่าระดับชีวิตของทหารป้องกันเมืองโดยรวมจะเทียบไม่ได้กับเหล่านักล่า แต่พวกเขานั้นมีระเบียบวินัยยิ่งกว่าและพวกแต่ละคนนั้นมีระดับชีวอยู่ในระดับทองแดงหนึ่งดาวทั้งสิ้น พวกเขาทั้งหนึ่งพันนายขี่สัตว์อสูรอาชาเพลิงทำให้พลังรบโดยรวมนั้นสูงกว่านักล่าระดับทองแดงทั่วไปมาก พวกเขาทำหน้าคุ้มกันประตูเมืองและป้อมปราการนี้เอาไว้
ในตอนนี้ป้อมปราการขนาดเล็กนี้ทำหน้าที่เป็นสถานพยาบาลชั่วคราว พวกอิกนัสไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรร้ายแรง จึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปรับการรักษา พวกเขาเพียงมานั่งพักเอาแรงอยู่ใกล้ๆป้อมปราการเท่านั้นเพื่อความปลอดภัย
อีริกที่เดินตรงเข้าไปที่ป้อมปราการพร้อมกับซาเบลและนิกซ์ ในมือเขาลากร่างของจ้าวอสรพิษฟ้าครามมาด้วย เพื่อที่จะเอาซากของมันไปวางไว้ในที่ปลอดภัยจะได้ไม่ถูกสัตว์อสูรกัดกิน ในระหว่างที่พวกเขาเดินไป เขามองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เด็กคนนี้เป็นเด็กคนเดียวกับที่แอบดูเขาฝึกทักษะเพลงดาบพายุทรายที่สวนในโรงแรมสายลมสีขาว
เมื่อมองดูอีริกก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ เพราะว่าในตอนที่พบกันครั้งแรก เด็กคนนี้ยังอยู่ในระดับทองแดงสามดาวอยู่เลย ซึ่งด้วยระดับชีวิตที่ต่ำขนาดนี้โอกาสที่จะรอดจากสงครามแทบจะเป็นศูนย์เลยด้วยซ้ำ แต่มาตอนนี้ไม่เพียงแต่ระดับชีวิตเพิ่มขึ้นเป็นระดับเงิน แถมยังมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้
“เฮ้...เจ้าหนู” อีริกตะโกนออกไป
อิกนัสมองไปที่ผู้พูด จากนั้นหันซ้ายหันขวามองดูแต่ก็ไม่พบใครที่ด้านหลังเขาเลย เขาชี้ที่ตัวเองแล้วกล่าวออกไป “ผมเหรอครับ คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”
“ผู้จัดการรู้จักเด็กคนนี้ด้วยหรือคะ” ซาเบลถามออกไป
“ไม่รู้จักหรอก แต่เคยเห็นหน้า” อีริกตอบกลับเสียงเบา จากนั้นจึงหันหน้ากลับไปทางอิกนัสแล้วกล่าวออกมาว่า “ฝึกเพลงดาบพายุทรายไปถึงไหนแล้วล่ะเจ้าหนู”
“เอ่อ...คุณรู้อยู่แล้วเหรอครับว่าผมแอบดูอยู่” อิกนัสกล่าวออกไปอย่างไม่มั่นใจ เขาคิดถึงสถานการณ์ต่างๆในหัวมากมาย ไม่รู้ว่าเขาจะโดนอะไรบ้าง
“รู้สิ ถ้าไม่รู้ชั้นคงไม่ได้เป็นผู้จัดการสาขาของสมาคมนักล่าอสูรหรอก ว่าแต่เธอฝึกไปถึงไหนแล้ว” อิริกกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง
“ผมฝึกสำเร็จหมดแล้วครับ แต่ด้วยระดับชีวิตของผมในตอนนี้ ผมสามารถใช้ออกได้แค่สามกระบวนท่าเท่านั้นเอง” อิกนัสกล่าวออกไปตามความจริง เพราะเขามีระบบการ์ดอาคาน่าช่วยทำให้เขาสามารถรวบรวมเศษชิ้นส่วนของทักษะได้จากการฝึกฝน และเมื่อรวบรวมจนครบแล้วมันก็จะกลายเป็นการ์ด ซึ่งก็จะถือว่าเขาสำเร็จทักษะนั้นไปด้วยนั่นเอง
เงียบกริบ...
“ไอหนูเมื่อกี้เธอบอกว่า ฝึกสำเร็จหมดแล้วจริงๆใช่มั้ย?” อีริกตกใจอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่จะตั้งสติได้ จากนั้นเขาจึงถามออกไปเพื่อยืนยันสิ่งที่เขาได้ยินเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ทำใจให้เชื่อได้ยากมาก สำหรับอีริก เขาใช้เวลาฝึกเพลงดาบพายุทรายทั้งหมดหนึ่งปีเต็ม อีกทั้งเขายังมีเคล็ดวิชาต้นฉบับและอาจารย์คอยสอน แต่เด็กคนนี้ไม่มีอะไรเลย เพียงแค่ดูเขาฝึกเพียงแค่สองครั้งกลับสามารถฝึกฝนเพลงดาบที่เขาใช้เวลาไปถึงหนึ่งปีสำเร็จได้ นี่มันสัตว์ประหลาดชนิดไหนกัน
“ครับ ผมฝึกสำเร็จหมดแล้วจริงๆครับ ถ้ายังไงให้ผมแสดงให้ดูก็ได้ครับ ว่าแต่คุณไม่โกรธเหรอครับที่ผมแอบฝึกทักษะของคุณโดยไม่ได้รับอนุญาต” อิกนัสกล่าวออกไปอย่างไม่มั่นใจ เขาไม่รู้ว่าคนคนนี้มีจุดประสงค์อะไรถึงได้ถามเขาแบบนี้
“ฮาฮาฮา...ทำไมชั้นต้องโกรธด้วยล่ะ เธอดูแค่ครั้งสองครั้งแต่กลับสามารถฝึกมันจนสำเร็จได้ มันเกินกว่าที่ชั้นคิดเอาไว้เยอะเลยทีเดียว เธอนี่น่าสนใจจริงๆ เธอชื่ออะไรเจ้าหนู”
“ผมชื่อ อิกนัสครับ อิกนัส ซิลเวอร์ไนท์”
“อิกนัสสินะ คนตระกูลซิลเวอร์ไนท์ ชั้นจะจำชื่อของเธอเอาไว้ แล้วก็เอาไว้หลังจากจบสงคราม เธอช่วยแสดงเพลงดาบให้ชั้นดูหน่อยก็แล้วกัน” อีริกกล่าวเสร็จก็เดินจากไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 สงครามสัตว์อสูร 12

คล้ายกับเรื่องกำเนิดราชันย์นักล่า ที่คุณอ่าน

กำเนิดราชันย์นักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 สงครามสัตว์อสูร 12

คล้ายกับเรื่องกำเนิดราชันย์นักล่า ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้