ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 34 หมาป่าเหมันต์!

เจ้าขนเงินกระโดดขึ้นไปข้างบน พยายามจับของเล่นด้วยความรวดเร็วและความแม่นยำ เสียงหัวเราะและเสียงเจ้าแมวที่ขับขานด้วยความสุขสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายและอบอุ่น

หลงเยียนและหลี่ฉางกำลังเตรียมอาหารจากเนื้อเต่านิลยักษ์ที่พวกเขาเอาชนะมาได้ เนื้อเต่าถูกหั่นเป็นชิ้นๆ และย่างบนกองไฟ กลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยอบอวลในอากาศ ทำให้ทุกคนรู้สึกหิวและตื่นเต้นกับมื้อเย็นที่กำลังจะมาถึง

หลงเยียน: "เนื้อเต่านิลยักษ์นี้ดูดีมาก ข้าคิดว่ามันจะอร่อยมากๆ แน่"

หลี่ฉาง: "ข้าไม่เคยกินเนื้อเต่ามาก่อน แต่มันมีกลิ่นหอมน่าทานจริงๆ ข้าหวังว่าพวกเราจะชอบมัน"

จ้าวหลงช่วยจุดไฟและทำหน้าที่เป็นผู้คอยตรวจสอบการย่างเนื้อ เขาหมุนเนื้อให้ย่างเสมอกันทุกด้านและพูดคุยกับเพื่อนๆ ด้วยความสนุกสนาน

จ้าวหลง: "ข้าตื่นเต้นที่จะได้ลองกินเนื้อเต่านิลยักษ์ มันเป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับข้าจริงๆ"

เมื่อเนื้อย่างได้ที่ ทุกคนก็นั่งล้อมรอบกองไฟและเริ่มทานอาหารกัน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เหม่ยหลินยังคงเล่นกับเจ้าขนเงินที่วิ่งไล่จับของเล่นด้วยความสนุกสนาน

หลี่ฉาง: "ข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าทุกคนที่ทำให้วันนี้สำเร็จลุล่วงได้ เราทำงานกันเป็นทีมที่ดีและข้าเชื่อว่าเราจะสามารถเผชิญหน้ากับอุปสรรคใดๆ ได้"

เหม่ยหลิน: "ใช่แล้ว ข้าเองก็รู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ พวกเราทำได้ดีจริงๆ"

หลงเยียน: "พวกเราเป็นทีมที่แข็งแกร่ง ข้ารู้สึกว่าเรามีความสามารถที่จะเติบโตไปด้วยกันได้อีกมาก"

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็พักผ่อนรอบกองไฟที่ยังคงลุกโชนให้ความอบอุ่น บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความสงบและความสุข เจ้าขนเงินนอนขดตัวอยู่ข้างๆ เหม่ยหลิน โดยมีเสียงหายใจเบาๆ ของมันเป็นสัญญาณว่า มันเองก็รู้สึกปลอดภัยและสบายใจในที่นี้

แสงจันทร์ที่ส่องลงมาผ่านใบไม้และเงาของกองไฟที่กวัดแกว่งไปมาบนพื้นดินสร้างบรรยากาศที่น่าหลงใหล ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับการผจญภัยครั้งต่อไป ด้วยความมั่นใจและความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้น

หลี่ฉาง: "คืนนี้ขอให้พวกเจ้าทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เราจะมีการเดินทางที่ยาวนานต่อไป แต่ข้าเชื่อว่าเราจะสามารถเผชิญกับทุกสิ่งได้ด้วยกัน"

ทีมของหลี่ฉางนอนพักผ่อนรอบกองไฟ ความรู้สึกอบอุ่นและความเป็นกันเองทำให้พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่แค่ทีม แต่เป็นครอบครัวที่พร้อมจะฝ่าฟันทุกอุปสรรคไปด้วยกัน

ทีมของหลี่ฉางเดินทางลึกเข้าไปในป่าหิมะที่เย็นเยือกหลังจากพักผ่อนที่ริมบึงน้ำ ต้นไม้ใหญ่ในป่าหิมะถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบ และทุกก้าวเดินของพวกเขาจะทิ้งรอยเท้าบนพื้นหิมะขาวสะอาด ลมหนาวที่พัดผ่านทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสงบและลึกลับ

เหม่ยหลินที่เดินนำหน้า มองหาสัญญาณของสมุนไพรที่พวกเขาตามหา เธอคอยสังเกตเห็นต้นไม้เล็กๆ ที่มีใบสีเขียวมรกตเจริญเติบโตอยู่ใกล้ๆ รากของมันถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา

เหม่ยหลิน: "นี่คือ รากหยกมรกต สมุนไพรที่มีคุณสมบัติในการฟื้นฟูพลังปราณและเสริมสร้างความแข็งแกร่ง"

หลงเยียนและจ้าวหลงก้าวเข้ามาใกล้และมองดูรากหยกมรกตด้วยความสนใจ แต่ทันใดนั้น เสียงคำรามที่ดังก้องกังวานก็ดังขึ้นจากป่าหิมะ หมาป่าเหมันต์ขนาดใหญ่ปรากฏตัวออกมาจากความมืด หมาป่าเหมันต์มีขนสีขาวบริสุทธิ์และดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความดุร้าย มันเดินเข้ามาใกล้ทีมของหลี่ฉางด้วยความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความอันตราย

หลี่ฉาง: "หมาป่าเหมันต์! เราต้องระวังตัว มันเป็นสัตว์ร้ายที่มีความสามารถในการโจมตีและป้องกันตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม"

เจ้าขนเงินกระโดดขึ้นไปนั่งบนบ่าของหลงเยียนด้วยความระแวดระวัง ขณะที่หลงเยียนเตรียมธนูมัจฉาเวหาและลูกธนู เขามองหมาป่าเหมันต์ด้วยสายตาที่มั่นคงและมุ่งมั่น

หลงเยียน: "ข้าจะใช้ธนูมัจฉาเวหาจัดการกับมัน พวกเจ้าระวังตัวด้วย!"

หลงเยียนเล็งธนูไปที่หมาป่าเหมันต์ เขารวบรวมพลังปราณและปล่อยลูกธนูออกไปด้วยความเร็วและแรง ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศและกระแทกเข้ากับหมาป่าเหมันต์ แต่ขนหนาของมันทำให้ลูกธนูไม่สามารถเจาะทะลุได้

จ้าวหลง: "มันแข็งแกร่งมาก! เราต้องหาทางโจมตีจากทุกทิศทาง"

เหม่ยหลินใช้พลังธรรมชาติในการสร้างกำแพงน้ำแข็งเพื่อป้องกันการโจมตีของหมาป่าเหมันต์ ขณะที่หลงเยียนเตรียมลูกธนูอีกครั้ง เขาเล็งไปที่จุดอ่อนของหมาป่าและปล่อยลูกธนูออกไปด้วยความแม่นยำ ลูกธนูพุ่งทะลุผ่านขนหนาและเจาะเข้าที่หัวใจของหมาป่า

หมาป่าเหมันต์ร้องด้วยเสียงดังและทรุดตัวลง หิมะขาวสะอาดถูกปกคลุมด้วยเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากร่างของหมาป่า

เหม่ยหลิน: "เราทำได้! ตอนนี้เราสามารถเก็บรากหยกมรกตได้แล้ว"

ทีมของหลี่ฉางเริ่มเก็บรากหยกมรกตอย่างระมัดระวัง รากสีเขียวมรกตเปล่งประกายแสงแดดอ่อนๆ ทำให้ดูงดงามและล้ำค่า

หลี่ฉาง: "ทุกคนทำได้ดีมาก พวกเราสามารถเก็บสมุนไพรนี้ได้แล้ว เราควรเตรียมตัวสำหรับการเดินทางต่อไป"

ทีมของหลี่ฉางรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จครั้งนี้ และพวกเขาเตรียมตัวสำหรับการผจญภัยต่อไปในป่าหิมะที่เต็มไปด้วยความลึกลับและสมุนไพรหายาก การผจญภัยของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป และความสามารถของหลงเยียนในการใช้ธนูมัจฉาเวหาได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความเป็นผู้นำและความแข็งแกร่งของเขา เจ้าขนเงินกระโดดลงจากบ่าของหลงเยียนและกลับมานั่งเล่นอย่างสงบในขณะที่ทุกคนเตรียมตัวเดินทางต่อ

ถ้ำลึกในภูเขา

ทีมของหลี่ฉางเดินทางลึกเข้าไปในภูเขาสูงชันที่ปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง พวกเขาเดินทางมาไกลจนกระทั่งมาถึงถ้ำลึกที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา ปากทางเข้าถ้ำแคบและมืด มีหินงอกหินย้อยปกคลุมอยู่ทุกที่ ภายในถ้ำมีอากาศเย็นและชื้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบสงบและลึกลับ

เมื่อเข้ามาภายในถ้ำ ความมืดทึบทำให้พวกเขาต้องใช้คบไฟในการส่องทาง แสงไฟที่ส่องสว่างเผยให้เห็นผนังถ้ำที่ถูกปกคลุมด้วยคราบน้ำแข็งและหิมะ 

บนพื้นถ้ำมีรอยเท้าสัตว์ประหลาดหลากหลายชนิดทิ้งไว้ บรรยากาศในถ้ำหนาวเหน็บและเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจของพวกเขาและเสียงหยดน้ำที่ตกลงมาจากหินงอกหินย้อย

พวกเขาเดินตามทางเดินที่คดเคี้ยวและร่มรื่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ภายในถ้ำ ที่นี่มีแสงสว่างอ่อนๆ ส่องออกมาจากมุมหนึ่งของห้อง แสงนั้นมาจากเห็ดเงินศักดิ์สิทธิ์ที่เติบโตอยู่บนผนังถ้ำ เห็ดเงินศักดิ์สิทธิ์มีลักษณะเป็นเห็ดสีเงินที่เปล่งประกายแสงเงินยวงในความมืด

เหม่ยหลิน: "นั่นคือ เห็ดเงินศักดิ์สิทธิ์ สมุนไพรที่มีคุณสมบัติในการเพิ่มพลังวิญญาณและฟื้นฟูพลังปราณ"

หลี่ฉางและจ้าวหลงตามเข้ามาในถ้ำ พวกเขามองเห็นเห็ดเงินศักดิ์สิทธิ์และรู้สึกยินดีที่พบสมุนไพรที่ตามหา พวกเขาเริ่มเตรียมตัวเก็บเห็ดอย่างระมัดระวัง ขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเห็ด ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องดังก้องขึ้นจากความมืดที่ส่วนลึกของถ้ำ

นกฟินิกซ์น้ำเงินขนาดใหญ่บินออกมาจากความมืด นกฟินิกซ์น้ำเงินมีขนสีน้ำเงินเข้มและดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความดุร้าย มันบินวนรอบๆ ห้องโถงใหญ่และโจมตีทีมของหลี่ฉางด้วยความเร็วและความรุนแรง พวกเขาต้องต่อสู้กับนกฟินิกซ์น้ำเงินอย่างเต็มที่ ใช้ทั้งพลังปราณและอาวุธที่มี

หลี่ฉาง: "นกฟินิกซ์น้ำเงิน! เราต้องระวังตัว มันเป็นสัตว์ร้ายที่มีพลังมหาศาล"

เจ้าขนเงินกระโดดขึ้นไปนั่งบนบ่าของหลงเยียน มันส่งเสียงขู่เล็กๆ ขณะที่มองนกฟินิกซ์น้ำเงินด้วยความระแวดระวัง

หลงเยียนเตรียมธนูมัจฉาเวหาและลูกธนู เขามองนกฟินิกซ์น้ำเงินด้วยสายตาที่มั่นคงและมุ่งมั่น

หลงเยียน: "ข้าจะใช้ธนูมัจฉาเวหาจัดการกับมัน พวกเจ้าระวังตัวด้วย!"

หลงเยียนเล็งธนูไปที่นกฟินิกซ์น้ำเงิน เขารวบรวมพลังปราณและปล่อยลูกธนูออกไปด้วยความเร็วและแรง ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศและกระแทกเข้ากับปีกของนกฟินิกซ์น้ำเงิน แต่ขนหนาของมันทำให้ลูกธนูไม่สามารถเจาะทะลุได้

จ้าวหลง: "มันแข็งแกร่งมาก! เราต้องหาทางโจมตีจากทุกทิศทาง"