ตำนานผู้วิเศษ

ไม่จำเป็นต้องสืบให้รู้เรื่องจริงใดๆ พวกเขาก็ทำสงครามกันได้ นอกจากทำสงครามกันแล้ว พวกเขายังต้องคอยระแวงพี่ใหญ่ที่เป็นอาณาจักรชั้นสอง อย่างอาณาจักรคฑาลิขิตอีก โลกใบนี้อยู่ไม่ง่ายจริงๆ

และเมื่อเซี่ยซีหานพบว่า ตัวเขาเป็นคนที่ฆ่าลูกสาวแสนรัก ที่ทำให้แม่ทัพซึ่งเป็นนักรบแปดดาบโกรธ เขาก็ได้แต่พูดกับตัวเองว่า เรื่องที่เกิดขึ้นไม่กี่วันก่อน เขาจะไม่เล่าให้ใครฟังเด็ดขาด

...

เซี่ยซีหานเริ่มออกเดินทางกลับสู่ป้อมปราการลับของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งอีกครั้ง

...

!ป๊องแป๊ง ป๊องแป๊ง ป๊องแป๊ง

เสียงฉมวกขุดเหมืองดังไม่หยุด เหล่าคนแคระหรือผู้มุดอยู่ในดินทำงานกันอย่างขยันขันแข็งอีกเช่นเคย

ในระหว่างที่เสียงขุดเหมืองดังไม่หยุดนั้น

ก็มีเสียงคนแคระคนหนึ่งพูดบางสิ่งบางอย่างขึ้น

"ข้าอยากกินของหมั้นของ 'ฉงฉง' อีกจังเลย ฉงฉงเจ้าขอของอร่อยๆ จากสามีของเจ้า ที่เป็นมนุษย์มาให้พวกเรากินได้อีกหรือไม่"

"เอ๋อออออออออออ..." ฉงฉงคนแคระหญิงที่มีใบหน้าราวเด็กหญิง แก้มที่แดงจนเห็นได้ชัดแม้ในถ้ำเหมืองที่มีเพียงไฟสลัวๆ "เอ่อข้า..." ฉงฉงเริ่มพูดติดขัด เมื่อไม่นานมานี้ นางได้ไปอยู่ในกรงขังหญิง และนางก็เริ่มเรียนรู้เรื่องชายหญิง มนุษย์ผู้บ้าตัณหา ประเพณีต่างๆ ของมนุษย์

แม้หลายๆ อย่างที่คนแคระรู้เกี่ยวกับมนุษย์จะไม่สมบูรณ์ แต่นั่นก็ทำให้ฉงฉงได้เรียนรู้อะไรบางอย่างไม่มากก็น้อย

แต่... ส่วนใหญ่มันกับเป็นความเข้าใจผิดๆ

ตอนนี้ฉงฉงนางคิดว่านางมีสามีแล้ว

"เมื่อสามีของข้ามา ข้าจะลองพูดกับเขาดู"

หมินหมิ่นคนแคระหนุ่มผู้กล้าหาญ ผู้ที่แอบรักฉงฉงเขาได้ยินสิ่งที่นางพูด ตอนนี้หมินหมิ่นเริ่มปากเบะเกือบจะร้องไห้ออกมา ก่อนจะรีบยกฉมวกขุดเหมืองของตนพาดไหล่ และวิ่งไปในส่วนลึกของเหมืองขุดให้มากยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้นไปอีก

"หมินหมิ่นเจ้าจะไปไหน" ฉงฉงคนแคระหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

ไม่ไกลเท่าไหร่นักก็มีคนแคระเสียงหล่อดัง แต่พอมองไปที่คนแคระเสียงหล่อ ก็จะเห็นแต่คนแคระที่ดูสกปรก ซกมก กักขฬะ เขาคือ 'ฉวน ' คนแคระกักขฬะผู้มากประสบการณ์

"ให้เขาไปเถอะแม้สาวน้อย จะทำอย่างไรได้ ก็เจ้าเล่นล้อเล่นกับหัวใจของเขาแบบนี้"

"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย" ฉงฉงพูดอย่างใสซื่อ

"ยิ่งเจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย นั่นยิ่งฟังดูน่าเจ็บปวดกว่าเดิมอีก ตอนนี้หัวใจของเจ้าคงมีแต่ไอ้ชายหนุ่มมนุษย์ผู้นั้นแล้วใช่ไหม"

"เอ๋ออออออออออออ..." ฉงฉงลากเสียงยาวอย่างงงงัน

"เตรียมตัวเป็นแม่พันธุ์ให้ไอ้มนุษย์นั่นเถอะ ส่วนเจ้าเด็กหนุ่มหมินหมิ่นนะ เขาจะเติบโตเองเมื่อก้าวผ่านบาดแผลลึก ที่เจ้ากับไอ้มนุษย์ร่างใหญ่ที่ชื่อเซี่ยซีหานสร้างไว้ให้เขา"

"แต่ข้ากับมนุษย์นั่นไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ นอกจากรับของที่เขามอบให้ คำพูดซักคำข้าก็ไม่เคยพูดกับเขา ไม่ๆ ข้าอาจจะพูดกับเขาบ้าง แต่ก็น้อยเหลือเกิน" ฉงฉงแก้ตัว บางครั้งนางรู้สึกว่า นางไม่เข้าใจในสิ่งที่ 'ฉวน ' คนแคระกักขฬะผู้มากประสบการณ์พูดเลย

...

ตึง ตึง ตึง

หมินหมิ่นคนแคระหนุ่มต่อยผนังถ้ำไม่หยุด หมัดแล้วหมัดเล่าถูกซัดใส่ผนังถ้ำ แม้มือของเขาจะกลายเป็นเหล็ก ตามพลังวิเศษทางธรรมชาติของเหล่าคนแคระ แต่เมื่อหมินหมิ่นต่อยไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ หมัดสีดำของเขาก็พบว่า ค่อยๆ มีรอยแตก

เลือดของหมินหมิ่นคนแคระหนุ่มไหลออกมา

แต่ความเจ็บปวดอันล้ำลึกจากที่หญิงสาวในดวงใจมีชายอื่น ความเจ็บปวดทางหัวใจนี้มัน ยิ่งใหญ่มากพอที่จะทำให้หมินหมิ่นคนแคระหนุ่ม ลืมความเจ็บปวดจากแผลเล็กๆ ที่มือของตัวเองไปได้

ดังนั้น เขาจึงยังต่อย ต่อยเข้าไปที่ผนังถ้ำ จนกระทั่ง

ตึงเสียงผนังถ้ำแตกร้าวเป็นแนวยาว หมินหมิ่นคนแคระหนุ่มเห็นแสงสีแดงส่องสว่างจางๆ มันเลื้อยไหลได้ และแตกกิ่งก้านตามผนังถ้ำ ด้วยความที่อยู่ในถ้ำเหมืองขุดใต้พิภพอันมืดมิด เพียงแค่แสงจางๆ ก็สามารถดูโดดเด่นได้

แสงสีเลือดนี่คืออะไร หมินหมิ่นคนแคระหนุ่มไม่เข้าใจ

แต่ด้วยเหล่าคนแคระ พวกเขาต่างมีสำนึกและความสามารถในการตระหนักรู้เกี่ยวกับผืนดินและธาตุปฐพีทั้งปวง

เส้นเลื้อยไหลสีแดงที่ส่องสว่างจางๆ นี้ หมินหมิ่นรับรู้ได้ทันทีว่า มันคือแร่ธาตุอย่างหนึ่งของปฐพี

"มันคืออะไร..." หมินหมิ่นยื่นมือไปใกล้มัน แล้วด้วยมือของหมินหมิ่นมีรอยแตก

แร่เหล็กสีแดงอันประหลาด เมื่อมันได้กลิ่นเลือด มันก็พุ่งเข้าหามือของหมินหมิ่นคนแคระหนุ่มในทันที

"อ๊าาาาาาาาา นี่มันอะไรกัน" เหล็กสีเลือดกำลังดูเลือดของหมินหมิ่นคนแคระหนุ่ม เมื่อมันดูดเลือดไปได้ระยะหนึ่ง

ติ่ง ติ่ง ติ่ง แร่เหล็กสีเลือดก็ม้วนตัวก่อรูปเป็นวัตถุทรงกลม และมันก็หล่นลงที่พื้น

"มันคือ... เหล็กสีเลือดในตำนาน" เสียงแหบพร่าที่ดูชราดังเบาๆ มาจากด้านหลังหมินหมิ่นคนแคระหนุ่ม จากนั้นเขาก็หันหลังกลับไป

และหมินหมิ่นก็เห็นคนแคระชราผู้คุ้นเคย เขาคือปู่ของฉงฉง

"ท่านผู้เฒ่า ท่านรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไรงั้นรึขอรับ"

ท่านปู่ของฉงฉงเดินช้าๆ เข้ามาหาหมินหมิ่น "แน่นอนข้ารู้ และข้าไม่คิดว่าข้าจะเห็นมันที่นี่ นี่คือเหล็กสีเลือดในตำนาน 1 ใน 9 แร่สำคัญที่เอาไว้สร้างเทพศาสตราที่ใช้ฆ่าเทพเจ้าได้ ว่ากันว่าการจะดึงมันขึ้นจากสายแร่ได้ จำเป็นต้องใช้เลือดของผู้รักในปฐพีดึงดูด ซึ่งก็มีแต่พวกเราเหล่าคนแคระที่กล้าหาญและยิ่งใหญ่เท่านั้นที่จะทำได้ เลือดของเจ้าคงดึงดูดมัน พวกเราควบคุมมันได้ด้วยเลือดของพวกเรา"

"แต่ปัญหาก็คือ แม้พวกเราจะควบคุมมันได้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้มันแสดงคุณสมบัติอันยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของเหล็กสีเลือดในตำนานได้ ว่ากันว่ามีแต่ช่างหลอมผู้ยิ่งใหญ่ระดับเจ็ดค้อนตีเหล็กขึ้นไปเท่านั้น ที่จะตีขึ้นรูปมันเป็นศาสตราที่แท้จริงได้ แต่หากจะหลอมสร้างมันเป็นยอดศาสตรา เกรงว่าต้องเป็นช่างหลอมในตำนานระดับเก้าค้อนตีเหล็กขึ้นไปเท่านั้น ส่วนอาวุธสังหารเทพ ข้าไม่รู้ว่าในปัจจุบันจะมีผู้หลอมสร้างมันได้อีกหรือไม่ เพราะต้องมีระดับช่างหลอมระดับเหนือตำนานระดับสิบขึ้นไป"

"หมินหมิ่นเจ้าพบสิ่งอัศจรรย์เข้าให้แล้ว เจ้าต้องเก็บซ่อนมันไว้ให้ดีอย่าให้พวกมนุษย์รู้ วันหนึ่งพวกเราอาจจะได้สร้างศาสตราที่ยิ่งใหญ่ให้กับท่านผู้นั้นอีกครั้งก็ได้"

ดวงตาหมินหมิ่นคนแคระหนุ่มดูแวววาว เขาพยักหน้าให้ท่านปู่ของฉงฉงด้วยความดีใจ ก่อนที่... จะคิดอะไรบางอย่าง

"ทะ... ทะ ท่านผู้เฒ่า หากข้านำสิ่งนี้ให้ท่าน ท่านได้โปรดยกฉงฉงให้ข้าได้หรือไม่ ข้ารักนาง นางเป็นหญิงคนเดียวที่ข้าตั้งใจจะผสมพันธุ์ด้วย ไม่ว่าจะในตอนนี้ อดีต หรืออนาคต"

"เอ๋อออออออออออออออออ..." ท่านปู่ของฉงฉงรากเสียงยาวแบบเดียวกับฉงฉง ไม่รู้ว่าท่านปู่ติดนิสัยนี้จากฉงฉง หรือฉงฉงได้รับนิสัยนี้จากท่านปู่ของนาง

ใบหน้าของท่านปู่ของฉงฉงอึมครึมขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็ถอนหายใจแล้วพูด

"ทำไมเจ้าถึงพูดเรื่องนี้เอาตอนนี้ ทำไมเมื่อก่อนเจ้าไม่พูดว่า ต้องการผสมพันธุ์กับฉงฉงไปตรงตรง หากนางรู้ว่าเจ้าต้องการผสมพันธุ์กับนาง นางต้องดีใจแน่ๆ" หากเซี่ยซีหานยืนอยู่ตรงนี้ เขาต้องรู้สึกแปลกๆ กับการพูดคุยของเหล่าคนแคระแน่ๆ คนแคระเหล่านี้พูดอะไรตรงๆ ไม่มีอ้อมแม้แต่น้อย เหตุใดเขาจึงไม่พูดว่า 'ความรัก' แทนไอ้คำว่า 'ผสมพันธุ์'

หมินหมิ่นน้ำตาไหล จากนั้นเขาก็เช็ดน้ำตา

"ข้ายังไม่มีความสำเร็จ พวกเราพี่น้องที่อยู่ที่นี่ ก็ต่างถูกจับขังให้ทำงานเป็นทาสเอาไว้ ท่านผู้เฒ่าเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าจะบอกนางได้อย่างไรว่าข้ารักนางและข้าอยากผสมพันธุ์กับนาง ข้ายังไม่อาจจะหาแร่อันแวววาวมาให้นางพอใจได้ ข้าควรที่จะบอกนางหรือว่า ข้าต้องการผสมพันธุ์กับนาง ข้าเป็นชายที่คู่ควรและมีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้นเหรอ"

!ตึ้ง

เสียงฉมวกขุดเหมืองกระทบพื้น ฉงฉงเธอได้ยินทุกอย่าง

"หมินหมิ่นเจ้า... เจ้าก็อยากผสมพันธุ์กับข้าเหรอ เจ้ารู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ว่า การผสมพันธุ์เขาทำกันอย่างไร"

"อาวุโสฉวนได้แนะนำข้า ข้าพอเข้าใจมันบ้างแล้ว"

"หมินหมิ่นเจ้ามันคนสารเลว" ฉงฉงคนแคระหญิงใบหน้าน่ารัก นางวิ่งเข้าไปหาหมินหมิ่น จากนั้นก็ต่อยเขา จากนั้นนางก็พูดน้ำเสียงสั่น "ข้าไม่ให้เจ้านอนทับตัวข้าหลอก ตัวเจ้านะ... ตัวเจ้าอาจจะหนักเกินไป" จากนั้นแก้มของฉงฉงก็แดงระเรื่อและนางก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"!ฉงฉง" เสียงหมินหมิ่นแผดดัง ก่อนเขาจะพูดน้ำเสียงบางเบาอย่างไม่เข้าใจ "ไม่ใช่ว่าการผสมพันธุ์คือการเดินจับมือกันหรอกรึ ข้าแค่อยากจะเดินจับมือนางไปตลอดกาล เราจะจับมือกันไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งนางตั้งท้องและมีลูกที่น่ารักให้ข้า ข้าก็แค่อยากจับมือนาง ทำไมนางถึงพูดว่าข้าอยากนอนทับนางได้ล่ะ"

ปู่ของฉงฉงยืนนิ่ง ราวกับว่าเขาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับหมินหมิ่น ระบบการศึกษาของแคระก็เป็นแบบนี้ เรื่องบางอย่างยากนักที่เขาจะอธิบายให้อีกคนเข้าใจได้โดยง่าย คนแคระมักชอบคิดอะไรไปเอง

ปู่ฉงฉงส่ายหน้า ก่อนจะพูดกับตัวเอง "ก่อนที่ข้าจะเข้าใจว่าการผสมพันธุ์คืออะไรอย่างแท้จริง ก็ใช้เวลาเกือบ 50 ปี ไม่ง่ายเลยที่เจ้าจะเข้าใจสิ่งนี้ได้ในเวลาอันสั้น หากเจ้าไร้พรสวรรค์ โชคดีที่ข้ามีพรสวรรค์มากพอ ในที่สุดข้าก็เข้าใจว่าการผสมพันธุ์ที่แท้จริงคืออะไร และข้าก็มีทายาทของตัวเองได้สำเร็จ หมินหมิ่นหนทางของเจ้ายังอีกไกล เจ้าพึงเข้าใจว่าการผสมพันธุ์คือการจับมือ"