ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        “เสด็จแม่ องค์ชายใหญ่ป่วยเป็นโรคประหลาดอันใดหรือ? แม้แต่หมอหลวงก็หาสาเหตุไม่ได้” มู่จื่อหลิงมิได้ร้อนรนไปกับนางด้วยฮองเฮาไม่ยอมพูด ทว่านางมีเวลา ท้ายที่สุดผู้ที่ทุกข์ทรมานก็ยังเป็นหลงเซี่ยวหลี

        เห็นท่าทางอึกๆ อักๆ ของฮองเฮาไทเฮาก็เปิดปากเอ่ยง่ายๆ “องค์ชายใหญ่ไม่รู้ว่าเป็นอันใด เข้าไปใกล้ตัวสตรีไม่ได้”

        แม้มู่จื่อหลิงจะรู้อยู่แล้วแต่พอได้ยินไทเฮาพูดเช่นนี้ นางก็อยากหัวร่อนัก

        นอกจากนางที่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลงเซี่ยวหลีจึงเป็นเช่นนี้คนทั่วไปคงจะคิดไปว่าเหตุที่หลงเซี่ยวหลีเป็นเช่นนี้มิใช่เพราะสัมผัสสตรีมากเกินไปหรือ ไทเฮาก็ไม่ทราบว่าอันใดเช่นกันแต่วาจานี้ก็พูดได้อย่างรื่นหูเสียจริง

        “เข้าไปใกล้ร่างกายสตรีไม่ได้? หม่อมฉันไม่เคยเห็นอาการเจ็บป่วยเช่นนี้มาก่อนเพคะ”มู่จื่อหลิงแสร้งทำทีไตร่ตรองพลางกล่าว

        ยามนี้นางอยากเห็นท่าทางของฮองเฮาที่แบกใบหน้าแก่ๆนั่นมาขอร้องให้นางไปรักษาหลงเซี่ยวหลียิ่งนัก

        ดังคาดเมื่อฮองเฮาได้ยินคำพูดนี้ก็ร้อนรนขึ้นมา ยามนี้หาได้มีท่าทางมารดาแห่งใต้หล้าไม่

        “หลิงเอ๋อร์เจ้าก็ช่วยไปตรวจดูเถิด โรคทางสมองที่เซี่ยวหนานเป็นมาหลายปีเจ้าก็รักษาหายได้มิแน่ว่าครั้งนี้ก็รักษาได้” ฮองเฮากล่าวอย่างกระสับกระส่าย

        ยามประสบเรื่องราวต่างๆ นางมักจะสุขุมเยือกเย็นหากหลงเซี่ยวหลีมิใช่บุตรชายเพียงคนเดียวของนางคาดว่านางคงไม่เสียกิริยาเช่นนี้ต่อหน้าคนทั้งหมด

        “หม่อมฉันสามารถช่วยตรวจดูได้แต่จะรักษาได้หรือไม่นั้นหม่อมฉันมิกล้ารับรอง” มู่จื่อหลิงแกล้งทำทีเป็นกังวล

        “หลิงเอ๋อร์พยายามเต็มที่ก็ดีแล้วอายเจียจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ” แม้ไทเฮาจะกล่าวเช่นนี้ทว่าในใจกลับมิได้คิดเช่นนี้ หากรักษาไม่หาย เจ้าก็อย่าได้ฝันว่าจะจากไปได้

        “หม่อมฉันจะต้องทุ่มเทสุดความสามารถเพคะ”มู่จื่อหลิงกล่าวอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน

        ไทเฮาปากไม่ตรงกับใจในใจนั้นจะวางแผนอันใดอยู่นางมิอาจรู้ได้ และจะไม่บอกว่านางมีความมั่นใจถึงสิบส่วนหรือต่อให้ไม่มี นางก็ไม่เกรงกลัวว่าไทเฮาจะเล่นลูกไม้ใดอยู่เบื้องหลัง

        หลงเซี่ยวหลีไม่เหมือนหลงเซี่ยวหนานคาดว่าไทเฮาและฮองเฮานั้นไม่อยากให้เขาเกิดเรื่องมิเช่นนั้นคงไม่เรียกนางเข้ามาด้วยตนเอง

        “อายเจียล้าแล้วพวกเจ้าไปดูก่อนเถิด” ไทเฮาโบกมือให้ฮองเฮาพามู่จื่อหลิงไปดูหลงเซี่ยวหลี

        บุตรชายของฮ่องเต้ ไม่ว่าใครนางก็ไม่ไปใส่ใจให้มากนักเพียงแต่ฮองเฮาเป็นคนที่ได้รับความคาดหวังจากนางมากที่สุดในบรรดาสนมชายาและยามนี้หลงเซี่ยวหลีก็ยังมีประโยชน์กับนางอยู่บ้าง หากรักษาได้ก็ช่างเถิดแต่รักษามิได้นางก็ไม่เสียหาย แล้วยังมีโอกาสจัดการมู่จื่อหลิงอีกด้วย

        -

        ฮองเฮาพามู่จื่อหลิงไปที่ตำหนักของหลงเซี่ยวหลียังไม่ทันเข้าไปใกล้ ก็มีเสียงโกรธจัดของหลงเซี่ยวหลีลอยออกมา“แค่หมอไร้น้ำยากลุ่มหนึ่ง เปิ่นหวงจื่อจะเก็บไว้ทำอันใดกัน”

        มู่จื่อหลิงรู้ว่าหลงเซี่ยวหลีฆ่าคนอีกแล้วนางไม่สนใจว่าฮองเฮาจะอยู่ด้วย วิ่งขึ้นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วใช้เท้าเตะประตูที่ปิดสนิทให้เปิดออก

        คนรอบข้างถูกการกระทำนี้ของมู่จื่อหลิงทำให้ตกตะลึงพวกเขานึกไม่ถึงว่าฉีหวางเฟยจะกล้าหาญเช่นนี้

        ในตำหนัก หลงเซี่ยวหลีที่กำลังจะแทงดาบลงก็ชะงักลงจ้องมองไปทางผู้บุกรุกที่ถีบประตูผู้นั้นอย่างดุร้าย

        หลงเซี่ยวหลีเห็นมู่จื่อหลิงตรงหน้าดวงตาก็สว่างวาบ เอ่ยปากออกมาอย่างมิทันรู้ตัว “มู่จื่อหลิง...อุ๊ก!”

        ยังไม่ทันพูดจบหลงเซี่ยวหลีก็อาเจียนออกมาอย่างหมดสภาพราวกับว่าสิ่งของในท้องนั้นถูกอาเจียนออกมาจนหมดแล้ว เหลือแค่เพียงน้ำย่อย

        ในยามปกติหากมู่จื่อหลิงได้เห็นฉากนี้ในใจต้องยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นเป็นแน่ทว่าตอนนี้จะอย่างไรนางก็มิอาจดีใจได้ ทั้งนัยน์ตาและในใจต่างก็แสบร้อนน้อยๆ

        นางยกเท้าก้าวเข้าไปอย่างเชื่องช้า

        ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากคราบอาเจียนของหลงเซี่ยวหลีและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นมู่จื่อหลิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปั่นป่วนในท้อง

        แม้นางจะเพิ่งช่วยชีวิตหมอที่ตกใจจนไม่รับรู้สิ่งใดภายใต้ดาบของหลงเซี่ยวหลีแต่ก่อนหน้าก็มีสองสามคนที่ถูกเขาฆ่าไปแล้ว แต่ละคนทั่วทั้งร่างอาบไปด้วยโลหิตนอนอย่างไร้ลมหายใจบนพื้นอันเย็นเยียบ

        แม้ตนเองจะเป็นหมอเห็นการเกิดการตายมาจนชินแล้ว แต่ฉากนี้ก็ยังทำให้มู่จื่อหลิงหวาดกลัวจนผงะถอยหลัง

        คนพวกนี้แม้จะไม่ถูกนางฆ่าตายแต่ก็ตายเพราะนาง

        นางรู้ว่าเพราะเรื่องนี้ผู้ที่ตายภายใต้เงื้อมมือหลงเซี่ยวหลีมิได้มีเพียงแค่เท่านี้ทว่ายามนี้ก็ไม่สามารถคืนชีพมาได้แล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงหยุดยั้งการสังหารหมู่ของหลงเซี่ยวหลีเท่านั้น

        นี่เป็นครั้งแรกที่นางลงโทษคนเลวแล้วรู้สึกเสียใจ

        นางไม่คิดว่าหลงเซี่ยวหลีจะโหดเหี้ยมเช่นนี้หาญกล้าฆ่าคนในวังอย่างโจ่งแจ้งตามอำเภอใจ เขาสามารถกวัดแกว่งดาบปลิดชีพคนไร้ความผิดเหล่านี้ตามใจชอบไร้ซึ่งความปรานี ตาไม่กะพริบเสียด้วยซ้ำ

        หลงเซี่ยวหลีที่ยังอาเจียนอยู่ด้านข้างเห็นมู่จื่อหลิงเดินเข้ามาก็รีบร้อนพูดว่า “อย่า...เจ้าอย่าเข้ามา...อุ๊ก!”

        แม้หลงเซี่ยวหลีจะปรารถนาให้มู่จื่อหลิงเข้าใกล้เขาทว่าก็ไม่อยากให้นางเข้ามาใกล้ สองสามวันมานี้เขาถูกทรมานจนแทบเสียสติแล้ว

        ไม่ว่าจะเห็นสตรีหรือได้กลิ่นชาดกลิ่นแป้งของพวกนางเขาก็จะอ้วกออกมาไม่หยุดเขาคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะร่างกายของสนมพวกนั้นมีปัญหาจนทำให้เป็นเช่นนี้อย่างกะทันหัน

        มู่จื่อหลิงได้สติกลับมาจากความเศร้าสลดชะงักฝีเท้าลง จึงเห็นหลงเซี่ยวหลีอาเจียนอย่างหมดสภาพอยู่ตรงนั้นการใช้ชีวิตในช่วงสองสามวันมานี้ทำเอาเขาผอมลงไปถึงหนึ่งรอบนางมิได้เห็นใจแม้แต่น้อย ในดวงตากลับปรากฏกระแสโทสะระลอกหนึ่ง

        ยามนี้นางเคียดแค้นเสียจนอยากใช้มีดพันเล่มแล่เนื้อหลงเซี่ยวหลีหากไม่ใช่เพราะต้องการหยุดการฆ่าคนของเขา นางคงไม่ถอนพิษให้หลงเซี่ยวหลีโดยง่ายแน่

        ฮองเฮาผู้ตามมาที่หลังเมื่อเห็นฉากนี้เข้าก็ไม่ได้รู้สึกอันใดเลยแม้แต่น้อยเสมือนว่าคุ้นเคยกับความโหดเหี้ยมของหลงเซี่ยวหลี

        ราวกับคนตายที่นอนอยู่บนพื้นเหล่านี้ต่อให้ตายก็ไม่สาสมกับความผิดนางไม่มองร่างของพวกเขาต่อแม้แต่เสี้ยววินาที สายตาของนางจับจ้องไปที่หลงเซี่ยวหลีที่กำลังอาเจียนเต็มไปด้วยความกังวลใจ

        “หวงเอ๋อร์” ฮองเฮาเรียกออกมาอย่างปวดใจแต่ก็ไม่กล้าก้าวขึ้นไปด้านหน้า

        “อุ่ก...ออกไปออกไปให้หมด” หลงเซี่ยวหลีอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว คำรามออกมา

        “เสด็จแม่เสด็จออกไปก่อนเถิดเหลือหม่อมฉันไว้จะสะดวกกว่า” มู่จื่อหลิงกล่าวอย่างเรียบเฉยสองแม่ลูกหน้าเนื้อใจเสือคู่นี้ทำให้นางอับจนวาจาจริงๆชีวิตคนตั้งมากมายบทจะฆ่าก็ฆ่า

        ฮองเฮามิได้ปฏิเสธนางอยากจะก้าวไปข้างหน้าดึงมือมู่จื่อหลิงแต่ถูกมู่จื่อหลิงหลบเลี่ยงอย่างคาดไม่ถึง แต่ ณขณะนี้ฮองเฮานั้นไม่สนใจที่จะโมโหแล้ว กำชับกับมู่จื่อหลิงว่า “หลิงเอ๋อร์เจ้าจะต้องรักษาเซี่ยวหลีให้หาย”

        “หม่อมฉันจะพยายามเพคะ!” มู่จื่อหลิงยังคงกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

        หากมิใช่เพราะหลงเซี่ยวหลีฆ่าคนส่งเดชนางคงไม่มารักษาหลงเซี่ยวหลีจนหายด้วยความปรารถนาดีแน่

        แต่จะดีกว่าถ้าหลงเซี่ยวหลีจดจำบทเรียนครั้งนี้ไว้ทำแค่พอเหมาะพอควร มิเช่นนั้นครั้งหน้านางคงมิได้วางยาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นและคงไม่มาถอนพิษให้เขาอย่างใจดีเช่นนี้

        ฮองเฮาพยักหน้าไม่ได้ถามต่อให้มากความ พาคนทั้งกลุ่มออกไป

        หลังจากที่ฮองเฮาจากไปมู่จื่อหลิงหาที่นั่งที่ไกลจากหลงเซี่ยวหลีที่สุดนำเชือกสีแดงออกมาให้หมอนำไปมัดมือของหลงเซี่ยวหลี

        แม้จะสามารถนำยาแก้พิษให้หลงเซี่ยวหลีได้ในทันทีแต่นางยังต้องแสร้งทำท่าทีเสียหน่อย กลั่นแกล้งเขาอีกสักครั้งมิเช่นนั้นหากรักษาหายในทันทีก็จะเด่นชัดจนเกินไปหลังจากหลงเซี่ยวหลีสติแจ่มใสขึ้น ก็ยากที่จะรับรองได้ว่าเขาจะไม่สงสัยตนเอง

        มู่จื่อหลิงใส่ยาแก้พิษไว้บนเชือกเพียงแค่หลงเซี่ยวหลีสัมผัสโดนก็จะไม่เป็นไรแล้วแต่ว่าฤทธิ์ของยาก็จะมิได้ออกอย่างรวดเร็วเพียงนั้น

        ยามนี้นางอยู่ห่างจากหลงเซี่ยวหลีอย่างน้อยสิบเมตรต่อให้ต้องการจับชีพจรจริงๆ ก็จับไม่ได้ นางมิใช่เทพเซียนเสียหน่อย

        ท่านหมอเองก็มิกล้ารับเชือกแดงจากมู่จื่อหลิงยังคงนอนคว่ำอยู่กับพื้นไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวมู่จื่อหลิงรู้ว่ายามนี้ไม่มีใครอยากเข้าใกล้หลงเซี่ยวหลี ด้วยกลัวว่าความผิดเล็กๆเพียงความผิดเดียว ชีวิตน้อยๆ ก็อาจจะรักษาไว้ไม่อยู่

        “องค์ชายใหญ่ยามนี้เปิ่นหวางเฟยต้องจับชีพจรท่าน หวังว่าท่านจะให้ความร่วมมือเปิ่นหวางเฟยต้องพยายามรักษาท่านจนหายดี” มู่จื่อหลิงไร้ทางเลือก ตอนนี้ในที่แห่งนี้มีเพียงนางที่พูดได้และกล้าพูด

        ยามนี้มู่จื่อหลิงอยู่ไกลจากหลงเซี่ยวหลีนักหลงเซี่ยวหลีจึงค่อยๆ สงบลง

        ได้ยินเสียงมู่จื่อหลิงจึงเงยหน้ามองไปทางนางหัวใจของเขานั้นก็สั่นไหวอย่างอดไม่ได้ คนงามเช่นนี้ได้แต่มองกินไม่ได้เขาจึงยิ่งทุกข์ทรมานมากขึ้นไปอีก

        “น้องสะใภ้สามสามารถรักษาโรคประหลาดของเปิ่นหวงจื่อได้จริงหรือ”หลงเซี่ยวหลีถามอย่างไม่อยากเชื่อ

        หากสตรีผู้นี้รักษาเขาหายได้จริงๆเขาก็ขอสาบาน ไม่ว่าต้องใช้วิธีใดก็ต้องเอาตัวนางมาให้ได้

        เขารู้ว่าหลงเซี่ยวอวี่ไม่เคยแตะต้องสตรีผู้นี้เป็นแน่แทนที่จะปล่อยให้นางเดียวดายไปทั้งชีวิต มิสู้เขาช่วยนางสักหนเขาจะทำให้มู่จื่อหลิงกลายเป็นผู้หญิงของเขา

        “เปิ่นหวางเฟยจะพยายามอย่างสุดความสามารถหวังว่าก่อนรักษาเสร็จองค์ชายใหญ่จะไม่ทำให้หมอเหล่านี้ลำบากใจ” มู่จื่อหลิงยังคงพูดถ้อยคำพวกนี้นางไม่รับรู้ความคิดสกปรกภายในใจหลงเซี่ยวหลีในยามนี้เลยแม้แต่น้อย

        หลงเซี่ยวหลีแค่นเสียงเย็นอย่างไม่ยินยอม“หึ หมอไร้น้ำยากลุ่มหนึ่ง วันนี้เปิ่นหวงจื่อจะไว้ชีวิตสุนัขอย่างพวกเจ้าชั่วคราว”

        เห็นหลงเซี่ยวหลีเอ่ยปากแล้วมู่จื่อหลิงก็สั่งหมอไปมัดเชือกสีแดงให้หลงเซี่ยวหลี แม้ท่านหมอจะอกสั่นขวัญแขวนแต่ยามนี้นอกจากฟังคำสั่งแล้วเขาจะยังทำอันใดได้อีกอีกอย่างองค์ชายใหญ่ก็พูดแล้วว่าจะไม่เอาชีวิตพวกเขาชั่วคราว

        หลังจากท่านหมอมัดเชือกแดงให้หลงเซี่ยวหลีแล้วมู่จื่อหลิงก็หาที่นั่งทรุดตัวนั่งลงไปปิดตาลงแสร้งทำท่าจับชีพจรอย่างเชื่อมั่นในประสบการณ์ของตนเองประเดี๋ยวส่ายศีรษะประเดี๋ยวพยักหน้า ทำเอาใจของคนที่ดูอยู่กระเด้งกระดอนไปกับนางด้วย

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนมู่จื่อหลิงจึงลืมตาขึ้นมา

        “เป็นอย่างไร” หลงเซี่ยวหลีถามอย่างไม่รอช้าท่านหมอที่อยู่ด้านข้างเองก็อยากจะรู้อย่างกระวนกระวาย ฉีหวางเฟยดูออกจริงๆ หรือนางมีความรู้การแพทย์จริงๆ ใช่หรือไม่

        “องค์ชายใหญ่เพียงแค่หมกมุ่นในกามารมณ์มากเกินไปการเร่งร้อนสำเร็จความปรารถนา ทำให้ไฟราคะย้อนกลับมาทำร้ายจึงมีอาการเช่นนี้ขอให้วันหน้าสำรวมมากขึ้น และเปิ่นหวางเฟยเองจะเขียนเทียบยาให้กินสองสามวันก็ฟื้นคืนกลับมาดังเดิม” มู่จื่อหลิงพูดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

        มู่จื่อหลิงทำสีหน้าปกติหนักแน่นว่าเป็นเพราะหลงเซี่ยวหลีมักมากในกามมิอาจอดกลั้นจึงกลายเป็นเช่นนี้ นางพูดเป็นช่องเป็นฉาก ราวกับเป็นเช่นนี้จริงๆทำให้ผู้อื่นหาข้อสงสัยไม่ได้

        เนื่องจากคนในที่นี้ล้วนรู้นิสัยของหลงเซี่ยวหลีแม้พวกเขาจะมิเคยได้ยินไฟราคะย้อนกลับอันใดมาก่อนทว่ายามนี้ฉีหวางเฟยสามารถรักษาองค์ชายใหญ่ได้ ชีวิตเล็กๆ ของพวกเขาก็รักษาเอาไว้ได้แล้วหาได้กล้าคิดอันใดให้มากความไม่

        ตอนนั้นพวกเขาล้วนคิดว่าองค์ชายใหญ่เป็นโรคฮวาหลิว[1] แต่อาการนั้นไม่เหมือนโรคฮวาหลิวอย่างสิ้นเชิงโรคที่เห็นสตรีก็จะอาเจียนออกมาเช่นนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน

        “จริงหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็รีบสั่งยาเถิด” หลงเซี่ยวหลีถามอย่างตื่นเต้น

        เขามิได้โกรธเคืองมู่จื่อหลิงที่กล่าวว่าหมกมุ่นในตัณหาเลยแม้แต่น้อยเนื่องจากเป็นเรื่องที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

        ตอนนี้ที่เขาได้ยินก็คือโรคของเขาสามารถรักษาได้ขอแค่รักษาได้ ไหนเลยที่เขาจะไปสนใจอะไรขนาดนั้น ยามนี้เขาก็เริ่มคิดเพ้อฝันไปแล้ว

        มู่จื่อหลิงเห็นท่าทางตื่นเต้นของหลงเซี่ยวหลีในใจก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ ช่างเป็นสุนัขที่เลิกกินอุจจาระไม่ได้จริงๆแผลยังไม่ทันหาย ก็คิดจะกระโดดเสียแล้ว

        “องค์ชายใหญ่สิ่งที่เปิ่นหวางเฟยพูดไปเมื่อครู่มิใช่เพียงความเร่งเร้าของกิจระหว่างชายหญิงเท่านั้นแต่เรื่องอื่นๆ ก็เช่นกัน ไม่อย่างนั้นต่อให้สั่งยาอีกก็คงไร้ผลแล้ว” มู่จื่อหลิงกล่าวเตือนอีกครั้งด้วย‘ความปรารถนาดี’

        ขณะนี้เองหลงเซี่ยวหลีจึงได้ฟังแม้เขาจะรีบเร่ง แต่เขาก็ยังต้องพยายามควบคุมตนเองให้ได้

        สตรีผู้นี้ร้ายกาจจริงๆ ด้วยเพียงแค่จับชีพจรก็หาสาเหตุของโรคได้แล้ว ยามนี้หลงเซี่ยวหลีนั้นจินตนาการไปจนถึงวันที่มู่จื่อหลิงยอมจำนนต่อเขาแล้ว

        หากหลงเซี่ยวหลีรู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นมู่จื่อหลิงบันดาลให้ก็ไม่รู้ว่าเขาจะยังพูดคุยกับนางดีๆ อยู่หรือไม่

        -------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] โรคฮวาหลิวเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในจีนยุคโบราณ