คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[19 พฤษภาคม]

ณ ค่ายเชลยศึกชั่วคราว ชายแดนสระแก้ว

เสียงฝีเท้าของอคินดังกังวานผิดปกติในความเงียบสงัดยามราตรี 

ตึก... ตึก... 

ทุกก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นไม้กระดานซึ่งตอกทับลงบนเถาวัลย์ยักษ์นั้นให้ความรู้สึกมั่นคงราวกับเดินอยู่บนหลังมังกรไม้ที่หลับใหล 

ปราการพฤกษาที่เขายืนอยู่ไม่ใช่สิ่งก่อสร้างจากปูนหรือเหล็ก แต่มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ถูกปลุกขึ้นด้วยเจตจำนงของ 'เพทาย' 

รากไม้ขนาดเท่าลำตัวมนุษย์นับพันเส้นถักประสานกันแน่นหนาจนแสงจันทร์แทบไม่อาจลอดผ่าน 

ความสูงสามสิบเมตรจากพื้นดินทำให้ลมหนาวเบื้องบนพัดกรรโชกอยู่ตลอดเวลา 

แต่อคินกลับสัมผัสได้เพียงแรงปะทะของอากาศ เขาไม่รู้สึกถึงความเย็นที่ควรจะบาดผิว หรืออาการสั่นสะท้านที่มนุษย์ทั่วไปควรจะเป็น

ภารกิจ 'ผู้คุมกฎแห่งรัตติกาล' ของเขาเริ่มขึ้นตอน 20:00 น. และสิ้นสุดที่ 02:00 น. มันคือช่วงเวลาที่โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหายใจ

บนไหล่ของเขามี 'บัวลอย' แมวสามทีนั่งอยู่ และข้างกายของเขามี ‘เจ้าโบ้’ หมาไทยหลังอานเดินเคียงคู่ 

เสียงเล็บโลหะของมันขูดไปกับไม้ดัง ครืด... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ 

อคินยื่นมือที่สวมถุงมือหนังไปลูบขนคอที่แข็งกระด้างของมัน 

เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากจังหวะการหายใจของโบ้ แต่มือของเขานั้น... นิ่งสนิทและไร้ไออุ่น

“ดูพวกเขาสิโบ้...” 

อคินพึมพำขณะชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่าง

แสงนวลตาจากตะเกียงพลังเวทที่แขวนอยู่ตามปมรากไม้เผยให้เห็นค่ายเชลยศึกกัมพูชาที่จัดระเบียบอย่างน่าฉงน 

ในสายตาของอคินผู้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดมาตลอดหลายเดือนด้วยตัวเองกับเหล่าสัตว์

แต่ภาพที่อาณาจักรมหาพฤกษาจัดระเบียบเชลยเหล่านี้อย่างน่าทึ่ง เต็นท์ที่พักคุณภาพดีถูกกางเป็นระเบียบ

หมอในชุดคลุมสีขาวเดินตรวจตราตามแถว พร้อมกับมอบยาสมานแผลสีเขียวใสที่กลิ่นหอมฟุ้งกระจายขึ้นมาถึงจมูกของอคิน

ภาพที่พวกหมอชุดขาวทา ‘ยาสมานแผลเขียวใส’ ให้เชลย ภาพการช่วยเหลือโดยไม่แบ่งแยกมิตรหรือศัตรู 

ภาพนั้นค่อยละลายน้ำแข็งที่เกาะกินจิตใจของอคินมาเนิ่นนานออกอย่างช้าๆ

เขาเห็นเด็กสาวเชลยคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเต็นท์ พลางรับผลไม้เรืองแสงมาจากทหารพฤกษาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มจางๆ 

แม้ที่ข้อเท้าจะมี ‘โซ่ตรวนเวทมนตร์’ ล่ามไว้ 

แต่มันกลับดูเหมือนสายใยที่เชื่อมต่อพวกเขาเข้ากับระเบียบใหม่มากกว่าจะเป็นเครื่องพันธนาการที่มุ่งเอาชีวิต

อคินหยุดยืนที่ริมสันกำแพง ชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง แสงจากตะเกียงพลังเวทที่แขวนอยู่ตามจุดต่างๆ 

เผยให้เห็นสภาพภายในค่าย เชลยศึกชาวกัมพูชานับพันชีวิตเดินขวักไขว่อยู่ด้านล่าง 

แม้พวกเขาจะเป็น 'มนุษย์ปลุกพลัง' ที่มีสกิลและอาชีพหลากหลาย 

แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงร่างกายที่บอบช้ำและโซ่ตรวนเวทมนตร์ที่ล่ามข้อเท้าไว้ 

เสียงโลหะลากไปตามพื้นดินดังแว่วขึ้นมาถึงข้างบนเตือนให้รู้ว่าพวกเขาไม่มีอิสระที่จะก้าวเดินได้เกินหนึ่งช่วงตัว

"พวกเขาสะบักสะบอมมาก็จริง... แต่ดูเหมือนจะดูดีขึ้นทุกวันเลยนะ" 

อคินพูดกับระบบในใจ 

"มันดูไม่เหมือนคุกเลย เหมือน... สถานรับเลี้ยงเสียมากกว่า"

ติ๊ง!

 [นั่นคือวิธีการของ 'เพทาย' ... การครอบครองร่างกายนั้นง่าย แต่การครอบครองใจคนนั้นต้องใช้ยาและการดูแล เจ้าควรตั้งใจเฝ้ายามต่อไปเถอะ อย่ามัวแต่สงสัยในเมตตาของผู้นำอาณาจักรเลย]

อคินขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำตอบของระบบ

ลมหนาวปะทะใบหน้า แต่เขากลับไม่รู้สึกสั่นสะท้าน มือที่กำด้ามดาบนั้นนิ่งสนิทและเย็นเยียบกว่าอากาศรอบตัว

'เราคืออัศวิน...' 

อคินย้ำกับตัวเองในใจ 

'หน้าที่ของอัศวินคือการปกป้อง... แต่ในโลกที่ศัตรูกำลังถูกเยียวยาด้วยอาหารและยาแบบนี้ ดาบในมือของฉันมันยังมีที่ทางให้กวัดแกว่งอยู่อีกไหม?'

เขาหยุดเดินแล้วพิงหลังเข้ากับเถาวัลย์หนาม หลับตาลงเพื่อฟังเสียงป่า 

แต่สิ่งที่เขาได้ยินกลับมีเพียงจังหวะหัวใจของเจ้าโบ้ที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ 

ส่วนหน้าอกของเขา... กลับเงียบงันและว่างเปล่าเหมือนถ้ำที่ไร้ลมหายใจ

...

ในคืนที่สี่ เขาเห็นภาพที่สะดุดตา ทหารพฤกษากำลังแบกถังน้ำและผลไม้เรืองแสงส่งให้เด็กหญิงเชลยคนหนึ่ง 

เด็กน้อยรับไปพลางยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มที่เริ่มกลับมามีชีวิตชีวา 

และเหล่าเชลยผู้ใหญ่หลายคนเริ่มเข้ามาช่วยทหารแจกจ่ายน้ำและอาหารให้กับคนอื่นๆ

ดูเหมือนค่ายเชลยแห่งนี้กำลังค่อยๆพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อันมีค่า และมอบคุณค่าให้กับทุกคน

[23 พฤษภาคม]

ติ๊ง! 

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 23 พฤษภาคม]

[เฮ้! ตื่นได้แล้วเจ้าคนขี้เซา! วันนี้มีแขกมา!]

อคินสะดุ้งตื่นขึ้นมาในความสลัวของเต็นท์พรีเมียมบนสันกำแพงพฤกษา 

ร่างกายของเขายังคงรู้สึกเบาหวิวราวกับขนนก ทันทีที่เขาลุกขึ้นนั่ง 

สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะลงบนท่อนแขนตัวเองกลับให้ความรู้สึกเหมือนแตะลงบนรูปปั้นหินที่เย็นเฉียบ 

ผิวหนังของเขาดูซีดจางกว่าวันก่อนๆ แต่ชุดเกราะออฟฟิศที่วางอยู่ข้างตัวกลับดูสะอาดเอี่ยมและมีกลิ่นหอมของแดดอ่อนๆ 

ราวกับมีใครบางคนเฝ้าดูแลมันอย่างดีในช่วง 16 ชั่วโมงที่เขาสลบไสลไป

เขาก้าวเท้าออกไปรับลมแรงบนความสูงสามสิบเมตร มามาเลดยืนรออยู่ตรงนั้น 

ชุดเกราะสีเงินของอัศวินดูหมองลงเล็กน้อยจากฝุ่นผงจากการเดินทาง แต่แววตาของเขาซะสว่างจ้าด้วยความตื่นเต้น

"อคิน! นายตื่นมาทันเวลาเปลี่ยนประวัติศาสตร์พอดี" 

มามาเลดตบไหล่เขาจนเกิดเสียงดังกังวาน แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ 

"เครูม่า... เต่ายักษ์นั่นถูกพิชิตเรียบร้อยแล้วเมื่อตอนกลางวัน! ที่เขาใหญ่น่ะ เป็นการประสานงานที่เหนือชั้นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย"

"เขาใหญ่เหรอครับ? แล้วพลังพฤกษาของท่านเพทาย..." 

อคินถามด้วยความฉงน

"เปล่าเลยเพื่อน ครั้งนี้ต้องยกเครดิตให้พวกอาณาจักรรุ่งอรุณ!" 

มามาเลดเล่าพลางชี้มือไปทางทิศตะวันตกราวกับเห็นภาพเหตุการณ์ 

"พวกนั้นขน 'โกเล็ม' รุ่นพิเศษออกมานับร้อยตัว เป็นยูนิตพลีชีพที่ติดตั้งระเบิดเวทมนตร์แรงสูง พวกเขาบังคับให้พวกมันมุดลงไปใต้ท้องของเครูม่า แล้วจุดชนวนระเบิดพร้อมกัน!"

มามาเลดทำมือขยายออกเพื่อสื่อถึงแรงระเบิด 

"บึ้ม! แรงอัดจากใต้ท้องทำให้เจ้าเต่ายักษ์นั่นหงายหลังตึงทันที! นายจินตนาการออกไหม? หลังของมันที่แบกภูเขาทั้งลูกไว้ทำให้มันพลิกตัวกลับไม่ได้เลย เครูม่ากลายเป็นแค่เต่าที่นอนขาชี้ฟ้าอยู่บนยอดเขาใหญ่ แล้วพวกกองทัพผสมที่นำโดย 'ปกป้อง' กับ 'สัตยา' ก็รุมถล่มท้องของมันที่เป็นจุดอ่อนเพียงแห่งเดียวจนมันสิ้นฤทธิ์... สงครามจบลงตรงนั้นแหละ"

อคินนิ่งฟัง ภาพความน่าเกรงขามของเทคโนโลยีจากอาณาจักรรุ่งอรุณทำให้เขารู้สึกถึงความเล็กลูกของดาบในมือ

"แล้วท่านเพทายล่ะครับ?"

"ท่านเพทายเพิ่งถอนทัพกลับมาจากชายแดนกัมพูชา ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพฯ" 

มามาเลดลดเสียงลงพลางยื่นซองจดหมายประทับตรามณีพฤกษาให้อคิน 

"แต่ไม่ต้องห่วง ที่ศูนย์กลางอำนาจน่ะ 'ท่านปกป้อง' ไปทำหน้าที่เป็นตัวแทนเจรจาแทนท่านเพทายอยู่ การประชุมร่วมกับอาณาจักรพันธมิตรที่ร่วมตีรัฐบาลกลางเป็นไปด้วยดีอย่างเหลือเชื่อ..."

ความยินดีแผ่ซ่านไปทั่วค่าย ทหารหลายคนกอดกันร้องไห้ 

แต่อคินกลับรู้สึกเหมือนความยินดีนั้นเป็นกำแพงที่กันเขาออกไปข้างนอก 

...

[20:00 น.] 

ในขณะที่อคินกำจะเดินไปเข้าเวรเฝ้ายามของเขา ข่าวที่ทำให้เขาชะงักงันก็มาถึง

เสียงประกาศกังวานผ่านเครือข่ายพลังเวทที่เชื่อมต่อทั่วอาณาจักรดังขึ้นพร้อมกันประหนึ่งเสียงสวรรค์ 

เนื้อหาประกาศถึงการสิ้นสุดของยุคสมัยแห่งความแตกแยก 

และการสถาปนา 'อาณาจักรสยาม' อย่างเป็นทางการภายใต้การนำของสภาจอมทัพ

อคินนั่งอยู่บนขอบสันกำแพงไม้ที่สูงจากพื้นดินสามสิบเมตร ขาของเขาห้อยแกว่งอยู่ในอากาศที่เย็นจัด 

แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความหวาดเสียวหรือความหนาวเย็นที่ควรจะเป็น 

ข้างกายมีเจ้าโบ้ที่นอนเอาคางเกยเข่าเขาไว้ และบัวลอยที่เกาะอยู่บนบ่า 

พลางจ้องมองลงไปดูขบวนเชลยด้านล่างที่เริ่มถูกถอดตรวนออก

"ประเทศไทยกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวแล้วงั้นเหรอ..." 

อคินพึมพำ เสียงของเขาลอยหายไปในลมราตรี 

"ถ้าบ้านเมืองสงบสุขแบบที่ประกาศจริงๆ ... แล้วพวกเราล่ะโบ้? นักผจญภัยที่ถูกปลุกพลังมาเพื่อฆ่าอสูรอย่างพวกเรา จะมีงานอะไรให้ทำในโลกที่ไม่มีอสูรให้ล่า?"

เจ้าโบ้ครางหงิงในลำคอ ราวกับมันเองก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าใจหาย

"อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปหน่อยเลยน่า อคิน" 

เสียงสดใสของ ส้มซ่า ดังขึ้นจากด้านหลัง เธอเดินมาพร้อมกับมามาเลดที่ดูผ่อนคลายขึ้นกว่าทุกวัน 

"ต่อให้ในเขตอาณาจักรมหาพฤกษาจะปลอดภัยจนแทบจะนอนหลับกลางทุ่งหญ้าได้ แต่นอกรั้วปราการนี้ออกไป โลกกว้างน่ะยังเต็มไปด้วยความมืดมิดที่มนุษย์ยังเข้าไม่ถึงอีกตั้งเยอะ"

"ยังเหลือป่าในเทือกสอยดาวไม่ใช่เหรอ ที่ยังมีพื้นที่ตกสำรวจ" 

อคินหันไปแย้ง

"ก็นั่นมันแค่ป่าหลังบ้าน! ตอนนี้พวกอะนีมาเนียน่าจะจัดการเรียบร้อยแล้วมั้ง" 

ส้มซ่ากอดอก ยิ้มกว้าง 

"ยังมีพื้นที่สีแดงที่แผนที่ยังเข้าไม่ถึงอีกนับไม่ถ้วนที่รอให้นักล่าอย่างพวกเราไปปักธง ทั่วโลกยังไม่ได้เป็นเหมือนที่นี่สักหน่อย"

...

[21:00 น.]

ท่ามกลางบทสนทนาที่พยายามปลอบประโลมใจ 

เงาของร่างหนึ่งก็โดดข้ามเถาวัลย์หนามขึ้นมาบนสันกำแพงด้วยความคล่องแคล่ว 

ปลาเผา ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกวนๆ ตามฉบับหน่วยพิทักษ์รัตติกาล 

ในมือของเขาชูซองจดหมายสีเขียวเข้มที่มีตราประทับขี้ผึ้งรูปใบไม้ศักดิ์สิทธิ์

"เฮ้! อคิน รับไปซะ คำสั่งด่วนจากท่านบุษบา" 

ปลาเผาส่งจดหมายปลดประจำการให้ 

"สำนักงานเมืองและสำนักสันติบาลกำลังจะเข้ามายึดพื้นที่คุกพฤกษาคืนแล้ว หน้าที่ 'ผู้คุมกฎรัตติกาล' ของนายจบลงที่นี่อย่างเป็นทางการ"

อคินรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรที่จู่ๆ ก็ถูกถอดปลั๊กออก

"จบแล้วจริงๆ สินะ..." 

อคินนั่งลงล้อมวงกับมามาเลด โบ้ บัวลอย และปลาเผา ท่ามกลางแสงไฟจางๆ จากตะเกียงพลังเวท 

"พรุ่งนี้ฉันไม่ต้องเฝ้าที่นี่แล้วสินะ... รู้สึก... เคว้งยังไงไม่รู้แฮะ"

"นายเสพติดการอยู่เฉยๆไปแล้วล่ะสิ ได้เวลาออกล่าแล้ว" 

ปลาเผาหัวเราะพลางตบหลังอคิน

แต่เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังของอคินมัน 'นิ่ง' และ 'เย็น' จนผิดมนุษย์ 

"ฟังนะอคิน อย่าเพิ่งรีบถอดใจไป คลื่นอสูรลูกที่ห้าน่ะ... มันกำลังจะมา ความสงบนี้มันก็แค่ช่วงพักยกเท่านั้นแหละ"

"ใช่" 

ส้มซ่าเสริม น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น 

"ต่อให้เรากู้โลกใบเดิมคืนมาได้ในตอนนี้ แต่นายดูรอบๆ สิอคิน ต้นไม้ยักษ์ที่สูงเทียมฟ้า โกเล็มที่เดินเพ่นพ่าน มนุษย์ที่มีสกิลแปลกๆ ... โลกมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว และไม่มีทางกลับไปเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่นั่งรถไฟฟ้าไปทำงานได้อีก"

"เราไม่ได้ล่าเพื่อทำลายอย่างเดียว แต่ออกล่าเพื่อเพิ่มเลเวลและเตรียมตัวสู้เพื่อวันพรุ่งนี้" 

มามาเลดพูดสมทบด้วยเสียงทุ้มต่ำ 

"ถ้าไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างหลังในอาณาจักรมหาพฤกษา นายก็ต้องแกร่งขึ้นไปอีก"

อคินก้มมองมือตัวเองที่ขาวซีดภายใต้แสงจันทร์ เขาพยายามจะกำมือ 

แต่เขากลับรู้สึกเหมือนนิ้วมือเหล่านั้นไม่ใช่ของเขาเอง... มันเบาและว่างเปล่า 

แต่เมื่อได้ยินคำว่า 'คลื่นอสูรลูกที่ห้า' ประกายไฟในดวงตาที่เกือบจะดับมอดของเขาก็ลุกโชนขึ้นมาใหม่

"โลกที่ไม่เหมือนเดิม... กับอัศวินที่ต้องแกร่งขึ้น" 

อคินพึมพำ 

"งั้นพรุ่งนี้ ผมจะไปสอยดาว ไปดูซิว่าที่นั่นยังเหลือความลับอะไรให้ผมค้นหาอีกบ้าง"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง บัวลอยส่งเสียงร้องรับคำอย่างร่าเริง ส่วนเจ้าโบ้ก็ยืนขึ้นส่ายหางรอรับคำสั่ง 

แม้ความจริงที่ถูกบิดเบือนจะยังซ่อนตัวอยู่ในเงามืด 

แต่สำหรับอคินในคืนนี้... เป้าหมายของเขาชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง 

ไม่ใช่ในฐานะ 'ผู้คุมกฎ' แต่ในฐานะ 'นักล่า' ที่จะสลักชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ของอาณาจักรสยาม

อัศวินรุ่นพี่ทำท่าจะเดินจากไป แต่แล้วเขาก็ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองอคินด้วยแววตาที่ซับซ้อน 

มันมีความสงสารแฝงอยู่ในรอยยิ้มนั้น 

"วันนี้เจ้าก็ลองคิดดูแล้วกันว่าจะทำอะไรต่อ ส่วนข้าต้องไปประชุมวางแผนอนาคตของแคลนนัดล่าราตรีกับท่านศรีนิล... ดูแลตัวเองด้วยนะ อคิน ไปกันเถอะปลาเผา"

มามาเลดหันกลับไปเรียกปลาเผา แล้วทั้งคู่ก

อคินยืนนิ่งอยู่กลางค่ายที่กำลังถูกรื้อถอน 

เขามองดูโลกที่กำลัง 'เยียวยา' ตัวเองผ่านมุมสูงจากป้อมยามที่เหลืออยู่ 

เขาปรึกษากับโบ้และบัวลอยเรื่องการไปออกล่าครั้งใหม่ 

ความกระหายที่จะพิสูจน์ว่าตัวเองยังมี 'ค่า' ในฐานะอัศวินพลุ่งพล่านอยู่ในอก 

เขาตัดสินใจจะกลับไปที่เทือกเขาสอยดาวอีกรอบ ที่นั่นคือถิ่นที่เขาเคยเป็นวีรบุรุษ

เขากลับเข้าไปในเต็นท์ นอนลงบนฟูกเดิม รอคอยให้เวลาการเชื่อมต่อหมดลงด้วยความหวังที่ริบหรี่...