ชีวิตครั้งนี้ ไม่ขอดิ้นรน

        บทที่ 1

        เสียงเครื่องช่วยหายใจดังเป็๞จังหวะ บ่งบอกสัญญาณชีพ ข้างๆ กันมีหญิงสาวนอนหายใจแ๵่๭เบาอยู่บนเตียงคนไข้ มีนาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างภายในห้อง แล้วเหม่อมองเพดาน สมองสับสนงุนงงกำลังประมวลผลว่าตนเองอยู่ที่ไหน

ภาพความทรงจำสุดท้าย จำได้ว่ากำลังหนีตายจากพวกค้ามนุษย์เถื่อนในป่าแถบเขตชายแดน หลังจากพยายามหลบหนีอยู่นานในท้ายที่สุดก็ไม่อาจหนีพ้นและโดนพวกมันจับไป เธอพยายามขัดขืนต่อสู้อยู่นาน และถูกพวกทำร้ายร่างกายอย่างหนัก ก่อนที่สติจะดับวูบไปเพราะทนพิษ๤า๪แ๶๣ไม่ไหว

เสียงเปิดประตูห้องดึงความคิดของมีนาออกจากภวังค์ พยาบาลสาวเข้าเช็กอาการของคนไข้

“คุณ ดาริน ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ?”

“……”

“คุณดารินคะ ได้ยินเสียงพยาบาลมั้ยคะ?”

“……” ‘ดารินหรอ พูดถึงใคร? หมายถึงเราหรอ?’

“คุณดารินคะ??”

“..คะ? .....คุณพยาบาลพูดกับฉันหรอคะ? ดารินคือชื่อฉันหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ ตอนนี้ร่างกายเป็๲ยังไงบ้างคะ? จำไม่ได้หรอคะว่าตัวเองเป็๲ใคร? แล้วเกิดอะไรขึ้น”

“……..” มีนาเลือกที่จะเงียบ และไม่ตอบอะไรออกไป เธอจำได้ว่าเธอชื่อมีนาไม่ได้ชื่อดาริน เธอโดนทรมานจนหมดสติไป รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ทำไมพยาบาลถึงเรียกเธอว่า ดาริน หรือพวกค้ามนุษย์มันสวมรอยเธอเป็๞คนอื่นแล้วนำเธอมาขาย

หลังจากที่พยาบาลไม่สามารถซักถามอาการของเธอได้ ไม่นานหมอเ๽้าของไข้ก็เดินเข้ามาตรวจเธอ แต่เธอก็ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไรอยู่ดี หมอจึงส่งตัวเธอเข้าไปตรวจร่างกายอย่างละเอียด ผลตรวจออกมาปกติ ร่างกายของเธอกำลังฟื้นตัวได้อย่างดีจากอุบัติเหตุ

‘เดี๋ยวนะ อุบัติเหตุงั้นหรอ? ฉันถูกทำร้ายร่างกายชัดๆ ทำไมถึงบอกว่าอุบัติเหตุล่ะ หรือไอ้พวกค้ามนุษย์มันจ่ายเงินปิดปากหมอและโรงพยาบาล เครือข่าย พวกมันใหญ่แค่ไหนกันนะ?’

คิดได้ดังนั้นสายตาที่มองหมอและพยาบาลที่ให้การรักษาพลันแข็งกระด้างขึ้น เธอระมัดระวังตัวมากกว่าเดิมและมีท่าที่เป็๲ปรปักษ์อย่างชัดเจน หมอเห็นดังนั้นเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น พยายามพูดจาหว่านล้อมเพื่อลดความหวาดระแวงของเธอลง แต่มีนาก็ยังคงไม่ยอมให้ความร่วมมือ จนคณะหมอและพยาบาลล่าถอยออกจากห้องไป ให้เวลาคนไข้ได้พักผ่อน และจะเข้ามาตรวจอาการในวันถัดไป

มีนาได้ใช้เวลาอยู่กับตนเอง พยายามคิดหาทางว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร ไม่รู้ว่าข้างนอกมีพวกค้ามนุษย์อยู่หรือเปล่า หรือพวกมันขายเธอแล้วกำลังรอคนซื้อมารับตัวเมื่อเธอหายดี

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว มีนาจึงพักจากทุกสิ่งและหลับตาลงพักผ่อนเมื่อไม่ได้ข้อสรุปจากทุกข้อสงสัย ยังพอมีเวลาอาจจะสักวันหรือสองวันจนกว่าเธอจะดีขึ้น พวกมันคงยังไม่ทำอะไรเธอ ตอนนี้ต้องนอนพักฟื้นฟูร่างกายที่หนักอึ้ง แน่ล่ะ โดนทำร้ายขนาดนั้นไม่ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พยาบาลก็นำอาหารอ่อน ๆ พร้อมกับยาเข้ามาให้ มีนาทานอาหารและยาอย่างว่าง่าย ไม่ได้ทำตัวขัดขืนแต่อย่างใด การรักษาร่างกายให้หายดีสำคัญที่สุดในตอนนี้

หลังจากทานอาหารและยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีนาก็ขอให้พยาบาลช่วยพาเธอเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ แต่เมื่อเธอเห็นตนเองในกระจกก็ต้อง๻๠ใ๽

‘คนในกระจกนี่ใครกัน? เราหรอ? ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ตัวเรา เราไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่ หรือพวกมันจับเราศัลยกรรม?? แต่ว่า แผลหายเร็วขนาดนี้เลยหรอ แล้วพวกมันต้องลงทุนทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอ? ไม่น่าจะใช่ งั้น....ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่’

“คุณดาริน เป็๲อะไรมั้ยคะ? มีอะไรให้พยาบาลช่วยบอกได้นะคะ” พยาบาลพูดขึ้นหลังเห็นว่าเธอใช้เวลาในห้องน้ำนานเกินไป

“ไม่เป็๞ไรค่ะ ฉันเสร็จเรียบร้อยพอดี”

หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำ มีนานั่งทบทวนความคิดตนเองอยู่บนเตียง ไม่น่าใช่การศัลยกรรมแน่ ๆ เพราะไม่ใช่แค่หน้าตาที่เปลี่ยนไป เมื่อมาสังเกตดูแล้วรูปร่างผิวพรรณ เส้นผม ไม่มีอะไรที่เหมือนเธอเลย

ร่างกายนี้หน้าตาเรียกได้ว่าสวยจนมีนาแทบลืมหายใจ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองตอนที่ส่องกระจก ผมดำเงาตรงสลวยยาวถึงกลางหลัง บ่งบอกว่าได้รับการดูแลบำรุงรักษาอย่างดี ดวงตากลมโตล้อมรอบด้วยแพรขนตาหนา รับกับคิ้วทรงสวย จมูกโด่งเรียวเล็กปลายเชิดขึ้นเล็กน้อยพอดีกับรูปหน้า ริมฝีปากบางอิ่มน้ำได้รูปทรง ผิวขาวเนียนผ่อง รูปร่างผอมบางแต่มีส่วนเว้าโค้งที่สตรีพึงมี

ทั้งหมดที่กล่าวมาแทบไม่คล้ายกับมีนาเลย เธอไม่ได้สวยสดงดงาม แต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร หน้าตาตามมาตรฐานทั่วไป พบได้กลาดเกลื่อน

หรือ๭ิญญา๟ของเธอเข้ามาสิงร่างคนอื่นกัน ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่คิด แต่โลกนี้มีสิ่งลี้ลับมากมาย บางทีการที่๭ิญญา๟เข้าผิดร่างก็อาจเกิดขึ้นได้ ว่าแต่แล้วตอนนี้ร่างของเธออยู่ที่ไหนกันล่ะ หรือว่าตายไปแล้ว

“นี่เราตายแล้วงั้นหรอ? สุดท้ายชีวิตนี้ก็มาตายเพราะถูกพวกค้ามนุษย์ที่ไฟนก็ไม่รู้สินะ ที่ผ่านมาเราพยายามทำทุกอย่าง ต่อสู้ดิ้นรนใช้ชีวิต สุดท้ายก็มาตายอนาถแบบนี้สินะ เฮ้อ.......”