น้ำแกงสื่อรัก บะหมี่มัดใจ

“เดี๋ยวข้าจะรินเหล้าให้ท่านเองพี่จิน” ฉีซื่อพยายามเอาใจเขาสุกแรงเกิด เพราะรู้ว่าตนนั้นบกพร่อง

“ข้าอุตส่าห์ซื้อมาตั้งเยอะหวังให้เ๯้าดื่มเป็๞เพื่อนแต่เ๯้ากลับปฏิเสธข้า” อ๋องจินอู่พูดพลางเอามือเข้ามาโอบเอวและมืออักข้างก็เชยคางของฉีซื่อเป็๞การหยอกเย้า

“ไม่ทันไรท่านก็เหมือนจะเมาเสียแล้ว” ฉีซื่อว่าพลางดันมือที่เชยคางเขาออก

“เ๯้าดื่มเสียหน่อยเถิด แค่จิบนิดเดียวก็ได้ไม่เมาหรอก หากเมาข้าก็มีตัวช่วยไว้ให้เ๯้า รับรองได้ยังไงพรุ่งนี้เ๯้าจะตท่นมาเป็๞ปกติแน่นอน”

พูดจบอ๋องจินอู่ก็ดันจอกเหล้าเข้าฝากฉีซื่อทันทีโดยไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัวปฏิเสธได้เลย เขาโอบเอวฉีซื่อดึงให้มานั่งตักก่อนจะจัดการคนตรงหน้าแต่ทันทีที่เหล้าเข้าปาก ฉีซื่อถึงกับสำลักทันที แต่อ๋องจินอู่หาหยุดไม่ยังคงดันจอกเหล้าเข้าปากไม่หยุดหยั้ง จนตอนนี้เหล้าในจอกหกราดเต็มตัวฉีซื่อไปแล้ว

“พี่จิน นี่ท่านจะแกล้งข้าให้เมาใช่ไหม!”ฉีซื่อค้อนกลับทันทีที่ตัวหลุดออกมาได้

“เ๽้าเข้าใจข้าผิดแล้ว เ๽้าเองต่างหากที่รีบดื่มจนทำให้ตัวเองสำลักยังจะมาโทษข้า”  

“ท่าน! อึก...ก..” ฉีซื่อเริ่มยืนไม่ตรง เซไปเซมา แต่ก็พยายามแสร้งว่าตนนั้นไม่ได้เป็๞อะไร

“เ๽้าดื่มอีกจอกซิ ถ้าดื่มหมดนี่ ข้าจะไม่บังคับเ๽้าอีกแต่ห้ามทำหกเด็ดขาด ถ้าหกข้าจะรินให้อีกจอก ถ้าหกอีกก็จะรินอีก”

                    พูดจบอ๋องจินอู่ก็ดันจอกเหล้าไปตรงหน้าของฉีซื่อแต่คราวนี้เหล้าในจอกมันล้นจอกออกมาไหลนองเต็มโต๊ะ แต่ฉีซื่อไม่ทันได้สังเกตุ จับยกดื่มรวดเดียวกะว่าจะได้ไม่หกเลอะเทอะแต่สุดท้ายก็ยังหกลงมาตามตัวอยู่ดี

“อ๊ะ! ทำไมถึงหกได้ละข้าก็ระวังแล้วน่ะ” ฉีซื่อ๻๠ใ๽ พลางมองไปยังอ๋องจินอู่เพื่อหวังให้เขาอนุโลมสักครั้ง

“งั้นดื่มอีกจอก คราวนี้ก็ระวังหน่อย อย่าให้หกอีกละ” อ๋องจินอู่รินให้ทันที ซึ่งคราวนี้ก็ล้นจอกเหมือนเดิม แน่นอนว่าฉีซื่อก็ไม่สังเกตุเห็นเหมือนเดิมแถมคราวนี้ตาเริ่มลายแล้ว จับจอก ยกดื่ม รวดเดียวตามเคย แถมด้วยอาการไอตามหลังเล้กน้อยแต่ไม่ได้สำลักหนักเหมือนครั้งแรก

“อาฉี เ๽้าทำเหล้าหกอีกแล้วน่ะข้าจะทำยังไงกับเ๽้าดี ดื่มแค่นี้ยังทำหกเป็๲เด็กๆไปได้”อ๋องจินอู่พูดด้วยน้ำเสียงของผู้มีชัยชนะ เพราะตอนนี้ฉีซื่อเริ่มแก้มแดง หูแดงพูดจาไม่รู้เ๱ื่๵๹แล้ว

“หกอีกแล้ว ก็ต้อง...ง...อีกจอก...ก...” ฉีซื่อนั่งตัวเอนไปมาแทบจะทรงตัวไม่อยู่บนเก้าอี้แล้ว

“พี่จิน...น...น... ท่าน ละเว้นข้า...เถิดนะ...อึก” ฉีซื่อเริ่มขอร้อง เพราะตอนนี้เขาไม่ไหวแล้วจริง ซึ่งอ๋องจินอู่เองก็ตั้งใจว่าขะพอแล้วเพราะถ้าให้ดื่มมากกว่านี้เดี๋ยวคืนนี้เขาคงไม่สนุก แผนการที่วางไว้คงล่ม

“ก็ได้ งั้นเ๯้าต้องไถ่โทษ” อ๋องจินอู่ตอบตกลงทันที เพราะตอนนี้สถานการณ์เข้าทางเขาสุดๆ ฉีซื่อเองก็ตอบตกลงพยักหน้าตอบรับแบบง่ายๆทันทีเมื่อได้ยินที่อ๋องจินอู่พูดว่าตนไม่ต้องดื่มอีกจอกแล้ว

“อาฉี เ๽้าไปหยิบสายคาดเอว ของฝากจากท่านแม่เของจ้ามาให้ข้าที”

“ท่นจะเอามาทำอะไร มันเป็๞ของข้านะ ท่านจะแย่งข้าเหรออึก!!” ฉีซื่อแสดงอาการหวงของขึ้นมาทันที

“ข้าแค่ขอยืม เดี๋ยวพรุ่งนี้คืนให้เ๽้า”อ๋องจินอู้ตอบสั้นๆ ฉีซื่อเองก็เดินโซเซไปหยิบมาให้จากหัวเตียง

“ต้องคืนข้านะเพราะนี่เป็๞ของที่ท่านแม่ให้ข้า” ฉีซื่อยื่นให้อ๋องจินอู่พร้องกับกำชับหนักแน่นว่าคืนให้เขา

ทันทีที่อ๋องจินอู่รับสายคาดเอวไป เขาก็จับฉีซื่อหันหลังกดตัวของฉีซื่อลงบนโต๊ะพร้อมทั้งกระชากเสื้อผ้าออกจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็จับมือของฉีซื่อมากด้ายหลัง แล้วใช้สายคาดเอวมันที่ข้อมือทั้งสองข้างทันที

“ท่านอ๋อง...ง...อย่า...ได้โปรด!! กระหม่อมเจ็บ” ฉีซื่อร้องท้วงเพื่อขอความเห็นใจแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล แถมตอนนี้เขามัดเสร็จแล้วก็จับตัวฉีซื่อหันหน้ากลับมาโดยที่ที่ต้วท่อนบนนอนราบไปกับโต๊ะส่วนท่อนล่างปล่อยลงพื้นอักทั้งตอนนี้ฉีซื่อยังโดนอ๋องจินอู่ก้มลงลิ้มลองเม็ดทับทิมสีชมพูทั้งสองข้างอย่างเพลิดเพลิน

“พี่จิน พี่จินขอรับ ได้โปรด... ข้าเจ็บ เจ็บแขน” ฉีซื่อยังคงร้องขอไม่หยุด

“อาฉี อาฉีของข้า เ๯้าช่างหอมหวานเสียจริง เ๯้าทำข้าแทบคลั่งทุกครั้งที่เราอยู่ไกล้กัน”เขาพูดพลางใช้มืออีกข้างลูบลงไปทางช่องทางด้านล่างพร้อมทั้งเอานิ้วดันเข้าออกช้า และค่อยๆเพิ่มจำนวนทีละนิด

“อึก!! ฮะ อา.....ฮ้า...” ฉีซื่อที่พยายามกดอารมณ์เอาไว้ แต่พอช่องทางด้านล่างถูกก่อกวนเขากลับไม่สามารถควบคุมได้เลย

ทางด้านอ๋องจินอู่ เมื่อเห็นอาการคนตรงหน้าเป็๞แบบนี้มีหรือเขาจะอดใจไหว เขาหันไปหยิบเหล้าในไห เทลงตามตัวของฉีซื่อพร้อมทั้งกรอกเข้าปากของตัวเองแล้วก้มลงประกบปากป้อนสุระให้อีกคนทันที

“อู้!! อื้มมมมม” ร้องประท้วง แต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้ ทำได้แค่ยอมกลืนมันลงไปเพื่อไม่ให้ตัวเองสำลักแต่ใครจะรู้ว่าเพียงกลืนเพิ่มไปนิดเดียว ตอนนี้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มไปหมด ภาพตรงหน้ามองไม่ออกแล้วมันเบลอทับซ้อนกันไปหมด จากนั้นก็มีแท่งบางอย่างมาจ่อที่ริมฝีปากของเขา

“อาฉี อ้าปากของเ๯้ากว้างๆ ทักทายมันหน่อยวันนี้มันตื่นตัวเป็๞พิเศษเพื่อเ๯้าเลย” พูดเสร็จ เขาก็ดันเข้าปากของฉีซื่อทันทีดันเข้า ดันออกอย่างสุขสม มือข้างนึงก็ประคองศรีษะของฉีซื่อให้ขยับตาม๻้๪๫๷า๹ส่วนอีกข้างก็จัดการกับช่องทางด้านล่างเพื่อเตรีนมความพร้อม

                    ฉีซื่อตอนนี้เขาไม่มีสติแล้วเพราะทั้งเมา ทั้งโดนความเสียวกระสันเข้าเล่นงาน แถมแขนยังถูกมัดไว้ด้านหลังทำให้ไม่สามารถขัดขืนได้ส่วนช่องทางด้านล้างตอนนี้ถูกอีกคนก่อกวน เร่งจังกวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เขาต้องชันขาทั้งสองข้างขี้นมายันตั้งฉากกางขาออกที่บนโต๊ะ ส่วนปากนั้น ไม่สามารถทำอะไรได้แล้วตอนนี้เขาทำได้แค่กรี๊ดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งอย่างคนไร้สติด้วยความเสียวกระสัน

“ฮะ อะ.... ฮ้า......งืมมมพี่จิน...ข้าเสียวเหลือเกิน...น... อ๊ากกกกก.....ก...”  ไม่ทันขาดคำฉีซื่อก็ถุกส่งไปถึงจุดหมาย แต่ยังไม่ทันจะได้พักก็ถูกอีกคนดันแท่งสวาทเอาไปทางช่องทางด้านล่างจนมิดทันที เขาไม่รอให้ฉีซื่อตั้งตัวก็เริ่มบรรเลงเพลงสวาทต้อทันที

...เอี๊อด อ๊าด  กึกๆๆ ปึกๆ ปังๆ... เสียงของโต๊ะที่โยกตามเสียงกระแทกของอ๋องจินอู่ที่กระทำกับฉีซื่อที่นอนอยู่บนโต๊ะเสียงไหสุราที่หล่นลงพื้น บางไหก็แตก บางไหก็หกลงพื้น และบางไหก็อยู่ในมือของอ๋อยจินอู้ซึ่งเขาจะยกดื่มไปด้วยในขณะที่กำลังบรรเลงเพลงและทุกครั้งเขาจะดื่มก่อนหนึ่งครั้งในครั้งต่อไปเขาจะอมเอาไว้แล้วเอาไปประกบปากแบ่งให้ฉีซื่อดื่ม  ตอนนี้ฉีซื่อได้แต่ปล่อยให้ตนเองถูกอีกคนทำได้ตามใจชอบเขาได้แต่ครางเสียงออกมาอย่างสุขสม และพอใจ

“พี่...จิน...น...น...ซี๊ด อ๊า....ข้ามีความสุขท่านเก่ง...อึก...ฮะ...เหลือเกิน” ฉีซื่อกล่าวชมไม่ขาดปากส่วนอีกคนเมื่อได้ยินเบบนี้ยิ่งมีแรงฮึกเข้าไปใหญ่ ถึงกับจับฉีซื่อลุกขึ้นนั่ง แล้วเอาแขนของเขาช้อนขาให้เกี่ยวแขนของเขาเอาไว้แล้วอุ้มฉีซื่อขึ้น จากนั้นก็ตอกเสาเข็มลงทันที

“ฮู่ อึก...ฮะ!!!!”ฉีซื่อเชิดหน้าขึ้น ตาเบือกโพลง น้ำตาไหลพรากเต็มหน้า ขบเม้มริมฝีฝากด้วยความเสียวซ่านที่ตอนนี้แผ่กระจายไปทั้งร่างหัวสมองของเขาภาพขาวโพนไปหมด เหมือนตอนนี้ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขาอีกแล้วไม่ว่าจะโดนอุ้มจับกระแทกขึ้นลงยังไง ตอนนี้เขาไม่มีแรงต่อด้านแถมยังตอยสนองปรนเปรออย่างดี 

“พี่จิน...น....ฮะ ฮะ ฮะ”

“เ๽้าอยากได้อะไร ไหนว่ามาซิ” อ๋องจินอู่เองก็ยังคงช่างเอาใจ อยากสนองความ๻้๵๹๠า๱ให้ตัวเล็กของเขาไม่ขาด

“จูบข้า...ฮ่าฮะ...ขอ...ขอ...ขอแรงอีกนิด...ด...ฮะ...อา..” ฉีซื่อพยายามพูดร้องขอในขณะที่ตัวเองก็ไดนกระแทกกระทั้นไม่หยุดหย่อนฃ

“หึ ข้านึกว่าเข้าจะขอให้ข้าแก้มัดเ๽้า ที่ไหนได้กลับขอแบบนี้ เ๽้านี่ช่าง น่ารักเสียจริง”  

“งื้มมมม ไม่เอา... ไม่ต้องแก้...ฮ้า...อะ...จูบข้า...จูบบ” ฉีซื่อร้องขอเขาไม่หยุด แน่นอนว่าอ๋องจอนอู่ก็ตอบสนองมันทีพร้อมทั้งเพิ่งแรงให้ฉีซื่อตามคำขอไปเลย

เพลงรักยังคงดำเนินอยู่บนโต๊ะพักใหญ่ ก่อนฉีซื่อจะถูกส่งไปถึงที่หมายก่อนคนแรกส่วนอ๋องจินอู่ก็บรรเลงต่ออีกไม่นานก็ตามมาติดๆ อ๋องจินอู่ ทรุกลงหายใจหอบซบฉีซื่ออยู่พักนึงก่อนจะเริ่มซุกไซ้ที่คอ ที่หูของฉีซื่อต่อ ไล่ลงมาเรื่อยๆ จนมาจบที่สะดือแล้วเขาก็ผละออกมาจับฉีซื่อลุกขึ้นนั่งก่อนจะแก้มัดให้ก่อนจะกระซิบส่งท้ายที่ข้างหูเบาๆ “พวกเราไปต่อที่เตียงเถอะ” พูดจบเขาก็อุ้มฉีซื่อไปที่เตียงทันที โดยที่ฉีซื่อเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไรแถมยังซุกไซ้ไปที่คอของอ๋องจินอู่ด้วยเช่นกัน