ตอนที่19 เื่น่าอับอาย
หลงเกอกระตุกยิ้มไม่พอใจในคำถามจากเ้าภาพ ด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร แต่เขาระงับอารมณ์ไว้ได้อย่างรวดเร็วส่วนตัวต้นเหตุทำให้พ่อป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลนั้นหายหน้าหายตาไปั้แ่แวะไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลเพียงแว่บเดียว จนถึงตอนนี้ยังตามหาตัวไม่พบ
จากนั้นประธานหลงเกอตอบกู้ฟาหยางอ้อมแอ้มเพราะไม่้าให้ข่าวการป่วยของพ่อกลายเป็ประเด็นฉุดความน่าเชื่อถือของบริษัทจนกระทบต่อหุ้นในภาพรวมว่า
“ตอนนี้พ่อไม่เป็ไรมาก หมอบอกว่าพักผ่อนน้อยเกินไป พวกเราก็เลยให้พ่อนอนพักที่โรงบาลสักหน่อยอีกไม่กี่วันก็คงได้กลับบ้านแล้วครับ”
“อ้อ...อย่างนั้นเหรอ ขอให้หายป่วยเร็ว ๆ แล้วกันนะถ้าไม่ติดว่าต้องอยู่เป็ประธานงานวันเกิดตัวเองฉันคงแวะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลแล้วล่ะ”
กู้ฟาหยางลอบยิ้มขบขันเพราะข่าวอาการป่วยของคู่แข่งไม่ใช่ดังคำตอบที่ได้รับฟังแต่เขาไม่คิดเปิดเผยความจริงออกไป จึงเออออไปด้วยอย่างเป็ธรรมชาติจากนั้นยื่นกล่องของขวัญให้หลานชายทางขวามือช่วยเปิดออกดูตามธรรมเนียมด้วยอยากรู้ว่าตระกูลหลงมอบสิ่งใดเป็ของขวัญให้แก่ตน
ครั้นกู้เฟยเทียนรับของขวัญจากมือชายชราส่งมาให้พลางเปิดออกต่อหน้าผู้คนอย่างรู้หน้าที่ โดยมีพนักงานโรงแรมเข้ามาช่วยรับห่อกระดาษและเศษวัสดุอื่นไปเก็บให้เรียบร้อย
พอทายาทหนุ่มตระกูลกู้หยิบกล่องหยกขนาดย่อมสีขาวเนื้อดีออกจากกล่องไม้สลักแล้วยื่นให้ปู่พลันมีเสียงฮือฮาจากแขกบางคนซึ่งยืนอยู่ใกล้กับกลุ่มชายชราเหออี้ดังขึ้นว่า
“โอ้โฮ!นั่นมันกล่องดนตรีขับกล่อมจิติญญานี่ ได้ข่าวว่าถูกประมูลไปด้วยราคาแพงจากอเมริกาไม่นึกเลยว่าคนประมูลจะเป็ตระกูลหลง!”
“อื้อฮือ! งานนี้ตระกูลหลงทุ่มซะจริง ได้ข่าวว่ากล่องดนตรีนั่นราคาหลายสิบล้านหยวนเชียวนะหรือจะเป็สัญญาสงบศึกระหว่างสองตระกูล”
“ว้าว!นี่เป็ของขวัญสำหรับตระกูลใหญ่มอบให้กันสินะ”
“ดูเหมือนของขวัญคนอื่นจะด้อยค่าไปเลยนะนี่”
“ไม่ใช่หรอก อยู่ที่เจตนาคนให้กับคนรับมากกว่าเชื่อว่าผู้เฒ่ากู้คงแยกแยะได้”
ชายชราเหออี้มองกล่องหยกที่มีเสียงดนตรีไพเราะเมื่อกู้ฟาหยางเปิดออกพลางกระซิบถามเ้านายหนุ่มยืนข้างกายด้วยความอยากรู้เพราะตนไม่สามารถตรวจสอบได้ชัดเจนนักว่า
“นายท่าน นั่นใช่ของจริงไหมครับ”
“จริง” โจวเกอตอบคำถามคนรับใช้สั้น ๆ พลางกวาดตามองผู้คนในห้องจัดเลี้ยงด้วยความสนใจก่อนกระซิบบางอย่างกับองครักษ์ข้างกาย
จากนั้นชายหนุ่มใบหน้าไร้ความรู้สึกยืนอารักขาโจวเกออยู่ เขาพยักหน้ารับคำสั่งแล้วผลุนผลันออกไปจากห้องจัดเลี้ยงอย่างเงียบเชียบ
ด้านชายชรากู้ฟาหยางยิ้มพอใจของขวัญราคาแพงจากตระกูลหลง พลางปล่อยให้ครอบครัวหลงเดินจากไปแล้วหรี่ตามองตามแผ่นหลังทุกคนอย่างมีนัยเขาไม่้าแสดงออกว่าชื่นชอบของขวัญจากใครมากน้อยเพียงใดเพราะเป็เื่ละเอียดอ่อน
หลังจากนั้นพิธีกรเชิญแขกลำดับต่อไปนำของขวัญมามอบให้ชายชราผู้นำตระกูลกู้นั่นคือ ตระกูลหลิน นำโดยประธานหลินลู่เหวินและครอบครัวเขาเป็ลูกชายของชายชราหลินผาน พวกเขานำของขวัญราคาแพงใกล้เคียงกับตระกูลหลงมามอบให้เช่นกันโดยเป็ภาพวาดโบราณอันสวยงามซึ่งกู้ฟาหยางรับไว้ด้วยรอยยิ้มไม่แตกต่างจากเคยยิ้มให้คนตระกูลหลง
ต่อจากนั้นเป็ของขวัญจากตระกูลสวี นำโดยประธานสวีเจียวจ้านและครอบครัว พวกเขานำแจกันโลก์ในยุคสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงมามอบเป็ของขวัญแเื่ต่างส่งเสียงฮือฮาอีกรอบ
สุดท้ายเป็ของขวัญจากตระกูลอันดับหนึ่งตระกูลสุดท้าย นั่นคือ ตระกูลจางนำโดยประธานจางฟางหลงพร้อมครอบครัว เขานำชุดกาน้ำชาในยุคสมัยราชวงศ์ชิงมอบให้ชายชราแเื่พากันส่งเสียงฮือฮารู้สึกทึ่งอีกครั้ง
ลำดับต่อไปพิธีกรชายกล่าวเชิญแขกจากตระกูลอันดับสองเข้ามามอบของขวัญตามธรรมเนียมว่า
“ใน่ต่อไปเป็การมอบของขวัญจากตระกูลอันดับสองขอเรียนเชิญผู้แทนจากตระกูลซ่ง คุณซ่งเหอมี่ด้วยครับ”
ซ่งเหอมี่ บรรณาธิการหญิงและลูกสาวของชายชราซ่งเหอผิงแห่งตระกูลซ่งเธอมาในชุดเดรสสั้นเรียบหรูตามแบบฉบับผู้หญิงทำงานคล่องแคล่วผมบ๊อบสั้นสวยเก๋เสริมให้บุคลิกของเธอโดดเด่นยิ่งกว่าเดิมพลางรับของขวัญจากมือพนักงานโรงแรมแล้วยื่นให้ผู้นำตระกูลกู้ก่อนกล่าวอวยพรอย่างมีมารยาทว่า
“คุณพ่อฝากอวยพรให้ท่านผู้นำมีสุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาวมากกว่าหนึ่งร้อยปีมั่งคั่งตลอดไปค่ะ”
“ขอบใจ.....ขอบใจมาก” กู้ฟาหยางยิ้มเอ็นดูซ่งเหอมี่พลางลอบถอนหายใจเล็กน้อย
อนึ่งชายชรากู้ฟาหยางชื่นชอบความขยันขันแข็งและมุมานะของซ่งเหอมี่มานานทั้งคิดอยากได้เป็สะใภ้แต่โชคชะตาไม่เอื้ออำนวยทว่าลูกชายก็เลือกสะใภ้จากตระกูลสวีซึ่งเป็ตระกูลอันดับหนึ่งเหมือนกันจึงชดเชยความเสียดายเอาไว้ได้ทั้งหมด
อย่างไรก็ตามในจังหวะชายชรายื่นกล่องของขวัญไปให้หลานสาวทางฝั่งซ้ายมือช่วยแกะให้เพราะเห็นว่าเป็กล่องเล็กและมีน้ำหนักเบาพลันได้ยินเสียงผ้าขาดดังแควกจึงหันไปมองด้วยความสงสัย
ฉับพลันชายชราเบิกตากว้างใเพราะเหลือบเห็นชุดเดรสหรูของหลานสาวหลุดลุ่ยออกทางด้านข้างลำตัวตลอดแนวฝั่งขวามือจนเปิดเผยเนื้อหนังและชุดชั้นในออกมาบางส่วน พลางผงะใจนพูดไม่ออกไปชั่วครู่
“..........”
ทันใดนั้นแเื่กำลังจ้องมองกล่องของขวัญในมือหลานสาวคนสวยแห่งตระกูลกู้พลันเปลี่ยนเป้าหมายไปมองเรือนร่างขาวเนียนซึ่งโชว์ขึ้นมาต่อหน้าสาธารณชนในทันดีแล้วยังมีบางคนส่งเสียงฮือฮาแสดงความประหลาดใจอย่างลืมตัวว่า
“แย่ละ! นั่นคุณหนูกู้ทำอะไรน่ะหวังว่าคงไม่ใช่การแสดงพิเศษหรอกนะ”
“อ๊ะ! นี่เป็การแสดงของคุณหนูกู้เหรอ สามีห้ามมอง! ก้มหน้าลงเดี๋ยวนี้!”
“ว้าว! ผิวเธอขาวเนียนจริง ๆ ช่างเป็การแสดงที่น่าชื่นชมมากเป็บุญตาของผมซะจริง”
“พระเ้า!นี่มันเป็เื่จริงหรือว่าเป็การแสดงกันแน่”
“โอ้! หวังว่าจะเป็แค่อุบัติเหตุนะถ้าตั้งใจโชว์ละก็ช่างเป็เื่น่าอับอายจริง ๆ”
ฉับพลันกู้เฟยเทียนรีบถอดเสื้อสูทไปคลุมตัวน้องสาวแล้วพาเดินลงไปจากเวทีอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแขกในงาน โดยยังมีหลายคนอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตาอยู่
อย่างไรก็ตามช่างภาพและนักข่าวหลายคนที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยง ต่างอาศัยความเป็มืออาชีพรีบบันทึกภาพไว้ได้ทันท่วงทีโดยเฉพาะกลุ่มช่างภาพและนักข่าวจากตระกูลซ่ง
ซ่งเหอมี่รีบหมุนตัวเดินออกจากสถานการณ์อันน่าอับอายของทายาทสาวแห่งตระกูลกู้พลางลอบพยักหน้าส่งสัญญาณบางอย่างให้ลูกน้องช่างภาพในทีมด้วยรู้ดีว่าอีกไม่นานทางตระกูลกู้จะต้องทำการล็อบบี้กลุ่มนักข่าวทั้งหมดเพื่อหวังปิดข่าวอื้อฉาวดังกล่าว
เวลานี้แเื่ในงานต่างส่งเสียงฮือฮาแสดงความรู้สึกกันหลากหลายบรรดาทายาทหนุ่มสาวตระกูลดังหลายคนรีบปราดเข้าไปช่วยเหลือกู้เฟยจูเท่าที่ทำได้แต่ยังมีอีกหลายคนยืนมองนิ่งเฉยคล้ายไม่ใส่ใจในเหตุน่าอับอายของทายาทสาวจากตระกูลอันดับหนึ่ง
ด้วยอุบัติเหตุอันคาดไม่ถึงของกู้เฟยจูทำให้ขั้นตอนมอบของขวัญชะงักไปชั่วครู่ทั้งยังมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์หนาหูเกี่ยวกับเื่น่าอับอายดังกล่าวจนกลายเป็ข่าวซุบซิบในบรรดาแขกร่วมงานไปในทันที
ชายชราเหออี้กระซิบกับเ้านายหนุ่มอีกครั้งเพราะไม่รู้จะหาเหตุผลใดมาอธิบายเหตุน่าอับอายซึ่งกลายเป็จุดด่างพร้อยของหญิงสาวตระกูลกู้ว่า
“ดูเหมือน์จะมีตานะครับนายท่าน”
“ดูไปก่อน” โจวเกอตอบเสียงแ่เบา พลางลอบยิ้มมุมปากสะใจในจังหวะจิบค็อกเทล
ทันใดนั้นเ้านายหนุ่มของชายชราเหออี้ััได้ถึงการจ้องมองไม่วางตาจากทิศทางหนึ่งจึงผินหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว
พอโจวเกอเห็นว่าการสวมใส่หน้ากากดึงดูดทายาทสาวแห่งตระกูลหลินเข้าให้ทั้งที่ฝ่ายหญิงมีทายาทหนุ่มจากตระกูลหม่าคอยเทียวไล้เทียวขื่อเอาอกเอาใจอยู่พลางเลิกคิ้วแปลกใจเพราะเข้าใจท่าทีจากสายตาของฝ่ายหญิงได้ชัดเจน
เฮอ! ขนาดว่าฉันใส่หน้ากากอยู่นะนี่ ถ้าเปิดออกคงวุ่นวายมากกว่านี้ขนาดแม่เธอยังหลงรักฉันเลย นับประสาอะไรกับคนเป็ลูกสาวล่ะฉันจะไม่ยอมทำพลาดอีกแล้ว ไม่รู้ป่านนี้ลี่เอ๋อร์จะเป็ยังไงบ้าง ขอโทษนะลี่เอ๋อร์
ปรมาจารย์ลึกลับถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงเื่ราวในอดีตด้วยไม่้าให้คนเกี่ยวข้องมีภัยมาถึงตัว จึงต้องหลีกเร้นหายตัวไปจากวงสังคม ทั้งไม่ยอมเข้าใกล้หรือให้ความสนิทสนมกับผู้หญิงคนใดกระนั้นเขาจำเป็ต้องกลับมาสะสางหนี้แค้น ด้วยไม่สามารถปล่อยให้ศัตรูลอยนวลได้
เมื่อสมาชิกตระกูลกู้คลี่คลายอุบัติเหตุของหลานสาวคนเดียวเสร็จเรียบร้อยพิธีกรกลับมาทำหน้าที่ต่อด้วยท่าทีปกติโดยไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ขณะนี้กู้เฟยเทียนผู้เป็หลานชายแกะของขวัญจากซ่งเหอมี่โดยไม่เรียกให้ผู้มอบกลับคืนมาอวยพรอีกพอผู้นำตระกูลกู้และแเื่มองเห็นของขวัญล้ำค่าในมือชายหนุ่มต่างพยักหน้าพึงพอใจ
“ไม่นึกเลยว่าตาแก่ซ่งจะยังรู้ใจฉันเหมือนเดิม”
ชายชรากู้ฟาหยางเอ่ยชมของขวัญซึ่งเป็จานหยกสลักเนื้อดี ด้วยคาดหวังให้ตระกูลอันดับสองเป็พรรคพวกฝ่ายตนดังเดิมทั้ง้าคานอำนาจทางธุรกิจกับฝั่งตระกูลหลงในที
19K
