เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        "เกิดอะไรขึ้น?" คังอิงที่เห็นสีหน้าของกวนเสี่ยวไม่สู้ดีเอ่ยถามอย่างงุนงง "เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ห้างฯเหรอ?"

        "เปล่าค่ะ ทุกอย่างในห้างฯ ดำเนินไปได้ด้วยดี เพียงแต่ฉันเพิ่งได้รับข้อความจากลูกพี่ลูกน้อง เขาบอกว่าตอนที่ผ่านห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ บังเอิญได้ยินผู้ชายหลายคนกำลังพูดคุยกันอยู่หน้าประตูห้าง

        เขารู้จักคนที่อยู่ในกลุ่มนั้น มีหลายคนที่เป็นเจ้าของร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าแถวนั้น พวกเขาบอกว่าห้างสรรพสินค้ามิตรภาพแย่งลูกค้าของพวกเขาไป พวกเขาวางแผนจะรุมทำร้ายเจ้าของห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ ฉันก็เลยเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณค่ะ" กวนเสี่ยวบอกอย่างร้อนใจ

        พอคังอิงได้ยินเรื่องนี้ก็บอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปนี้ฉันจะขับรถไปไหนมาไหนเอง แล้วก็จะพยายามไม่กลับบ้านดึก พวกนั้นไม่มีโอกาสลงมือหรอก"

        พอรู้ว่าคังอิงมีรถยนต์ กวนเสี่ยวก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

        พอกวนเสี่ยวออกไป สือเจียงหย่วนก็หรี่ตามองแล้วบอกว่า "ผมจะไปสืบดูให้ละเอียดว่ามีใครไม่พอใจคุณบ้าง เดี๋ยวผมจะเลี้ยงข้าวพวกเขาเอง"

        คังอิงหัวเราะพลางบอกว่า "คุณจะใช้วิธี 'สุราหนึ่งจอกรวบคืนอำนาจทหาร' [1] งั้นเหรอคะ?"

        "คำพูดไม่ค่อยเหมาะเลย ผมหมายถึงจะเลี้ยงข้าวพวกเขา เพื่อกำจัดความเป็นศัตรูที่พวกเขามีต่อคุณ" สือเจียงหย่วนบอกอย่างมั่นอกมั่นใจ

        คังอิงไม่ได้สนใจเรื่องที่ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายเลยสักนิด เธอค่อนข้างประมาท เพราะสังคมในระบอบกฎหมายของยุคหลังๆ นั้น ถึงแม้ว่าจะเต็มไปด้วยกลโกง แต่บนท้องถนนนั้นล้วนเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดมากมาย ขอแค่เธอไม่ออกนอกพื้นที่ที่ปลอดภัยพวกนั้น ก็ไม่มีใครกล้าคิดร้ายกับเธอ ดังนั้นการใช้ชีวิตจึงค่อนข้างปลอดภัยมากขึ้น

        แต่คังอิงลืมไปว่า แม้คนส่วนใหญ่ในสังคมยุคนี้จะเป็นคนซื่อสัตย์ แต่ก็ยังมีอาชญากรอยู่บ้าง อีกทั้งอุปกรณ์ตรวจตราในยุคนี้ไม่ได้ทันสมัยเท่ากับยุคหลังๆ แม้แต่กล้องวงจรปิดก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ คังอิงประมาทเรื่องความปลอดภัยของตนเองมากจริงๆ

        สือเจียงหย่วนเห็นเธอไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยก็รู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา แต่เขารู้ดีว่าต่อให้เกลี้ยกล่อมคังอิงไปอย่างไรก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะอันตรายยังไม่เกิดขึ้น การพูดมากเกินไปกลับจะส่งผลต่ออารมณ์ของเธอ

        ในเวลานั้นเอง มีครอบครัวหนึ่งที่มีสีหน้าแปลกๆ เดินเข้ามาที่ชั้นล่างของห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ หากคังอิงอยู่ตรงนั้นล่ะก็ เธอคงรู้จักคนทั้งสามคนนี้ทันที พวกเขาก็คือฟู่ซินหลาง เหมยเหนียง และไป๋เหลียนฮวา

        ไป๋เหลียนฮวาและเหมยเหนียงไม่รู้ว่าคังอิงเป็นคนลงทุนเปิดห้างสรรพสินค้ามิตรภาพแห่งนี้ เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในห้างก็พบว่า พื้นทางเดินปูกระเบื้องสีขาวสะอาดตา แถมยังมีพรมสีแดงปูทับเอาไว้อีก เครื่องใช้ไฟฟ้ารอบๆ ตัวนั้นล้วนแต่เป็นสินค้าดีๆ ทั้งนั้น ทำเอาพวกเขารู้สึกตาพร่าไปหมด

        "คิดไม่ถึงเลยว่าห้างสรรพสินค้ามิตรภาพจะดูหรูหราขนาดนี้หลังจากตกแต่งใหม่ พอนึกถึงสภาพของที่นี่ในอดีต รู้สึกว่ามันดูเก่ามาก" คำพูดของเหมยเหนียงสะท้อนบางอย่างในใจ

        ไป๋เหลียนฮวาก็รู้สึกทึ่งมากเช่นกัน “ก่อนหน้านี้ฉันเคยไปหนานจิง ฉันว่าห้างสรรพสินค้าบนถนนหนานจิงยังไม่สวยงามขนาดนี้เลย คิดไม่ถึงว่าอำเภอหลี่ว์ของพวกเราก็มีห้างสรรพสินค้าสวยๆ แบบนี้ด้วย ดูท่าว่าอำเภอหลี่ว์ของพวกเราจะพัฒนาขึ้นมากจริงๆ”

        ชาวบ้านมักจะตัดสินว่าบ้านเกิดของตนเองนั้นทันสมัยหรือไม่จากการเปลี่ยนแปลงของอาคารสำคัญหรือสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ

        การที่ห้างสรรพสินค้าของคังอิงปรากฏขึ้น ก็เหมือนกับการฉีดยาชูกำลังให้กับชาวบ้านที่เดินทางมาจับจ่ายซื้อของที่นี่ พวกเขารู้สึกว่าเศรษฐกิจของอำเภอนี้เฟื่องฟูขึ้นมากจริงๆ ถึงได้มีห้างสรรพสินค้าโฉมใหม่แบบนี้ปรากฏขึ้นมา

        ผลการเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ เกิดขึ้นเช่นนี้ คังอิงไม่เคยนึกถึงมาก่อน เรียกได้ว่าเป็นผลกำไรที่เกินความคาดหมาย

        ฟู่ซินหลางได้ยินมารดากับภรรยาของตนเองพูดคุยกัน ในใจของเขากลับรู้สึกหงุดหงิดใจและเจ็บปวด เขาแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะไปถามคังอิงให้รู้เรื่องว่าเงินก้อนโตขนาดนี้เธอเอามาจากไหนกัน

        โดยปกติแล้วผู้หญิงมักจะถูกดึงดูดด้วยสินค้าสวยๆ งามๆ ดังนั้นไม่นานเหมยเหนียงกับไป๋เหลียนฮวาก็หมกมุ่นอยู่กับการชื่นชมเครื่องใช้ไฟฟ้าที่สวยงามจนลืมฟู่ซินหลางไป

        ฟู่ซินหลางถือโอกาสนี้เดินดูโดยรอบ เขาหวังว่าจะได้เจอกับคังอิงอีก

        ในความคิดของเขา แม้จะได้เห็นกับตาตนเองว่ามีคนเรียกคังอิงอย่างให้เกียรติว่า ‘ประธานคัง’ แต่การบอกว่าคังอิงเป็นถึงเจ้านายใหญ่ มันช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

        เบื้องหลังคังอิงต้องมีผู้ชายคอยสนับสนุนอยู่แน่นอน แถมยังเป็นผู้ชายที่ร่ำรวยมากอีกด้วย ไม่อย่างนั้นคังอิงจะมีเงินทองมากมายมาใช้จ่ายได้อย่างไรกัน

        ในใจของฟู่ซินหลางคิดอย่างริษยา ต่อให้เป็นผู้ชายร่ำรวย ก็คงเป็นผู้ชายอายุสี่สิบห้าสิบปีแล้วละ เพราะผู้ชายหนุ่มที่ยังไม่ได้แต่งงาน ใครจะไปสนใจผู้หญิงหย่าร้างที่ผ่านมือผู้ชายมาแล้วอย่างคังอิงกัน?

        พอนึกถึงเรื่องนี้ ฟู่ซินหลางพลันโกรธตัวเองขึ้นมา ทำไมตอนแต่งงานเขาถึงไม่เห็นว่าคังอิงนั้นสวยขนาดนี้กัน เขาปล่อยให้เธอหย่าขาดไปอย่างใสสะอาดโดยไม่ได้เอาเปรียบอะไรเธอเลยสักนิด

        ฟู่ซินหลางรู้สึกเสียใจ แต่เขาไม่คิดเลยว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ ใครเป็นฝ่ายทอดทิ้งใคร? และใครเป็นฝ่ายเอารัดเอาเปรียบใคร?

        ชีวิตแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักอันแท้จริง ต่อให้ได้รับมันมาอย่างง่ายดาย ก็จะไม่เห็นคุณค่าของมัน การที่ฟู่ซินหลางดูถูกคังอิงจึงทำให้เขามองข้ามเธอ อีกทั้งอู๋ฮวนที่เข้ามาแทรกกลาง ทำให้เขาหลงลืมตนเอง จนไม่สนใจคังอิงอีกต่อไป

        คนเรามักจะเป็นเช่นนี้ สิ่งที่ได้มาโดยง่ายมักจะไม่เห็นคุณค่า พอเสียมันไปแล้ว ถึงได้รู้ว่ามันมีค่ามากเพียงใด

        ฟู่ซินหลางมองไปโดยรอบ แต่กลับไม่พบเห็นคังอิง ที่บริเวณประตูทางเข้า เขาเห็นพนักงานขายคนหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา น่าจะเคยเจอตอนที่ไปฝึกงานที่วิทยาลัยครูอำเภอหลี่ว์ เขาจึงเดินเข้าไปถามพนักงานคนนั้นว่า

        “คังอิงล่ะ? วันนี้เธอไม่ได้มาทำงานเหรอ?”

        “คังอิง? อ๋อ คุณหมายถึงประธานคังสินะครับ แน่นอนว่าวันนี้เธอมาทำงาน ท่านประธานอยู่ที่ห้องทำงานชั้นบนน่ะ”

        “อ๊ะ? ดูเหมือนผมจะเคยเจอคุณที่ไหนสักแห่ง อ้อ ใช่แล้ว ผมนึกออกแล้ว คุณเป็นนักศึกษาวิทยาลัยครูอำเภอหลี่ว์ใช่ไหม? ทีมป้องกันและดูแลความเรียบร้อย? วันนี้มาซื้อของกับคนในครอบครัวเหรอครับ?”

        ฟู่ซินหลางรู้สึกกระอักกระอ่วนใจโดยไม่รู้ตัว เขายิ้มแห้งๆ แล้วตอบว่า “ใช่แล้ว ที่บ้านบอกว่าอยากจะซื้อตู้เย็นสักเครื่อง” ฟู่ซินหลางพลางชี้ไปยังไป๋เหลียนฮวากับเหมยเหนียงที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นก็บอกต่อไปว่า “ผมเป็นนักศึกษาวิทยาลัยครูอำเภอหลี่ว์ครับ ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกคุณไปฝึกอบรมที่นั่น ผมเจอพวกคุณหลายครั้งเลย”

        “ใช่ๆ ผมนึกออกแล้ว คุณคุยกับประธานคังอย่างสนิทสนมมาก ผมจำได้รางๆ

        “วันนี้คุณมาซื้อของหรือ? ถ้าอยากจะซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าละก็ ไปหาประธานคังได้เลยครับ ขอให้เธอเซ็นลดราคาให้หน่อยก็แล้วกัน พวกเราก็เคยเช่าห้องเรียนของพวกคุณ ประธานคังคงต้องนึกถึงน้ำใจนี้แน่ๆ ราคาที่ท่านประธานเซ็นให้จะถูกกว่าราคาที่ลดแล้วเยอะเลยครับ” พนักงานขายคนนั้นบอกด้วยรอยยิ้ม

        ในใจของฟู่ซินหลางพลันรู้สึกปวดหนึบ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เชื่อ เขาเอ่ยถามขึ้นว่า “คังอิงเป็นประธานของพวกคุณจริงๆ หรอ? เธอไม่มีวุฒิการศึกษา แถมยังไม่มีเงิน ทำไมจู่ๆ เธอถึงได้มาเป็นประธานที่นี่ได้?”

        พนักงานขายคนนั้นมองดูฟู่ซินหลางด้วยสายตาแปลกๆ แล้วบอกว่า “ห้างแห่งนี้เป็นของประธานคังครับ ส่วนเรื่องวุฒิการศึกษา ผมว่าถ้ามีเงินแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้วุฒิการศึกษามั้งครับ?”

        พอฟู่ซินหลางได้ยินคำพูดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงจนเจ็บปวดไปทั่วทั้งหัวใจ ตอนนี้เขาถึงได้ยอมเชื่อว่าคังอิงเป็นเจ้าของห้างแห่งนี้จริงๆ

        เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “แต่เดิมครอบครัวของคังอิงลำบากมาก แถมเธอยังหย่ากับสามีด้วย ทำไมจู่ๆ เธอถึงได้กลายเป็นคนร่ำรวยแบบนี้ได้ล่ะ? หรือว่ามีเศรษฐีใหญ่คอยสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลัง?”

        เชิงอรรถ

        [1] มาจากเหตุการณ์ในงานเลี้ยงที่จัดโดยจักรพรรดิซ่งไท่จู่ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ซ่ง โดยใช้สุราเพียงจอกเดียวดื่มคารวะขอให้แม่ทัพใหญ่สองนายคืนกำลังทหารสู่ราชสำนัก