หน้าป่าไผ่ กองทิศตะวันตก
ภายหลังที่เ้าสำนักกับแม่นมเ้าสำนักหารือกันเงียบๆ แล้ว ทั้งสองเดินไปยังค่ายทิศตะวันตก เมื่อลูกศิษย์ทั้ง 200 คนเห็นแม่นมเฉิน ลูกศิษย์ทั้งหลายรีบประสานมือคารวะแม่นมเฉินอย่างประจบประแจง เพราะครั้งที่แล้วที่ท่านแม่นมเฉินมาเยือน ผลการฝึกลมปราณของพวกเขาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้คาดว่าจะเป็เช่นนั้นด้วย “คารวะท่านอาจารย์เฉิน”
“วันนี้เราจะไปฝึกต่อสู้จริง พวกเ้าต้องปีนป่ายให้ไปอยู่บนยอดไผ่แล้วฝึกซ้อมอยู่บนนั้นให้ได้ พวกเ้าต้องฝึกรับอาวุธของคู่ต่อสู้ ซัดย้อนกลับไปหาเ้าของ และจงป้องกันตนเองไม่ให้ถูกอาวุธของใครด้วย .... เริ่มได้”
จากนั้นทุกคนแข่งกันโดดขึ้นยอดไผ่ เ้าสำนักและอาจารย์ของเ้าสำนัก ยืนคุมการฝึกอยู่ด้านล่างราว 1 ก้านธูป ทั้งสองจึงถือกิ่งไผ่โดดขึ้นไปสู้กับแต่ละคน เมื่อแต่ละคนซัดอาวุธมา สตรีที่สองต่างใช้กิ่งไผ่ตวัดอาวุธกลับ ความแม่นยำของสตรีทั้งคู่ ทำให้ศิษย์หลายคนร่วงลงมา แต่พวกเขาสามารถเหนี่ยวกิ่งไผ่แล้วโดดขึ้นไปสู้ใหม่ “จำไว้ ในสนามรบจริง ศัตรูไม่เคยออมมือให้เ้า จงซัดเข้าให้ตรงจุดตายให้ได้ แล้วหลบอาวุธของศัตรูให้ได้ด้วยเช่นกัน” พลังเสียงแม่นมเฉินที่ส่งออกมาดังสนั่นป่าไผ่
ปล้นองค์หญิง
การฝึกซ้อมในป่าไผ่ผ่านไป เ้าสำนักและอาจารย์พอใจกับความก้าวหน้าของลูกศิษย์ทั้ง 200 คน เย็นวันนั้นหน้าเรือนบัญชาการรถม้าขององค์หญิง มีขันทีและนางกำนัลรวม 4 คนยืนรออยู่ พี่ชายเดินมาส่งน้องสาว “วันนี้เ้ากลับพร้อมแม่นมเฉินไปก่อน พี่ยังมีงานต้องทำอีก” พี่ชายยิ้มให้ พร้อมตบไหล่น้องสาวเบาๆ นางทำความเคารพพี่ชาย เสวี่ยซิงและจางเหยา ทำความเคารพนางและแม่นม สตรีทั้งสองคนขึ้นรถม้า รถม้าพร้อมแล้ว รถม้าเคลื่อนออกไปพร้อมขันที นางกำนัล
รถม้าผ่านประตูค่ายซานตง แล่นไปบนเส้นทางเข้าเมือง มาถึงกลางทางสองฟากเป็ป่าสูง พลันปรากฏบุรุษ 10 คนรูปร่างสูงใหญ่ ถืออาวุธดาบ ขวาน มีดพร้า แต่งกายเฉกเช่นชาวบ้านใช้ผ้าโพกศีรษะปิดหน้ายืนขวางอยู่ข้างหน้า ลุงตู้คนบังคับรถม้าหันไปพูดเบาๆ กับคนในรถม้าว่า “องค์หญิง คาดว่าโจรคงดักปล้นพ่ะย่ะค่ะ”
“เ้าหลบไปข้างหลังก่อน ให้ขันทีและนางกำนัลวิ่งกลับไปแจ้งเสด็จพี่ที่ค่าย” คนในรถม้ายังคงกัดกินลูกเหอเถาอยู่ ดูไม่ได้ร้อนรนนัก “พ่ะย่ะค่ะ” เสียงคนบังคับรถม้าตอบรับ ส่วนขันทีและนางกำนัล เมื่อกลุ่มคนร้ายร่างสูงใหญ่ 10 คนเช่นนั้นต่างหวาดกลัวอย่างยิ่ง เมื่อลูกตู้สั่งว่ารีบกลับไปแจ้งองค์รัชทายาทเดี๋ยวนี้ ทั้งหมดก็วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต
“แม่นมจะจัดการหรือให้ข้าจัดการ … หากว่าเป็แค่ชาวบ้านสั่งสอนให้หลาบจำแล้วส่งให้เสด็จพี่เถิด”
“น้อมรับคำสั่งเพคะ” แม่นมทำท่าล้อเลียน แล้วเดินลงมาจากรถ ส่วนองค์หญิงเดินออกมายืนดูอยู่บนรถ
“เ้าสองคนดูมีฐานะดีนี่ พวกเ้าส่งของมีค่าทั้งหมดมาให้ข้าเสียดีๆ ไม่เช่นนั้นข้าไม่ไว้ชีวิตเ้าแน่” หนึ่งในกลุ่มโจรส่งเสียงดังตวาด หวังให้คนถูกปล้นใกลัว พวกมันเห็นว่าลำพังสตรีสองนาง ทั้งการแต่งกายดูมีฐานะทั้งคู่แต่นางกลับไม่มีท่าทางใกลัวอย่างที่คาดไว้มันรู้สึกโกรธเกรี้ยวเป็ทวีคูณ เงื้ออาวุธในมือวิ่งกรูเข้ามาหมายจะโจมตีสตรีาุโ แต่เพียงไม่กี่อึดใจ บุรุษร่างใหญ่ทั้ง 10 นอนาเ็ร้องโอดโอย อาวุธกระเด็นไปละทิศละทาง
“ท่านแม่นม คนพวกนี้ไม่มีฝีมืออะไรเลย แต่ยังกล้าออกมาปล้นชิงทรัพย์ ท่านว่าพวกเขาโง่มั๊ย” อี้อันกล่าวขณะเดินลงมาสำรวจร่างกายกลุ่มโจรที่นอนกลิ้งร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น ดึงเสื้อทึ้งเสื้อผ้าพวกเขาออกตรวจดู หลัง หน้าอก แขน ขา เพื่อหาสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง คนที่พยายามขัดขืนนางใช้เศษไม้ข้างถนนจิ้มจุดสยบมาร จนนิ่งค้างตรงนั้น
มีเสียงม้าหลายตัววิ่งมาทิศทางนี้ เป็ องค์รัชทายาท เสวี่ยซิง จางเหยา นั่นเพราะภายหลังที่ขันทีและนางกำนัล วิ่งกระเซอะกระเซิงผ่านหน้าประตูค่ายร้องะโว่ามีโจรดักปล้นองค์หญิง องค์รัชทายาท เสวี่ยซิงและจางเหยาที่นั่งวางแผนเตรียมการฝึกอยู่ครั้นได้ยินเสียงเหล่าขันทีและนางกำนัลร้องะโเช่นนั้นจึงควบม้าออกจากค่ายโดยเร็ว เมื่อถึง พี่ชายวิ่งตรงเข้ามายังน้องสาวทันที “เ้าเป็อย่างไรบ้าง ไม่าเ็ใช่ไหม” อี้อันยิ้มกว้างให้พี่ชายส่วนสายตาแอบส่งไปถึงเสวี่ยซิง “ไม่มีเพคะ แม่นมจัดการแล้ว”
“พวกมันเป็ใคร” พี่ชายถาม “เป็ชาวบ้านที่ถูกจ้างให้มาเพคะ พวกเขาไม่มีวิชาการต่อสู้ใดๆ เลย แค่ใช้อาวุธขู่เอาทรัพย์สินผู้อื่น”
องค์รัชทายาท หันไปทางพระสหาย” ท่านทั้งสองนำโจรพวกนี้ไปสอบสวนที่กรมอาญา”
“พ่ะย่ะค่ะ” เสวี่ยซิงและจางเหยา นำตัวโจร 10 คนผูกร้อยเป็สายลากเข้าเมืองไปส่งกรมอาญา
ค่ำนั้นที่ห้องทรงพระอักษร
องค์รัชทายาท ยืนเบื้องหน้าพระพักตร์ฝ่าา ทูลรายงานเื่องค์หญิงอี้อันที่มีอาการป่วยเล็กน้อย เนื่องจากตรากตรำฝึกฝนเหล่าทหาร มีแม่นมเฉินไปช่วยฝึก ซึ่งบัดนี้ทหารทั้ง 200 คนฝีมือรุดหน้าไปมาก รวมถึงทูลฝ่าาเื่ที่นางร่างแผนผังเมือง และลอบปีนบ้านขุนนางที่น่าสงสัย และสุดท้ายวันนี้มีโจร 10 คนดักปล้นรถม้าของนางขณะกลับวัง พอดีที่แม่นมเฉินเดินทางกลับด้วยจึงจับได้หมด ที่น่าแปลกใจโจรเหล่านี้เป็ชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีวิชาการต่อสู้ แต่ถูกจ้างให้มาปล้นชิงทรัพย์ที่บอกว่าเป็กำไลหยกหนึ่งวง
ฝ่าาทรงนิ่งฟังองค์รัชทายาททูลรายงาน พระพักตร์นิ่ง เครียด “มันกล้าลงมือกับลูกสาวข้าอีกคนหรือ ช่างบังอาจนัก” องค์รัชทายาทขมวดคิ้วมองพระบิดาที่พระพักตร์แดงก่ำด้วยทรงพิโรธ คำตรัสของฝ่าาดูราวกับว่า ทรงรู้อะไรบางอย่าง “ฝ่าาทรงระงับโทสะ ถนอมพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ซื่อกง ขันทีคนสนิท สาวเท้าเข้ามาใกล้ฝ่าา
“ลูกสาวข้าเพิ่งกลับมาจากต้าหลี่ มันยังกล้าคิดทำร้าย ข้าไม่ให้อภัยมันแน่”
“เสด็จพ่อ ใครหรือพ่ะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เพื่อซักถามพระบิดา ท่าทีสงสัยของพระโอรสกลับเป็การเตือนสติให้ทรงรู้สึกพระองค์ว่า ไม่ควรตรัสอะไรไปมากกว่านี้
“เ้ายังไม่ต้องรู้ตอนนี้ แต่เ้าไม่ต้องกังวล เื่ของเ้ากับอี้อันพ่อจะชำระความให้” องค์รัชทายาทจะเอ่ยปากถามอีก แต่ฝ่าาโบกมือ เป็สัญญาณว่าให้พระองค์กลับไปก่อน เขาถวายความเคารพแล้วเดินออกจากห้องทรงพระอักษร ได้ยินสุรเสียงของฝ่าาตรัสแว่วๆ ว่า เ้าร่างราชโองการเรียกให้เขากลับมา
“ใคร? ….เสด็จพ่อทรงเรียกใครกลับมา? ใครกันที่ลอบทำร้ายเราสองพี่น้อง? ใครกัน?” คำถามนี้วนเวียนอยู่ในสมององค์รัชทายาทตลอดที่เดินไปตามทางในพระตำหนัก สุดท้ายทรงตัดสินใจยังไม่กลับตำหนักบูรพา ย้อนหลังเดินมาที่ตำหนักฮุ่ยหลิงของพระมารดา แต่ทรงเดินเลยไปถึงหน้าตำหนักองค์หญิงอี้อัน นางกำนัลที่ยืนเฝ้าหน้าห้อง คารวะองค์รัชทายาท “อี้อันเ้านอนหรือยัง”
“ยังเพคะ” องค์รัชทายาทตรัส “เข้าไปบอกนางว่าข้ามาพบ”
“เชิญเสด็จเพคะ” นางกำนัลเข้าไปในห้องครู่เดียวนางกลับออกมาผายมือเชิญ
“คารวะเสด็จพี่ ยังไม่กลับตำหนักอีกหรือเพคะ” น้องสาวกล่าวคารวะโดยไม่ได้เงยหน้ามองพี่ชาย แต่เขาเลิกถือสาจารีตทุกประการที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของน้องสาวคนนี้ไปนานแล้ว อี้อันก้มหน้ากำลังเขียนสัญลักษณ์บางอย่างลงบนแผนผังผืนหนังบนโต๊ะ พี่ชายนั่งลงข้างๆ มองดูว่ารายละเอียดบนผืนหนังเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ “เ้ากำลังเขียนอะไรอยู่หรือ?” พี่ชายถาม
“จุดที่เกิดเหตุวันนี้เพคะ หม่อมฉันเชื่อว่า มีบางคนแค่อยากล้อเล่นกับหม่อมฉันเพคะ” องค์รัชทายาทมองหน้าน้องสาว “เ้ารู้หรือว่าเป็ใครจ้างคนพวกนั้นมาทำร้ายเ้า”
“หม่อมฉันยังไม่ทราบเพคะ แต่ว่าไม่นานก็จะทราบแล้ว เพราะพวกมันรู้ว่าหม่อมกันกำลังตามเื่พวกมันอยู่” นางเงยหน้าจากแผ่นหนังขึ้นมายิ้มกว้างขวางให้พี่ชายแล้วกล่าวต่อ
“คิดว่าน่าจะเป็เื่เดียวกับที่พวกมันลอบสังหารเสด็จพี่” ประโยคนี้ทำให้เขาคิดถึงคำตรัสของเสด็จพ่อที่เผลอพูดออกมา เขามองหน้าน้องสาวทันที
“อี้อัน เ้ารู้หรือไม่ว่ามันเป็ใคร”
“ยังเพคะ” นางยังคงส่ายหน้ายิ้มกว้างให้พี่ชาย ดูท่าทีว่านางไม่ได้เดือดร้อนใจ เขาต่างหากที่กลับร้อนรนจนผิดบุคลิกนิสัยของเขาไป พี่ชายมองน้องสาวถามว่า “แผนผังนี่เ้าเริ่มทำั้แ่เมื่อใด”
“วันที่ให้เฟยฉีพาหม่อมฉันเดินเที่ยวในเมืองหลวงเพคะ เขาพาหม่อมฉันไปตรอก ซอย น้อยใหญ่หลายแห่ง” ระหว่างนี้แม่นมเฉินเดินถือถ้วยยาเข้ามาให้องค์หญิง นางทำความเคารพองค์รัชทายาท แล้วส่งถ้วยยาให้องค์หญิงอี้อัน นางรับมาแล้วยื่นให้พี่ชาย จ้างหม่อมฉันสืบให้ไหมเพคะ ดื่มยานี้แทนหม่อมฉันหน่อยเถิด”
“ทำไมหรือ มันขมมากหรือ?” พี่ชายถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
“โอ้โห .. ขมเป็สองเท่าเพคะ ท่านหมอหลวงสุยต้องแก้แค้นหม่อมฉันแน่ๆ ที่ไปลักพาตัวเซียนหมอไม้ของเขาไป เลยจัดยาที่ขมที่สุดมาให้หม่อมฉัน” พี่ชาย กับแม่นมเฉินหัวเราะ
“จะดื่มเองหรือให้พี่กรอกให้” พี่ชายข่มขู่ แต่น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนและดูอบอุ่น น้องสาวหุบยิ้มลงทันที
“ฮึ ..เสด็จพี่ ใจร้าย....”
ค่ายซานตง
เช้าวันนี้ที่เรือนบัญชาการ เสนาบดีเหวินเจ๋อ เสวี่ยซิง จางเหยา ทำความเคารพองค์รัชทายาท และองค์หญิงอี้อัน “คารวะองค์รัชทายาท คารวะองค์หญิงอี้อัน”
“ตามสบายเถิด” องค์รัชทายาทผายมือ เสนาบดีเหวินเจ๋อ เ้ากรมอาญาส่งแผ่นรายงานให้องค์รัชทายาท พร้อมกับทูลรายงาน “กลุ่มโจรที่องค์รัชทายาทจับได้ ทั้ง 10 คนล้วนสารภาพแล้วว่าถูกจ้างมาให้ดักปล้นรถม้าขององค์หญิง พวกมันยังสารภาพอีกว่าคนที่มาจ้างแต่งกายคล้ายเป็บัณฑิต ดูไม่ได้ร่ำรวยอะไร จ้างด้วยเงิน 5 พวงให้ปล้นสตรีที่อยู่บนรถม้า มันรู้แต่ว่าคนที่มันจะปล้นเป็ธิดาเศรษฐี ขี้โรคอ่อนแอ แต่นิสัยละโมบ โกงเอากำไลหยกสมบัติประจำตระกูลของมันไป เมื่อปล้นแล้วพวกมันจะฆ่าหรือเอาทรัพย์สินใดไปมันไม่สนใจ ขอเพียงเอากำไลหยกชิ้นนั้นกลับไปให้มันเท่านั้น เห็นได้ว่ามันตั้งใจให้โจรให้ทำร้ายคนบนรถม้า” เสนาบดีเหวินเจ๋อทูล
“หลังจากเค้นสอบโจรทั้ง 10 คนยังพบอีกว่า มี 2 คนที่เคยร่วมปล้นชิงทรัพย์ชาวบ้านรายอื่นๆ ด้วย โจรคนหนึ่งเล่าว่ามีชายร่างใหญ่ใส่หมวกคลุมใบหน้าไว้ จ้างให้ไปร่วมปล้นพ่อค้าผ้าไหมต่างถิ่นเมื่อราวครึ่งเดือนก่อน บอกอีกว่าคนกลุ่มนั้นมีราว 5 คนล้วนมีฝีมือการต่อสู้ ทำร้ายลูกจ้างพ่อค้าผ้าไหมาเ็แล้วชิงทรัพย์สินไป ได้ไปแต่ผ้าไหมกับเงิน 2-3 ตำลึงเท่านั้น มันได้เงินค่าจ้าง 1 ตำลึงเงิน เมื่อได้เงินมาพวกมันใช้กินดื่มจนหมด จนเมื่อวานนี้ราวยามอู่ (11.00 น.) มีพวกพ้องมาชวนไปดักปล้นชิงทรัพย์อีก แต่ครั้งนี้คนที่ไปดักปล้นล้วนเป็ชาวบ้านมีอาชีพรับจ้างขายแรงงานใช้อาวุธต่อสู้ไม่เป็เลย มันจึงถูกตีเอาง่ายๆ เช่นนี้”
“ส่วนอีกคน มันเล่าว่ามีชายร่างใหญ่ใส่หมวกคลุมใบหน้า มาจ้างไปร่วมปล้นพ่อค้าเร่ที่เดินทางมาจากเมืองอันหยางได้เงินค่าจ้าง 1 ตำลึงเงินเช่นกัน มันไปกับอีก 2 คน เงินที่ปล้นได้มีแค่ 5 ตำลึงเท่านั้นซึ่งเงินที่ปล้นพวกมันเอาไปหมด เมื่อมันได้เงินค่าจ้างมาได้นำไปเล่นพนันในบ่อนจนหมด มันยังบอกอีกว่าโจร 2 คนที่ไปร่วมปล้น ดูเหมือนจะมีวิชายุทธ์ด้วย พะย่ะค่ะ”
“เงินค่าจ้างที่พวกมันรับไป ตามกลับมาได้หรือไม่?” องค์รัชทายาทถาม
“พวกโจรชาวบ้านที่ดักปล้นองค์หญิงรับค่าจ้างเป็เงินเหรียญทั่วไปยังไม่ทันได้ใช้ ส่วนคนที่เคยรับจ้างปล้นพ่อค้าบอกว่าได้รับเป็เงินตำลึงเงิน เมื่อมันได้รับจึงไปซื้อสุราดื่ม กระหม่อมให้มันไปมันชี้ร้านอาหารนั้น อีกคนใช้เล่นการพนันในบ่อน สุดท้ายได้เงินตำลึงเงินนั้นกลับมาครบพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีเหวินเจ๋อนำเงินตำลึงที่ทำจากเนื้อเงินบริสุทธิ์ 2 ก้อน วางบนโต๊ะ องค์รัชทายาทจับเงิน 2 ก้อนนั้นขึ้นมาพลิกดู ไม่พบว่ามีสัญลักษณ์พิเศษหรือตำหนิใดๆ องค์หญิงอี้อันเคี้ยวลูกเหอเถา สองมือจับเงินสองตำลึงหมุนดูช้าๆ
เสวี่ยซิง ทูลองค์รัชทายาทว่า “ทูลองค์รัชทายาท หากพิจารณาจากเื่คดีปล้นชิงทรัพย์ที่ผ่านมา โจรที่ไปร่วมปล้นล้วนมีวิชาการต่อสู้ ไม่ได้ประสงค์ทรัพย์สินตามที่ควรจะเป็ ่เวลาที่ปล้นชิง ลักทรัพย์ ล้วนทำขึ้นในเวลาใกล้เคียง เหมือนตั้งใจก่อกวนการทำงานของทางการ ส่วนเงินที่โจร 2 คนถูกว่าจ้างให้ไปปล้นพ่อค้าในเมือง ล้วนได้ค่าจ้างเป็เงินตำลึงที่ทำจากเงินบริสุทธิ์ ผู้มีเงินชนิดนี้ได้ต้องเป็เศรษฐี หรือเป็ขุนนางและคนในวังเท่านั้น ส่วนการดักปล้นเมื่อวานนี้ผู้ว่าจ้างโจรชาวบ้านมีเจตนาทำร้ายองค์หญิงอี้อัน พ่ะย่ะค่ะ”
“เสด็จพี่ หม่อมฉันคิดว่า เงิน 2 ก้อนนี้มาจากในวังเพคะ” องค์หญิงอี้อันกล่าว พี่ชายขมวดคิ้วเล็กน้อย “เ้าเห็นอะไรหรือ”
“ก้อนเงิน ยังสะอาดคมชัด ตราราชสำนักยังคมชัด เหมือนยังไม่ถูกผ่านการใช้งาน หม่อมฉันเคยเห็นก้อนเงินที่หัวหน้าขันทีนำมาส่งที่พระตำหนักเสด็จแม่ ก็ใหม่เช่นนี้”
จางเหยาคาดคะเน “หรือว่าคนร้ายแอบลักลอบขโมยเงินประทานของฝ่ายใน”
“คิดว่าไม่น่าขโมยนะ เพราะนางกำนัลที่ใกล้ชิดจะต้องตรวจนับทุกครั้ง หากไม่ครบต้องรีบแจ้งราชสำนักทันที ไม่เช่นนั้นนางกำนัลผู้นั้นจะมีความผิดเสียเอง คิดว่าเงินตำลึงนี้ ต้องมาจากในวังไม่ใช่เบี้ยหวัดของขุนนาง ในราชสำนักจะมีใครที่ร่ำรวยมากจนไม่จำเป็ต้องใช้เบี้ยหวัดขุนนางบ้างเลยหรือ?.... “ อี้อันเมื่อพูดมาถึงประโยคนี้ ทุกคนในห้องโถงนิ่งอึ้ง แม้แต่คนพูดก็อึ้งกับคำพูดของตนเอง
“กระหม่อมคิดว่าคนร้ายคงไม่สะเพร่าทิ้งหลักฐานให้เราสืบพบง่ายๆ หรอก” อี้อันจึงเปลี่ยนเื่เพื่อให้บรรยากาศระแวงคลี่คลายลง ถึงแม้ปากจะบอกว่าคนร้ายไม่สะเพร่า แต่เชื่อว่าเสนาบดีหวังไฉ น่าจะรู้เห็นบ้างล่ะน่า เพราะภาพจอกทองคำใบนั้นยังติดตานางอยู่จนบัดนี้
“ท่านเสนาเหวินเจ๋อ เงิน 5 พวงนี้ท่านต้องนำกลับไปหรือไม่” นางชูพวงเงินค่าจ้างคนร้ายให้มาดักปล้นนาง
“กระหม่อมต้องนำกลับไปเป็หลักฐาน พ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ ... เหรอ” แววตานางรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
“มีอะไรหรือ” พี่ชายหันไปถามน้องสาว
“ไม่มีอะไรเพคะ” นางมองพี่ชายยิ้มกว้างให้เขา
กองฝึกทิศตะวันตก
เ้าสำนักยืนบนเวทีประลอง “อีก 2 วันพวกเ้าจะต้องเปลี่ยนไปฝึกกองอื่นแล้ว 29 วันที่ฝึกกับข้า พวกเ้าคิดว่าเสียเวลาหรือไม่” เหล่าลูกศิษย์ต่างประสานมือแล้วคุกเข่า “ไม่เลยขอรับ พวกเราต้องขอบคุณองค์หญิงที่ทรงเมตตาสอนวิชาการใช้ลมปรารณให้พวกเรา”
“เอาหละ เอาหละ พวกเราอย่าเสียเวลากันเลย วันนี้ให้พวกเ้าประลองวิชากันบนเวที ใช้ทุกหมัด ทุกอาวุธ สยบคู่ต่อสู้ ขณะเดียวกันเ้าต้องหลบกระบวนท่า และอาวุธของคู่ต่อสู้ให้ได้ ขึ้นมาครั้งละ 10 คู่ ใช้เวลาประลอง ครึ่งก้านธูป ระหว่างนี้ห้ามมีใคราเ็ ใคราเ็ข้าไม่ให้กินข้าวเที่ยง ได้ยินหรือไม่” ลูกศิษย์ทั้ง 200 ตอบ “ได้ยินขอรับ”
“ดี .. เริ่มได้” ลูกศิษย์ 10 คู่ ที่ประลองกันบนเวทีต่างทุ่มเทกับคู่ซ้อมอย่างเต็มที่ ผลัดกันพุ่งหมัด ผลัก ชก ปัดป้อง หลบหลีกกันอย่างสุดกำลัง ส่วนผู้ชมด้านล่างที่หลบหลังแผ่นหญ้าก็ตั้งใจหลบอาวุธที่พลัดหลงมาเป็พัลวัน แปลว่าทั้งบนเวทีและผู้ชมด้านล่างต่างกำลังฝึกอยู่เสมอภาคกัน ประลองจนครบ 200 คน มีาเ็ 2 คน สาเหตุจากหลบอาวุธลับไม่ทัน แต่ถือเป็ประสบการณ์สำคัญที่เขาจะได้เรียนรู้จากความผิดพลาดนี้
เขาาเ็ไม่มากเนื่องจากอาวุธที่ใช้ฝึกซ้อม เ้าสำนักสั่งให้ตัดปลายตรงแล้ว อาวุธเพียงกระแทกผิวกายเป็รอยช้ำเท่านั้น ทหารที่าเ็ 2 คนจึงยืนอยู่บนเวที ในขณะที่ทหารทั้งหมดเข้าโรงอาหารกันไปหมดแล้ว
เ้าสำนักเดินมายืนระหว่างกลางลูกศิษย์สองคน “พวกเ้าโกรธข้าหรือไม่ ที่ทำโทษเ้า”
ทหารทั้งสองคนคุกเข่าลงพร้อมกันประสานมือก้มหน้า “ไม่ขอรับ ท่านเ้าสำนัก เพราะเราไม่ระวังตัวให้ดี จึงพลาดไป”
“ใช่ .... เพราะนี่เป็การฝึก เ้าจึงยังมีชีวิตอยู่ จริงหรือไม่” “ท่านเ้าสำนักกล่าวถูกแล้ว ข้าน้อยยินดีรับโทษเพื่อให้หลาบจำ จะได้ระวังให้มากกว่านี้”
“เ้าคิดเช่นนี้ข้าดีใจมาก เอาหละลุกขึ้นมา กินข้าวเถอะ” ทหาร 2 คน หันมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ ลุกขึ้นยืน พลันเห็นเฟยฉี กับ ฮุ่ยชิว ถือถ้วยข้าวชามใหญ่ พร้อมผักและเนื้อสัตว์ ส่งให้เขา เขาหันไปมองเ้าสำนัก เห็นนางยิ้มกว้างขวางให้พวกเขา พวกเขาจึงรีบรับชามข้าวมานั่งกินตรงนั้น นางเดินลงไปแต่ไม่ลืมหันมาสั่งต่อว่า “กินข้าวเสร็จแล้วยืนต่อไปนะ เดี๋ยวจะมีคนตำหนิข้าได้ว่า ไร้ระเบียบวินัย”
ที่ห้องอาหาร
เห็นทั้งสามนั่งรอนางอยู่ ยังไม่มีใครลงมือกินข้าว นางยิ้มกว้างอย่างเคยกล่าวว่า “พวกท่านรอข้าหรือ? ขออภัยด้วยที่กองฝึกมีปัญหานิดหน่อย” พี่ชายถาม “จัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”
“เพคะ” พี่ชายจึงพยักหน้า แล้วเริ่มต้นกินข้าวกัน นางคีบผักใส่ชาวข้าวพี่ชาย องค์รัชทายาทหรี่ตามองน้องสาว “ยังมีอะไรอีก” นางยิ้มกว้าง ส่ายหัวไม่ตอบกินข้าวต่อไป
ภายหลังมื้อกลางวันแล้ว พี่ชายเอ่ยขึ้นว่า “อี้อัน .. เมื่อวานนี้ที่มีโจรดักปล้นเ้ากลางทาง แสดงว่าเ้าเองก็ไม่ปลอดภัย พี่เห็นว่าเ้าควรมีองครักษ์ส่วนตัวดีหรือไม่”
“ท่านจะมอบท่านเสวี่ยซิงให้ข้าหรือ” น้องสาวเกาะแขนพี่ชายทันทีร้องเสียงดังอย่างตื่นเต้นดีใจ
“เฮ่ย ...อย่าล้อเล่น เสวี่ยซิงเป็สหายของพี่ เท่ากับเป็พี่ชายของเ้าด้วย แล้วเขามีหน้าที่อารักขาเชื้อพระวงศ์อื่นๆ ไม่ใช่เฉพาะเ้า”คำอธิบายของพี่ชายทำน้องสาวหน้าเสีย ปล่อยแขนพี่ชายหันมาหยิบขนมที่เหลือบนโต๊ะกินต่อ
“องค์หญิง ให้กระหม่อมเป็องครักษ์ให้พระองค์ได้นะพ่ะย่ะค่ะ” จางเหยาเสนอตัว แต่มีสีหน้ามีแววล้อเลียนฉายออกมา
“ท่านต้องทำหน้าที่ตำรวจลับให้บิดาของท่านด้วย ท่านไม่ว่างขนาดนั้นหรอก” จางเหยาชะงัก ทุกคนหันไปมองนางที่กินขนมอย่างผู้ไม่แยแสโลก จางเหยาถามนางด้วยเสียงต่ำ เพราะมีคนไม่มากที่รู้ว่าเขาได้รับทำหน้าที่พิเศษนี้ “ท่านรู้ได้อย่างไร?” จางเหยาถามอย่างจริงจังขนาดนี้ อี้อันยังไม่แยแสเขาอยู่ดี
“งั้นเสด็จพี่ให้หม่อมฉันเลือกองครักษ์เองนะเพคะ”
“ได้สิ” พี่ชายนางก็อีกคนช่างพูดน้อยเสียจริงๆ
“หม่อมฉันเลือก มู่ไป๋ เฟยฉี ฮุ่ยชิว เพคะ”
จางเหยาทำท่านึกสักครู่ “มู่ไป๋ .... อ๋อ ที่ช่วยฝึกแทนองค์หญิง คนนั้นหรือ? คนผู้นี้ขยันฝึกฝนมาก ดูว่ามีฝีมือดีพอใช้ แต่เฟยฉี ฮุ่ยชิว สองคนนั่นอายุเท่ากับองค์หญิงนะ ยังเป็เด็กกันอยู่เลย สรุปว่า 3 คนนี้วิชายุทธ์ยังไม่แกร่งกล้า เขาจะคุ้มครองท่านได้อย่างไร”
“เสด็จพี่ไม่ให้ท่านเสวี่ยซิง ข้าเลือก 3 คนนี่แหละ ข้าชอบคนพูดเก่ง ให้เขาพูดเยอะๆ ให้ข้าฟัง”
“พูดเก่ง มีประโยชน์อะไร” เป็จางเหยาที่ยังไม่หยุดถาม
“พูดเก่งเพราะรู้เยอะงัย เขายังรู้ว่าลูกชายอายุ 6 ขวบของท่าน ทุกวันนี้ยังฉี่รดที่นอนอยู่เลย” จางเหยาอ้าปากค้าง
“เฟยฉียังรู้อีกว่า ท่านไม่ลงรอยกับฮูหยินของท่าน เพราะท่านอยากได้ลูกคนต่อไปเป็ลูกสาว แต่ฮูหยินท่านอยากได้ลูกชาย” พูดจบนางก็คว้าขนมอีกชิ้นใส่ปากลุกขึ้นเดินจากไป จางเหยาอ้าปากค้าง ครั้นได้สติชี้ไปที่นางที่บัดนี้เดินไปไกลแล้ว “เดี๋ยว ... องค์หญิงกลับมาก่อน นี่มันเื่ในห้องของข้านะ”
องค์รัชทายาทปัดมือจางเหยาลงแล้วตรัสว่า “อื่อ ..อาเหยา นั่นน้องสาวข้าเอง ไม่ใช่น้องสาวเ้า” จางเหยาจึงได้สติ .. โอ้ . นี่เป็อีกวันที่จางเหยาถึงกับเสียผู้เสียคน
เฟยฉี คนที่อี้อันอ้างถึง สำลักน้ำดื่มราวกับมีใครแอบมาตบหลังเขาก็ไม่ปาน เฟยฉีเหลียวมองรอบๆ กาย กลับไม่ปรากฏผู้ใดอยู่ตรงนั้น สร้างความงุนงงกับเื่ประหลาดนี้
กองทิศตะวันตก
ตลอดบ่ายมีการประลองฝีมือบนเวทีอีกครั้ง โดยเปลี่ยนคู่ฝึกไปเพื่อให้แต่ละคนมีโอกาสประมือกับคู่ต่อสู้อื่นๆ ยิ่งเปลี่ยนคู่ฝึกซ้อม แต่ละคนได้ศึกษาแนวการต่อสู้และตั้งรับได้หลากหลายรูปแบบขึ้น รอบบ่ายนี้ ทุกคนระวังตนเป็มากขึ้นเป็พิเศษ เพื่อไม่ให้พลาดดังเช่นเมื่อเช้า
อี้อัน เ้าสำนักหญิงมองดูการประลองนี้ พบว่าฝีมือลูกศิษย์นางแต่ละคนล้วนมีเพียงความคล่องแคล่ว มิได้มีพละกำลังที่แข็งแกร่ง ไม่มีใครโดดเด่นเป็พิเศษ นั่นเป็เพราะพวกเขาใช้หมัดมวยและอาวุธลับ แต่หากหลังจากนี้ไปเมื่อพวกเขาได้ฝึกอาวุธกับกองอื่นๆ เชื่อว่าพวกเขาคงเป็ทหารที่มีฝีมือดีคนหนึ่งทีเดียว
องค์รัชทายาท เรียกมู่ไป๋ เฟยฉี ฮุ่ยชิว และหัวหน้าค่ายซานตง ไปพบที่ห้องโถงเรือนบัญชาการค่าย แจ้งว่า เนื่องจากวันก่อนมีคนร้ายลอบทำร้ายองค์หญิงอี้อันระหว่างเดินทางกลับวัง ดังนั้นจึงมีการคัดเลือกทหารในค่ายมาทำหน้าที่องครักษ์ส่วนตัวองค์หญิง จะให้พำนักในเขตพระราชวัง และอารักขาขณะเดินทาง ระหว่างนี้ยังต้องฝึกซ้อมตามกำหนดของค่ายอยู่ ระหว่างฟังองค์รัชทายาทรับสั่งอยู่นั้น พลัน เฟยฉี รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิต แผ่ซ่านอยู่ทั่วแผ่นหลังของเขา เวลายิ่งผ่านไป รังสีนั้นยิ่งแผ่ซ่านแทบจะกลืนกินทั้งศีรษะของเขาได้เลย เขารู้สึกร้อนสลับหนาวจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ค่อยๆ เหลียวไปช้าๆ สายตาไปกระทบกับไฟบรรลัยกัลป์จากลูกตาของจางเหยา ที่นั่งกอดอกจ้องเขาอยู่
เฟยฉี สะดุ้งสุดตัวรีบหันกลับทันที คิดในใจ “ข้าไปทำอะไรผิดต่อฟ้าดิน ต่อผู้คน ไว้ตอนไหนหรือเปล่าเนี่ย” เสวี่ยซิงเห็นจางเหยา มีท่าทีเช่นนี้เขาหัวเราะเบาๆ แล้วตบไหล่เพื่อน “เถิดน่า เ้าอย่าไปถือสาพวกเด็กๆ เขาเลย”
“ฝากไว้ก่อนเถอะ เื่ในห้องของข้าแท้ๆ เ้าเด็กนั่นรู้ได้ยังงัย” เขากัดฟันกรอด กรอด จับจ้องเฟยฉีอย่างเคืองขุ่น
1K
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)
