ตอนที่ 4 — เสียงกระซิบจากผนัง (The Whispering Walls)
คฤหาสน์ทรงยุโรปโบราณของ *ตระกูลวรนันท์* ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนที่รกร้าง บรรยากาศภายในบ้านเย็นเยียบผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้ *คุณกรณ์* เ้าของบ้านคนปัจจุบันแทบเสียสติ ไม่ใช่ความมืดหรือความเก่าแก่ แต่เป็ "เสียง"
*"กรณ์... กรณ์... ช่วยฉันด้วย..."*
เสียงกระซิบแ่เบาดังมาจากผนังห้องนอนทุกคืน มันไม่ใช่เสียงที่ดังมาจากลำโพง แต่มันเหมือนกับว่า *กำแพงหิน* กำลังขยับปากพูดกับเขาโดยตรง
---
"พี่เมฆาครับ! คราวนี้ผมมาเต็มยศ!" วรุฒเดินเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกับสายสิญจน์พันรอบตัวจนดูเหมือนดักแด้ ในมือถือเครื่องพ่นน้ำมนต์ไฟฟ้า "ผมเช็กประวัติมาแล้ว คฤหาสน์นี้สร้างทับสุสานเก่าครับพี่! เสียงที่กำแพงพูดได้เนี่ย ผีเ้าที่แน่นอนครับ!"
จิตราเดินตามเข้ามาพร้อมกับเครื่องสแกนโครงสร้างผนัง "วรุฒ ถ้าสายสิญจน์นายไปเกี่ยวโดนแจกันราคาแพงของเขาแตก พี่เมฆาคงต้องหักเงินเดือนนายไปจ่ายค่าซ่อมนะ"
เมฆาไม่สนใจเสียงโวยวายของวรุฒ เขาเดินไปที่ผนังห้องนอนที่เกิดเหตุแล้วใช้กล้องจุลทรรศน์แบบพกพาส่องไปที่เนื้อหิน "หินที่ใช้สร้างผนังห้องนี้... ไม่ใช่หินปูนธรรมดา แต่มันคือ *หินควอตซ์ (Quartz)* ที่มีความบริสุทธิ์สูงมาก"
เมฆาเคาะผนังเบาๆ แล้วฟังเสียงสะท้อน "คุณกรณ์ครับ เสียงนี้มักจะดังขึ้นใน่เวลาไหน?"
"่หัวค่ำครับ... หลังจากที่ผมเปิดแอร์ไปได้สักพัก เสียงจะเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ" คุณกรณ์ตอบด้วยใบหน้าซีดเซียว
"ชัดเจน" เมฆาพยักหน้า "มันไม่ใช่ผี แต่มันคือปรากฏการณ์ *Piezoelectric Effect (ปรากฏการณ์เพียโซอิเล็กทริก)*"
"ผลึกควอตซ์มีคุณสมบัติพิเศษคือ เมื่อมันได้รับแรงกดดันหรือความร้อน มันจะสร้างกระแสไฟฟ้าจิ๋วออกมา และในทางกลับกัน ถ้ามันได้รับคลื่นความถี่ที่เหมาะสม มันจะสั่นะเืจนเกิดเสียงได้" เมฆาอธิบาย "คฤหาสน์หลังนี้ถูกสร้างขึ้นใน่ที่มีพายุใหญ่เมื่อหลายสิบปีก่อน แรงดันอากาศมหาศาลและเสียงะโของเ้าของบ้านคนเก่าที่เสียชีวิตไปในพายุ ถูก 'บันทึก' ลงไปในโครงสร้างผลึกของหินควอตซ์เหล่านี้โดยบังเอิญ"
"บันทึกเสียงลงในหินเนี่ยนะพี่!?" วรุฒอ้าปากค้าง "หินไม่ใช่เทปคาสเซ็ทนะพี่เมฆา!"
"ในทางฟิสิกส์ มันเป็ไปได้ครับวรุฒ" เมฆาเสริม "ถ้าสภาวะแวดล้อมอย่างอุณหภูมิและความชื้นในห้องนี้ตรงกับวันที่เกิดเหตุ (Resonance) หินจะปล่อยพลังงานที่เก็บไว้ออกมาในรูปแบบของคลื่นเสียงเดิมที่มันเคยได้รับ"
---
ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง! *"ช่วยฉันด้วย... หนาวเหลือเกิน..."*
วรุฒสะดุ้งสุดตัวจนสายสิญจน์หลุด "มาแล้วพี่! ผีสั่งให้ช่วยแล้ว! เราต้องนิมนต์พระมาสวดไหมครับ!?"
เมฆาไม่ตอบ แต่เขาหยิบ *เครื่องทำความสะอาดระบบอัลตราโซนิก (Ultrasonic Cleaner)* ขนาดพกพาออกมา "เราไม่ต้องใช้พระครับวรุฒ เราแค่ต้อง 'ล้างข้อมูล' ในผลึกหิน"
เมฆาจ่อเครื่องไปที่ผนังแล้วปล่อยคลื่นความถี่สูงพิเศษเพื่อรบกวนการจัดเรียงตัวของประจุไฟฟ้าในผลึกควอตซ์ เสียงกระซิบที่เคยดังโหยหวนเริ่มบิดเบี้ยวและค่อยๆ จางหายไปจนกลายเป็ความเงียบสนิท
"เรียบร้อยครับ" เมฆาเก็บอุปกรณ์ "ผมแนะนำให้คุณกรณ์เปลี่ยนวอลเปเปอร์เป็แบบบุฉนวนกันเสียง และควบคุมอุณหภูมิห้องให้คงที่ ปรากฏการณ์นี้ก็จะไม่กลับมาอีก"
---
*ตอนขากลับ...*
วรุฒนั่งม้วนสายสิญจน์กลับเข้าที่พลางทำหน้าเซ็ง "สรุปคือผีไม่มีจริงอีกแล้วเหรอครับพี่เมฆา? ผมอุตส่าห์เตรียมบทสวดมาตั้งเยอะ"
"ผีอาจจะมีจริงในจินตนาการ แต่วิทยาศาสตร์มีไว้เพื่อจัดการกับสิ่งที่จับต้องได้" เมฆาตอบ "แล้วนั่นนายจะทำอะไร?"
วรุฒกำลังเอาเครื่องอัลตราโซนิกไปจ่อที่หัวตัวเอง "ผมจะลองล้างข้อมูลในสมองดูครับพี่ เผื่อผมจะลืมเื่ผีปลาหมึกในซีรีส์ก่อนได้บ้าง!"
จิตราหัวเราะกิ๊ก "วรุฒ... เครื่องนั้นมันล้างได้แต่คราบสกปรกนะ ถ้าจะล้างสมองนาย ฉันว่าต้องใช้เครื่องซักผ้าฝาบนแล้วล่ะ!"
เมฆายิ้มมุมปากขณะมองออกไปนอกหน้าต่างรถ คฤหาสน์วรนันท์ที่เคยดูน่ากลัว บัดนี้กลับดูเป็เพียงสิ่งก่อสร้างทางฟิสิกส์ธรรมดาๆ ในสายตาของเขา
*— จบตอนที่ 4 —*
*โปรดติดตามตอนที่ 5 : เงาสะท้อนแห่งความจริง*
57
