ตอนที่ 12 ล่าซอมบี้
บรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยความอบอุ่น และแน่นอนว่า ตำแหน่งสมาชิกทีมสำรวจนั้นมีสถานะสูงกว่าผู้รอดชีวิตทั่วไปมาก อีกทั้งคนส่วนใหญ่ยังเป็ชายหนุ่มที่มีร่างกายกำยำ
ในยุคที่ผ่านมาผู้ชายที่มีลักษณะดังกล่าวเป็ที่นิยมมากในสมัยนี้ และหากพวกเขารวมตัวกันต่อหน้าสาธารณชน จะต้องมีคนหลายคนโค้งคำนับให้กับพวกเขาอย่างอ่อนน้อม
ซ่งเจิงมองเห็นว่าตู่ิเดินออกจากห้อง สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ด้วยใบหน้ามีร่องรอยเหี่ยวย่น อาการเหมือนไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน
เมื่อซ่งเจิงมองมาจากทางด้านหลังและเห็นกลุ่มผู้หญิงที่สวมเสื้อค่อนข้างบางจนเห็นชุดชั้นในสีดำเดินตามผู้ชายคนนี้ออกมา ภาพนี้ทำให้ซ่งเจิงทราบว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเขาทำอะไรมาบ้าง
แท้จริงแล้วเื่พวกนี้เขามักเห็นในโลกก่อนหน้าอยู่บ่อยครั้ง ภายใต้สภาวะความกดดัน เนื่องด้วยเมืองที่อยู่อาศัยมีซอมบี้รายล้อม เป็ผลให้เหล่าทีมสำรวจเกิดแบกรับความกดดันหนักอึ้ง สุดท้ายต้องหาทางระบายความกดดันเ่าั้ออกไป
เื่นี้แม้แต่หัวหน้าทีมเฉินเฟิงเองก็อับจน ทำได้เพียงให้พวกเขาผ่อนคลายตามที่้า แต่ขอเพียงอย่ามากจนเกินไปก็พอ
ตู่ิมองมายังซ่งเจิงด้วยสายตาดุร้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงมาหาหลี่ว่านหลูที่อยู่ข้างกายซ่งเจิง ขณะที่มุมปากของตู่ิยกขึ้นเป็รอยยิ้ม มือยกขึ้นทำท่าปาดคอต่อหน้าทั้งสองคน
การกระทำนี้ส่งผลให้คนรอบข้างเกิดแตกตื่นใยามได้เห็นสายตาเปี่ยมด้วยความดุร้าย สายตาเช่นนี้มันมากพอทำให้ผู้พบเห็นเกิดตื่นตระหนก!
เพียงไม่นาน ทุกคนที่นี้ก็ทราบว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะต้องเป็สมาชิกใหม่ประจำทีมอย่างแน่นอน!
แต่จากที่เห็นนั้น ก็เป็เพียงคนธรรมดาไร้พิษภัย
"ซ่งเจิง!" หลี่ว่านหลูใกลัวจนต้องดึงเสื้อของซ่งเจิงเอาไว้
"ไม่ต้องกลัว เขาไม่กล้าทำอะไรหรอก" ซ่งเจิงปลอบเธอทันที
เมื่อวานตอนที่ตู่ิพยายามจะเอาเปรียบหลี่ว่านหลู เขาไล่อีกฝ่ายออกไป แน่นอนว่าเหตุการณ์นั้นทำเอาตู่ิไม่พอใจอย่างมาก เป็เหตุที่ทำให้เขาทำเื่น่าใเช่นนี้
แต่เมื่ออยู่ในที่สาธารณะ เขาจะไม่กล้าลงมือทำอะไร หลี่ว่านหลูตอบกลับซ่งเจิงด้วยความกังวลว่า
"ซ่งเจิง ฉันได้ยินมา ว่าตู่ิค่อนข้างเื่มากและชอบทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่… ตอนที่นายออกไปข้างนอก นายต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ "
ซ่งเจิงหัวเราะตอบ เมื่อเขาได้รับความเป็ห่วงเป็ใย ทำให้รู้สึกว่าการเป็แบบนี้ก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน ส่วนตู่ินั้น แน่นอนว่ามองซ่งเจิงด้วยสายตาที่ไม่เป็มิตรนัก แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องออกไป
คราวนี้กระทะเหล็กของซ่งเจิงจะได้ใช้ประโยชน์เสียที หากมองในมุมของซ่งเจิงแล้ว เื่อาหารการกินเป็สิ่งที่สำคัญที่สุด หากเขาระวังตัวมากขึ้น ตู่ิก็จะไม่สามารถเข้ามารบกวนได้
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเฟิงเดินนำคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในห้องโถง นอกจากทีมสำรวจที่มีเฉินเฟิงเป็หัวหน้าทีมแล้ว ยังมีรองหัวหน้าอีกสามคน นั่นก็คือพี่ใหญ่ เ้าลิงผอมและชายหนุ่มวัยรุ่น
เดิมทีรองหัวหน้าจะมีลูกน้องอีกสี่คน แต่เมื่อสองวันก่อนลูกน้องของพี่ใหญ่กุ้ยติดเชื้อไวรัสจนกลายเป็ซอมบี้ไปแล้ว หลังจากนั้นซ่งเจิงจึงได้เข้าร่วมทีม ซึ่งนับได้ว่าเขาเข้ามาแทนที่เหล่าหลี่พอดี
เฉินเฟิงมองทางซ่งเจิงพร้อมกับโบกมือให้ ก่อนจะหันไปพูดกับลูกน้อง
"รู้จักกันไว้หน่อยนะ ทีมของเราจะมีคนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน นั่นก็คือซ่งเจิง"
พวกเขาพากันเข้ามาทักทายซ่งเจิงทันที
เมื่อมาถึงคนผอมที่ดูเหมือนลิงผอม เขามองซ่งเจิงั้แ่หัวจรดเท้า เสียงหัวเราะเผยดังขึ้น
"นายชื่อซ่งเจิงเหรอ? ท่าทางก็ดูใช้ได้อยู่นะ แต่ว่ากระทะอันใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเอามาทำอะไรน่ะ หรือว่านายคิดจะใช้กระทะอันนี้ตีซอมบี้พวกนั้น?"
ซอมบี้ที่มีพลังต่ำสุด ทีมสำรวจรู้จักพวกมันดีอย่างลึกซึ้ง ถึงขนาดที่ว่าแม้เป็ดาบเล่มยาวเผยประกายยังไม่อาจทำให้พวกมันหวาดกลัว
ไม่มีใครเชื่อว่ากระทะใบนี้จะสามารถจัดการซอมบี้ได้ ยามได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของเ้าลิงผอม เหล่าทีมสำรวจวัยรุ่นทั้งหลายต่างก็พากันหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะพูดกับซ่งเจิงว่า
"ฉันว่าเขาคงไม่ได้ไปฆ่าซอมบี้หรอก คงจะไปเป็พ่อครัวเสียมากกว่า ฮ่าฮ่า ไม่แน่ว่าเนื้อซอมบี้ที่ต้มอยู่ในกระทะใบใหญ่ของเขาอาจจะอร่อยก็เป็ได้"
"ฮ่าฮ่า ตลกชะมัด! ที่แท้ก็มีกระทะใบใหญ่อยู่ด้านหลังเพราะจะเอาไปทำกับข้าวนั่นเอง"
ซ่งเจิงไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากเขามักอารมณ์ดีอยู่เสมอ และไม่ชอบแข่งขันกับใครอยู่แล้ว เมื่อชาติก่อนตอนเรียนที่อยู่โรงเรียนเทคโนโลยีโม่วเชียงนั้น เขาได้ชื่อว่าเป็คนที่อารมณ์ดีมากคนหนึ่ง
คนเหล่านี้ที่เหยียดหยามซ่งเจิงไม่ทราบความลับของกระทะเหล็ก ไม่แปลกที่พวกเขาหัวเราะ ตอนนี้เขาเพียงส่ายศีรษะและเอ่ยตอบ
"ผมใช้เ้านี่จนชินแล้ว หากให้ใช้อย่างอื่นคงจะไม่ถนัดก็เลยหยิบติดมือมาด้วย"
ตอนนี้ซ่งเจิงเข้าร่วมทีมสำรวจและเป็ลูกน้องของพี่ใหญ่กุ้ย เมื่อเห็นว่าตอนนี้ซ่งเจิงกำลังโดนเ้าลิงผอมกับคนเ่าั้หัวเราะเยาะ เฉินเฟิงจึงเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่และรีบช่วยซ่งเจิง
"เป็อะไร? ไม่เคยเห็นคนใช้กระทะเหล็กฆ่าซอมบี้หรือยังไง ? พลังของอาเจิงไม่ธรรมดานะ ถึงขนาดสามารถแบกกระทะเหล็กหนักหลายกิโลนี้ได้ ขณะที่พวกนายไม่น่าจะมีใครแบกมันได้สักคน! เื่นี้มีอะไรน่าขำอย่างนั้นเหรอ?"
บรรดาคนของลิงผอมหัวเราะเพราะเห็นเป็เื่ตลกและไม่ได้คิดร้ายอะไร แต่หลังจากตู่ิเดินเข้ามา บรรยากาศในการสนทนาก็เปลี่ยนไป เขาพูดขึ้นมาว่า
"พวกเราเป็ทีมสำรวจ ทำไมถึงรับคนแบบนี้เข้ามา พวกเราไปฆ่าซอมบี้ ไม่ได้ไปทำครัวเสียหน่อย แล้วจะเอาไอ้กระทะเหล็กนี่ไปทำไม?"
เมื่อได้ยินคำพูด กลุ่มของเฉินเฟิงก็หันไปมองพร้อมหัวเราะอย่างเ็า และพูดออกไป
“ซ่งเจิงเข้าร่วมทีมสำรวจเพราะฉันเห็นด้วย นายมีปัญหาอะไรงั้นเหรอตู่ิ? ไม่เห็นด้วยหรือยังไง?!”
ตู่ิรีบร้อนเผยยิ้มตอบคำกลับ
"จะเป็ไปได้ยังไงล่ะครับ? ผมน่ะเคารพพี่เฉินจะตาย จะไม่เห็นด้วยได้ยังไง ผมไม่ได้โกหกนะครับ ผมเพียงแค่รู้สึกว่าคนบางคนไม่รู้จักกำลังของตัวเอง คิดว่าตัวเองมีวิชากังฟูก็สามารถฆ่าซอมบี้ได้ ถึงเวลาจริงๆเขาคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายไปแล้ว"
เ้าลิงผอมพูดขึ้นมาอีกว่า
"ที่ตู่ิพูดก็มีเหตุผล การฆ่าซอมบี้ไม่ใช่เื่เล่นๆนะ ขนาดพวกเราทีมสำรวจแม้จะออกไปปฏิบัติภารกิจหลายครั้งแล้ว ก็ยังไม่มีใครกล้าที่จะรับประกันว่าจะได้กลับมาอีก ซ่งเจิง! ตอนนี้นายจะเปลี่ยนใจก็ยังทันนะ"
ซ่งเจิงไม่ได้สนใจคำพูดดูถูกของตู่ิ เพียงหันไปพูดกับเ้าลิงผอมว่า
"ขอบคุณหัวหน้าหยวนที่เป็ห่วงนะครับ แต่ผมคิดดีแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเปลี่ยนใจครับ"
ชื่อเดิมของเ้าลิงผอมคือหยวนเหิง เพียงแค่เพราะว่าร่างกายของเขาผอมราวกับลิงจึงทำให้เขาถูกเรียกด้วยชื่อนั้นแทน และเมื่อได้รับคำตอบจากซ่งเจิง เหล่าหัวหน้าทีมก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเฟิงก็มองไปรอบห้องโถง ก่อนจะพูดด้วยเสียงอันดังว่า
"ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางได้!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าทีมสำรวจกว่ายี่สิบนายก็ทยอยเดินออกไปจนมาถึงหน้าโรงแรม ก่อนจะพากันขึ้นรถบรรทุกครบทุกคน การอยู่ในยุคที่มีซอมบี้ล้อมเมืองแบบนี้ควรจะใช้รถที่มีขนาดเล็กและคล่องแคล่วกว่านี้
แต่ว่าเหล่าทีมสำรวจก็ยังคงใช้รถบรรทุกขนาดใหญ่กัน เนื่องจากรถคันนี้ได้ถูกออกแบบมาเป็พิเศษ โดยด้านหน้าเสริมด้วยวัสดุกันกระแทกขนาดใหญ่ ส่วนด้านข้างของตัวถังรถทั้งสองเป็เหล็กแหลมคม
และเมื่อรวมกับเครื่องยนต์ขนาดใหญ่แล้ว มันสามารถทำให้เหล่าซอมบี้หัวขาดออกจากลำตัวได้ทันที หากว่าโดนเหล่าซอมบี้ล้อมไว้ก็สามารถฆ่าฝูงซอมบี้ให้ตายได้ด้วยรถบรรทุกนี้
จากความทรงจำในชาติที่แล้ว นี่ไม่ได้เป็ครั้งแรกที่ซ่งเจิงนั่งรถแบบนี้ เมื่อก่อนตอนที่อยู่โรงเรียนเทคโนโลยีโม่วเชียง เขามักจะลากหมูตัวอ้วนไปที่โรงฆ่าสัตว์ด้วยรถนี้เสมอ แต่แค่ครั้งนี้เขาออกไปฆ่าซอมบี้ มันจึงทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
ซ่งเจิงคิดในใจขณะรถบรรทุกคันใหญ่เคลื่อนตัวออกไปพอดี
2K
