ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  อี้เฉินที่ถูกนางสวมกอด อยู่นาน ตัวเขาไม่ได้เอ่ยพูดคำใดออกมาอยู่หลายลมหายใจ ให้นางสวมกอดกายเขา ให้หายคิดถึง ในยามนี้ตัวอี้เฉิน มองไม่เห็นใบหน้าขี้เล่นของเด็กหญิงเมื่อในอดีตอีกต่อไป ใบหน้ายังมีร่องรอยของความอ้างว้าง ราวกับตัวนาง เผชิญหน้าอยู่กับความเศร้าโศกในทุกๆ วัน อย่างไรอย่างนั้น

ทันทีที่นางละ อ้อมแขนออกจากคอของเด็กหนุ่ม "นางก็ลูบคลำใบหน้าของเด็กหนุ่ม ราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นี่เจ้าจริงๆ ใช่หรือไม่ ข้ารอเจ้ามาถึง 7ปีเต็ม ข้านึกว่าเจ้าจะลืมข้าไปแล้วเสียอีก"

อี้เฉินส่ายหัว ก่อนเขาจะยกฝ่ามือขึ้นมาเช็ดน้ำตา ที่เปรอะเปื้อนใบหน้าของนางออก "เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น ข้าจะลืมผู้มีพระคุณของข้าได้อย่างไร ถึงอย่างไรเจ้าก็เคยได้ช่วยชีวิตข้า เมื่อในครั้งอดีตไว้"

หลินเฟย นางเอ่ยพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ กลัวอี้เฉินจะไม่พาตัวนางไปด้วย "เจ้ามารับ ข้าแล้วใช่หรือไม่"

"ข้าว่า เราเข้าไปคุยภายในศาลาเถอะ เรื่องนี้คงต้องคุยกันหลายฝ่าย ใช่หรือไม่เจ้าสำนักมังกร หวังซง"

พวกเขาทั้งหมดที่ได้ยิน ต่างพยักหน้ารับ ก่อนเชิญเด็กหนุ่มเข้าไปภายในศาลากลางแม่น้ำ

  หญิงชรา กวนซี ตัวนางเริ่มหวาดหวั่น ไม่คิดว่าลูกศิษย์ของนางจะ รู้จักเด็กหนุ่มผมขาวเป็นการส่วนตัว ถึงตัวของหลินเฟยนางจะงดงามเป็นอย่างมากชายหนุ่มตระกูลใหญ่ๆ ต่างมาสู่ขอนางเป็นว่าเล่น แม้แต่ตระกูลของนางเอง ก็ยังมาสู่ขอนางแต่งงาน จนทำให้ หลินเฟย นาง รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

หากไม่ได้เจ้าสำนักมังกร หวังซง คัดค้านเรื่องการหมั่นหมายให้ตัวนาง ป่านนี้นางได้แต่งงานไปอยู่ตระกูลใหญ่ๆ ไปแล้วเป็นแน่ เกิดเด็กหนุ่มมาคิดบัญชีแค้นกับตัวนาง ตัวนางจะไร้ทางต่อต้านในทันที แต่ที่นางทำลงไป ก็เพราะหวังดีกับลูกศิษย์คนนี้ ไม่คิด คนที่หลินเฟยหมายตา จะน่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้

ทันทีที่ อี้เฉิน หลินเฟย เจ้าสำนักมังกร หวังซง และ ผู้อาวุโสชราคนอื่นๆ เข้าไปด้านในศาลา เพื่อพูดคุยเจรจา ภายในพื้นที่แห่งนั้นก็เต็มไปด้วย แรงกดดัน บางอย่างที่แพร่กระจายออกมา

อี้เฉินในยามนี้เขารู้สึกเดือดดาลเป็นอย่างมาก ไม่คิดหลินเฟยนางจะอยู่ ภายในสำนักมังกรแห่งนี้แล้วไม่มีความสุข เขาไม่คิดนางจะมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาเอ่ยถามเจ้าสำนัก หวังซง ในทันที "เหตุใดท่านปล่อยให้นางเศร้าโศกเสียใจ เช่นนี้เล่า ข้าอุตส่าห์เอ่ยเตือนท่านแล้วนะ"

ทันที ที่อี้เฉินปล่อยจิตสังหารออกมา เจ้าสำนัก หวังซงถึงกับขมวดคิ้วมุ่น "เจ้าอย่าทำเป็นได้ใจไป ที่แห่งนี้คือสถานที่ของข้า ใช่ที่จะให้เจ้าได้ทำตัวโอหัง แล้วอีกอย่างนางก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ"

หญิงชรากวนซี ตัวนางรู้สึกถึงครา ซวยของนางมาเยือนแล้วไม่คิด เด็กหนุ่มผมขาวผู้นี้จะโอหังถึงเพียงนี้ ไม่หวาดกลัวต่อเจ้าสำนักมังกร แม้แต่น้อย

หลินเฟย ที่เห็นอี้เฉินเดือดดาลแทนตัวนางมันก็ทำให้นาง ยิ้มขึ้นมาในใจน้อยๆ ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป นางยกมือขึ้นไปดึงไหล่ของอี้เฉินไว้ แล้วเอ่ยพูดออกมา "ข้าขอโทษท่านเจ้าสำนัก แทนอี้เฉินด้วย หากไม่ได้ท่านช่วย ข้าคงออกเรือน แต่งงานไปแล้วเป็นแน่"

  อี้เฉินได้ยินเขาจึงคลายโทสะลง ก่อนกวาดตามองไปที่เหล่าผู้อาวุโสชราทั้ง5คน ทันที ที่อี้เฉินกวาดตามองไปที่ หญิงชรากวนซี ตัวนางถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก หลบเลี่ยงสายตา ที่ทิ่มแทงของเด็กหนุ่มผมขาวที่มองมา อี้เฉินเขารู้ได้ในทันที หญิงชราผู้นี้ ก็คือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดเป็นแน่ เขาไม่รอช้าอีกต่อไป ใส่ปราณจิตเข้าไปภายในดวงตาอยู่หลายส่วน ก่อนมองไปที่ดวงตาของ หญิงชรากวนซี คิดหมายสั่นสอนตัวนาง

เมื่อพวกเขาทั้งสองจ้องดวงตากัน หญิงชรากวนซี นางก็ล้มพับลงกับพื้นในเสี้ยววินาที กายาสั่นเทิ้ม ราวกับลูกไก่ในกำมือของเด็กหนุ่มผมขาว ไม่คิดเพียงสบตากับเด็กหนุ่ม ตัวนางจะไม่สามารถยืนอยู่ได้ นางกำหมัดจนแน่น ด้วยความอับอาย แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสชราคนอื่นๆ ยังเบิกตากว้างมองภาพเบื้องหน้าด้วยความหวาดหวั่น

เจ้าสำนักมังกร หวังซง ถึงกับหน้ามืดทะมึน เมื่อเขาเห็นคนของเขา ล้มพับลงกับพื้นในเสี้ยววินาที "เจ้าชักจะไม่เห็นหัวข้าแล้วนะอี้เฉิน หากไม่สั่งสอนเจ้า เกรงว่าชื่อของเจ้าสำนักมังกรคงจะเป็นเพียงแค่ชื่อเรียกแล้วล่ะ"

หลินเฟยที่เห็นท่าไม่ดี ตัวนางเข้าไปขวางระหว่างกลาง ของพวกเขาทั้งสองไว้ทันที ก่อนนางจะโค้งคำนับไปที่ หญิงชรากวนซี ที่เป็นอาจารย์ของนาง ด้วยความสุภาพ ก่อนกล่าวลาทุกๆ คน นางคิดจะติดตามอี้เฉินไปโดยตัวนางไม่มีท่าทีลังเล แม้แต่น้อย

  ก่อนที่ อี้เฉินจะจากไป เขาส่งปราณจิตบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด ของต่างดินแดนภายในโลกหลบซ่อน ให้เจ้าสำนักมังกรได้รับรู้ ทั้งเรื่อง ดินแดน5อาณาจักรในยามนี้ เป็นดินแดนเดียวที่ยังมีปราณพลังที่หนาแน่น หากดินแดนภายนอกรับรู้ คงได้เกิดสงครามแย่งชิงดินแดนอย่างแน่นอน อีกทั้งเรื่อง สงครามของกลุ่มพันธมิตร กับดินแดนจันทราทมิฬ ยิ่งเจ้าสำนักหวังซง รับรู้เรื่องราว ตัวเขายิ่งหน้ามืดทะมึน

เพียงเวลาไม่นานที่พวกเขาทั้งสองยืนนิ่งกันอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าสำนักมังกร หวังซง ก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่อยากเชื่อ "ที่เจ้าเล่าให้ข้าฟังเป็นเรื่องจริง งั้นหรือ"

อี้เฉินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าไม่คิดโกหกท่านหรอก นี่ถือเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ช่วยดูแล ตัวของหลินเฟยแล้วกัน ท่านคิดจะทำเช่นไร ก็ต้องให้คนใหญ่คนโตของอาณาจักรนี้เป็นคนจัดการ"

  อี้เฉินที่เอ่ยพูดเสร็จ ตัวเขาก็ปลดปล่อยปราณพลัง ล้อมพันกายาของ หลินเฟย จางเหมยไว้ในทันที ก่อนนำตัวพวกนางสองคนออกเดินทางกลับหมู่บ้านลมหวน ไม่คิดอยู่ที่แห่งนี้ อีกต่อไป เรื่องที่เขารู้เขาก็บอกกล่าว เจ้าสำนักมังกรไปหมดแล้ว จึงไม่มีเหตุผล อันใดให้เขาต้องอยู่ที่แห่งนี้อีกต่อไป

ในระหว่างที่พวกเขาออกเดินทาง
จางเหมย นางที่ถูกปราณพลังของอี้เฉินล้อมพันเอาไว้ นางไม่รอช้าอีกต่อไปอยากจะรู้อยากจะเห็นสิ่งต่างๆ ตัวนางเข้าไปทักทาย หลินเฟย ในทันที "พี่สาว ท่านช่างงดงามเสียจริงๆ ท่านอย่าบอกข้านะว่า ท่านก็คือคู่บําเพ็ญเพียรของพี่ใหญ่ข้า"

หลินเฟย เมื่อนางได้ยินนางถึงกับหน้าแดงขึ้นมาน้อยๆ มองไปที่อี้เฉินด้วยท่าทีแปลกๆ

อี้เฉินที่เห็นสายตาของนางมองมา ด้วยความอ้อนวอนให้ช่วยพูดกับ เด็กหญิงที่อยู่เบื้องหน้าแทนตัวนาง ตัวเขาทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเร่งฝีเท้าเดินทางต่อไป

เพียงเวลาไม่นาน อี้เฉินที่เห็นทั้งสองสาวพูดคุยกันอย่างถูกคอ เขาก็เบาใจไม่น้อย มองดูรอยยิ้มเล็กๆ ของหลินเฟยที่เปรอะเปื้อนใบหน้าน้อยๆ 'หวังว่าการที่ข้าพาเจ้ามา มันจะไม่ใช่เรื่องที่ผิดนะหลินเฟย ข้าเองก็อยากให้เจ้าได้ออกไปมองโลกกว้าง บางทีมันอาจจะทำให้เจ้าลำบากใจคิดอยากกลับไปใช้ชีวิตที่เรียบง่ายก็เป็นได้'

ก่อนอี้เฉิน จะเอ่ยพูดกับนางไปตรงๆ ไม่ได้มีท่าทีปิดบังแต่อย่างใด "หลินเฟย ข้าต้องขอโทษตัวเจ้าด้วย ที่ต้องมาทำให้เจ้าอึดอัดใจอยู่ภายใน สำนักมังกรเช่นนี้ ...แล้วข้าเองก็ไม่คิดว่าเจ้าจะยึดมั่นในคำสัญญาของข้า มากถึงเพียงนี้"

หลินเฟย ส่ายหัว "จะโทษเจ้ามันก็ไม่ถูก มันก็เป็นตัวข้าเองที่อยากออกมาดูโลกกว้าง แต่ในเวลานี้ความอ้างว้างเสียใจของข้าในยามนี้ มันได้หายไปจนสิ้นแล้ว ขอเพียงอี้เฉิน เจ้าให้ข้าติดตามไปด้วยได้หรือไม่"

เมื่อ อี้เฉินได้ยินเขา มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก การให้ใครสักคนมาอยู่ข้างกายเขา เกรงว่าจะมีแต่ความตายที่รอพวกเขาอยู่ เขาจึงไม่คิดสัญญาอะไรกับนางอีกต่อไป "เจ้าอยากไปดินแดนเบื้องบนหรือไม่ อีก1เดือนข้างหน้า ข้าคิดว่าข้าจะไปยังดินแดนแห่งนั้น"

  จางเหมย เมื่อนางได้ยิน คำว่าดินแดนเบื้องบนตัวนางถึงกับตาลุกวาว ขอร้องอี้เฉินอยากติดตามอี้เฉินไปในทันที อี้เฉินเขาที่เห็นตัวนางสนใจเขาเพียงส่ายหัวเอ่ยพูดบอกกล่าวนางด้วยความจริงใจ "มันยังไม่เหมาะกับเจ้า จางเหมย ภายในดินแดนเบื้องบนอันตรายเกินไป แม้แต่ตัวข้ายังไม่ปลอดภัย"

จางเหมย ทำปากมุ่ยไม่พอใจในทันที เหมือนว่านางจะดื้อรั้นอย่างไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนความคิดพี่อี้เฉินของนางได้ เป็นแน่

แต่ หลินเฟย ใบหน้าของนางในยามนี้ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เหมือนไม่อยากจากอี้เฉินไปไหนไกลอีกต่อไป "หากเจ้าไปไหน ข้าจะติดตามเจ้าไปด้วย ถึงจะไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้า   แต่อย่างน้อยๆ ข้าก็ยังอยู่ดินแดนเดียวกับเจ้า"

อี้เฉิน เขาที่เห็นแววตาของนางที่มุ่งมั่น เขาถอนหายใจออกมา แล้วเร่งเดินทางกลับหมู่บ้านลมหวน ในทันที