เนตรมารสะท้านฟ้า (จบแล้ว)

ตอนที่ 33

อันตรายรอบทิศ 1

                เสียงตะโกนอู้อี้ผ่านผ้าปิดหน้าแต่ยังพอฟังจับใจความได้ "มันรู้ตัวได้อย่างไร !!!"

                "ข้าก็ไม่รู้ควันพิษที่ใช้ไปไม่เกิดผล นี่เป็นไปได้อย่างไร" เสียงอู้อี้ยิ่งมายิ่งตื่นตระหนก แม้จะถูกเตือนกำชับจากนายจ้างที่มาร่วมทำภารกิจกับมันด้วยในครั้งนี้แล้วก็ตาม แต่นักฆ่ามากประสบการณ์อย่างพวกมันทั้ง 5 ก็ยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดเด็กหนุ่มเยาว์วัยซึ่งดูไร้พิษสง แถมระดับฝึกตนก็ยังต่ำต้อย เพียงแค่พื้นฐานลมปราณขั้นที่ 2 ถึงได้ต้านทานพิษร้ายของพวกมันได้ เพราะหากเอ่ยถึงการต่อสู้ซึ่งหน้าพวกมันอาจไม่เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนสังกัดค่ายสำนักใหญ่ แต่กับการลอบสังหารนั้นแตกต่าง การใช้พิษ ไม่ว่าจะวางยา การตัดกำลัง พลางตัว ลอบจู่โจมสังหารล้วนเป็นศาสตร์เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ซึ่งยากป้องกันในระดับฝึกตนที่ใกล้เคียงกัน แต่ครานี้ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ จากพิษที่พวกมันใช้ออกแม้แต่น้อย แต่นั้นก็เป็นเพียงแผนการชั้นต้น เพราะโดยหลักของการลอบสังหารคือการลงมือจู่โมฉับไว โดยไม่ให้เหยื่อตั้งตัว หรือเมื่อรับรู้ก็ถูกโจมตีทำร้ายไปก่อนแล้ว ทำให้ความสามารถในการพลางตัว และลอบทำร้ายของนักฆ่าล้วนเหนือกว่าผู้ฝึกตนตามสำนักใหญ่อย่างมิอาจเทียบ แต่ครานี้ยังไม่ทันลงมือ เพียงส่งนักฆ่าสองคนออกไปหยั่งเชิงว่าพิษร้ายออกฤทธิ์แล้วหรือยัง เปลวเพลิงก็ซัดสาดเข้าใส่ผนังด้านที่นักฆ่าทั้งสองกำลังสอดแนมอย่างพอดิบพอดี จนมิอาจทานทนความร้อนที่เกิดขึ้น จำต้องเปิดเผยตัวตนออกมา

                แม้จะถูกความตื่นตระหนกเข้าคุกคาม แต่ด้วยความเป็นนักฆ่ามืออาชีพ ชายในชุดพรางตัวทั้ง 5 ก็ดึงสติกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว เมื่อราตรีกาลมิอาจปกติร่องรอย พวกที่เหลืออีก 3 คนก็มิจำเป็นต้องซุกซ่อนกับความมืดมิดอีก เพราะอย่างไรเหยื่อรายนี้ก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนพื้นฐานลมปราณขั้นที่ 2 แม้จะถูกกำชับหนักแน่นเช่นไร แต่จิตใต้สำนึกของพวกมันก็ยังมิอาจทำใจยอมรับได้ มีเพียงทดลองลงมือดูด้วยตนเองเท่านั้น

                ผนังด้านหลังของเสวี่ยหมิงพังครืนลง ส่งให้แสงไฟพวยพุ่งขึ้นสูงส่องแสงบดเบียดแสงจันทร์จนหม่นหมอง เมื่อไม่มีผนังค้ำยันถึงสองด้าน ฝ้าเพดานก็ตกห้อยค้าง ก่อนจะไหลถล่มทับลงมา แต่แรงถล่มเพียงเท่านี้หามีผลต่อร่างกายแกร่งของผู้ฝึกตน จะมีก็เพียงผลของการบดบังสายตาเท่านั้น

                เสวี่ยหมิงไม่ทันคาดคิดว่าจะถูกศัตรูรุมล้อมโดยไวเพียงนี้ เมื่อด้านหน้าก็ถูกบุก ด้านขวาก็ถูกปิดป้อง อีกสองด้านเพลิงไฟก็โหมพัดรุนแรง ขณะที่ฝ้าเพดานถล่มลงมา เสวี่ยหมิงก็แวบความคิดหลบหนี พลันทะยานตัวขึ้นสูงกระแทกสวนฝ้าเพดานขึ้นไปยังโครงหลังคา หมายจะใช้เส้นทางเบื้องบนฝ่าออก

                แต่มิคาดคนร้ายมิได้มีเพียงสองกลุ่ม ปรากฏแรงลมหวีดไหวผ่าอากาศเข้ามา ลูกตุ้มดาวตกก็พลันโผล่ประชิดถึงใบหน้า ด้วยสัญชาตญาณรับรู้ที่สูงส่งขึ้น เสวี่ยหมิงพลันบิดตัวเอี้ยวคอหลบ แต่ยังมิพ้นคมหนามของตุ้มดาวตกเฉียดผ่านไหล่ซ้าย ปรากฏเส้นสายโลหิตสายกระเซ็น รอยแผลปรากฏไอสีม่วงดำลอยขึ้นมา แต่เพียงไม่นานก็ถูกลมปราณร้อนในกายเผาทำลายพิษร้ายไปจนหมดสิ้น

                ฝ่ายนักฆ่าเห็นชัดตาว่าลูกตุ้มดาวตก ซึ่งคมหนามอาบเคลือบพิษร้ายชาด้าน บาดเฉือนเนื้อของเหยื่อ หมายตามติดซ้ำเติมมิให้ฟื้นคืน ออกแรงถีบขื่อเพดานหมายจะติดตามทำร้ายซ้ำเติมเสวี่ยหมิงซึ่งกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้น แต่เพราะโครงสร้างโรงฝึกถูกเปลวเพลิงเผาจนง่อนแง่น ไม่อาจต้านทานแรงส่ง พังครืนลงมาทั้งหลัง

                ฝ่ายนักฆ่าที่รั้งรอฉวยโอกาสอยู่ด้านล่าง ถูกเพลิงจากไม้โรงฝึกที่พังถล่มลงมาปกคลุม แผ่พุ่งสะเก็ดไฟเข้าใส่ จำต้องออกแรงปัดป้องหลบหลีกเป็นพัลวัน พลาดโอกาสกระแทกทำร้ายเสวี่ยหมิงในวินาทีสุดท้าย

                แม้เสวี่ยหมิงถูกโจมตีทำร้าย แต่เป็นเพียงบาดแผลภายนอก เมื่อลูกตุ้มดาวตกตามติดเตรียมทำร้ายซ้ำเติมพุ่งเข้ามา เสวี่ยหมิงจึงใช้หมัดต้านรับ ด้วยพลังทางกายของเสวี่ยหมิงล้วนสูงส่ง เพียงหมัดเปล่า ๆ ก็มีน้ำหนักเกินกว่า 5000 จิน บวกกับร่างกายแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าจากเคล็ดวิชาบ่มเพาะกายาแห่งพระเจ้า ยามฉุกละหุกจึงปล่อยหมัดออกไปอย่างสุดแรง กระแทกลูกตุ้มเหล็กลอยกลับไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้แรงกระแทกสะท้อนจะส่งให้เสวี่ยหมิงตกกระทบพื้นอย่างรุนแรง แต่หาได้มีบาดแผลเพิ่มเติม ผิดกับนักฆ่าที่ใช้ลูกตุ้มดาวตกเป็นอาวุธ ถูกแรงกระชากจากการปะทะกันของลูกตุ้มที่เหวี่ยงไวกลับหลัง กระชากจนง่ามมือฉีกขาด ไม่อาจรั้งอาวุธร้ายไว้ในมือได้อีก จำต้องปล่อยลูกตุ้มดาวตกหลุดร่วงไปไกล โดยที่ดวงตาของมันยังคงจับจ้องไปที่เสวี่ยหมิงด้วยความตื่นตะลึง

                "เจ้าเด็กนี่เป็นตัวอันตรายของจริง !!!" เสียงตะโกนลั่นเอ่ยถึงเพื่อนนักฆ่าที่เหลือ ด้วยความตื่นตระหนก

                ทันทีที่หลังกระแทกพื้นเสวี่ยหมิงก็สะอึกม้วนเข้าใส่นักฆ่าที่อยู่ใกล้ เพราะสังเกตเห็นว่านักฆ่าละความสนใจจากตัวเองเพื่อปัดป้องเปลวไฟ แม้จะยังอยู่ในสภาพที่เข่าข้างหนึ่งยันปักลงไปที่พื้น แต่เพราะพบเจอช่องว่างของศัตรู บวกกับสถานการณ์คับขันเป็นตาย หากพลาดพลั้งเขาเองอาจจบชีวิตลงในคืนนี้ เสวี่ยหมิงจึงไม่กล้าเก็บงำฝีมืออีก หมัดขวาที่อาบไล้ด้วยเพลิงร้อนพลันพุ่งเข้าใส่สีข้างของนักฆ่าที่อยู่ใกล้ตัว

                กรอบ...!!!  เสียงกระดูกซี่โครงแตกละเอียดดังลั่น แม้ไม่อาจเห็นใบหน้าใต้ผ้าคลุมดำ แต่จากเสียงร้องโหยหวนที่ดังลอดออกมาก็พอจะจินตนาการได้ว่าเจ็บปวดเพียงใด

                แม้การจู่โจมรุนแรง แต่คู่ต่อสู้หาใช่มืออ่อนชั้น แม้ไม่ใช่ผู้ฝึกตนมาตรฐาน แต่ก็มีระดับลมปราณพื้นฐานถึงขอบขั้นที่ 4 ยามถูกกระแทกทำร้ายมือไม้ไม่ปั่นป่วนฉวยศอกสั้น ตัดทิ้งลงกระแทกใส่แขนข้างที่ปล่อยหมัดของเสวี่ยหมิง

                "ออ...อ๊อก" เลือดสดถูกบ้วนออกจนเปรอะผ้าคลุมหน้า "ไอ้เด็กเวรนี่ โจมตีรุนแรงกว่าหมัดของข้าเสียอีก" เสียงที่ออกมาในครั้งนี้หาได้อู้อี้เช่นครั้งก่อน เพราะหลังจากพ่นเลือดออกมาแล้ว นักฆ่าคนนี้ก็ฉีกผ้าคลุมออกโยนเข้าใส่กองเพลิงที่ลุกไหม้ ทำลายหลักฐานไปในตัว ก่อนจะหอบหายใจหนัก ๆ เพื่อคลายอาการปวดตึงที่เกิดขึ้น

                เสวี่ยหมิงแม้โจมตีประสบผล แต่สถานการณ์ยังคงย่ำแย่ หมัดที่ปล่อยออกไปเต็มกำลัง ซึ่งคาดว่าพลังโจมตีต้องไม่ต่ำกว่า 8000 จิน ยังมิอาจสังหารคู่ต่อสู้ได้ แถมยังถูกโจมตีตอบโต้กลับจนแขนขวาเจ็บแปลบ ทำให้ต้องชักหมัดกลับคืน จนไม่อาจจู่โจมต่อเนื่อง

                เปลวเพลิงแม้โหมแรง แต่เมื่อโรงฝึกแตกออก เชื้อเพลิงที่เชื่อมถึงกันก็พลันลดลง เปลวไฟเพียงเผาไหม้อยู่แค่ซากของโรงฝึกในส่วนที่อยู่ใกล้ หาได้ลุกลามใหญ่โต

                เสวี่ยหมิงที่ลุกขึ้นยืนได้แล้ว ด้านหลังพิงอยู่กับเปลวเพลิงที่สูงท่วมศีรษะ แม้จะรู้สึกร้อนอยู่บ้าง แต่ยังนับว่าทานทนได้ ผิดกลับฝั่งด้านหน้า เพราะหลังจากที่นักฆ่าทั้ง 5 รับรู้ถึงขีดความสามารถที่แท้จริงของเสวี่ยหมิง ก็มิกล้าประมาทอีก กระจายตัวออกเป็นรูปพัด สืบเท้าเข้าใกล้พร้อมกัน ด้วยสภาวะที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร