“และเขากำลังรอชี้ตัวพระองค์อยู่หน้าตำหนัก”
คำของเหอชิงยังไม่ทันจาง ขันทีร่างเล็กในชุดสีน้ำเงินก็ถูกทหารพาเข้ามา
เขาคุกเข่าลงตรงธรณีประตูอย่างรู้ตำแหน่ง ร่างกายสั่นพอให้ชายแขนเสื้อกระเพื่อม แต่หน้าผากแตะพื้นได้พอดี ฝ่ามือวางขนานกัน นิ้วไม่เกร็งแม้แต่น้อย
ความกลัวที่เรียบร้อยเกินไป
เยว่หลันมองเขาแล้วนึกถึงต้นฉบับซึ่งผ่านการแก้หลายรอบ ประโยคบางประโยคมีรอยเย็บซ่อนอยู่ ต่อให้เปลี่ยนคำจนลื่นตา หากอ่านช้าเพียงพอก็ยังเห็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
“เงยหน้าขึ้น” เหอชิงสั่ง
ขันทีทำตาม เขาอายุไม่เกินยี่สิบห้า ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากแตกแห้ง ดวงตากวาดผ่านคนในห้องก่อนหยุดที่เยว่หลัน
ความหวาดกลัวพลันชัดขึ้น คราวนี้ชัดจนเหมือนตั้งใจให้เห็น
“เป็นางพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูด “เมื่อคืนกระหม่อมเห็นพระสนมเสิ่นตรวจถ้วยยาด้วยพระองค์เอง”
ซูเม่ยขยับเข้ามาใกล้เยว่หลันครึ่งก้าว
หัวหน้าทหารยกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชานำโต๊ะเตี้ยกับแท่นหมึกเข้ามา ขันทีผู้อ่านคำสั่งคลี่กระดาษแผ่นใหม่บนโต๊ะ ตราประทับวางรออยู่ข้างแท่นหมึก สีแดงบนหน้าตราสดเหมือนเพิ่งชุบเื
“ชื่อ” เหอชิงถาม
“เกาฝู ขันทีห้องเครื่องยา สังกัดฝ่ายส่งเครื่องเสวยพ่ะย่ะค่ะ”
“เมื่อคืนเ้าทำหน้าที่ใด”
“ตรวจรายชื่อผู้รับยาและนำถ้วยยาจากห้องเครื่องมาส่งให้ผู้ถวาย”
“เหตุใดจึงมาที่ตำหนักจันทร์ดับ”
เกาฝูเหลือบมองหัวหน้าทหาร “พระสนมมีรับสั่งให้กระหม่อมนำถ้วยเปล่ากับรายการยามาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
เยว่หลันไม่เห็นความลังเลก่อนคำตอบ ไม่เห็นการค้นความทรงจำ เขาพูดเหมือนดึงถ้อยคำจากกระดาษซึ่งวางอยู่หลังเปลือกตา
“เวลาใด” เหอชิงถามต่อ
“ต้นยามซวี”
“เข้าทางใด”
“ประตูคนรับใช้ด้านตะวันตก”
“ใครเปิดประตู”
“นางกำนัลหลินซูเม่ย”
ทุกสายตาหันมาพร้อมกัน
ซูเม่ยหน้าเผือด “โกหก ข้าไม่เคย—”
“ห้ามผู้ไม่ถูกถามพูดแทรก” หัวหน้าทหารตวาด
ซูเม่ยกัดริมฝีปากจนขาว เยว่หลันยื่นมือไปแตะหลังแขนของนาง ไม่ใช่การปลอบ เพียงเตือนให้อยู่นิ่ง
ในต้นฉบับ ซูเม่ยรับสารภาพ
ความทรงจำชิ้นนี้ชัดกว่าชิ้นอื่น นางกำนัลคุกเข่ากลางห้อง บอกว่าเป็ผู้รับยา เป็ผู้เปิดประตู และเป็ผู้ทำตามคำสั่งนายหญิง จากนั้นชื่อของนางก็หายไปจากเื่ เยว่หลันเคยคิดว่ามันเป็ทางลัดราคาถูกของผู้เขียน ตัวละครหนึ่งคนถูกโยนเข้าไฟเพื่อทำให้คดีดูสมบูรณ์
ตอนนี้ทางลัดนั้นกำลังหายใจอยู่ข้างนาง
“เล่าต่อ” เหอชิงกล่าว
เกาฝูกลืนน้ำลาย “หลังเข้ามา กระหม่อมเห็นพระสนมประทับอยู่ในห้องนี้ มีหม้อยาวางบนเตา พระองค์ทรงตรวจสมุนไพรด้วยพระองค์เอง แล้วรับสั่งให้ใส่ผงรากชิงหลัวครึ่งช้อน ตามด้วยเกสรหานลู่ จากนั้นจึงเติมยาต้มบำรุงพระวรกาย”
ชื่อสมุนไพรผ่านหูเยว่หลันโดยไม่สร้างความหมาย นางไม่ใช่หมอ ไม่รู้ว่ารากชิงหลัวมีหน้าตาเช่นไร หรือเกสรหานลู่รักษาอะไร
แต่ลำดับนั้นสะกิดความทรงจำ
ก่อนเดือด หรือหลังยกลงจากเตา
นางเคยเห็นสองข้อความนี้อยู่คนละตอน ผู้เขียนบรรยายยาชนิดเดียวกัน แต่สลับจังหวะใส่ส่วนผสม นางทำหมายเหตุถามว่าควรยึดฉบับใด เพราะผลลัพธ์ในฉากถัดไปไม่ตรงกัน ทว่าคำตอบยังพร่าอยู่ตรงปลายมือ เอื้อมเท่าไรก็ไม่ถึง
เกาฝูพูดต่อ “พระสนมทรงคนยาสามรอบ เมื่อสีเปลี่ยนเป็น้ำตาลจึงรินใส่ถ้วยั แล้วกำชับกระหม่อมว่าอย่าให้ผู้ใดรู้ว่าถ้วยผ่านตำหนักจันทร์ดับ”
“ถ้อยคำรับสั่งว่าอย่างไร” เหอชิงถาม
เกาฝูก้มหน้าลงนิดหนึ่ง “พระองค์ตรัสว่า ‘เื่คืนนี้ หากยังอยากรักษาชีวิตก็จงลืมเสีย’ พ่ะย่ะค่ะ”
หัวหน้าทหารมองเยว่หลัน “คำขู่เข้ากับนิสัยของพระสนมดี”
“น่าเสียดายที่ความเข้ากันไม่ใช่หลักฐาน” นางตอบ
“พยานเห็นพระองค์กับตา”
“เขาเห็นคนที่้าให้พวกท่านเชื่อว่าเป็ข้า”
“ทรงกำลังกล่าวว่ามีผู้ปลอมตัว?”
เยว่หลันหยุด นางไม่มีหลักฐานเื่นั้น การผลักข้อสันนิษฐานออกไปไกลเกินสิ่งที่รู้ไม่ต่างจากคนเขียนพล็อตอุดช่องโหว่ด้วยเื่บังเอิญ
“ข้ากำลังกล่าวว่า คำให้การต้องพิสูจน์ด้วยสิ่งอื่น”
เกาฝูรีบพูด “กระหม่อมจำพระพักตร์ได้ ไม่มีทางผิดพ่ะย่ะค่ะ”
ขันทีผู้อ่านคำสั่งจุ่มพู่กันลงหมึก “คำชี้ตัวตรงกับรายการเบิกยาและสถานที่เตรียมถ้วย หากไม่มีข้อคัดค้านอื่น ก็ควรบันทึกรวมส่งไปพร้อมคำสั่งลงโทษ”
ปลายพู่กันแตะกระดาษ
รอยดำใต้แขนเสื้อเยว่หลันแสบร้อนขึ้นทันที
นางกำข้อมือไว้ ความเย็นแล่นจากเส้นสีดำเข้าสู่ข้อศอก เหมือนมีด้ายตึงรัดอยู่ใต้ิัและกำลังถูกใครบางคนดึงจากที่ไกลออกไป
ไม่มีเวลาให้รื้อความทรงจำอย่างสงบ
เยว่หลันมองเกาฝู
ถ้อยคำของเขาสมบูรณ์ เวลา สถานที่ คนเปิดประตู ส่วนผสม จำนวนครั้งที่คนยา แม้แต่คำขู่ ทุกอย่างเรียงตามลำดับราวกับฉากซึ่งถูกตรวจแก้แล้ว
แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์จริงไม่ได้จำทุกอย่างด้วยน้ำหนักเท่ากัน
“เมื่อคืนเดินเข้าทางประตูตะวันตก ห้องนี้จุดโคมตรงใด และตอนรินยามีกลิ่นอย่างไร” นางถาม
เกาฝูชะงัก “โคมอยู่ข้างโต๊ะกับข้างเตาพ่ะย่ะค่ะ”
ข้างเตาไม่มีตะขอแขวน มีเพียงรอยฝุ่นหนาแนบผนัง แต่เยว่หลันไม่ไล่ต้อนเื่นั้น เครื่องเรือนอาจถูกย้ายและไม่อาจหักคำให้การได้
“แล้วกลิ่นยา”
“ขมพ่ะย่ะค่ะ”
“ขมแบบใด”
เกาฝูมองนางอย่างไม่เข้าใจ
“เ้าจำคำที่ข้าขู่ได้ทุกคำ จำว่าคนยาสามรอบ จำส่วนผสมสองชนิดและสีตอนริน แต่จำกลิ่นของยาซึ่งยืนอยู่ข้างเตาไม่ได้หรือ”
“ยาในห้องเครื่องมีกลิ่นขมเหมือนกัน กระหม่อมจึง—”
“เมื่อครู่เ้าบอกว่าต้มในห้องนี้”
เกาฝูเงียบ
ปลายพู่กันของขันทีหยุดเหนือกระดาษ
เยว่หลันยังไม่ชนะ ช่องว่างหนึ่งจุดทำได้เพียงแสดงว่าพยานประหม่า ไม่ได้พิสูจน์ว่าเขาโกหก
“พระสนมทรงซักได้เฉพาะสิ่งที่เกี่ยวกับหลักฐาน” เหอชิงกล่าว น้ำเสียงไม่เข้าข้างฝ่ายใด “และขอเตือนไว้ หากคำถามเผยว่าพระองค์รู้กระบวนการเตรียมพิษเกินกว่าผู้ต้องหาควรรู้ คำถามเ่าั้ก็จะถูกบันทึกเช่นกัน”
นี่ไม่ใช่การช่วย เป็การบอกว่าพื้นใต้เท้านางบางเพียงใด
เยว่หลันพยักหน้า “เช่นนั้นให้เขาเล่าลำดับอีกครั้ง”
เกาฝูสูดลมหายใจ “ใส่ผงรากชิงหลัวครึ่งช้อน ตามด้วยเกสรหานลู่ เติมยาบำรุง คนสามรอบ รอให้ยาเปลี่ยนสีแล้วจึงริน”
ก่อนเดือด หรือหลังยกลงจากเตา
ประโยคสองฉบับพลิกผ่านหัวนาง ฉบับหนึ่งมีหมายเหตุสีแดงของตนเขียนข้างบรรทัดว่า *หากใส่ก่อน เหตุใดตอนถัดไปจึงยังมีคราบในถ้วย?*
นั่นคือคำถาม ไม่ใช่คำตอบ
นางไม่รู้ว่าทางยาทำงานอย่างไร แต่เคยเห็นผู้เขียนถูกบังคับให้แก้เพราะลำดับหนึ่งขัดกับผลซึ่งบรรยายไว้
“เขาไม่ได้บอกว่าใส่ตอนใด” เยว่หลันกล่าว
เกาฝูรีบเงยหน้า “กระหม่อมบอกแล้วว่าใส่รากชิงหลัวก่อน—”
“ก่อนเกสรหานลู่ ไม่ได้หมายความว่าก่อนน้ำเดือดหรือหลังยกหม้อลง”
เงียบไปชั่วขณะ
เหอชิงเป็คนแรกที่ขยับ เขาหันไปมองเกาฝู “ตอนใส่รากชิงหลัว หม้อยังอยู่บนเตาหรือไม่”
“อยู่พ่ะย่ะค่ะ”
“ไฟแรงเพียงใด”
“ไฟอ่อน”
“ยากำลังเดือด?”
เกาฝูเหลือบมองหัวหน้าทหาร แล้วตอบ “เดือดพ่ะย่ะค่ะ”
เหอชิงมองถ้วยหลักฐานในหีบ ดวงตาแคบลง
เยว่หลันเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น แต่ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร
“มีปัญหาหรือ” หัวหน้าทหารถาม
“อาจมี” เหอชิงตอบ “แต่ยังไม่พอ”
“หมอหลวงเหอ” เยว่หลันกล่าว “หากใส่รากชิงหลัวตอนยายังเดือด สิ่งใดควรเกิดขึ้น”
เขาหันกลับมามองนาง “พระสนมไม่ทราบหรือ”
กับดักถูกส่งคืนมาอย่างสุภาพ
“ไม่ทราบ ข้าจึงถามผู้ที่ทราบ”
เหอชิงนิ่งไปหนึ่งจังหวะ ราวกับกำลังแยกว่าความไม่รู้นี้จริงหรือแสดง
“รากชิงหลัวมีน้ำยางฝาด เมื่อเจอความร้อนพร้อมเกสรหานลู่ จะจับตัวยาบางชนิดให้เกาะกัน” เขาตอบในที่สุด “แต่ผลขึ้นอยู่กับปริมาณและเวลาต้ม”
เยว่หลันมองเกาฝู “ถ้าเกาะกันแล้ว มันอยู่ที่ใด”
เหอชิงเป็ผู้ตอบ “ส่วนมากติดก้นหม้อหรือถูกกรองออกก่อนริน”
ขอบเขียวในถ้วย—ความคิดนั้นเกิดขึ้นพร้อมกันในหลายสายตา
หัวหน้าทหารก้าวมาที่หีบ “แต่คราบอาจมาจากส่วนผสมอื่น”
“อาจ” เหอชิงย้ำคำเดิม “จึงต้องทดลอง”
เกาฝูหน้าซีดลง “คำให้การของกระหม่อมเป็ความจริงทุกคำ”
“ดี” เยว่หลันกล่าว “ถ้าเป็ความจริง ผลก็ต้องเกิดซ้ำได้”
หัวหน้าทหารหันขวับ “พระสนมไม่มีสิทธิ์สั่งการทดลอง”
“นางไม่มี” เหอชิงกล่าว “แต่ข้ามี”
เขาสั่งผู้ช่วยเปิดกล่องยาไม้ดำซึ่งนำมาจากสำนักหมอหลวง ภายในมีห่อกระดาษปิดผนึกแยกตามชนิด แต่ละห่อประทับหมายเลขตรงกับบัญชีตัวอย่างควบคุมที่เก็บไว้ก่อนตรวจถ้วยหลักฐาน
“ตัวอย่างเหล่านี้มิได้ตักจากของกลาง” เหอชิงกล่าวให้ผู้จดบันทึกได้ยิน “เป็วัตถุดิบชุดเดียวกับรายการเบิก เก็บแยกและยังไม่ผ่านมือผู้เกี่ยวข้องกับคดี ใช้ทดสอบปฏิกิริยาเท่านั้น”
จากนั้นเขาสั่งนำเตาเล็ก หม้อดินสองใบและน้ำสะอาดเข้ามา ทหารตรวจสิ่งของทุกชิ้นก่อนวางบนโต๊ะยาวตรงลานหน้าตำหนัก ประตูยังเปิดกว้าง เยว่หลันถูกห้ามก้าวข้ามธรณี จึงต้องยืนดูจากด้านใน
เหอชิงแบ่งส่วนผสมด้วยตาชั่งทองเหลือง ปริมาณน้อยจนแต่ละกองแทบไม่เต็มปลายช้อน เขาไม่ให้เยว่หลันหรือเกาฝูแตะสิ่งใด
“หม้อแรกทำตามคำให้การ” เขาบอกผู้ช่วย “ใส่รากชิงหลัวตอนน้ำยาบำรุงเดือด ตามด้วยเกสรหานลู่ คนสามรอบ”
“หม้อที่สองเล่า” หัวหน้าทหารถาม
“เป็ชุดเปรียบเทียบ” เหอชิงตอบ “ใช้ส่วนผสมและจำนวนครั้งที่คนเท่ากัน เปลี่ยนเพียงอุณหภูมิตอนใส่รากชิงหลัว โดยใส่หลังยกลงจากเตา หากผลต่างกัน เราจึงจะรู้ว่าจังหวะซึ่งพยานละไว้มีผลต่อคราบหรือไม่”
เยว่หลันมองเปลวไฟเลียก้นหม้อ นางไม่ได้รู้ว่าสมควรสลับไปใส่ตอนไหน เพียงจำได้ว่าต้นฉบับสองฉบับใช้จังหวะไม่ตรงกัน เหอชิงเป็ผู้ตั้งสมมติฐาน เลือกตัวแปร และกำหนดชุดเปรียบเทียบเองทั้งหมด
ดีแล้ว หากนางทำตัวเหมือนรู้ทุกอย่าง คงไม่ต่างจากสารภาพว่ามีส่วนในคดี
กลิ่นยาขมลอยออกมาจากลาน ลมเช้าพัดเข้าห้องจนติดปลายลิ้น หม้อแรกเริ่มเดือด ผู้ช่วยใส่ผงรากสีเทาลงไป ตามด้วยเกสรสีซีด แล้วใช้ไม้คนช้า ๆ
หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ
ของเหลวขุ่นขึ้นทันตา เส้นสีเขียวจับตัวเป็ก้อนเล็ก ๆ หมุนตามน้ำเดือด ก่อนตกลงเกาะก้นหม้อ
เหอชิงให้ยกหม้อลง กรองและรินลงถ้วยเปล่า น้ำยาที่ไหลออกมาเป็สีน้ำตาล แต่แทบไม่มีสีเขียวติดไปด้วย
“ตะกอนอยู่ในหม้อ” ขันทีผู้อ่านคำสั่งพึมพำ
เกาฝูไม่พูด
หม้อที่สองถูกยกลงจากเตาก่อนใส่ส่วนผสม ผู้ช่วยคนยาสามรอบเช่นเดิม คราวนี้เส้นสีเขียวกระจายอยู่ในของเหลวนานกว่า เมื่อรินลงถ้วย บางส่วนติดเป็วงบางตรงขอบด้านใน
ใกล้เคียงคราบของกลาง
ไม่เหมือนทั้งหมด แต่เพียงพอให้คำให้การไม่อาจยืนอยู่ได้โดยไม่มีคำถาม
เหอชิงยกถ้วยทดลองทั้งสองขึ้นเทียบ เขามองสี ดมกลิ่น แล้วใช้เข็มเงินแตะตัวอย่างทีละถ้วย
เยว่หลันไม่ได้หายใจเต็มปอดจนเขาวางเข็มลง
“ผลทดลองไม่ยืนยันว่าพระสนมบริสุทธิ์” เหอชิงกล่าว
หัวหน้าทหารพยักหน้า “เช่นนั้น—”
“แต่ยืนยันว่าหากทำตามลำดับซึ่งเกาฝูให้การ คราบส่วนใหญ่ควรอยู่ในหม้อ มิใช่ถ้วย”
ใบหน้าหัวหน้าทหารแข็งค้าง
เหอชิงหันไปหาเกาฝู “เ้าจำผิด หรือเ้าไม่ได้เห็น”
“กระหม่อม...กระหม่อมเห็นจริงพ่ะย่ะค่ะ อาจเป็เพราะหม้อเมื่อคืน หรือปริมาณ—”
“เป็ไปได้” เหอชิงตอบ “ข้าจึงจะตรวจหม้อ ตะแกรง น้ำที่ใช้ เตา บัญชีเบิก และทุกมือซึ่งผ่านยา แต่ก่อนตรวจครบ คำให้การของเ้าไม่อาจยืนยันวิธีใส่พิษได้”
เกาฝูก้มลงจนหน้าผากกระแทกพื้น “กระหม่อมไม่กล้าโกหก”
“ถ้าไม่โกหก เ้าก็ควรยินดีให้หลักฐานพิสูจน์”
น้ำเสียงเหอชิงยังเรียบ ทว่าคราวนี้เกาฝูสั่นจริง นิ้วที่วางบนพื้นเกร็งจนเล็บซีด
หัวหน้าทหารหันมาหาเยว่หลัน “ต่อให้ลำดับคลาดเคลื่อน พยานยังเห็นพระสนมอยู่กับถ้วย”
“และท่านยังมีสิทธิ์สืบต่อ” นางตอบ “แต่ไม่มีสิทธิ์ทำให้คำที่ขัดกับของกลางกลายเป็ความจริงด้วยตราประทับ”
ขันทีผู้อ่านคำสั่งมองตราแดงข้างมือ แล้วเลื่อนมันออกห่างจากกระดาษเล็กน้อย
“ยังมีอีกคนที่เกี่ยวข้อง” หัวหน้าทหารกล่าว สายตาเลื่อนไปหาซูเม่ย “นางเป็ผู้รับยาและเปิดประตูตามคำให้การ หากพระสนมไม่ยอมรับ นางอาจบอกความจริงแทนได้”
ซูเม่ยสะดุ้ง
ความทรงจำเดิมพุ่งกลับมาอีกครั้ง
นางกำนัลคุกเข่า รับว่าตนเตรียมยาเพราะถูกนายหญิงบังคับ คดีปิด พระสนมเสิ่นถูกปะา ส่วนซูเม่ยหายไปจากหน้ากระดาษ
ถ้าปล่อยให้เื่เดินเช่นนั้น เยว่หลันอาจซื้อเวลาได้มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ นางเพียงต้องกล่าวว่าซูเม่ยจัดการทุกอย่างโดยพลการ หรือยอมรับว่าตนไม่รู้ว่าคนรับใช้ทำอะไรลับหลัง
ง่าย สะอาด และตรงกับบทตัวร้าย
“บ่าว...” ซูเม่ยเริ่มพูด
เยว่หลันรู้ว่าประโยคต่อไปคืออะไร
“ซูเม่ยไม่เกี่ยว”
นางกำนัลหันมามอง
หัวหน้าทหารยิ้มเย็น “ทรงแน่พระทัยหรือ หากนางยอมรับว่าเปิดประตู คำให้การส่วนอื่นอาจไม่เกี่ยวกับพระองค์”
ข้อเสนอถูกห่อมาอย่างแเี ยื่นชีวิตคนหนึ่งให้แลกกับทางหนีของอีกคน
เยว่หลันมองซูเม่ย มือของนางกำนัลกำชายแขนเสื้อแน่น ปากเปิดขึ้นเล็กน้อยราวกับคำรับผิดถูกเตรียมไว้แล้ว
“ข้าแน่ใจว่านางไม่ได้เปิดประตูให้เกาฝูเมื่อคืน” เยว่หลันกล่าว
“ทรงอยู่กับนางตลอดหรือ”
ไม่
นางเพิ่งตื่นในร่างนี้ ไม่มีความทรงจำของคืนก่อนซึ่งเชื่อถือได้ คำยืนยันจึงเสี่ยงเป็เพียงความเชื่อ
เยว่หลันปรับคำ “ข้าแน่ใจว่าคำให้การของเกาฝูยังใช้พิสูจน์ไม่ได้ว่านางเปิดประตู เมื่อส่วนที่ตรวจสอบได้ผิด ส่วนที่เหลือต้องหาหลักฐานเพิ่ม มิใช่เลือกคนอ่อนแอที่สุดมารับแทน”
เหอชิงมองนาง เงียบจนเยว่หลันไม่รู้ว่าเขาเห็นด้วยหรือกำลังจดจำคำพูดนี้ไว้ใช้กับนางภายหลัง
ซูเม่ยก้มหน้า แต่คราวนี้ไม่ได้เอ่ยรับผิด
หัวหน้าทหารหันไปหาขันทีผู้อ่านคำสั่ง “เื่นี้ต้องรายงานเบื้องบน”
“รายงานตามจริง” เหอชิงกล่าว “ของกลางมีสารจากรายการยาของตำหนักจันทร์ดับ พยานชี้ตัวพระสนม แต่ลำดับในคำให้การไม่สอดคล้องกับคราบ จึงต้องตรวจเส้นทางยาใหม่”
“แล้วคำสั่งลงโทษ”
“หากท่าน้าประทับตราว่าหลักฐานสมบูรณ์ ข้าจะเขียนความเห็นคัดค้านแนบไป และระบุชื่อผู้รับรองทุกคน”
หัวหน้าทหารจ้องเขา
เหอชิงไม่หลบตา
ท้ายที่สุดขันทีผู้อ่านคำสั่งเป็ผู้เก็บตรา เขาพลิกกระดาษกลับด้าน เขียนข้อความใหม่ด้วยลายมือระมัดระวัง ใช้ทรายละเอียดโรยให้หมึกแห้ง แล้วอ่านออกเสียง
“เนื่องจากหลักฐานทางโอสถกับคำให้การมีข้อขัดแย้ง ให้ชะลอการลงโทษพระสนมเสิ่นเยว่หลันไว้ จนกว่าสำนักหมอหลวงและฝ่ายตรวจคดีจะตรวจเส้นทางยา ผู้เบิก ผู้ต้ม ผู้ส่ง และผู้ถวายครบถ้วน ระหว่างนี้ให้กักบริเวณ ณ ตำหนักจันทร์ดับ ห้ามติดต่อบุคคลภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต”
ทุกถ้อยคำยังเป็โซ่ เพียงแต่ไม่มีข้อใดพานางไปลานปะาในวันนี้
รอยแสบร้อนใต้แขนเสื้อหยุดลง เยว่หลันลดสายตา เส้นดำที่ข้อมือซ้ายจางลงต่อหน้า ราวกับหมึกถูกน้ำชะออกจากใต้ิั ความเย็นซึ่งรัดแขนอยู่คลายตัว นางสูดลมหายใจได้เต็มปอดเป็ครั้งแรกนับแต่ลืมตาในโลกนี้
คำตัดสินถูกหยุดไว้แล้ว อย่างน้อยในวันนี้
“พาตัวเกาฝูไปแยกสอบ” เหอชิงสั่ง “ห้ามให้พบผู้ใดจากห้องเครื่องยา”
ทหารดึงเกาฝูขึ้น เขาพยายามพูดว่าตนบริสุทธิ์ แต่เสียงค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน หัวหน้าทหารนำคนส่วนหนึ่งตามออกไป ขันทีเก็บคำสั่งกับตราประทับ เหลือผู้ช่วยหมอหลวงเก็บหม้อทดลองอยู่ในลาน
ซูเม่ยเซถอยหลังหนึ่งก้าว
เยว่หลันหันไปทันที “เป็อะไร”
“ไม่เป็ไรเพคะ” ซูเม่ยตอบ แต่เสียงเบาจนแทบขาด “คงเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน”
นางยกมือกดหน้าผาก แขนเสื้อไหลลงถึงข้อศอก
เยว่หลันเห็นรอยดำบนข้อมือของซูเม่ย
บางเท่าเส้นผมในตอนแรก ก่อนจะเข้มขึ้นและแตกแขนงต่อหน้าต่อตา มันเลื้อยจากโคนนิ้วผ่านข้อมือขึ้นไปตามเส้นเื สีเดียวกับรอยซึ่งเพิ่งจางหายจากแขนของนาง
ความโล่งใจเมื่อครู่แข็งค้างอยู่ในอก
“ซูเม่ย อย่าขยับ”
นางกำนัลก้มมองแขนตน สีหน้าว่างเปล่าเพราะยังไม่ทันเข้าใจ
“พระสนม นี่คืออะไรเพคะ”
เยว่หลันคว้าข้อมือของนาง รอยหมึกใต้ผิวเย็นจัด ทันทีที่ัั ความเย็นสายหนึ่งแล่นเข้าฝ่ามือเหมือนสิ่งซึ่งเคยเกาะอยู่ในร่างนางจำทางกลับได้
แต่รอยที่ข้อมือซ้ายของเยว่หลันไม่เข้มขึ้น มันยังคงจาง ตรงกันข้าม รอยบนแขนซูเม่ยกำลังลามสูงขึ้นทีละน้อย
เยว่หลันมองคำสั่งชะลอโทษในมือขันที แล้วมองหญิงสาวซึ่งเพิ่งรอดจากการถูกโยนให้รับผิดแทนนาง
นางเปลี่ยนพล็อตสำเร็จ
เพียงแต่สิ่งที่ควรเกิดกับนางไม่ได้หายไป
มันเลือกคนใหม่แล้ว
8K
