“ดูดีเหมือนเ้าเก้า”
รัชทายาทที่ยืนอยู่ข้างฮ่องเต้คังซี เมื่อได้ยินคำชมนั้นก็ปรากฏร่องรอยของความขุ่นเคืองในดวงตาแต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มดูอ่อนโยนและสง่างามเต็มไปด้วยความสูงส่ง
ในฐานะองค์รัชทายาท แม้ลับหลังแล้วเขาจะก้าวร้าวเอาแต่ใจเพียงใดแต่ต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้เขาก็ยังคงจำเป็ต้องระงับอารมณ์เอาไว้
แม้ว่าเขาจะอิจฉาที่ฮ่องเต้เอ็นดูบุตรชายของน้องเก้าแต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นซาลาเปาน้อยในอ้อมแขนของอิ้นถังบิดตัวสองครั้งและลืมตาขึ้นเล็กน้อยดวงตาที่เหมือนองุ่นสีดำเ่าั้ดูเหมือนจะมองเห็นเขาก่อนที่เด็กน้อยจะแย้มริมฝีปากออกเป็รอยยิ้มไร้ฟันซี่เล็กๆ ในตอนนั้นไม่ว่ารัชทายาทจะจิตใจแข็งกระด้างเพียงใดก็ยังใจอ่อนยวบ
"ฝ่าารับสั่งถูกต้องพ่ะย่ะค่ะเด็กคนนี้หน้าตาดีจริงๆ"องค์รัชทายาทยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มนุ่มนิ่มเบาๆรู้สึกรักใคร่จนวางไม่ลง
ฮ่องเต้คังซีรู้สึกมีความสุขเช่นกันเมื่อเห็นสีหน้าร่าเริงและเต็มไปด้วยความรักของรัชทายาทที่มีต่อหลานชายของเขาแม้ว่าระหว่างบุตรชายจะขัดแย้งกันอยู่บ้างแต่คังซีก็แสร้งทำเป็ไม่รู้และหวังว่าระหว่างพี่น้องจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันบ้างเมื่อเห็นเื่ดีๆ ตรงหน้าเช่นนี้คังซีก็อดไม่ได้ที่จะมองซาลาเปาน้อยในอ้อมแขนของอิ้นถังด้วยดวงตาอ่อนโยนมากกว่าเดิม
เดิมทีเขาแค่จะตั้งชื่อให้หลานชายตามธรรมเนียมปฏิบัติแต่เมื่อได้เห็นซาลาเปาน้อยแล้ว คังซีก็ขีดฆ่าชื่อที่มีในใจออกและเลือกชื่อที่ตนเองพอใจขึ้นมาใหม่
อิ้นถังไม่มีความเห็นในเื่นี้ การได้ความชื่นชมจากบิดาไม่ใช่เื่ง่ายหากเปรียบเทียบกันแล้วเหล่าองค์ชายที่ประสูติหลังองค์ชายเจ็ดนั้นก็ไม่ได้รับการใส่ใจเท่ากับองค์ชายที่โตแล้ว
“หากชายารองของเ้าอยู่ไฟเสร็จเมื่อใดอย่าลืมพาหลานชายข้าเข้าไปในวัง ให้ไทเฮากับแม่ของเ้าได้พบหลานชายเสียหน่อย”หลังจากเข้าร่วมงานเลี้ยงสรงสามของซาลาเปาน้อยเด็กน้อยที่ร้องไห้เสียงดังเสียจนหลังคาเกือบจะพังลงมาก็เป็ที่ชื่นชอบของคังซีเป็อย่างมาก
ยามนี้เด็กที่มีสุขภาพแข็งแรงมักเป็ที่ชื่นชอบมากกว่า เพราะมีเด็กๆเสียชีวิตก่อนวัยอันควรทุกครอบครัว จึงไม่ใช่เื่ง่ายที่จะเห็นเด็กน้อยที่แข็งแรงถึงเพียงนี้ไม่เพียงแต่ฮ่องเต้เท่านั้นแต่รัชทายาทและองค์ชายคนอื่นๆ ก็ยังชื่นชอบซาลาเปาน้อยยิ่งนัก
ก่อนที่ฮ่องเต้คังซีจะจากไป ก็ได้เรียกหวันเหยียนหว่านซีว่าเป็ชายารองแล้วแม้ยังไม่มีราชโองการอย่างเป็ทางการ แต่เมื่อออกมาจากโอษฐ์ของโอรส์ดังนั้นตอนนี้หว่านซีก็ถือว่าได้รับการแต่งตั้งให้เป็ชายารองอย่างสมบูรณ์
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนี้ ต่างก็ใกันถ้วนหน้าเห็นได้ชัดว่าพวกเขาประหลาดใจมากที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับบุตรชายคนโตขององค์ชายเก้ามากเพียงนี้เพียงการพบแค่ครั้งเดียว หว่านซีก็ได้รับความโปรดปรานจนสามารถข้ามจากตำแหน่งอนุภรรยามาเป็ชายารองได้ในก้าวเดียวยิ่งทำให้ผู้คนต่างคิดกันไปต่างๆ นานาไม่หยุด
ต่งเอ้อซื่อใยิ่งกว่า ไม่มีสนมคนใดเคยได้รับพระกรุณาถึงเพียงนี้ในเวลาเพียงหนึ่งปีหวันเหยียนหว่านซีได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากอนุภรรยาเป็ชายารองหากลูกในท้องของนางคลอดออกมาแล้วไม่ได้รับพระกรุณาธิคุณเช่นนี้นั่นหมายความว่านางก็จะแพ้หวันเหยียนหว่านซีอย่างสิ้นเชิง
อิ้นถังไม่ได้สังเกตเห็นการแสดงออกที่ซับซ้อนและเศร้าหมองของต่งเอ้อซื่อ เดิมทีเื่นี้เป็การตัดสินใจของเขาเขาจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก เพียงนึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะเป็ฝ่ายเอ่ยปากออกมาเอง
พระชายาคนอื่นๆ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเื่นี้แม้ว่าผู้เป็ภรรยาเอกล้วนไม่อาจทนได้ที่จะเห็นอนุภรรยาเจริญรุ่งเรืองแต่นี่ไม่ใช่ธุระของพวกนางเองนอกจากขมวดคิ้วและถอนหายใจสองสามครั้งแล้ว พวกนางก็ไม่อาจทำอะไรได้อีก
หว่านซีรู้ก่อนหน้าแล้วว่าอิ้นถังขอพระราชทานตำแหน่งให้กับตนเองแต่เมื่อนางได้รับข่าวก็ยังคงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยยิ่งเมื่อได้ยินว่าฮ่องเต้เป็ฝ่ายรับสั่งออกมาเอง นางก็เกือบจะหัวเราะออกมาดังๆ
การที่อิ้นถังจะถวายฎีกาขอตำแหน่งนั้นเป็เื่หนึ่งแต่ฮ่องเต้จะพระราชทานตำแหน่งให้เป็การส่วนตัวหรือประกาศออกมาก็เป็อีกเื่หนึ่งไม่ว่าจะเป็เพราะอิ้นถังหรือบุตรชายของนางนางรู้เพียงว่ายิ่งตำแหน่งของนางมั่นคงมากเท่าใดต่งเอ้อซื่อก็ยิ่งอยู่ไม่สุขมากขึ้นเท่านั้น
สำหรับทุกสิ่งในชีวิตที่แล้ว ในชีวิตนี้นางไม่เพียง้าเอาคืนหมดทุกอย่างเท่านั้นแต่ยังต้องเอาคืนให้หนักกว่าเดิมเป็สองเท่าด้วย
วันรุ่งขึ้น หัวหน้ากองกิจการภายในและผู้ติดตามนำพระราชโองการมงกุฎและฉลองพระองค์มงคลชายารองไปยังจวนองค์ชายเก้า ยังมีพัดหยกที่พระราชทานมาจากไทเฮาและของรางวัลต่างๆ ที่ได้ประทานมาจากสนมชายาในวังอีกมากมาย
เนื่องจากหว่านซียังพักฟื้นหลังคลอดหัวหน้าขันทีและคนอื่นที่มาประกาศพระราชโองการเข้าใจสถานการณ์จึงไม่เรียกร้องให้นางต้องออกมาคุกเข่ารับพระราชโองการแต่อย่างใดซึ่งทำให้หว่านซีและอิ้นถังโล่งใจขึ้นไม่น้อย
เกาหมัวมัวและคนอื่นๆ ร้องไห้ด้วยความดีใจเมื่อทราบข่าวจากนี้ไปเ้านายของพวกนางก็จะเป็ชายารองขององค์ชาย สถานะมั่นคงสมบูรณ์ได้เป็ส่วนหนึ่งของราชวงศ์แล้วในที่สุด
หว่านซีก็รู้สึกมีความสุขเช่นกัน แม้ว่าชีวิตนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่ลึกๆนางยังคงไม่สบายใจและหวาดกลัว กลัวว่าวันหนึ่งนางจะทำผิดซ้ำอีกและวันหนึ่งความพยายามทั้งหมดของนางจะมีค่าน้อยกว่าสถานะของพระชายา
หลังจากที่อิ้นถังพูดคุยแลกเปลี่ยนเล็กน้อยกับขันทีที่มาประกาศราชโองการหลังจากส่งพวกเขาออกไป ชายหนุ่มก็ตรงไปที่เรือนชิงอี้
"องค์ชาย..." ชั่วขณะที่หว่านซีเห็นอิ้นถังน้ำตาก็ไหลลงมาจากดวงตาของนางโดยไม่รู้ตัว
"เ้าร้องไห้ทำไมกัน" อิ้นถังนั่งลงข้างๆ และจับมือเล็กของนางเอาไว้
“หม่อมฉันตื้นตันเพคะ” หว่านซีกะพริบตากลมโตพลางสูดจมูกอย่างเขินอายแล้วพูดด้วยดวงหน้าแดงระเรื่อ
อิ้นถังเผยรอยยิ้มอ่อนโยน "ในเมื่อข้าทำให้เ้าตื้นตันถึงเพียงนี้แล้วเ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร”
หว่านซีอดไม่ได้ที่จะตบหน้าอกของเขาเบาๆ ด้วยมือเรียวบางของตนเองก่อนพูดอย่างฉุนเฉียว “องค์ชายไม่ลืมใช่หรือไม่ว่าข้ายังพักฟื้นหลังคลอดอยู่!”
อิ้นถังก้มลงไปหาหว่านซีด้วยสีหน้าแสร้งทำเป็บึ้งตึง เขาทำท่าจะกัดปากเล็กๆของนาง หว่านซีหลบพร้อมหัวเราะเสียงเบาแต่อิ้นถังกลับพบริมฝีปากของนางอย่างง่ายดาย จุมพิตของเขาก็เหมือนเช่นตัวเขาทั้งเอาแต่ใจและเผด็จการ มุ่งมั่นไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้สิ่งที่้าแม้ว่าหว่านซีจะหลบเลี่ยงแต่เขาก็ยังคงตามจุมพิตริมฝีปากแดงเรื่อนั้นอย่างไม่ลดละรอกระทั่งนางโอนอ่อนเขาก็รีบรุกเร้าเคล้าคลึงเรียวปากของนางก่อนดูดดึงเบาๆ่ชิงลมหายใจของนางไปจนหมด
เนิ่นนานต่อมากว่าอิ้นถังจะยอมปล่อยริมฝีปากคู่นั้นเขาไล้นิ้วแม่มือลูบบนกลีบปากแดงช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยท่าทางหลงใหลและเต็มไปด้วยความปรารถนา"เจียวเจียวของข้ายังช่างล่อลวงผู้คนอยู่เช่นเดิม”
ลมหายใจของอิ้นถังรินรดคลอเคลียผิวหน้านางไม่ห่างความรู้สึกซาบซ่านที่แผ่เข้ามาในจิตใจทำให้หัวใจนางสั่นไหวหว่านซีดึงฝ่ามือของเขาออกก่อนเอ่ยด้วยใบหน้าแดงจัด “องค์ชายช่างไร้ยางอาย”
อิ้นถังอมยิ้ม เอื้อมมือไปจับมือเล็กนุ่มนิ่มราวไร้กระดูกของนาง บีบเบาๆสองครั้งแล้วพูดว่า “ข้าไร้ยางอายกับเ้าเพียงผู้เดียว"
ตรงกันข้ามกับความรักอันอบอุ่นและหวานชื่นระว่างอิ้นถังและหว่านซีเหล่าสตรีในเรือนหลังต่างก็โกรธจนอวัยวะภายในปั่นป่วนหากคำพูดของฮ่องเต้ในวันพิธีสรงสามเป็เพียงสัญญาณตอนนี้หว่านซีก็เป็ชายารองที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างสมบูรณ์และอาจกล่าวได้ว่าสถานะของนางแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
แม้ว่าต่งเอ้อซื่อพระชายาจะเป็ผู้ปกครองเรือนหลังแต่ตอนนี้หว่านซีก็มีสถานะเป็ชายารองที่แม้จะไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาดเทียบเท่าต่งเอ้อซื่อแต่อย่างน้อยก็มีสิทธิในการตัดสินใจเรือนหลังบางส่วนเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นนางคือผู้ที่ได้รับตำแหน่งชายารองจากการที่ฮ่องเต้พระราชทานด้วยองค์เองดังนั้นจึงต้องถือว่านางมีเกียรติและศักดิ์ศรีมากกว่าชายารองทั่วๆ ไปด้วยซ้ำ
ทุกวันนี้ต่งเอ้อซื่อแทบไม่ได้คิดถึงเื่กินดื่มอย่างเหมาะสมนางยังคงกังวลและหวาดกลัวกับการเปลี่ยนแปลงสถาะอย่างรวดเร็วของหว่านซีการขอตำแหน่งชายารองเป็เื่ที่ควรจะหารือกับนางผู้เป็พระชายาก่อนแต่อิ้นถังกลับเลือกที่จะปิดบังเื่นี้เอาไว้และลงมือโดยลำพังในแง่หนึ่งอาจมองได้ว่าเขาคำนึงถึงการตั้งครรภ์ของนางจึงไม่อยากให้นางเป็กังวลมากเกินไปแต่ในอีกแง่หนี่งก็คิดได้ว่าเขากำลังเพิกเฉยนางที่อยู่ในฐานะพระชายาอย่างสิ้นเชิง
เื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ทำให้นางทั้งโกรธและขุ่นเคืองใจเป็อย่างยิ่งแต่เมื่อเื่ทุกอย่างเกิดขึ้นและได้ข้อสรุปเรียบร้อยแล้วสิ่งที่น่าจะทำได้ต่อไปก็คือการให้กำเนิดทายาทสายตรงขององค์ชายเก้าให้ได้
การเลื่อนขั้นของหวันเหยียนหว่านซีเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปทำให้ต่งเอ้อซื่อรู้สึกถูกคุกคามจนไม่อาจไม่หวาดหวั่นมีเพียงการกดข่มอีกฝ่ายให้อยู่ใต้อำนาจของนางหรือกำจัดออกไปเสีย จึงจะทำให้นางรู้สึกสงบสุขได้อีกครั้ง
เมื่อเทียบกับความตื่นตระหนกหวาดหวั่นของต่งเอ้อซื่อหัวใจของจ้าวเจียซื่อกำลังหลั่งเื นางสู้อุตส่าห์เฝ้ารออย่างเงียบๆคอยจังหวะที่ดีเพื่อที่จะพลิกสถานการณ์กลับมาอีกครั้งหนึ่ง
แล้วนี่มันอะไรกัน
อิ้นถังขอพระราชทานตำแหน่งชายารองให้กับหว่านซีโดยไม่มีใครคาดคิดถ้าหากเป็ตำแหน่งชายารองขั้นสองด้วยการสนับสนุนจากคนผู้นั้น บางทีนางอาจจะยังสามารถต่อสู้กับอีกฝ่ายได้ แต่กับตำแหน่งชายารองนี้เว้นเสียแต่ว่านางจะได้รับพระราชทานตำแหน่งจากฮ่องเต้หรือองค์ชายที่นางติดตามอยู่ได้พระราชทานบรรดาศักดิ์เป็อ๋องและเขายังต้องเต็มใจที่จะขอพระราชทานตำแหน่งให้แก่นางด้วยมิเช่นนั้นแล้วนางก็จะถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของหวันเหยียนหว่านซีไปตลอดกาล
หยาดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงหล่นก่อนซึมหายเข้าไปในชายกระโปรงของนางจนเปียกชุ่มจ้าวเจียซื่อยืนพิงหน้าต่างร้องไห้ด้วยความสิ้นหวังรู้สึกว่าการแต่งงานและอนาคตที่นางวางแผนรอบคอบ ดูเหมือนจะเป็ความเพ้อฝันแสนสิ้นหวังของนางเอง
นางเชื่อฟังคนผู้นั้นไปด้วยเหตุใดกันแล้วบัดนี้มีสิ่งใดที่นางได้รับกลับคืนมาแล้วบ้าง
สนมชายาคนอื่นๆ ในเรือนหลังก็รู้สึกอึดอัดเช่นกันแต่เมื่อเทียบกับความคาดหวังอันแสนเลื่อนลอยของต่งเอ้อซื่อและจ้าวเจียซื่อพวกนางอยู่ในโลกแห่งความเป็จริงมากกว่าเมื่อเปรียบกับสิ่งที่ไม่อาจเอื้อมคว้าพวกนางกลับกังวลกับเื่ที่พวกนางสามารถแก่งแย่งกันได้มากกว่า
ในจวนสกุลหวันเหยียน ฮูหยินผู้เฒ่าและคนอื่นๆมีความสุขมากเมื่อพวกนางได้ยินว่าหว่านซีให้กำเนิดบุตรชายคนแรกขององค์ชายเก้าได้สำเร็จยิ่งไปกว่านั้นในงานเลี้ยงสรงสาม ฮ่องเต้ยังพระราชทานตำแหน่งชายารองให้แก่นางนี่คือเป็พระเมตตาอันยิ่งใหญ่จริงๆ
เมื่อเทียบกับความกังวลก่อนหน้าแล้ว ตอนนี้หว่านซีไม่เพียงแต่มีบุตรชายอยู่เคียงข้างนางเท่านั้นแต่นางยังสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งชายารองได้อีกด้วย สถานะของหญิงงามยามนี้มั่นคงขึ้นมากและจะต้องมีวันดีๆ อีกยาวนานอย่างแน่นอน
ก่อนหน้านี้ หว่านซีเป็เพียงอนุ เมื่อบุตรชายของนางมีงานเลี้ยงสรงสาม นางจึงไม่อาจเข้าร่วมทั้งบ้านเดิมของนางก็มีเพียงท่านหวังต้าเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมได้ คนอื่นๆทำได้เพียงรอฟังข่าวอยู่ที่บ้านเท่านั้น ตอนนี้หว่านซีกลายเป็ชายารองถึงตอนงานเลี้ยงครบเดือนนางคงได้พบหน้าครอบครัวเป็แน่
"เฉียนหนิง แม้ว่าน้องสาวของเ้าจะอยู่ใน่รุ่งเรืองแต่อนาคตไม่แน่นอน เ้าต้องคอยสนับสนุนนางให้ดี" หวังต้ามองไปที่บุตรชายของเขาน้ำเสียงที่เอ่ยเจือความจริงจังอยู่เต็มเปี่ยม
“ข้าจะทำให้ดีที่สุด ท่านพ่อไม่ต้องเป็ห่วง”เฉียนหนิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
"เ้าเข้าใจก็ดีแล้ว" หวังต้าพยักหน้าจากนั้นมองไปที่ฉีเจียซื่อผู้เป็ภรรยาของเขาแล้วพูดว่า "เตรียมของเพิ่มเถิด แม้ว่าเราไม่ควรฟุ่มเฟือยในงานเลี้ยงครบเดือนแต่ว่าเราก็ไม่อาจทำให้ชายารองเสียหน้าได้”
“ข้าเข้าใจเ้าค่ะ” เมื่อพูดถึงบุตรีและหลานชาย ใบหน้าของฉีเจียซื่อก็จริงจังเคร่งขรึมเช่นกัน
หลังจากที่ฮูหยินผู้เฒ่าจุดธูปเสร็จแล้ว นางก็เหลือบมองบุตรชายและลูกสะใภ้เมื่อเห็นว่าทั้งคู่เตรียมการไว้เป็อย่างดี นางจึงไม่พูดอะไรอีกแต่มุมปากที่ยกขึ้นนั้นเผยให้เห็นอารมณ์ชื่นมื่นของนางได้เป็อย่างดี
เป็เวลาหลายปีที่สถานะของพวกเขาในตระกูลไม่ชัดเจนและไม่ว่าในตระกูลจะมีเื่อะไรก็ไม่เคยถึงคราวให้พวกเขาได้แสดงความเห็นแต่ตอนนี้หลานสาวได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายเก้า และกลายเป็ชายารองที่ได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ด้วยองค์เองผู้คนในตระกูลก็เริ่มให้ความสำคัญกับพวกเขามากขึ้น
แม้ว่าบุตรชายจะไม่ได้มีพร์มากนัก แต่เขาก็เป็คนดีและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานหลานชายของนางทั้งฉลาดและขยันขันแข็ง และด้วยความช่วยเหลือจากหลานสาวครอบครัวของพวกนางจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน
หว่านซีที่ยังคงพักฟื้นหลังคลอดไม่ได้รู้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงภายนอกนางรู้เพียงว่าการถูกสั่งให้พักฟื้นหลังคลอดในสภาพอากาศร้อนเช่นนี้เป็เื่น่าเศร้าจริงๆ
ในสภาพอากาศเช่นนี้จะให้นางทนถูกห่อตัวถึงสามชั้นทั้งภายในและภายนอกเหมือนคนอื่นๆที่พักฟื้นได้อย่างไร เกาหมัวมัวและบ่าวคนอื่นก็ไม่กล้าเปิดหน้าต่างเพื่อให้นางรับลมอาหารที่ได้รับก็น้อยเกินไป เพียงครึ่งเดือนเท่านั้นเนื้อและไขมันที่นางสะสมไว้ใน่ตั้งครรภ์ก็หายไปอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เกาหมัวมัวเห็นใจและเป็ทุกข์แทนนางเช่นกันแต่นางก็ไม่อาจผ่อนปรนให้หว่านซีได้ จึงทำได้เพียงพยายามเปลี่ยนอาหารของนางบ่อยขึ้นเท่านั้น
อิ้นถังก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าใดนักอารมณ์ของเขาขุ่นเคืองอยู่บ้างในระยะหลังนี้หลังจากที่หว่านซีได้รับพระราชทานตำแหน่งจากฮ่องเต้นางก็ปฏิเสธไม่ให้เขาเข้าห้องคลอดอีกครั้งอย่างดื้อรั้นแม้ว่าเขาจะมาเยี่ยมไม่ได้ขาด แต่นางก็ยอมเพียงพูดคุยกับเขาผ่านฉากกั้นเท่านั้นไม่มีทางที่นางจะยอมให้เขาเห็นด้านที่กระเซอะกระเซิงของนางอย่างเด็ดขาด
เห็นนางเป็กังวลเื่ของเขาแล้วในใจของอิ้นถังก็เต็มไปด้วยความสงสารระคนอ่อนโยนแม้ว่าทุกครั้งที่เขามาหานางจะมองไม่เห็นสิ่งใดเลยแต่เขาก็ยังคงมาคุยกับหว่านซีและเล่นกับบุตรชายอยู่ทุกวันและต่อให้พวกเขาจะได้เพียงพูดคุยกันเท่านั้น แต่ในใจของคนทั้งคู่กลับรู้สึกเหมือนได้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น
2K
