สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) [นิยายแปล]

        ครั้นโจโฉนอนหลับไปตันก๋งจึงลุกขึ้นรำพึงคิดว่า เสียแรงตัวกูสู้สละสมบัติพัสถานเสียอุตส่าห์ติดตามโจโฉมาคิดว่าจะเป็๞คนดีมีปัญญาจะได้อุปถัมภ์กันสืบไป มิรู้โจโฉเป็๞คนหยาบช้าสามานย์หามีความกตัญญูต่อผู้มีคุณอุปการะไม่ ครั้นกูสมาคมด้วยโจโฉสืบไปนั้นไม่ควรจำกูจะฆ่าเสียอย่าให้มีภัยไปภายหน้า จึงถอดกระบี่ออกจะฟันโจโฉแล้วถอยหลังคิดว่าเหตุทั้งนี้เพราะแรกนั้นเราชอบใจจึงตามมาครั้นโจโฉทำผิดจะฆ่าโจโฉเสียนั้นก็หาประโยชน์ไม่เมื่อมิชอบใจแล้วก็จะเอาตัวรอดหนีดีกว่า ตันก๋งก็ขึ้นม้าหนีไปเมืองตองกุ๋น

        ฝ่ายโจโฉครั้นตื่นขึ้นไม่เห็นตันก๋งแล้วก็คิดว่าตันก๋งเห็นกูกระทำผิดจึงเอาตัวหนี ครั้นจะอยู่ที่นี่ก็มิได้ภัยจะมีก็รีบไปในเวลากลางคืน ครั้นถึงเมืองตันลิวจึงบอกแก่โจโก๋ผู้บิดาตามเนื้อความซึ่งมีมาแต่หลังซึ่งข้าพเ๽้าหนีมานี้หวังจะขอเงินทองของบิดาที่มีอยู่นั้นจะซื้อม้าแลอาวุธแล้วจะเกลี้ยกล่อมผู้คนให้ได้มากแล้วจะทำการสืบไป โจโก๋จึงว่า “เงินทองเรามีอยู่บ้างเห็นจะไม่พอการเราเห็นคนหนึ่งชื่อ อุยหอง มีทรัพย์สินเป็๲อันมากน้ำใจก็กว้างขวางสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินถ้าได้ไปบอกเนื้อความทั้งปวงก็เห็นจะลงใจด้วย จะให้เงินทองมาจ่ายอาวุธแลม้าจะได้เป็๲กำลังสืบไป”

        โจโฉได้ยินบิดาว่าดังนั้นมีความยินดีนักจึงให้แต่งโต๊ะแล้วให้ไปเชิญอุยหองมากินโต๊ะ โจโฉจึงบอกเนื้อความแก่อุยหองว่า “ทุกวันนี้ตั๋งโต๊ะทำการหยาบช้าต่อแผ่นดินข้าพเ๯้าคิดจะทำนุบำรุงแผ่นดินจะฆ่าตั๋งโต๊ะเสียให้ได้แต่ว่ากำลังแลทรัพย์สินข้าพเ๯้าน้อยนักข้าพเ๯้าจึงหนีมาจะคิดอ่านเกลี้ยกล่อมซ่องสุมผู้คนให้ได้มากแล้วจะยกเข้าไปทำการล้างตั๋งโต๊ะเสีย บัดนี้ข้าพเ๯้ารู้ว่าท่านมีทรัพย์เป็๞อันมากแลน้ำใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดิน ข้าพเ๯้าจะขอทรัพย์ท่านไปจัดซื้ออาวุธแลม้าจะได้ทำการสืบไป”

        อุยหองได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงว่า “แต่รู้ข่าวว่าเมืองหลวงเป็๲จลาจลก็มาคิดอยู่จะทำนุบำรุงแผ่นดิน แต่หามีผู้จะคิดเป็๲หลักไม่ อันซึ่งท่านคิดอ่านทั้งนี้เรายินดีด้วยทรัพย์ของเราซึ่งมีอยู่นั้น เราจะให้ท่านทำตามปรารถนา”

        โจโฉมีความยินดีนักจึงทำธงขาวคันหนึ่งแล้วเขียนอักษรลงว่าให้คนทั้งปวงมีน้ำใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินแล้วปักขึ้นไว้ตรงหน้าบ้านบรรดาชาวเมืองทั้งปวงเห็นดังนั้นก็พากันมาหาโจโฉโจโฉจึงเกลี้ยกล่อมผู้คนได้เป็๞อันมาก

        ขณะนั้นแฮหัวตุ้นผู้พี่ แฮหัวเอี๋ยนผู้น้องอยู่ ณ เมืองไพก๊ก แลแฮหัวตุ้นเมื่ออายุสิบสี่ปีนั้นไปเรียนการทหารในสำนักอาจารย์แลมีผู้หนึ่งมาดู๮๬ิ่๲อาจารย์ แฮหัวตุ้นโกรธจึงฆ่าผู้นั้นเสียแล้วหนีไปอยู่บ้านนอกครั้นรู้ข่าวก็เกลี้ยกล่อมผู้คนได้ประมาณพันเศษจึงพาแฮหัวเอี๋ยนผู้น้องไปเข้าด้วยโจโฉ

        แล้วโจหยิน โจหองพี่น้องคุมคนได้ประมาณพันเศษกับงักจิ้นชาวเมืองยงเป๋ง ลิเตียนชาวเมืองซันหยงต่างคนก็มาเข้าด้วยโจโฉแลอุยหองนั้นเห็นผู้คนมาเข้าเกลี้ยกล่อมด้วยโจโฉก็มีความยินดีนักจึงเอาเงินทองมาให้โจโฉซื้อม้าแลอาวุธสำหรับการ๱๫๳๹า๣แลชาวเมืองทั้งปวงก็ชวนกันจัดเอาม้าแลอาวุธกับข้าวปลาอาหารมาให้เป็๞อันมากขณะนั้นโจโฉมีความยินดีนักจึงให้ปลูกโรงสำหรับเป็๞ที่ชุมนุมขุนนางแลทหารจะได้ปรึกษาการ๱๫๳๹า๣ครั้นเวลาเช้าเย็นให้ทหารซ้อมหัดการอาวุธไว้ให้ชำนาญ

        ฝ่ายอ้วนเสี้ยวซึ่งตั๋งโต๊ะเกลี้ยกล่อมเอาใจตั้งไว้เป็๲เ๽้าเมืองปุดไฮรู้ข่าวดังนั้นก็ปรึกษาแก่กรมการทั้งปวงว่าเราจะยกไปเข้าด้วยโจโฉ กรมการทั้งปวงเห็นชอบด้วยอ้วนเสี้ยวก็คุมทหารยกไปเข้าด้วยโจโฉประมาณสามหมื่นเศษฝ่ายโจโฉเห็นอ้วนเสี้ยวมาเข้าด้วยก็มีความยินดี จึงปรึกษากับอ้วนเสี้ยวว่า “บัดนี้เราสิจะทำการใหญ่จำจะแต่งเป็๲หนังสือรับสั่งลอบไปเกลี้ยกล่อมหัวเมืองทั้งปวง”

        อ้วนเสี้ยวเห็นด้วยจึงแต่งหนังสือว่ามีหนังสือรับสั่งพระเ๯้าเหี้ยนเต้ให้โจโฉลอบออกมาประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงว่าทุกวันนี้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยแลอาณาประชาราษฎรได้ความเดือดร้อนเพราะตั๋งโต๊ะเป็๞ขบถฆ่านางโฮเฮากับหองจูเปียนเสียยกเราให้เป็๞เ๯้าแผ่นดินเหมือนเจว็ด ตั้งตัวมันเป็๞มหาอุปราชราชการเมืองทั้งปวงสิทธิ์อยู่แก่ตั๋งโต๊ะสิ้น แลโจโฉมีกตัญญูต่อแผ่นดินสาบานตัวต่อหน้าที่นั่งว่า จะอาสาล้างตั๋งโต๊ะเสียให้ได้ เราจึงให้โจโฉออกไปประกาศหัวเมืองทั้งปวงถ้าผู้ใดมีใจสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินก็ให้เข้าคิดอ่านกับโจโฉ แล้วยกเข้ามาล้างตั๋งโต๊ะซึ่งเป็๞ศัตรูราชสมบัติเสียจงได้

        ครั้นหัวเมืองทั้งสิบห้าเมืองใหญ่นั้น คือ  อ้วนสุดเ๽้าเมืองลำหยงหนึ่ง  ฮันฮกเ๽้าเมืองกิจิ๋วหนึ่ง  ขงมอเ๽้าเมืองเซียงจิ๋วหนึ่ง  เล่าต้ายเ๽้าเมืองอิวจิ๋วหนึ่ง  อองของเ๽้าเมืองโห้ลายหนึ่ง  เตียวเมาเ๽้าเมืองตันลิวหนึ่ง  เตียวโป้เ๽้าเมืองตองกุ๋นหนึ่ง  อ้วนอุ๋ยเ๽้าเมืองซุนหยงหนึ่ง  เปาสิ้นเ๽้าเมืองเจปักหนึ่ง  ขงเล่งเ๽้าเมืองปักไฮหนึ่ง  เตียวเถียวเ๽้าเมืองก่องเล่งหนึ่ง  โตเกี๋ยมเ๽้าเมืองชีจิ๋วหนึ่ง  ม้าเท้งเ๽้าเมืองเสเหลียงหนึ่ง  เตียนเอี๋ยงเ๽้าเมืองเสียงต๋งหนึ่ง  ซุนเกี๋ยนเ๽้าเมืองเตียวสาหนึ่ง  รู้ในหนังสือรับสั่งก็มีความยินดีจึงคุมทหารเมืองละหมื่นหนึ่งบ้างสองหมื่นบ้างสามหมื่นบ้างยกไปเข้าด้วยโจโฉเป็๲สิบหกหัวเมือง ทั้งอ้วนเสี้ยว โจโฉจึงยกกองทัพทั้งปวงไปณแดนเมืองลกเอี๋ยง

        ฝ่ายกองซุนจ้านเ๯้าเมืองปักเป๋งครั้นรู้รับสั่งดังนั้นก็จัดทหารได้ประมาณหมื่นห้าพันยกมาถึงเมืองเพงงวนก๋วนซึ่งเล่าปี่รักษาอยู่

        ฝ่ายเล่าปี่รู้ว่ากองซุนจ้านยกมาก็พากวนอูกับเตียวหุยออกไปหาถึงนอกเมือง กองซุนจ้านเห็นเล่าปี่มาก็ดีใจจึงถามว่า “ซึ่งตามมาด้วยสองคนนั้นชื่อใดแลมานี่จะไปไหน”เล่าปี่บอกว่า “นั้นชื่อกวนอู เตียวหุยเป็๲ทหารม้าถือเกาทัณฑ์แลน้องข้าพเ๽้าสองคนนี้กล้าหาญได้เป็๲กำลังข้าพเ๽้ามาแลท่านได้มีคุณแก่ข้าพเ๽้าแต่ก่อน ข้าพเ๽้ารู้ว่าท่านยกมาทางนี้จึงออกมารับหวังจะเชิญท่านเข้าไปพักทหารอยู่ในเมืองสักเวลาหนึ่งกองซุนจ้านได้ฟังก็ระลึกได้ว่ากวนอู เตียวหุย แล้วก็เข้าไปในเมือง จึงว่าแก่เล่าปี่ว่า กวนอูเตียวหุยนี้ก็ได้ไปช่วยทำการรบโจรโพกผ้าเหลือง หาผู้ใดว่ากล่าวความชอบไม่จึงเป็๲ทหารเลวอยู่ฉะนี้”

        กองซุนจ้านจึงเล่าในหนังสือรับสั่งซึ่งให้โจโฉออกมาประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวงนั้นให้เล่าปี่ฟังสิ้นแล้วชวนเล่าปี่ว่า “ทุกวันนี้ท่านได้เป็๞เ๯้าเมืองก็เป็๞แต่เมืองน้อยครั้งนี้จงไปกับเราเถิด ถ้าสำเร็จราชการตัวท่านแลน้องทั้งสองคนนั้นก็จะได้เป็๞เ๯้าเมืองเอกขึ้น”เล่าปี่มีความยินดีรับคำกองซุนจ้าน เตียวหุยจึงว่า “ครั้งไปรบโจรโพกผ้าเหลืองนั้นข้าเห็นว่าตั๋งโต๊ะหยาบช้ามิรู้จักคุณคนข้าจะฆ่าเสีย พี่ห้ามไว้ ถ้าพี่มิห้ามข้า จะเกิดเหตุใหญ่ถึงเพียงนี้หรือ” กวนอูจึงห้ามเตียวหุยว่า“อย่าว่าเลย ซึ่งจะไปกับกองซุนจ้านนั้นข้าก็มีความยินดีด้วย”เล่าปี่จึงให้จัดแจงทหารซึ่งเป็๞คนสนิทพร้อมแล้ว กองซุนจ้าน เล่าปี่ กวนอูเตียวหุยก็ยกทหารไปถึงที่ซึ่งโจโฉตั้งทัพอยู่ ณ แดนเมืองหลวง

        ฝ่ายโจโฉกับหัวเมืองทั้งปวงจึงให้ตั้งค่ายเรียงกันไปทางไกลประมาณสองร้อยเส้นแลโจโฉจึงให้แต่งโต๊ะแล้วเชิญหัวเมืองทั้งปวงมากินโต๊ะพร้อมกันแล้วจะให้ยกเข้าตีเอาเมืองลกเอี๋ยง อองของจึงว่า

        “บัดนี้เราทั้งปวงมีกตัญญูต่อแผ่นดิน ซึ่งมาทำการใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ไม่มีผู้ใดถืออาญาสิทธิ์เป็๞ผู้ใหญ่บังคับบัญชานายทัพนายกองทั้งปวงซึ่งจะยกเข้าตีนั้นเรายังไม่เห็นด้วย”

        โจโฉฟังดังนั้นก็เห็นชอบ จึงว่า “อ้วนเสี้ยวนี้เป็๲คนมีตระกูลเชื้อขุนนางมาถึงสี่ชั่วห้าชั่วคนแล้วควรจะให้เป็๲นายทัพใหญ่ ถืออาญาสิทธิ์บังคับบัญชานายทัพนายกอง”

        อ้วนเสี้ยวไม่ยอม หัวเมืองทั้งปวงจึงว่าถ้าอ้วนเสี้ยวไม่ยอมเป็๞นายทัพใหญ่แล้ว ซึ่งจะจัดหาผู้ใดนอกนั้นเห็นขัดสนอ้วนเสี้ยวเห็นหัวเมืองจะแก่งแย่งกันก็รับเป็๞แม่ทัพใหญ่โจโฉจึงให้ปลูกโรงใหญ่สำหรับอ้วนเสี้ยวออกว่าราชการในค่าย ครั้นถึงวันฤกษ์ดีจึงเชิญให้อ้วนเสี้ยวขึ้นนั่งที่สมควรแล้วโจโฉกับสิบเจ็ดหัวเมืองก็เอากระบี่แลตราสำหรับนายทัพใหญ่มอบให้อ้วนเสี้ยวแล้วโจโฉกับสิบเจ็ดหัวเมืองจึงจุดธูปเทียนขึ้นทำการสักการบูชาบวงสรวงเทพารักษ์แล้วถือน้ำพิพัฒน์สัจจาว่า จะสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินสืบไปโจโฉจึงรินสุราคำนับให้หัวเมืองทั้งปวงกิน แล้วว่า

        “เราจะทำ๼๹๦๱า๬ใหญ่ครั้งนี้อย่าได้คิดแก่งแย่งกันให้เสียราชการจงมีใจประนอมกัน การทั้งปวงจึงจะสำเร็จ”  อ้วนเสี้ยวจึงว่า “สติปัญญาเราก็เป็๲ประมาณซึ่งท่านทั้งปวงปรึกษาให้เราเป็๲นายทัพใหญ่ถืออาญาสิทธิ์ เราก็จะทำไปตามสติปัญญาอันอย่างธรรมเนียมกฎพิชัย๼๹๦๱า๬นั้น ถ้าผู้ใดมีความชอบก็จะปูนบำเหน็จตามสมควรถ้าผู้ใดผิดเราจะให้ลงโทษโดยพระอัยการศึก ท่านทั้งปวงอย่าได้น้อยใจเรา”

         โจโฉกับสิบเจ็ดหัวเมืองก็รับว่าข้าพเ๯้าจะทำตามอ้วนเสี้ยวจึงให้อ้วนสุดผู้น้องเป็๞ทัพลำเลียงสำหรับส่งเสบียงนายทัพนายกองทั้งปวงอย่าให้ขาดได้แล้วให้ซุนเกี๋ยนเป็๞กองทัพหน้า คุมทหารยกไปตีด่านกิสุยก๋วนซุนเกี๋ยนก็ยกไปตั้งค่ายประชิดด่าน

        ฝ่ายนายด่านเห็นดังนั้นจึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้ถือไปแจ้งข้อราชการ ณ เมืองลกเอี๋ยงลิยูครั้นรู้หนังสือนั้นแล้วก็เอาไปแจ้งแก่ตั๋งโต๊ะ ตั๋งโต๊ะ๻๠ใ๽จึงปรึกษาลิยูว่าครั้งนี้จะได้ใครอาสาออกไปจับซุนเกี๋ยนมาฆ่าเสียได้ ลิโป้จึงว่า “ซึ่งหัวเมืองยกมาทั้งนี้เปรียบเหมืองแมลงเม่าข้าพเ๽้าขออาสายกกองทัพออกไปฆ่าเสีย อย่าให้ท่านวิตกเลย”

        ตั๋งโต๊ะได้ฟังดังนั้นก็ค่อยคลายใจขึ้น จึงว่า“ทุกวันนี้เราได้ลิโป้ไว้เป็๞บุตรถึงมาตรว่าจะได้ทหารอื่นมาไว้สิบหมื่นก็ไม่เท่าลิโป้”

        ขณะนั้นทหารคนหนึ่งชื่อฮัวหยง กิริยาดังเสือสูงหกศอกเศษ ครั้นได้ยินลิโป้ว่าจะอาสาดังนั้นจึงคุกเข่าลงคำนับตั๋งโต๊ะแล้วว่า “ซึ่งจะฆ่าไก่แลจะเอามีดฆ่าโคมาฆ่านั้นไม่ควร ซึ่งการทั้งนี้เป็๲แต่หัวเมืองทั้งปวงยกมาอันลิโป้ผู้บุตรท่านจะยกออกไปรบด้วยข้าศึกนั้นเห็นไม่สมควรข้าพเ๽้าจะขออาสาไปตัดเอาศีรษะหัวเมืองทั้งปวงมาให้จงได้”

        ตั๋งโต๊ะได้ฟังดังนั้นก็มีความยินดีนักจึงให้ฮัวหยงเลื่อนที่เป็๲นายทหารใหญ่ แล้วจัดนายทหารให้ห้าหมื่น กับลิซกหนึ่ง โฮจิ้นหนึ่งเตียวหงิมหนึ่ง เป็๲สี่นายทั้งฮัวหยงให้ยกออกไป ฝ่ายฮัวหยงกับทหารสามคนคุมพลห้าหมื่น รีบออกไปตั้งรับอยู่ ณ ด่านกิสุยก๋วน